"เต๋อชิน" ขอไปซักครั้งให้รู้กัน

[Walrus]

ถ้าใครเคยตามการเดินทางของโอ๊ตนนท์คงพอทราบว่าลี่เจียงโอลด์ทาวน์ไม่มีอะไรน่าสนใจมากมาย เป็นเพียงแหล่งขายของที่ระลึก
ณ วันนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น บ้านเรือนเดิมได้รับการตกแต่งปรับปรุงเพื่อเป็นร้านขายของที่ระลึก ร้านอาหาร และ โรงแรม แต่ก็มีอาคารบางหลังยังเหลือรอด รอการตกแต่งอยู่

[Walrus]

ของที่ระลึกที่ผมสนใจคือ ชา เครื่องเงิน และหินต่างๆ
เครื่องเงินน่าซื้อนะ เพราะผมเห็นลูกจ้างในร้านเอางานในร้านมานั่งขัดน้ำยาให้แวววาว แสดงว่าไม่ชุบชัวร์
ส่วนงานหินผมเดินๆดูๆไปงั้นๆแหละ เพราะดูไม่เป็น ใจจริงอยากได้หยกกับเขาซักชิ้น แต่โอกาสตาไม่ถึงมันสูงมาก
ร้านนี้มีเทคนิคเรียกลูกค้าโดยการแกะสลักกันสดๆหน้าร้าน เสียงก๊อกแก๊กๆ ดึงดูดให้ผมเข้าไปดู แป๊บเดียวจีนมุงเต็มร้าน ผมจึงออกมา
ผมไม่รู้หรอกจากวันนั้นจนวันนี้สร้อยข้อมือหินจะมาฮิตในไทย จึงไม่ได้ซื้อมาซักชิ้น มาตอนนี้มีเจ๊ๆที่รู้จักบางคนเริ่มมาบ่นๆ ว่าไปเที่ยวจีนคราวนั้นทำไมไม่ซื้อสร้อยข้อมือมาฝากเจ๊บ้าง (ก็ใครมันจะไปรู้หละว่ามันจะฮิต)

[Walrus]

จะว่าไปมันคงเป็นธรรมดาของร้านขายของที่ระลึกว่าต้องมีทั้งเจ้าที่รอดและเจ้าที่เจ๊ง
ผมเดินวนไปเวียนมาหลายโซน ไอ้ที่ขยันเปิดกันทั้งแถบ คนเยอะๆก็มี บางแถบก็เงียบจนกลัวว่าจะโดนปล้น ผมก็ไม่รู้หรอกนะ อาจบางทีบางร้านขายกลางวันจนรวยแล้วปิดร้าน ปล่อยให้ร้านที่ขายไม่ดีขายจนดึกจนดื่นหรือเปล่า
ผมได้แผนที่ของลี่เจียงโอลด์ทาวน์มาแผ่นนึง พยายามจะเดินไปให้ถึงกังหันน้ำ แต่เดินไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงซักที ยิ่งเข้าไปตรงกลางๆยิ่งเงียบดูน่ากลัว สุดท้ายตัดใจ กลับดีกว่า ไม่ได้ซื้ออะไรซักอย่างเพราะงก เงินใกล้จะหมดแล้วด้วย

[Walrus]

วันที่ 25ตค Lijiang-Xiyi
หลังจากอาการสับสนในชีวิตว่าจะเอายังต่อ เพราะจากที่เดินตระเวณลี่เจียงเมื่อวานพอจะรู้แล้วว่าลี่เจียงมีสิ่งที่น่าสนใจเยอะมาก สังเกตได้จากป้ายแสดงแหล่งท่องเที่ยวตามถนนต่าง
แต่ก็มีคำถามอีกว่า แล้วถ้าอยู่ต่อจะไปเที่ยวที่ไหน คำตอบคือ ไม่รู้ ดังนั้นจึงได้ข้อสรุปว่าไปกันต่อเหอะ
ดังนั้นเช้านี้ผมจึงเอาจักรยานปั่นเล่นรอบบล๊อกถนนที่ล้อมรอบบริเวณโรงแรม จนแล้วจนรอดก็ได้ผ่านไปถึงสระมังกรดำ ทั้งๆที่อีกนิดเดียวก็จะเฉียดแล้ว
และมาแวะซื้อซาลาเปาหมั่นโถวที่ร้านนี้บนถนน Fuhui ที่นี่ยังมีอาชีพขัดรองเท้านั่งรอลูกค้าอยู่ด้วย

[Walrus]

ร้านเครื่องประดับฝั่งตรงข้ามยืดเส้นยืดสายกันตั้งแต่เช้า

[Walrus]

ลืมบอกไปนิดนึงว่าตอนที่ผมปั่นวนไปเรื่อยๆนั้นผมกะว่าจะได้เจอกับสี่คนหนุ่มสาวที่เจอกันที่แชงกรีล่าอีกซักครั้ง เผื่อบางที่จะได้นัดเจอกันบนทางข้างหน้าอีกครั้ง แต่อย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า ที่แชงกรีล่าเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายในทริปนี้

[Walrus]

หลังจากนั้นผมจึงกลับไปเก็บข้าวของแล้วเริ่มปั่นออกจากเมืองไปทางใต้ ยุ่งยากนิดหน่อยเพราะเมืองใหญ่มาก ต้องคอยเอาโทรศัพท์มาเช็ค GPS ตลอด
ในที่สุดก็สามารถออกจากลี่เจียงเข้าสู่ถนนสาย S221 ช่วงต้นของถนนเส้นนี้เป็นทางด่วนเพื่อจะไปยังสนามบิน แต่ผมดันหลงเข้าไปแล้วออกไม่ได้ ก็ต้องไปต่อไปเรื่อยๆ จนพ้นทางเข้าสนามบิน จึงเป็นทางปกติ(แต่จริงๆแล้วคือถนนเดียวกันตัดพร้อมกันนั่นแหละ)

[Walrus]

เนื่องจากถนน S221 ขาล่องใต้นั้นถนนลาดลง ดังนั้นจึงทำความเร็วได้มาก เพียงไม่นานก็มาถึงตำบล Heqing(เฮ๋อชิง) ห่างจากลี่เจียงประมาณ 30กม
ป้อมปราการเก่ากลางวงเวียนดึงดูดสายตาให้ผมแวะเข้าไปในเมือง(จริงๆจะหาของกินด้วยนั่นแหละ)

[Walrus]

ถนนด้านนึงที่ต่อมาจากวงเวียนเป็นย่านการค้าที่มีอาคารสร้างสไตล์เก่า ดูแล้วให้บรรยากาศของโอลด์ทาวน์มากกว่าการเอาไว้ขายของที่ระลึก

[Walrus]

หลังจากนั้นผมก็ออกจากเฮ๋อชิงเข้าสู่ถนน S221 อีกครั้งแต่เหมือนเป็นวิบากกรรม ถนนกำลังอยู่ในขั้นการปรับปรุงยาวประมาณ 5-10กม ถนนเป็นลูกรังอัด บางช่วงก็อัดแน่นแล้ว บางช่วงก็เพิ่งเอาหินมาลงแล้วเกลี่ย
นับตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันนี้ผมมีอาการสองจิตสองใจที่ไม่ได้เที่ยวลี่เจียงให้มากกว่านี้ และอีกอย่างคืออารมณ์มองอะไรมันน่าเบื่อไปหมด
เหตุผลง่ายๆ ลองคิดถามว่าผมปั่นขึ้นไปเรื่อยๆ เห็นบรรยากาศทิวทัศน์ที่งามขึ้นเรื่อยจนถึงจุดหนึ่งที่เรียกได้ว่าตื่นตาตื่นใจ แล้วมาตอนนี้กลับต้องปั่นลงมาโดยที่บรรยากาศนั้นค่อยๆเปลี่ยนจากแห้งแต่ก็รู้สึกชุ่มฉ่ำจากไอเย็นจากยอดภูเขาหิมะ พอตอนนี้กลับเหลือแค่ความแห้งแล้ง ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ก็ล้วนเว้นช่วงการเพาะ มองไปภูเขาข้างหน้าก็ดูทึมๆ ไม่ใสเหมือนกับที่ผ่านมา
บ่ายนี้ทั้งบ่ายผมไม่ได้ถ่ายรูปไว้เลย อย่างที่บอกว่าเมมเต็ม และเรื่องทิวทัศน์ซึ่งดูเรียบๆเฉยๆ จึงไม่ค่อยได้หยิบกล้องมาถ่ายนัก
ถนนช่วงท้ายของวันนี้กลับเป็นถนนลาดยางอีกรอบ แต่ทางก็ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ชันนักแต่ก็ไปได้ไม่เร็วมากนัก
ผมไป Xiyi(ซี้อี้) แบบไม่ได้วางแผนไว้ คือปั่นๆไป พอเวลาเหมาะก็กะเอาว่าจะแวะตรงไหนให้มันไม่ค่ำ แต่ที่ Xiyi เมืองค่อนข้างเล็ก มีโรงแรมเก่าอยู่สองสามแห่ง ผมได้แห่งนึงเป็นห้องน้ำรวม เพียงแต่วันนี้ผมพักคนเดียว แต่ข่าวดีคือมีโรงแรมใหม่กำลังรอเปิดบริการอยู่ 2แห่ง

[Walrus]

วันที่ 26ตค Xiyi-Dali
และแล้วก็ถึงวันสุดท้ายของการปั่น
แม้ Xiyi จะเป็นตำบลเล็กๆ แต่จริงๆที่นี่เป็นที่ราบขนาดใหญ่ มองเห็นไร่นากว้างใหญ่ไพศาล และร้านค้าร้านอาหารก็หาได้ เช้านี้ผมก็ได้พลังจากก๋วยเตี๋ยวเจ้าหน้าตลาด

[Walrus]

เมื่อเริ่มออกเดินทางก็เกิดอาการงงเล็กน้อย เพราะผมเข้าใจว่า Xiyi เป็นตำบลสุดท้ายตั้งอยู่ตรงยอดสูงสุดของเส้นทาง แต่เอาเข้าจริงๆ ยังต้องขึ้นไปอีกเป็น 10กม
เมื่อเริ่มไหลลงจะมองเห็นกังหันลมเป็นแนวยาว ตอนนึงผ่านค่ายทหารที่มีป้ายในรูป พอดีกับเขากำลังทำการซ้อมเหตุการณ์ฉุกเฉินประมาณว่าถ้ามีไอ้ซ่าซักสี่ห้าคนอยากจะบุกไปในค่ายจะทำยังไง
ผมดูแล้วคิดเอาเองว่าเป็นการซ้อม แต่จะเป็นการบุกไปกวนประสาทจริงๆ หรือเปล่าไม่ทราบได้ เพราะทหารในค่ายแต่ละคนก็วิ่งถือปืนทั้งสั้นทั้งยาว
ผ่านหน้าค่ายทหารของจีนมาสองสามครั้งดูแล้วเขาอยู่กันแบบลำบากเหลือเกิน คืออยู่ในสภาพพร้อมรบ ค่ายที่มาตั้งส่วนใหญ่ก็เป็นเต้นท์สนามพร้อมโยกย้ายได้ตลอดเวลา อาคารถาวรแทบไม่มีให้เห็น

[Walrus]

กำลังจะไหลลงต้าหลี่ ทะเลสาปที่มองเห็นไกลๆด้านซ้ายบนคือทะเลสาปเอ้อไห่
ตอนถ่ายรูปนี้เป็นเวลาเดียวกับทีมมอเตอร์ไซตามหลังผมมาพอดี ก็โบกมือทักทายกัน แต่ไม่ได้จอดคุย เพราะทางไหลลงยาว ถ้าจอดพวกเขาคงเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุ

[Walrus]

ผมไหลลงมาและยังคงยึดถนนเส้น S221 เป็นหลัก ผ่านชุมชนหลายช่วง มีร้านอาหารเป็นบางแห่งซึ่งผมกะจะผ่านไปเรื่อยๆ แต่พออยากจะกินกับเขาบ้างร้านดันขาดช่วงไป
ก็ไปเรื่อยๆเลียบทะเลสาปตอนเหนือมาตะวันตก จนถึงจุดตัดที่จะพาลงไปถนนท่องถิ่นเลียบทะเลสาปเอ้อไห่ทางทิศตะวันตก ผมเลือกที่จะเลี้ยวขวาเพื่อจะเข้าไปสู่เส้น ​G214 อีกครั้ง เพราะเจดีย์สามองค์อยู่บนเส้นนี้
ผมแวะทานข้าวตรงบริเวณหน้าสวนแสดงผีเสื้อ หลังจากทานข้าวเสร็จผมยังไม่กลับลงถนนG214 แต่เลือกที่จะลองไปตามถนนชนบทซึ่งขนานกัน ก็ได้พบว่าถนนเส้นนี้เป็นแหล่งผลิตและขายสินค้าที่ระลึกหลายอย่าง ผมได้ผ้ามัดย้อมมาผืนนึง เอาเป็นของฝากให้เสือเหน่ง

[Walrus]

แล้วจึงกลับเข้าถนน G214 ปั่นไปจนถึงทางเข้าด้านข้างของเจดีย์สามองค์ เก็บค่าเข้าแน่นอน ผมจึงปั่นไต่ขึ้นไปตามถนนด้านข้างของเจดีย์สามองค์ กะว่าถ้าสูงพอคงมีวิวให้ถ่ายภาพ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ เขาสร้างกำแพงสูงไว้พอดีไม่ให้ยืนถ่ายได้ง่ายๆ ถ้าอยากได้จริงๆ ต้องหาต้นไม่สูงๆ แล้วปีนขึ้นไป
ประมาณครึ่งทาง มีทางซึ่งแบ่งวัดนี้ออกเป็นสองส่วน ถนนตรงกลางให้รถทั่วไปแล่นผ่านได้ แต่เขาสร้างกำแพงล้อมที่ท่องเที่ยวทั้งสองส่วนเอาไว้และมียามเฝ้า ผมตีเนียนถามว่าเข้าไปได้ไม๊ เขาว่าไม่ได้ ผมจึงชะเง้อๆ ขอถ่ายรูปก็ไม่ได้อะไรอีกเช่นเคย เขาปลูกต้นไม้บังมุมไว้หมด