…..สองเกลอตะลุยอีสาน.....First Season (Episode 3)

[ตุ๋ย K3]

…..ตามด้วย "ขนมถ้วย"เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ สดๆ (4 ถ้วย 10 บาท) พี่"นู๋เล็ก"ขอผ่านบอกไม่ไหว...กลัวกะทิ!

[ตุ๋ย K3]

…..เมื่ออิ่ม...ก็เดินทางต่อ …เป้าหมายเราอย่างที่ป้ายบอกนั่นแหละครับ "น้ำตกตาดโตน"

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ถึงแล้ว "อุทยานแห่งชาติตาดโตน" พี่"นู๋เล็ก"ขับรถไปจอดบริเวณลานจอดรถด้านข้าง
แถวๆด่านเก็บค่าบริการ แล้วเราสองคนก็เข็นจักรยานออกมา Action ถ่ายรูปเพื่อเป็นที่ระลึก

[ตุ๋ย K3]

…..ยังครับ...ยัง...เรายังไม่ไป "น้ำตกตาดโตน"
เราปั่นจักรยานย้อนกลับออกมาตรงสามแยก ประมาณ 200 เมตร
ตั้งใจว่าจะไป "มอหินขาว" ก่อน…ส่วนขากลับค่อยแวะเล่นน้ำตกกันที่หลัง

[ตุ๋ย K3]

…..12.35 น. START เริ่มต้นตรงสามแยกก็ปั่นขึ้นเนินทันทีเลย ความเร็วอยู่ที่ 4-5 กม./ชม.
ไม่เร็วไปกว่านั้น จานหน้าใช้ใบเล็ก ส่วนจานหลังใช้เฟือง 2 ยืนพื้น

[ตุ๋ย K3]

[ตุ๋ย K3]

…..ที่เห็นในรูปน่ะ เส้นทางชันนะครับ... ถ่ายรูปออกมาเหมือนกับทางราบ ภาพมันหลอกตา...

[ตุ๋ย K3]

…..พี่"นู๋เล็ก" แนะนำวิธีการปั่นแบบขึ้นเนินเขายาวๆแต่ไม่เหนื่อยแบบ"ทัวริ่ง".....ให้กับมือใหม่อย่างผม
โดยแนะนำว่า...ให้ปั่นไปเรื่อยๆไม่ต้องสนใจความเร็ว อย่าเร่ง! ให้ใช้เกียร์เบาจะได้ไม่ต้องออกแรงมาก
ถึงเวลาก็จอดพักสัก 2-3 นาที ดื่มน้ำสักอึกสองอึก ชมทิวทัศน์ข้างทาง จะถ่ายรูปหรือจะหากระต่ายยิงเล่นก็ได้...
ตามสะดวก …พยายามอย่าให้เหนื่อย ก่อนที่เราจะเหนื่อยให้หยุดพักทำแแบบนี้ กี่ครั้งกี่หนก็ได้ไม่มีใครว่า

…..พอได้พักแบบนี้ 2-3 นาที ร่างกายก็จะฟื้น กลับมาสดชื่นเหมือนเดิม เรี่ยวแรงยังคงอยู่ไม่หายไปไหน
ถ้าทำได้แบบนี้รับรองถึงแน่นอน ถึงแบบยังมีแรงเหลือเฟือ …อย่าทำเป็นเก่ง อัดหนักๆ ไปได้ไม่ไกลหรอก เจ๊ง!
เจ๊ง!...แบบหมดตัว(หมดแรง!) จะไปต่อก็ไปไม่ได้ จะกลับก็กลับไม่ได้.....เพราะแรงมันหมด!.....
…..ผมรับฟังและปฏิบัติตามคำแนะนำของ พี่"นู๋เล็ก".....ทุกอย่างได้ผลเป็นอย่างดีทีเดียว ดีจนเกิดความมั่นใจ
ดีจนไม่คิดกลัวคำว่า"เนิน"(ลักษณะแบบนี้) อีก …ถ้าใจของเราคิดว่าไปได้...มันก็ต้องไปได้ ขอเพียงตัวเรา
ต้องป้อนข้อมูลให้กับสมองในแง่บวกเท่านั้น …ถึงที่สุดแล้วถ้าเกิดไม่ไหวจริงๆก็ลงเข็นมันซะก็สิ้นเรื่อง...
ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน...ถ้าทำได้แบบนี้ชีวิตมันก็ง่ายขึ้น.....

…..มือใหม่บางคนคงจะสงสัย เวลาจอดพักไม่มีปัญหา...แต่เวลาที่จะขึ้นจักรยานปั่นต่อล่ะ จะไปได้มั้ย?
จะไหวมั้ย? สำหรับตัวผม ช่วงเวลาที่ผมพักทุกครั้งสภาพถนนเป็นเนินตลอดไม่มีที่ราบสบายๆเลย ซึ่งผมไม่สนใจ
อยากพักตรงไหนก็พัก เวลาจะไปต่อผมก็เริ่มที่ 1-1 ทุกครั้ง (จานหน้าใบเล็ก จานหลังเฟือง1)
…ก็ขึ้นเนินไปต่อได้ทุกครั้ง แบบง่ายๆสบายๆด้วย...เบาแรงด้วย ปั่นขึ้นเนินไปแบบตรงๆอีกต่างหาก
ไม่ได้ขึ้นแบบขนานกับพื้นถนนหรือแบบทะแยง.....ไม่ได้โม้นะครับ ...เรื่องจริง!
เชื่อมือใหม่อย่างผมเถ๊อะ...มันได้ผล..ล..ล..ล
(ส่วนนักปั่นที่มีประสบการณ์การขึ้นเนินอย่างโชกโชน หรือขาแรงทั้งหลายอาจมีวิธีการอื่นที่แตกต่างกว่านี้ครับ.....)

[ตุ๋ย K3]

…..ทิวทัศน์ข้างทาง ซึ่งผมหมายตาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะแวะพักตรงจุดนี้สัก 2-3 นาทีเพื่อจิบน้ำ...
ยิงกระต่ายตายไปหลายตัวแล้ว คงหมดแล้ว ไม่มีให้ยิงแล้ว.....ถ่ายรูปเล่นก็แล้วกัน...

[ตุ๋ย K3]

…..ปั่นขึ้นมาเรื่อยๆระยะทางประมาณ 7 กม.กินเวลาไปชั่วโมงครึ่ง เจอหมู่บ้านสองข้างทาง
สภาพถนนโดยรวมไม่เป็นเนินชันมากนัก พอให้ได้พักขาปั่นแบบสบายๆบ้าง ยังเหลืออีก 14 กม.
กว่าจะถึง "มอหินขาว" ไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้าอีก...

[ตุ๋ย K3]

…..อนาคตไม่รู้จะเจออะไร...แต่ปัจจุบันรู้แล้วครับว่าเจอไอ้นี่ ดีใจนะที่ได้เจอ.....

[ตุ๋ย K3]

…..พี่"นู๋เล็ก"ไม่รอช้ารีบเปิดตู้เย็นคว้า Fanta น้ำเขียวมาดื่ม อ้าว…ลืมเปิดฝา!
ผมเองก็จัดการไปหนึ่งขวดเหมือนกัน แถมไอติมเคลือบช็อคโกแล๊ตอีก 1 แท่ง
ร่างกายกำลังเตือนว่าต้องการอะไรก็ได้ หวาน หวาน…ชื่นใจ ..…จัดไป

[ตุ๋ย K3]

…..แล้วเราก็เดินทางออกจากเขตหมู่บ้าน เจอทางแยกข้างหน้า