สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[Hs9yae]

สวัสดีครับพี่เอส เงี้ยบครับ
ยิ่งมองนานๆ ก็พบความเรียบง่าย

[ซาเล้งสีแดง]

site : จุดสูงชมวิวสวย ก่อนไหลลง หมู่บ้านแรก บ้านดอยช้าง ตำบลห้วยฮี้ ในเขตอำเภอปาย


ประธานดิบ -VS- ประธานโหด

[ซาเล้งสีแดง]

บ้านดอยช้าง ย่อมมีช้างให้คลายเส้น
เราไหลดิ่งลงมาถึงหมู่บ้านดอยช้าง ถือเป็นหมู่บ้านแรกที่เราได้ปั่นผ่านกัน มีร้านขายของชำ เบียร์ช้าง ลีโอ พร้อมแช่เรียบร้อย พี่ซาฯ ก็ไม่พลาดคว้ามา
สองเชือก เวลาบ่ายสามพอดี ข้างๆ มีเครื่องเล่นชิงช้าแบบชาวเขา แต่ไม่รู้วิธีเล่น หรืออย่างไร ถ้าห้อยแบบนี้เล่นก็มีเสียว เราสามารถเตรียมเสบียงไว้ได้อีก แต่ผม
ก็ถือว่าแบกมาเยอะแล้วล่ะ ขอทำเพื่อกระจายน้ำหนักให้เบาดีกว่า ซื้อมาตุนเพิ่ม

เอาภาพที่บ้านดอยช้างมาเพิ่มให้ครับ

[ซาเล้งสีแดง]

เส้นทางผ่านไปตามสันเขาเมื่อออกจากบ้านดอยช้าง มองไปข้างหน้าก็มีเนินต้อนรับเราอยู่ เมื่อพักได้เวลาแล้ว พี่อู๋ และผมก็อัดขึ้นเนินกันไปก่อน มองดูพี่อู๋ก็สามารถขึ้นเนินนี้ผ่านไปได้ ผมก็ตามไป ช่วงแรกๆ ก็จะชันเพื่อดึงตัวให้พ้นช่วงนี้ไปได้ก็ความชันก็ค่อยๆ เบาลงตัดเข้าโค้งด้านหน้ามีแยกเลี้ยวขวาไปอีก ผมจอดมองว่าทางนี้ไปไหน จนเพื่อนๆ ตามมาบอกให้ไปเส้นหลักไปตลอด จึงปั่นขึ้นเนินไปต่อเรื่อยๆ ช่วงนี้พวกเราตามกันติดๆ เป็นกลุ่มใหญ่ พอได้พูดคุยระหว่างทางไปด้วยได้

เนินนี้ใช่ไหมครับ

[ซาเล้งสีแดง]

ผ่านแนวต้นไม้เป็นแถวสวยงาม ไปตามเส้นถนนขึ้นไปเรื่อยๆ ยังไม่สิ้นสุด บ้างก็จอดถ่ายรูปกันก่อน ผมเองก็มักจะจอดถ่ายรูปถ้าเห็นว่าวิวข้างทางสวยงาม และสามารถขึ้นบันไดปั่นต่อไปได้ไม่ยาก เส้นทางสายนี้ไปลงที่ อ.เวียงแหง นานๆ จะมีรถยนต์วิ่งสวนมาซักคัน และก็เจอจอดคอยหลบกลุ่มจักรยานให้ไปกันก่อน ระหว่างเส้นทางพวกเราได้เห็นดอกบัวตองบานสะพรั่งริมสองข้างทางไปทั่วบริเวร สร้างความสวยงามให้แก่พวกเราได้ชม พอให้หายเหนื่อยไปได้

เอารถยนต์คันที่สวนกับพวกเราวันนั้น นั้นมาฝากครับ

[ซาเล้งสีแดง]

เรามาเรื่อยๆ จนพ้นเนินเขา เตรียมไหลลงด้านล่าง จึงจอดพักกันก่อน ผมเองก็ได้เวลาตรวจระดับน้ำตาล ประมาณว่าทุกๆ 1-2 ชม. ถี่ๆ หน่อย เพื่อป้องกันให้ตัวเอง และก็
สามารถควบคุมได้ดี ไม่เกิน 200 มก. และไม่ต่ำกว่า 100 มก. เลี้ยงให้ได้ระดับนี้ก็จะไม่ให้เกิดน้ำตาลสูง และต่ำได้ และก็มีพี่ๆ คอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา มองไป
ข้างหน้าก็พบว่าเส้นทางยังคงมีขึ้นๆ ลงๆ ไปอีก ตอนนี้เกือบจะ 4 โมงครึ่ง เราไม่รู้ว่าจะถึงที่พักเมื่อไร กะเอาจากแผนที่ที่ทำเอาไว้ เมื่อมองย้อนกลับไปก็พบว่าเราผ่าน
ดอยช้างมาแล้ว มองเห็นดอยช้างที่สูงใหญ่ มีทางขึ้นไปนะครับถ้าไปนอนบนนั้น แต่เราอ้อมดอยช้างกันมาตามเส้นทางสายหลัก ผมได้โทรคุยกับหนุ่ย เพราะจุดนี้มี
สัญญานโทร ตอนนี้ถึงไหน เส้นทางผ่านมาเป็นอย่างไร

ตอนทางช่วงนั้น จำได้ว่า นั้นท่านประธานโหดฯ เริ่มน้ำตาลแปรผัน

[ซาเล้งสีแดง]

เส้นทางจากนี้เริ่มยากขึ้นสำหรับผม และยิ่งมืดลงทุกขณะ จากจุดแยกเราไหลลงมาตลอดจนมาถึงสามแยกเข้าหมู่บ้านดอยสามหมื่นแต่ปรากฏว่าเส้นทางปิดซ่อมเส้นทางกันอยู่ เราไม่เข้าใจว่าทางเป็นอย่างไร เลยไม่ได้ไปตรงมาอีกเส้นทางและทางเล็กกว่ามาก เป็นเพียงแค่ทางเดินไปทำไร่เท่านั้น และเส้นทางก็เป็นร่องน้ำ รอยแยกเต็มไปหมด เป็นล่อนหลุมบ่อ และลื่นอย่างมากๆ ด้วย ผมความคุมรถลำบาก และก็เริ่มช้ากว่าทุกๆ คน ตามไปไม่ทันเลย จนมาถึงจุดแยกพักกัน รอกัน ผมเริ่มมีอาการน้ำตาลต่ำอีกครั้งแบบหวิวๆ จึงรีบคว้าขนมปังมาทานแบบยัดใส่ปากเลย น้ำยังไม่ได้ทาน เห็นเพื่อนๆ ไปกันต่อ เราเองก็กลัวหลงมองไปก็ป่าทั้งนั้น และเส้นทางยากยิ่งขึ้นเมื่อเส้นทางกลับดิ่งลงเขากระทันหัน ฝนที่ตกทำให้ทางยิ่งเละมากขึ้น ลื่นถไลไปตลอด เบรคทีหน้าจะคะม่ำหัวทิ่งซะให้ได้ และท้ายก็ปัดเถออกข้างทาง ดีหน่อยที่เฮียปิงคอยคุมหลังให้ บอกว่าอย่าแตะเบรคหน้า ประคองไว้ผมเลยต้องใช้วิชาแถเลยล่ะ คือเอาขาวางบันได อีกข้างก็คอยยันพื้นไปด้วย ค่อยสไลด์ลงมาเรื่อยๆ ทุลักทุเลยิ่งนัก 555 บอกเลยอารมณ์ความเครียดเต็มหัว แต่ก็ผ่านไปได้ จากนั้นเส้นทางเริ่มกับชันขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ก็ปั่นขึ้นไม่ได้ บางทีกลายเป็นจูงแข่งกันเพื่อนๆ เพื่อให้ทัน เส้นทางแบบนี้เค้าเรียกว่าดินหนังหมู มันลื่นและเป็นลอน เวลาปั่นก็จะปั่นบนสันเนิน และถ้าควบคุมไม่ดีก็กลิ้งได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ทางมืดแล้วและลงเขายิ่งชันอีกครั้ง จนผมล้มทันที ไม่ไหวล่ะครับ ขอเข็นอย่างเดียวดีกว่า มองเห็นแสงไฟของหมู่บ้านข้างล่างแล้วมีพี่อู๋ และพี่อุ้ย เข็นเป็นเพื่อน พี่ซาฯ ด้วยเหมือนกัน ให้กำลังใจกัน จนพ้นเส้นทางหฤโหดมากได้ ถึงถนนเทคอนกรีตเรียบร้อย จอดพักหายใจหายคอ ใจหายใจคว่ำซักแป๊ะ 555

ทางเละ ลื่น เปียก ชัน ทางดินหนังหมู บวกรวมกับไนท์ทริปลงเนินนั้น
ทางช่วง หนังหมู ผมถ่ายไว้หลายภาพได้มาแบบเบลอๆแค่นี้ครับ

ภาพนี้ผมคอยส่องไฟด้านหลังให้


เมื่อเห็นจอดกัน ไม่ถนัดลงเนินทางหนังหมูกันเลย ผมเลยแซงท่านปรัธานฯกับพี่อุ้ย มาส่องไฟด้านหน้าให้แทน

[ซาเล้งสีแดง]

อ้าวลืมไปว่าดึกแล้วนอนก่อนฮ้าบ

[ลุงก้อง]

อ้าวลืมไปว่าดึกแล้วนอนก่อนฮ้าบ

ตี 2 แล้วนอนดึกจัง ดูแลสุขภาพด้วยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

โค้ด: เลือกทั้งหมด

อ้าวลืมไปว่าดึกแล้วนอนก่อนฮ้าบ  :lol:  :lol:  :lol:

ขอบคุณพี่ซาฯ มากครับ นอนดึกขนาดนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางลงไปยังบ้านดอยสามหมื่น ถึงแม้จะเทคอนกรีตแล้วก็ตาม แต่ก็ชันดิ่งไหลลงท่ามกลางความมืดสนิท เบรคของผมยังไม่ค่อยอยู่ แม้จะบีบซะแน่นแล้ว ก็พุ่งไหลไปเรื่อยๆ เพื่อนๆ ลงไปอย่างรวดเร็ว ผมก็ค่อยๆ คลานลงไปเรื่อยๆ สอบถามแสงไฟจากชาวบ้านให้ตรงไปจนถึงหมู่บ้านเลย พอเป็นทางเรียบถนนก็เป็นดินลูกรังเช่นเดิม และเป็นหลุม ร่องอีกครั้ง ผมก็ระมัดระวังมากยิ่งขึ้น แสงไปจากด้านหน้าไม่ค่อยสว่างคงต้องเปลี่ยนใหม่อีกรอบ จนลงมาถึงสามแยกร้านค้า เพื่อนๆ รอกันอยู่ที่นั่น บ้างก็แวะตุนเสบียงกันก่อน เบียร์ ไข่ไก่ มาม่า และน้ำดื่ม ที่ร้านนี้มีครบทุกอย่าง แม้แต่น้ำมันเพื่อให้สำหรับเตาฟู่พรีมัสของพี่ซาฯ

[เอส-เมอร์ริด้า]

กลุ่มหน้าลุงก้อง และลุงจ่า มาถึงก่อน 4 โมงเย็นแล้ว จัดการอาบน้ำ อาบท่าเรียบร้อย เรารอคอยจนกระทั่งพร้อมเข้าสู่โรงเรียนบ้านดอยสามหมื่นเพื่อเข้าพัก โดยทางโรงเรียนให้การต้อนรับคณะทัวร์ริ่งพวกเราเป็นอย่างดี ภายในโรงเรียนมีอาคารทั้งด้านหน้าติดสนามบอล และด้านหลังมีห้องเรียน และด้านหลังเป็นห้องน้ำ ทุกๆ อย่างดูดีมาก เลยไม่ต้องกางเต็นท์นอน ใช้เพียงถุงนอนเท่านั้นพอ ไฟฟ้าก็มีให้ชาร์ตได้พร้อม พอมาถึงไม่ต้องทำอะไรนอกจากเตรียมหุงหาอาหารด้วยเตาฟู่ พี่ซาฯ เปิดฟอร์ทั้นที่ ผมก็เตรียมทั้งข้าวกล้อง มาม่าโดยเฮียปิง ปลากะป๋องอะยัมฮุนเชียง และหมูทอดก้อนโตจากพี่พีระพงษ์ยังไม่หมด

[เอส-เมอร์ริด้า]

ครัวมื้อเย็นนี้แบ่งกันเป็นทีม คือเฮียปิงสนับสนุนทำมาม่าให้ทาาน เราออเดิฟด้วยมาม่าก่อน ส่วนพี่ซาฯ หุงข้าวกล้อง และรวนหมูทอด พี่อุ้ยจัดเตรียมปลากะป๋อง ทุกอย่างพร้อม ตอกไข่ใส่มาม่าเพิ่มรสชาติมื้อเย็นนี้ได้สมบูรณ์แบบยิ่งนัก แถมมีผักสดๆ สนับสนุนโดยลุงก้องใส่ในมาม่าต้มยำนี้อีก มื้อนี้ทานกันอย่างอิ่ม คืนนี้พี่อุ้ย และพี่อู๋แยกไปนอนกางเต็นท์เอาบรรยากาศข้างนอกริมอาคาร ผมเลยเดินไปต้มกาแฟทานที่นั้น ลัดข้ามสนามไปด้วยกันกับพี่ซาฯ พี่ชัย พกขนมไปทานด้วยกัน นั่งคุยตามประสาคนคอทัวร์ริ่งที่มักมีเรื่องได้คุยไม่รู้จบ

[เอส-เมอร์ริด้า]

อากาศบนดอยหนาวเย็น ยิ่งต้องอาบน้ำตอนกลางคืนด้วยแล้ว เย็นสะใจเหลือเกิน เลยต้องจัดอาบน้ำครั้งแรกของทริปหลังจากผ่านมาสองวัน ได้นอนเต็มอิ่มในคืนนี้ เพราะดูเหมือนจะเพลียมากๆ สำหรับผม พอหัวถึงหมอนก็หลับ ไม่แคร์กับเสียงกรนภายในห้องอีกเลย ถือเป็นคืนที่หลับสบายก่อนพรุ่งนี้จะต้องเจอเส้นทางที่โหดอีกครั้ง

[ซาเล้งสีแดง]

เส้นทางลงไปยังบ้านดอยสามหมื่น ถึงแม้จะเทคอนกรีตแล้วก็ตาม แต่ก็ชันดิ่งไหลลงท่ามกลางความมืดสนิท เบรคของผมยังไม่ค่อยอยู่ แม้จะบีบซะแน่นแล้ว ก็พุ่งไหลไปเรื่อยๆ เพื่อนๆ ลงไปอย่างรวดเร็ว ผมก็ค่อยๆ คลานลงไปเรื่อยๆ สอบถามแสงไฟจากชาวบ้านให้ตรงไปจนถึงหมู่บ้านเลย พอเป็นทางเรียบถนนก็เป็นดินลูกรังเช่นเดิม และเป็นหลุม ร่องอีกครั้ง ผมก็ระมัดระวังมากยิ่งขึ้น แสงไปจากด้านหน้าไม่ค่อยสว่างคงต้องเปลี่ยนใหม่อีกรอบ จนลงมาถึงสามแยกร้านค้า เพื่อนๆ รอกันอยู่ที่นั่น บ้างก็แวะตุนเสบียงกันก่อน เบียร์ ไข่ไก่ มาม่า และน้ำดื่ม ที่ร้านนี้มีครบทุกอย่าง แม้แต่น้ำมันเพื่อให้สำหรับเตาฟู่พรีมัสของพี่ซาฯ

ภาพบนเป็นทางทางลงเนิน ทางหนังหมูครับ ชัน ลื่น และ เละตุ้มเปะ พอหมดทางหนังหมูเละๆ ก็จะมาเจอสามแยก ทางคอ นก รีต
เส้นทางดีแต่ชันอีกแล้ว ไหลยาวๆ ลงไปยังบ้านดอยสามหมื่น ผมรู้ว่าท่านประธานฯ กำลังน้ำตาลป่วนแน่ๆ เลยจอดรอส่องไฟให้ เป็นช่วง ๆ
มีบรรยากาศภาพทางเข้าหมู่บ้านสามหมื่นและเจาะตรวจเลือด ที่ร้านค้า หน้าโรงเรียน มาฝากครับ









ขณะระดับน้ำตาลแปร ดูจากภาพ ท่านประธานดิบ นั่งส่องไฟให้และลุ้นเป็นห่วง ประธานโหด นะแต่ไม่กล้าช่วยเจาะนิ้ว ไม่รู้แกกลัวเลือดหรือเปล่า