"ลุยป่าหน้าฝน" ดอยเปเปอร์ - วัดจันทร์

[mtb.hilander]

ต้องยกนิ้วหัวแม่มือให้สองหัวเลย

ใจก้ออยากยกให้สี่หัวนั่นแหละ แต่เกรงใจ

" อ้ออย่าลืมไปรับค่าตัวนายแบบยาคลายกล้ามเนื้อด้วยนะ "

[เจษฎา]

เปิดลิงค์ที่คุณพันไมล์ให้มาแล้วยังหาเต๊นท์ไม่เจอเลยครับ

[พันไมล์]

อาา .... ขออภัยครับ ผมก็คิดอยู่เพราะมันมีหลายหน้ามาก ....
นี่ครับ .. http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &start=480
....
หรือไม่ก็นี่เลย ... http://www.karanatravelgear.com/Product ... ctId=60623 โป๊ะเชะ ..

" อ้ออย่าลืมไปรับค่าตัวนายแบบยาคลายกล้ามเนื้อด้วยนะ "

ถ้าได้ ค่าตัว มาสัก ลัง จะรีบแจ้นไป ครบุรี เลยครับ

[พันไมล์]

แม่แจ่ม – แม่ซา

เมื่อวานเป็นคืนที่นอนสบายที่สุด ได้นอนบนเตียงที่หนานุ่ม แถมมีมุ้งให้กางแบบย้อนยุคอีกต่างหาก เลยทำให้เช้านี้ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส บวกกับระยะทางตามแผนที่ที่เขียนมา บอกไว้ว่าไม่ถึง 50 กิโล
แต่ผมก็ไม่ประมาทยิ้มย่อง เพราะก่อนมาพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางนี้ ทั้งภาพ และคำบอกเล่า แต่ก็ได้เพียงน้อยนิดเท่านั้น นั่นเท่ากับแสดงว่า เป็นเส้นทางที่ไม่ค่อยจะมีผู้สัญจรเท่าใดนัก ยิ่งพาหนะสองล้อด้วยแล้ว ... ผมเพิ่งมารู้หลังจากผ่านเส้นทางนี้แล้วว่ามีเพียงฝรั่งไม่กี่คนที่หลงเข้ามา นาน ๆ ครั้ง จากชาวบ้าน ...

เดินทางกันต่อครับ ....




ล่ำลากันหน้าร้านอาหารเช้าพื้นเมือง กับ เสือลากหาง


เส้นทางออกเมืองแม่แจ่ม ผ่านวัดเจียง


ผ่านมาได้สักระยะ มองย้อนกลับไป ...


จากนั้น ฝน ก็สั่งลาทันที เสมือนกับบอกเป็นนัยว่า “เข้มแข็งเข้าไว้ เจ้าเด็กน้อย”


ก่อนเข้าบ้านแม่นาจร ก็จะเห็นโรงงานสูงเด่นกลางไร่ข้าวโพดละลานตา แต่ที่น่าสังเกตยิ่งกว่า กลับเป็นภาพนี้ครับ ....


ผ่านบ้านแม่นาจรแล้ว ก็จะพบกับแยกนี้


และป้ายบอกสภาพเส้นทางให้แจ่มแจ้งก่อนที่จะผ่านเข้าไป ....
ซึ่งแปลความหมายได้ว่า “ข้าเตือนเอ็งแล้ว .. ! ว่า offroad 4wd only เข้าจายยย ม่ายยย ?”

[พันไมล์]

จากนั้นเข้าไปนั่งพักตรงศาลากลางแยก ...
ทำความเข้าใจกับป้ายที่เห็น (เตือน)
สายตาจับจ้องไปที่รถถีบ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย.... นานสองนานกว่าผมจะละสายตาออกมาได้
ใช่แล้วครับ ..... ผมกำลังเหนื่อย
และคิดถึงคนที่บ้าน พร้อมกับบทสนทนาในวันนั้น
“อย่าไปเลย มันอันตราย” เมื่อผมบรรยายสภาพเส้นทางให้ฟัง
“นี่ไปคนเดียวเหรอ ไม่ต้องเลย ไม่ต้องไปเลย” เมื่อผมบอกจะเดินทางเพียงลำพัง
“ตามใจ ฉันห้ามเธอไม่ได้หรอก อยากจะไปก็ตามใจ” .... ผมจึงจากมาด้วยความกังวลที่ทำให้เธอเป็นห่วง
ถึงตอนนี้แล้ว ผมน่าจะเชื่อเธอ .....
............
แล้วไงต่อครับ ....
ก็ผมไม่มีประตูโดเรมอนนี่ .... ไม่งั้นก็จะจูงรถถีบกลับบ้านซะตอนนั้นเลย
..........
ไอ้บ้านี่ .... สงสัยจะเมาแดด
.........
นู้น ... ดูนู้น .... ไปต่อ !




ครับ .... มันยังไม่จบ


ด้วยความชะล่าใจ ผมไม่ได้จัดการกับมื้อกลางวันซะให้เรียบร้อยที่บ้านแม่นาจร จึงต้องหิ้วท้องแกว่งไปมาบนเส้นทางขึ้น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ บ้านแม่หอย และเกือบจะหมดลม หากไม่ได้ น้อง ปากะญอ ผู้นี้ช่วยชีวิต ....



ตา - บรือ

มื้อนี้ช่วยฟื้นสภาพร่างกายผมได้เยอะมาก ... หากจะต้องไปต่อ
แต่สิ่งที่ทำให้ผมชุ่มชื้น และสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง คือภาพนี้ครับ ....
ของขวัญจากธรรมชาติ


ผมหยุด !
และหาที่เหมาะ ๆ นั่งปล่อยอารมณ์ไปกับความสวยงามของมัน พยายามจะนับให้ได้ถึง 7 สีตามที่เรียนมา
แต่นับยังไงก็ไม่ถึง ..... หรือว่า .. มันมีแค่นั้น
แต่ผมก็ยังไม่เลิกนับ ....หรือว่า สีที่หายไป เป็นหน้าที่ของแต่ละคนที่ต้อง ตามหา ต่อไป ..... จนกว่าจะตาย

ลุกขึ้น ปัดฝุ่น ไปต่อครับ
เส้นทางโหดมั้ย ?
ถ้าเป็นวันแรกที่เจอก็หนักเอาการ แต่นี่ ... ผมผ่านช่วงโหด ๆ มาสองวันแรกแล้ว จะให้มันมามีผลกับความรู้สึกผมทำไม .....




ถึงแล้วครับ ..... บ้านแม่ซา

[พันไมล์]

ผมตั้งใจจะกางเต็นท์นอนที่วัด โรงเรียน หรือไม่ก็อนามัยหมู่บ้าน
แต่ที่นี่ไม่มีวัด โรงเรียนตอนเช้าก็ต้องตื่นเช้า ส่วนอนามัย ....
ผมเจอ หนุ่มน้อย ปากะญอ ชักชวนให้ไปนอนที่บ้าน แถมยังสละเตียงนุ่ม ๆ ให้ผมได้ใช้ ทั้ง ๆ ที่ผมปฏิเสธนับสิบครั้ง
“ไม่เป็นไร ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “ ออกมาจากปากหนุ่มน้อยทุกครั้งที่พยายามจะให้สิ่งดี ๆ กับผู้มาเยือน
“พี่อาบน้ำแล้ว เดี๋ยวผมจะมาเรียกกินข้าวนะ” ..... ดูซิครับ ประโยคนี้สำหรับคนแปลกถิ่นอย่างผม จะให้รู้สึกอย่างไร ....

อาหารเย็น ...

แตงโมน้อยใส่ปลากระป๋อง ไข่เจียว น้ำพริก ข้าวดอย .... และ ข้าวเปอะ ที่เธอบอกว่าขาดไม่ได้

ใช่แล้วครับ ..... เธอ
พี่สาว หนุ่มน้อยปากะญอ ที่ว่า ....
พี่วา ... ครับ


สอบถามไปมา เธอก็อายุคราวเดียวกับผม
แต่เมื่อผมให้เธอเดาว่า ผมอายุเท่าไร ......
ถึงแม้จะเฉลยแล้วก็ตาม .......... เธอยังส่ายหัวและบ่นว่า “ไม่เหมาะเลย ดูไม่น่าจะถึง”
น่ารักมั้ยล่ะ ...
ขอบคุณครับ ...

เรียบร้อยกับมื้อเย็นแล้วผมก็เล่นกับเด็ก ๆ ลูกหลานของเธอ หลายคนยังพูดภาษาไทย ไม่ได้ แต่เราก็รู้สึกเป็นมิตรต่อกันไม่ยาก
จนช่วงหัวค่ำ ผมสังเกตเห็นชาวบ้านเดินจับกลุ่มไปทิศทางเดียวกัน จึงถามหนุ่มน้อยปากะญอว่า เขาไปไหนกัน
“ซ้อมร้องเพลง .... เอาไว้ร้องวันอาทิตย์ตอนเข้าโบสถ์”
ถือนี่นับถือพระเจ้าเหรอ
“ครับ .... คนที่นี่นับถือพระเจ้า ทุกวันอาทิตย์จะเข้าโบสถ์เพื่อนมัสการ”
“พี่อยากไปดูมั้ย ?”

... เพื่อน ๆ อยากไปดูมั้ยล่ะ ?
ตามมา .........






หลังกลับจากทำไร่ และภารกิจประจำวันเรียบร้อยแล้ว ชาวบ้านจะมาร่วมซ้อมร้องเพลงกันทุกวัน เพื่อที่จะใช้ในวันเข้าโบสถ์
ทำไมส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น และผู้หญิงล่ะ ? ผมถาม
“ผู้ชาย และคนที่กลับจากไร่ ส่วนมากจะเหนื่อย จึงพักผ่อนอยู่กับบ้านครับ”
....
ผมนั่งฟัง เสียงร้อง ของ ปากะญอ ประสานเสียงกันด้วยความตั้งใจ พร้อมกับ จิบน้ำชา ที่หนุ่มน้อยปากะญอยื่นให้ ....
หากผมไม่เดินทาง ผมจะพบกับ ความสุข แบบนี้หรือไม่ .... ?
....
“ถ้าหนาวนี้พี่มา ผมจะให้ภรรยาตัดชุด ปากะญอ ไว้ให้ ....”
เดาซิครับ ....... ว่าผมรู้สึกอย่างไร .....
....
ถึงแม้ผมจะวางการเดินทางไว้ 10 วัน
และคืนนี้เป็นเพียงคืนที่หก ....
แต่ผมกลับรู้สึกว่า ....
ทริปนี้ ....
สมบูรณ์ที่สุดแล้ว ...
....
ขอบคุณครับ .....

[kowjee]

สวัสดีกันอีกรอบครับคุณนัท ถ้าไม่บอกว่าเยี่ยมก็คงจะต้องพูดว่า "คุณนัทพันไมล์คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับ "
และขอบคุณอีกครั้งสำหรับสิ่งที่เคยถาม..ขอบคุณครับ

[panok]

เอ๊อออววว...................หยั๋งมาปั่นอึดแต๊ว่า.....

ก๊าหาได้ยิน ดอยเปเปอร์ มันอยู่ตั๊ดใดฮั่น ไว้ปิ๊กเจียงใหม่จะไปแอ่วเน้อ.............

[mtb.hilander]

หนาวนี้จะหนีไปมั้งตามรอย " นายนัส คนพันธุ์อึด "

( ถ้าไปได้ )

[แจ้ว พัทลุง]

[size=150]หวัดดีนัท...นายแน่มาก เส้นทางในใจของพี่เลยเส้นนี้...แต่ดูรูปแล้วพี่ขอเก็บมันไว้ในใจนั่นแหละ [/size]

[มุก]

สวัสดีครับ คุณพันไมล์ นับเป็นการเดินทางที่น่าตื่นเต้น ประทับใจครับ

[วันชัย คำแพง]

โหดกว่าตอนที่พวกผมไปกัน สามทหารเสือมากๆเลย สุดยอดครับ นี่ถ้าตอนนั้นผมตัดสินใจบินเดี่ยว
อย่างนี้ ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้มานั่งพิมพ์อยู่หรือเปล่านะเนี๊ยะ มีโอกาสจะไปเยือนอีกครั้ง........
แค่อ่านก็สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[khunhan]

............
ก็ผมไม่มีประตูโดเรมอนนี่ ....
..........
แต่สิ่งที่ทำให้ผมชุ่มชื้น และสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง คือภาพนี้ครับ ....
ของขวัญจากธรรมชาติ


ผมหยุด !
และหาที่เหมาะ ๆ นั่งปล่อยอารมณ์ไปกับความสวยงามของมัน พยายามจะนับให้ได้ถึง 7 สีตามที่เรียนมา
แต่นับยังไงก็ไม่ถึง ..... หรือว่า .. มันมีแค่นั้น
แต่ผมก็ยังไม่เลิกนับ ....หรือว่า สีที่หายไป เป็นหน้าที่ของแต่ละคนที่ต้อง ตามหา ต่อไป ..... จนกว่าจะตาย

โอหลั่นล้า สวรรค์อยู่ตรงหน้าจริง ๆ เห็นในภาพยังรู้สึกได้

นี่ถ้าไม่มีทริปนี้ของนัท พันไมล์ คงขยาดเส้นทางละแวกนี้ไปอีกนาน โดยเฉพาะช่วงแม่สะเรียง-น้ำพุร้อน ยิ่งช่วงขึ้นจากน้ำพุร้อน ก่อนเข้าแม่แจ่ม เห็นเขาทั้งลูก ที่ทั้งโล้น ทั้งแล้ง แถมซ้ำได้กลิ่นควันไฟเป็นระยะ ๆ ยังรู้สึกว่า นรกชัด ๆ นัท พันไมล์ทำได้ประจักษ์ว่า เมื่อเวลาเปลี่ยน ทุกอย่างก็เปลี่ยน เป็นสัจธรรมจริง ๆ

เห็นอย่างนี้แล้ว ทีมเมืองเดช-ขุนหาญ คงต้องหาโอกาสชวนเฮียเสี่ยวและทีมเสือ 5 ภาคมาชุมนุมฝั่งตะวันตกกันอีก

ส่วนกระป็อกน้ำ จะปั่นไปเอาคืนเมื่อไหร่ ก็บอกด้วยจะได้นัดไปส่งของในป่าใกล้เมืองอัปสรา

[jeepffw]

ยอดเลยครับคุณนัท ทำให้ใครอีกหลายๆคนอยากที่จะเดินทางครับ

[arunyapoom]

สวัสดี..."พันไมล์"

รื่นรมณ์..กับความลำบาก.
มิตรภาพ..ความจริงใจ..ที่ไม่ต้องหาซื้อด้วย "เงิน"
แต่ต้องแลกด้วย..หยาดเหงื่อ..ความมุ่งมั่น..หัวใจที่พร้อมรับกับทุกสิ่ง.

หนึ่งคืนที่ "แม่แจ่ม"...ตอนหัวค่ำ..ยังเงียบสงัด
ยิ่งไกล้สว่าง.."พันไมล์" ยิ่งส่งเสียงคำรามดังมากขึ้น...
เหมือนกับจะบอกถึงความมุ่งมั่นที่จะไปถึงจุดหมาย...ปลายทาง.

อีกอย่าง...ผมไม่ได้ไปตรวจงานที่เชียงใหม่ครับ
ผมหนีงานไป..."เที่ยวเชียงใหม่"