กลุ่มทัวร์ริ่งน้องใหม่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

[สส]

(ขึ้นดงพญาเย็น)

"พักกินเป๊ปซี่ก่อนพี่"
"ดูซิ อยากกินอะไรก็กิน ไม่อยากอย่าฝืน แต่อย่าเพิ่งซื้อมาเยอะ ถ้ากินแล้วอร่อยค่อยไปซื้ออีก"

[สส]

เนินมวกเหล็ก-กลางดง
"เนินนี้ เหมือนไม่มีอะไร แต่อย่าประมาทมัน"

[สส]

เริ่มขึ้นเนินกลางดงไม่กี่อึดใจ ดุ่ยดงบัง ก็ซอยรอบขาแซงขึ้นไป
ห่างออกไป..ห่างออกไป...หายไป
...
อ้าว นั่งอยู่ข้างทาง
ผมซอยรอบขาผ่านไปช้าๆ ... ถึงยอดเนิน..จอดรอ

มาแล้ว และฝนก็ตกลงมาพอดี

ไม่นานฝนซา ผมซื้อกึ๋นไก่ย่าง ดุ่ยซื้อตับไก่ย่าง คนละไม้ ผมต่อด้วยเป๊ปซี่ ดุ่ยกินตับไม่หมดเป๊ปซี่ก็ไม่เอา
"เป็นไร?"
"จะอ้วก คาว เมื่อกี้ตอนจอดกลางเนินก็อ้วกไปทีแล้ว"
"หือ??? บอกแล้วอย่าประมาทมัน เนินนี้ไร้ชื้อ เนินนิรนาม"
"ตอนแรกผมนึกว่าพี่พูดเล่น มันยาวจริงๆ"
"แกโดนมันเข้าแล้ว แย่จนถึงเย็นนี้แหละ ค่อยๆไป"

[สส]

"วันนี้ ปากช่องก็ดีแล้ว พักข้างหน้าก่อน"

"ข้าวโพดขายไงครับ?"
"ฝักละสิบบาทค่ะ"
"เอาสองฝัก"

"ทางการแพทย์เขาพูดบ่อยว่าข้าวโพดต้มนี้ดีมาก ทั้งคุณค่าทางอาหาร ทั้งมีส่วนต้านทานโรค และปรุงง่ายหากินง่ายราคาถูกอีกต่างหาก เอาไปคนละฝัก"
"ผมเอาครึ่งฝัก"

[สส]

"แต่ก็น่าเสียดาย คนเรามันหาเรื่อง มันฉลาดแต่โง่
ไร่ข้าวโพดเยอะแยะที่เห็น เขาปลูก เอาเข้าโรงงานแปรรูปเป็นอาหารสัตว์ เลี้ยงสัตว์ แล้วค่อยเอาเนื้อสัตว์มากินอีกที กระบวนการมันยาว มันเกิดภาระขึ้นอีกเยอะแยะแก่มนุษย์ แล้วก็เอาเนื้อสัตว์ที่อุดมไปด้วยคอเรสเตอรอลและไขมันเลวมากินกัน ของดีๆกินได้เลยไม่เอา ดันไปทำซะมากมายให้เป็นของที่แย่ก่อนค่อยเอามากิน น่าสมเพศนัก"

[สส]

เข้าปากช่อง จุดหมายที่เหมาะสมของวันนี้

[สส]

แวะไปดูร้าน BigMountain คุยกับเฮียฮุยหน่อย ถามข่าวซาเล้ง แกบอกว่าไปหลายวันแล้ว
ผมจำเฮียฮุยได้ แต่แกไม่รู้จักผมหรอก ผมว่าผมก็เปิดร้านจักรยาน แต่เป็นจักรยานบ้าน จักรยานแพงไม่มีทุน ทำแล้วกลัวเครียด
เฮียฮุยบบอกว่า จริง
(ดูซิผมร่วงไปเยอะแล้ว )

[สส]

ถามเรื่องที่พักแล้วก็ปั่นเข้าปากช่อง อยากได้ในเมืองหน่อย อยากปั่นเข้าไปชมเมืองยามเย็น

จะไปร้อยเอ็ด เลยบิ้วที่ LA
เซเว่นหน้าโรงบาล

อาบน้ำแล้วก็เข้าไปชมเมืองปากช่อง หาที่นั่งเย็นนี้ด้วย ถึงเกือบกลางเมืองแล้วก็วกกลับมาร้านที่สแกนไว้แล้ว ปากช่องเมืองใหญ่จริงๆ

[สส]

สั่งเบียร์และกับแกล้มกับข้าวมา ดุ่ยดงบังกินไปหน่อย เสือเสือกวาดไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นงี้มาตั้งแต่ภาชีแล้ว
เข้าเกสเฮ้าท์มาอีกสองขวด ดุ่ยดงบังกินไปแก้วเดียว
"พี่กินอร่อยจัง"
"คนกินได้นอนหลับคือไร แกรู้ใช่ไหม? ส่วนคนกินไม่ได้ถ่ายไม่ออกเป็นไรก็รู้นี่ จบปริญญาโทไม่รู้ก็แย่แล้ว พี่รู้แล้วว่าแกเป็นอะไร"
"เป็นไร?"
"โรคกระเพาะ"
"มันต้องเจ็บหรือแสบท้องด้วยไม่ใช่หรือ?"
"นั่นมันรุนแรงแล้ว มันเริ่มจากการกระทำของเราที่ไม่สอดคล้องกับความต้องการของระบบย่อยอาหารซึ่งมีกระเพาะเป็นหลัก กระเพาะย่อยหมดมันจะบอกว่าหิวและปล่อยน้ำย่อยซึ่งเป็นกรดออกมา ถ้าเราไม่กลืนอาหารลงไปให้มัน น้ำย่อยก็จะกัดผนังกระเพาะซะเอง จึงเกิดเป็นแผลในกระเพาะ แต่ก่อนจะเป็นแผลมันไม่ใช่วันสองวัน แต่มันอาจเป็นเดือนหรือปี นี่แกคงทำตัวดีมานานแล้วระบบมันเลยสับสน"
"ผมเห็นพี่กินแล้วกลัวเลยว่าจะเอาอะไรไปสู้พี่"
"งั้นแหละ พลังงานมาจากอาหาร กินเยอะก็มีแรงเยอะ กินไม่ได้จะเอาพลังงานมาจากไหน จะมาทางไอทีได้ไหมล่ะ? ทริปนี้พี่สบายแล้วละ"
"พี่ก็ได้เปรียบผมสิ?"
"ก็ ได้โดยไม่ต้องจำนน โดยธรรมชาติ"

[ซาเล้งสีแดง]

ไก่ย่างข้าวเหนียวส้มตำภาชี

เหมือนดูว่า จะขาด เครื่องเคียง อะไรสักอย่าง นะครับ พี่เสือ

[สส]

ผมก็ลืมไป มีคนมาทักจึงรู้ว่าขาดไป
ขาดเธอแล้วจะรู้ว่าดี นี่นับเป็นมื้ออันเป็นมงคลเลยทีเดียว

[สส]

13 เม.ย.2557

"เมื่อคืนผมหลับสนิทเลยพี่ ไม่เคยหลับลึกอย่างนี้มานานมาก"
"แล้วเมื่อคืนก่อนมา แกได้นอนบ้างรึเปล่า?"
" "
"แต่พี่ไม่ค่อยหลับเลย ตั้งแต่เป็นโสดมาก็ไม่เคยนอนร่วมเตียงกับใคร กลัวแม่ว่า และก็ไม่ชอบนอนฟูกด้วย"
"จิงป่าว?"
" รีบเก็บของเหอะ วันนี้อยากเห็น ดุ่ยดงบัง 100%"

[สส]

13 เม.ย.2557

ถนนแถวปากช่องนี้สะอาดโล้งกว้างขวางวิวทิวทัศน์สวยอากาศสดชื่น

ออกมิตรภาพแวะกินข้าว เห็นร้านรวงโล้งๆเงียบ แปลกใจ ถามแม่ค้าได้ความว่า
"มากันเมื่อคืนเยอะมากมืดฟ้ามัวดินไม่มีที่จอดรถเลย ผ่านไปหมดตอนตีสาม"
"อ๋อ เช้านี้ก็เลยได้พักกัน"

ผมเบิ้ลสอง ดุ่ยดงบังจานเดียวแทบไม่หมด

[สส]

ผมปราถนากาแฟจึงไปนั่งกินกาแฟชมวิวสูดอากาศริมฝั่งลำตะคอง
ส่วนดุ่ยดงบังปรารถนาในเสื่อเป็นอย่างยิ่ง วางแผนไว้ในใจว่ามีร่มไม้ที่ไหนก็สามารถปูนอนได้ตลอดทาง
จึงไปขอซื้อเสื่อจากร้านขายอาหาร ปกติเขาไม่ขายจะเอาไว้บริการลูกค้า แต่เห็นหน้าตาดุ่ยแล้วเขาใจอ่อน ยอมขายให้

[สส]

13 เม.ย.2557

่ลงจากลำตะคองมีเนินให้ไหลลงได้ 60 แล้วก็ผ่านสีคิ้ว สูงเนิน ดุ่ยชวยแวะเข้าวัดสรพงษ์ ชาวบ้านมักเรียกชื่อนี้
บอกว่าเข้าไปกินน้ำฟรี โรงทานก็มี
แต่เข้าไปแล้วจอดยาก อยากจอดตรงไหนตามใจไม่ได้ เจ้าหน้าที่ให้ไปจอดเฉพาะที่
ในระหว่างที่รอดุ่ยเข้าไปซื้อน้ำ ก็รอไปก็ฟังเสียงจากโฆษก
"...เชิญพ่อแม่พี่น้องมาร่วมสร้างบุญสร้างกุศล...ร้อยยี่สิบบาทซื้อที่ดินบริจาคร้อยยี่สิบตารางวา บริจาคหนึ่งพันบาทรับสร้อย หนึ่งร้อยรับล็อตเตอรี่..."

ฟังอยู่นานเพราะดุ่ยไปติดคิวนาน
ได้น้ำกับเป็ปซี่อย่างละสองขวดแล้วก็ปั่นออกจากวัดสู่ถนนใหญ่ สุดมุมที่ของวัดเห็นร่มไม้เลยจอดปูเสื่อ ตาก็พลางมองว่าจะมีเจ้าหน้าที่มาเดินมาหาหรือเปล่า?

"คนเยอะนะพี่"
"เฮ้อ"
"พี่มองว่าเป็นพุทธพานิชไหม?"
"เฮ้อ"
"พี่ว่าคนบริจาคเขาจะได้บุญไหม?"
"เพื่อให้เข้าใจง่ายหน่อย จะแยกบุญหรือกุศลเป็นสองชั้น
ชั้นแรกเรียกขั้นต้นก็คือการกระทำอันใดที่ยังผลให้เราดำเนินชีวิตไปได้โดยสุขสบายไม่เดือดร้อนในสังคม บุญเกรดนี้มิได้ทำให้พ้นทุกข์แต่ทำให้มีสุขตามควรในสังคม เช่น การทำมาหาเลี้ยงชีพสุจริต การประพฤติชอบ เป็นต้น พอเทียบได้กับมงคล 38 ประการ
ชั้นสองขั้นละเอียดคือการกระทำอันใดที่ยังผลให้ลดกิเลสตันหาอุปาทานจากจิตใจจากกมลสันดานของเรา บุญขั้นนี้เป็นบุญที่จะส่งผลให้พ้นทุกข์ เช่น การศึกษาหลักธรรม การดำเนินชีวิตตามหลักมรรคมีองค์แปด เป็นต้น"
" ตกลงเขาจะได้บุญไหม?

"ได้ทั้งบุญและบาป
การสร้างวัดสร้างพระพุทธรูปมันก็เป็นกุศลกรรมอยู่ แต่แกคิดว่าเขาทำด้วยใจบริสุทธิ์ตามหลักของกุศลกี่เปอร์เซ็นต์ เพื่อกามคือลาภยศสรรเสริญกี่เปอร์เซ็นต์ และมอมเมาล่อหลอกผู้คนอีกกี่เปอร์เซ็นต์ หลวงพ่อโตก็ดีรูปปั้นก็ดีคนที่เห็นคนที่กราบไหว้ก็ได้น้อมนำจิตใจเข้าไปหาความสงบ แต่การที่เอาชื่อเอารูปปั้นมาทำการเพื่อลาภยศสรรเสริญนั้นที่เป็นอกุศล

ฝ่ายคนที่มาวัดได้เห็นได้กราบไหว้ก็ทำให้จิตใจสงบขึ้น ช่วยบริจาคเพื่อทำนุบำรุงวัดวาศาสนาไว้ให้คนต่อๆไปก็ดีอยู่เป็นกุศล

แต่ตอนที่ควักร้อยยี่สิบบาทซื้อที่ถวายวัดร้อยยี่สิบตารางวานั้นแกคิดว่าในใจมีอะไรแอบอยู่? ลดราคะหรือโลภะในทรัพย์สิ่งของลง หรือเพิ่มราคะโลภะในที่ดินร้อยยี่สิบตารางวาหลังจากตายไป? หรือทั้งสองอย่างปนๆกัน? ก็ที่ที่นี่(ตรงไหนไม่รู้)ถูกจัง มันชวนให้รีบควักเงินบริจาคซื้อ ยิ่งคนป่วย คนแก่นะ ฮืม หมดเป็นหมด

หนึ่งร้อยบาทรับล็อตเตอรี่ ได้ทูอินวัน มันน่าบริจาคขึ้นเป็นกองเลยใช่ไหม ไอ้กลเม็ดพวกนี้ แกว่าเป็นวิชาพระ วิชาแพะ หรือวิชามารล่ะ แกจบโทบริหารธุระกิจ? การบริจาคหรือจาคะหรือทานหรือการให้ หนึ่งก็เพื่อจรรโลงสังคมในฐานะที่เราก็ดำรงชีวิตอยู่ในสังคม สองก็เพื่อลดความอยากความโลภความติดในทรัพย์สิ่งของในจิตใจของเราเพราะถ้าเราไม่ลดมันเลยมันก็จะมีแต่เพิ่มขึ้นจนกุมจิตใจของเรา คนที่เห็นแก่ทรัพย์สินสิ่งของลาภยศสรรเสริญจนขึ้นสมองแล้วมันน่ารังเกีนจน่ากลัวและส่งผลร้านต่อตนเองและสังคมอย่างไรแกรู้ใช่ไหม

เทียบบุญบาปชั้นต้น ก็ทำให้จนลงไปเท่าที่เสียเงินบวกเสียเวลาและค่าใช้จ่ายที่สืบเนื่องจากการเดินทางนี้คือบาป การได้ความสบายใจชั่วประดี๋ยวและช่วยทำนุบำรุงวัดวาบ้างนี้คือบุญ
เทียบบุญบาปชั้นสูง การติดในกามคือทำไปโดยยังหวังลาภยศสรรเสริญและผลตอบกลับในวันนี้วันหน้านี้คือบาป การขูดความติดในกามคือลาภยศสรรเสริญออกจากใจคือบุญซึ่งกี่คนล่ะจะได้ส่วนนี้

ที่นี่ คนที่จมลงในบาปก็คงมี คนที่ลอยขึ้นจากบาปคือได้บุญก็คงมี"

"แล้วพวกเรา ไม่ได้บริจาคเลย และมาแอบนอนนินทาเขาที่มุมวัดนี่ จะได้บุญหรือบาปไหม?"
"เราได้ส้นตีนบุญ คือส่วนปลายเล็กๆ เรียกหางบุญบาปก็ได้ถ้าเทียบรูปสัตว์เลื้อยคลานอย่างแย้หรือจระเข้ ส่วนปลายเล็กๆคือหาง แต่ถ้าอย่างคนมันไม่มีหาง ส่วนปลายเล็กๆก็คงเป็นส้นตีน การทำบุญไม่ต้องบริจาคก็ได้ แค่ได้เห็นวัดเห็นพระพุทธรูปก็ทำให้เกิดความสงบความละอายความชั่วขึ้นในใจก็ได้บุญ คิดพิจารณาตามหลักธรรมเช่นคนที่ปฏิบัติธรรมคือนั่งเฉยๆ ก็ยิ่งได้บุญมาก ส่วนที่มาแอบนอนนี่ยิ่งได้เป็นรูปธรรมคือหายเหนื่อย "