นิยายรักขาดตอน ภาคจุด5 ความบ้าที่มาเยือน? ที่มา ที่ไป ลำปาง>ม่อนล้าน>เชียงใหม่@ฝาง>แม่ฮ่องสอน>ขุนยวม>แม่แจ่ม>ดอยอินทนนท์

[simmons]

จีพีเอส.....บอกว่า มาถูกทางแล้ว ดอยม่อนล้าน 13 กิโล....
.

.
อย่าดูมือ...........อย่าดูมือ...............อย่าดูมือ...........อย่า........ดู.........มือ......

คุณแม่ ขอโทษคร้าบบบ

พอบอกว่าอย่าดูมือ เลยเบิ่งเห็นวงปีจริงๆด้วยคร้าบบบ

[ละออ สุจิมงคล]

รอชมต่อครับ

[เหน่งหนักแน่น]

07.45น. ขบวนรถไฟ ตรัง-กรุงเทพ เคลื่อนตัวออกไปตามรางสุดสายตาของข้าฯแล้ว ข้าฯเดินจูง บักฮวก ออกมาจากชานชะลาสถานีรถไฟย่อย ศาลายา อย่างคนเหม่อลอย

ต้นใบหูกวางต้นใหญ่ข้างหน้านั้น คุณยายสกายแลปกับคุณป้าฟันพัด ยังคงนั่งคุยกันพูดคุยกันอยู่เหมือนเดิมเป็นกิจวัตรประจำวันในยามเช้าของที่นี่ ปกติวิสัยของคนที่อยู่ในชุมชนละแวกเดียวกัน เมื่อเจอหน้าก็ต้อง ทักทาย กันเป็นธรรมดา

แต่ที่ไม่ธรรมดา ยายสกายแลป นี้ รอบรู้เรื่องราวของทุกคนในละแวกชุมชนนี้ไปหมดซะทุกเรื่อง เอ..หนังไทย นิยายไทย มันจะต้องมีตัวละครแบบนี้ทุกเรื่องไป อิอิ

ยายสกายแลปเป็นไงหล่ะตาเหน่ง ไปเที่ยวไหนมา
ความอยากรู้อยากเห็นของ ยายสกายแลป เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเช้าวันนี้
ข้าฯ อ่อ..ไปปักษ์ใต้มาคับ ยายฯ ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ
จากความเหนื่อยล้า ผสมกับความไม่อยากต่อความยาวกับยายสกายแลป ทำให้ข้าฯ ชิงตัดบท ขอตัวไปพักผ่อนก่อน

ยายสกายแลป เฮ้อ...คิดๆไป ดูแล้วก็น่าสงสารนะ ตาคนนี้นี่ก็ดี หน้าตาก็ดี รูปร่างผิวพรรณก็ดี ไม่น่าเล้ย
ป้าฟันพัดเอ๊า..ทำไมยายพูดแบบนั้นหล่ะ ดูจากภายนอกก็ไม่เห็นมีไรนี่
ยายสกายแลปได้ ถ้าอยากรู้ ฉันจะเล่าให้ฟัง
ทุกสองอาทิตย์หรือ 15วันนั่นแหละ นายเหน่งนี่ ก็จะเข็นจักรยานพร้อมกระเป๋า สามใบ คันนี้แหละ ออกมาแต่เช้ามืด แล้วก็จะนั่งอยู่ตรงม้าหินที่ชานชะลาตัวนั้นแหละ สายตาเหม่อลอย ไม่พูด ไม่คุย กับใคร ใครถามอะไรก็ไม่ตอบพอรถไฟสายใต้มาเมื่อไหร่ ตาเหน่งก็จะทำท่าทาง ปานเหมือนดั่งกับว่า ลงมาจากรถไฟขบวนนั้น แล้วก็จะมองรถไฟขบวนนั้น ลับไปจนสุดสายตา วันไหนอารมณ์ดีหน่อย ก็จะคุยด้วย ว่าไปไหนมาบ้าง เป็นแบบนี้มาประมาณ 2ปี ได้แล้ว
ป้าฟันพัดเอ๊า...ดูแล้วก็น่าสนใจนะ ไม่เต็มบาทหรือเปล่าหล่ะยาย นายเหน่งนี่ สามสะลึงหรือบาทห้าสิบสตางค์ เหอ เหอ
ยายสกายแลป มันมากกว่านั้น...อีชั้น เรียกตาเหน่งคนนี้ว่า ไอ้150
ป้าฟันพัดหูย...ยายทำไมมันมากมายขนาดน้าน แค่สามสะลึงหรือเกินบาทก็พ่อแล้ว นี่ยายเล่นเป็นร้อยเลยรึนี่
ยายสกายแลปไอ้150..นี่ มันก็มีที่มาที่ไปอีกนั่นแหละ วันก่อนตาเหน่งนี่เห็นคนกิน M150 สงสัยคงจะไม่เคยกิน ตาเหน่งเลยลองไปขวดนึง อีชั้น..เห็น คึ๊ก ไม่หาย ฉันนั่งหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบตาย ฉันเห็นตาเหน่งนี่เอาจักรยานพร้อมกระเป๋าชุดนี้แหละ เข็นขึ้น เข็นลง ที่ชานชะลานั่นมาที่เรานั่งกันที่นี่ เป็นสิบ สิบ เที่ยว หลังจากวันนั้นตาเหน่งมันคงจะเหนื่อย ไม่เห็นหน้าค่าตาไปหลายวัน แต่ฉันก็ยังเห็นตาเหน่งนี่ พกขวด M150 อยู่ที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังอยู่ทุกวันนะ เคยถามไปว่า ยังกินอยู่อีกรึ ไม่เข็ดรึไง เห็นบอกว่า ป่าวไม่ได้กินแล้ว แต่น้ำข้างในมันไม่ใช่น้ำ M150 เห็นว่าเอาน้ำส้มสายชูใส่ลงไปแทน รสชาดพอแทนกันได้ อิอิ แบบนี้มันใช่คนธรรมดาหรือป่าวหล่ะ 555 นี่แหละ คือ ที่มาของตาเหน่ง 150 แต่มันจะขาดหรือเกินบาทนั้น คิดเอาเองล่ะกัน
ป้าฟันพัดเอ...แล้วทำไม จะต้องเข็นจักรยานลงจากรถไฟหล่ะยาย เดินลงมาก็ได้ หรือ จักรยานนี่ มันสำคัญกับคน คนนี้มากเชียวรึ
ยายสกายแลปเท่าที่เคยคุยกันนะ ตาเหน่งนี่..เคยเล่าให้ชั้นฟังว่า สองปีก่อนแกไปเที่ยวใต้ แล้วก็กลับมาเขียน ไอ้นิยาย..อะไรนะ เอ..เด๋วคิดก่อน นิยายรักโดนตอน เอ๊ย..ไม่ใช่ จำได้ล่ะ นิยายรักขาดตอน ชูดล่องใต้ เห็นว่าเป็นภาค1 นะ แล้วอีกปีต่อมา ก็เห็นว่า ล่องใต้อีก เห็นว่า..กลับมาเขียนนิยายรักขาดตอนอีก แต่เห็นว่าเป็นภาคที่3 นะ ชื่อซะโก้เชียว นิยายรักขาดตอน จะบอกหัวใจ..ยังไงดี ณ.ลังกาวี มาเลยเซีย พอกลับมานะ หมอนี่ไม่ธรรมดา วันดีคืนดี ก็จะมานั่งอยู่ใต้ต้นหูกวางนี่แหละ ไม่มาแบบธรรมดาด้วย พก ไอถ่อก มาด้วยนะ
ป้าฟันพัด เย้ย..ยาย มันมีด้วยรึ ไอ้ที่ยายว่า ไอถ่อก นั่นหนะ
ยายสกายแลปไอ้เครื่องที่มันเป็น สี่เหลี่ยม เล็กๆนั่น ชั้นเห็นตาเหน่งเอามือลูบ ลูบ เลื่อนไป ภาพก็เคลื่อน เลื่อนลงภาพก็ลง เลื่อนขึ้นภาพก็ขึ้น กางมือออกภาพก็ขยาย หุบมือเข้าภาพก็หดลง ยืด ยืด หด หด ชั้นดูไป เสียวไป อิอิ
ป้าฟันพัดปูนนี้แล้ว ยายยังรู้สึกอีกรึ อ่อ...ไอ้นั่นเค้าเรียก ไอพอต ipod ไม่ใช่ ไอถ่อก อย่างที่ยายว่าหรอก แหม่...พูดเอาอีชั้น เสียวไปด้วยอีกคนนึง
ยายสกายแลป อือ..นั่นแหละ ตาเหน่งนี่ก็จะเอาไอ้เครื่องนั่น มาโชวว์รูปภาพ พร้อมกับเรื่องเล่า นิยายรักขาดตอน ชาวบ้านแถวนี้ติดกันงอมแงม วันไหนมานั่งเล่านะ ล้อมวงเข้ามาเลยหล่ะ ไม่เป็นอันทำมาหากินกัน จบภาคที่1 แล้วก็ต่อไปภาคที่3 เรื่องมันมาเกิดที่ มีวันนึง ไอ้พวกเราก็ฟังกันมาหลายครั้งหลายหน เห็นเล่าแต่ภาค 1กับภาค3 ตาหำโป ร้านขายลาบแมว นั่นสิ เกิดไปถามว่า ตาเหน่ง แล้วไอ้นิยายรักขาดตอนภาคที่2หล่ะ มันหายไปไหน เห็นเล่าแต่ ภาค1กะ3 ตาเหน่งเอาไปตกหล่นที่ไหนรึ เท่านั้นแหละ เป็นเรื่องเชียว ความซึมเศร้า ก็เริ่มเข้ามาทักทาย นับตั้งแต่วันนั้น ตาเหน่งนี่ก็จะมานั่งอยู่ที่นี่แหละ พร้อมกับเจ้าเครื่องไอพอต นั่งกด นั่งดูอยู่นั่น ถามว่าหาอะไร ก็บอกว่า หาภาคที่2 อยู่ไม่รู้มันหายไปไหน หลังจากนั้นไม่นาน อาการที่เข็นจักรยานมารอรถไฟสายใต้ ก็เริ่มขึ้น ฉันว่านะ ตาเหน่งนี่คงจะ รื้อฟื้น ความทรงจำในแบบของตัวเอง แต่อย่างเราๆ มองกัน มันคนละแบบไง พวกเราก็มองว่าบ้า ไม่เต็มบาทหรือเกินบาทไปนั่น ดู ดู ไปก็น่าเห็นใจอยู่นะ เคยถามว่า ภาค2ที่หายไป ไปเที่ยวไหน จำได้ไหม ตาเหน่งเคยบอกว่า ภาค1ลงใต้ ฝั่งอันดามัน ภาค3 ก็ลงใต้ฝั่งอ่าวไทย ขึ้นอันดามัน ภาค2ที่หายไป มันก็ต้อง ลงใต้สิ แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่มีคำตอบ ก็อาการ ตามที่เราเห็นๆกันนี่แหละ
วันนี้..ก็คงจะครบ สองอาทิตย์แล้วกระมั๊ง ถึงได้เข็นจักรยานพร้อมสัมภาระออกมา เฮ้อ...มันก็คงจะเป็นอย่างที่ตาเหน่งว่าเอาไว้ในภาคที่3 นั่นแหละ เน๊อะ...จะบอกหัวใจ ยังไงดี...

ความเดิม http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=175186

[met]

ป้าฟันพัด เช้ากินผัดฟัก เย็นกินฟักผัด
เง็งงงงงงงงง วุ้ย สรุปทริป

[เหน่งหนักแน่น]

มียาพิษลึกลับบางชนิดที่หากใครอยากรู้คุณสมบัติของมัน
ก็ต้องยอมป่วยด้วยพิษของมันเสียก่อน
มีโรคร้ายบางชนิดที่แปลกประหลาด
จนกระทั่งคนคนหนึ่งจะต้องป่วยเป็นโรคนั้นเสียก่อน
จึงจะเข้าไปธรรมชาติของมัน

A PICTURE OF DORIANGRAY
(OSCAR WILDE)

ที่มา: โลกประหลาด ในประว้ติศาสตร์ความเศร้า
ศิริวร แก้วกาญจน์

[เหน่งหนักแน่น]

553 กว่า..วันผ่าน สมองผมยังคงคิดวนเวียน และ ซ้ำซาก ลำดับเหตุการณ์ได้ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างช้าลง สาเหตุ..อะไรนะ น้องจงรักภักดีที่แต่งงานไป หรือ เพราะฤทธิ์ยา 4ตัวนั่นที่มันซึมเข้าสู่กระแสเลือดและถูกส่งผ่านไปยังสมอง
. . .ผมยังคงนั่งอยู่ที่สถานีรถไฟ หลังจากเอาเจ้าเพื่อนยากสองล้อคู่ใจ บักฮวก ลงมาจากตู้สัมภาระ ในสภาพที่ มอมแมม ไม่ต่างจากเจ้าของมันสักเท่าไหร่ แต่..วันนี้มันต่างจาก 500กว่าวันที่ผ่านมา ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวริมทางรางเหล็ก เอนหลังลงในท่าที่คิดว่า สะบายที่สุด และ ดูดีที่สุด สองขาถูกปล่อยยืดออกไปข้างหน้า พร้อมๆกับมือทั้งสองข้าง ซ้ายและขวา ของผมถูกกางออกไปโอบมุมพนักพิง ใช่..ผมคิดว่า ผมกำลังเป็นเจ้าของเก้าอี้ตัวยาวแต่เพียงผู้เดียว ผมกำลังเห็นแก่ตัว..ใช่! ผมกำลังเห็นแก่ตัว ไส้กรอกอีสาน เม็ดถั่วลิสง มาม่า มันน่าจะคือ กับแกล้มที่บ่งบอกถึงสถานะของเจ้าของอาหารที่ถูกกองเอาไว้ข้างๆผม พร้อมขวดสีน้ำตาลที่กำกับเอาไว้บนฉลากว่า 28ดีกรี ไม่..มันไม่ใช่การเลี้ยงต้อนรับผมหรอกนะ หากแต่..มันคือกองอ๊วก ที่ถูกทิ้งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนของเก้าอี้ตัวยาวตัวนี้ต่างหากหละ
. . .แสงอาทิตย์ได้กระตุกหนังตาให้ยกขึ้นบนเก้าอี้ตัวยาวริมทางรางเหล็ก ในสภาพอากาศที่รู้สึกได้ว่า ร้อนเพียงครึ่งเดียวของลำตัวซีกซ้าย ผมยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือตัวเลขดิจิตอลราคาถูก ที่ตอนนี้มันขึ้นฝ้าด้านใน (เพราะมันเป็นรุ่น กันน้ำออก) แต่มันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีอยู่เช่นเดิม 11.33น. คือตัวเลขที่ฟ้องออกมา อืมม์...แม่งเท่ากับเมื่อวานเลยหว่ะ ผมงัว เงีย เงยหน้าขึ้นมาอีกที เบื้องหน้าผมนั้น คือหญิงสาวหน้าตาดีกลุ่มนึง5-6คน เธอต่างผลัดกันวนเวียน มาActionถ่ายรูปคู่กับผม ทั้งชู 2นิ้ว เม้มปาก แก้มป่อง บิดเอว ปานตัวผมนั้นคือดาราดังก็ไม่ป่าน ไอ้ตัววผมนั้น ครั้น..จะยอมให้พวกเธอกระทำอยู่ฝ่ายเดียว คงจะหาใช่ผมไม่ ยิ้มรับ เอียงซ้าย บิดขวา แก้มป่อง เม้มปาก เอาว่ะ..เหอ เหอ
. .ออกลีลา ลวดลาย ที่ผมคิดว่า ดูดีที่สุด เท่ห์ที่สุด เจ๋งที่สุดและหล่อที่สุด ไปหลายเฟรม หลายช๊อต จึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า เธอเหล่านั้นจะไปไหนกัน เลยได้ความว่า พวกเธอนั้นลงมาเที่ยว อาชีพคือขายของที่ระลึกและอาหารที่ ถนนคนเดิน จ.เชียงใหม่
. .พูดคุยกันพอหอมปาก หอมคอ <ลึกๆแล้ว อยากจะขอหอมแก้มพวกเธอสักคนละ ฟอด สองฟอด ด้วยซ้ำไป> โชคดี มีชัย ค้าขายร่ำรวย เดินทางปลอดภัย คือคำส่งท้ายที่เราคนไทยนั้น มีให้แก่กันเสมอยามที่ต้องลาจาก
. . .หญิงสาวหน้าตาสดใสคล้ายลูกครึ่งแขกขาว ในตากลมโต ผมยาว ขาวและสูงพอประมาณ จากลีลาท่าทางก่อนหน้านั้น ณ.บัดนี้ กลับกลายเป็นอีกแววตานึง แววตาที่บ่งบอกได้ถึงความกังวล หรือ ความรู้สึกผิด จนตัวผมเองนั้นสังเกตุได้ไม่ยากเย็นอะไรนัก เธอค่อยๆเดินไปหยิบกล้องจากมือของเพื่อนเธอ แล้วค่อยๆเดินมาหาผม พี่ค๊ะ..โซเฟีย หรือฟ้า ค๊ะ พร้อมกับยื่นมือออกมา กด ภาพถ่ายที่เพิ่งโดนบันทึกไปไม่นานก่อนหน้านี้ให้ผมดู

หนุ่มใหญ่พร้อมรถจักรยานสองล้อคู่ใจ ผมยาวรุงรัง เคราสองสี สภาพไม่ต่างจากคนจรจัด อีกนัย..ก็คล้ายคนวิกลจริต คอหงายไปข้างหลังพร้อมกับปากที่อ้าออก แดดเลียผิวหนังเสียจนแดงคล้ำ ไปครึ่งซึกของตัว ตั้งแต่ใบหน้าข้างซ้าย แขนและขาซ้าย มองเห็นได้ไม่ยากเย็นสักเท่าไหร่ คนที่ผิว 2สี 2สี..ในลักษณะที่ใบหน้าและลำตัวข้างซ้ายสีแดงคล้ำ ส่วนข้างขวาออกสีขาวเหลือง หากจะพูดแบบบ้านๆ ก็คือ ตั้งแต่หัวจรดทีนซ้ายสีนึง ขวาอีกสีนึง น่าสมเพศยิ่งนัก ส่วนมือขวาทั้ง 5นิ้วและฝ่ามือของเขานั้นละเลงเละจมอยู่ใน กองอ๊วก..

โอวว์....แมร่งเอ๊ย!!! มันช่างทุเรสสิ้นดี

[ทิวากร]

สรุปว่าพี่เล่นอ๊วก...อ๊วกนี้นะ

[tony]

You are in control of your destiny,
Only you can make your dreams come true.

คุณเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง
มีเพียงคุณเท่านั้น ที่จะทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริง

[เหน่งหนักแน่น]

หากผู้ใดไม่มีความอดทนพอที่จะระลึกถึงอดีต
ก่อนที่ตนจะอุบัติขึ้นมาเป็นมนุษย์
ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ครึ่งชีวิตของสมัยปู่ย่าตายายได้แล้ว
เขาผู้นั้นก็ไม่สมควรที่จะเล่าเรื่องราวชีวิตของตน

THE TIN DRUM
( GUNTER GRASS )

ที่มา: โลกประหลาด ในประวัติศาสตร์ความเศร้า

ศิริวร แก้วกาญจน์

[jony 6000]

รอ
ต่อ
ไป

[เหน่งหนักแน่น]

สลัดความอัปปรีย์ของใครบางคน ที่ทิ้งของเสียของตัวเองกองเอาไว้ให้คนอื่นมารับผลกรรมที่ตัวเองได้ก่อขึ้น แมนโคตรๆ ผมก็ก้าวย่างออกมาในสไตล์ กึ่งเดิน กึ่งวิ่ง เหมือนคงเดิม ผมยังคงสถานะที่ ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั่วไป สายตานับสิบนับร้อยคู่ต่างก็จ้องมองที่ที่ตัวผม เท่ห์รึ ป่าวเลย หล่อรึไม่ใช่ อัปลักษณ์ ต่างหากหล่ะ ณ.สถานีรถไฟหัวลำโพง หนุ่มใหญ่สภาพเหมือนคนจรจัดที่เดินจูงจักรยานและสัมภาระออกมาจากชานชะลาช่วงเวลาบ่ายในสภาพ กึ่งเดิน กึ่งวิ่ง แถมร่างกายตกอยู่ในสภาพ ผิว 2สี พร้อมกับกลิ่น >>อ๊วก<< ของใครบางคนที่ติดมือมา

ฉันมาทำอะไรที่นี่ ฉันมาทำอะไรที่นี่ เสียงเพลงจากลำโพงร้านขาย ซีดี.เพลง วิ่งผ่านเข้ามาในโสตประสาท เฮ๊ย..นี่มันสถานีรถไฟหัวลำโพงนี่หว่า ความสับสน มึนงง เริ่มออกอาการขึ้นมาอีกครั้งนึง ก่อนหน้านั้นตัวผมเองยังมีความรู้สึกว่าตัวเองนั้นได้นั่งอยู่ ณ.ที่สถานีรถไฟชุมทางศาลายาอยู่เลยนี่หน่า อยู่ๆ ตรูมานั่งอยู่ที่นี่ได้ยังไงว่ะ?

ผมปล่อยให้สมองได้ทำหน้าที่ของมันเอง การลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ความคิด ความอ่าน ของตัวผมเองนั้นมันช้าลงเข้าทุกวัน ทำไม? และ อะไร? 2คำนี้ มันวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอดเวลา เซลล์สมองในหัวกะบาลของผมมันไม่สามารถช่วยตัวเองได้ หรืออาจจะเป็นเพราะว่า..ใช่สิ! วันนี้ ผมยังไม่ได้เอา สารสังเคราะห์ ที่นำติดตัวมาด้วย เอามันเข้าไปฝังตัวสู่กระแสเลือดในร่างกายเลยในเช้าวันนี้ เมื่อพอที่จะรวบรวมสติกลับคืนมาพอได้บ้าง ผมจึงกึ่งเดิน กึ่งวิ่ง พร้อมๆกับ รำพัน หรือ บ่น หรือ พูดอยู่คนเดียวมาตลอดทางที่เข็นเจ้าเพื่อนยากออกมาหน้า สถานีรถไฟหัวลำโพง

ที่มา..ที่ไป..ที่มา..ที่ไป..?
หรือผมกำลังตกอยู่ในสถานะ..

ความบ้าที่มาเยือน!

[เหน่งหนักแน่น]

แสงของดวงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปในแนว W. ความร้อนของลำแสงที่สาดลงมาบนพื้นยางมะตอยสะสมมาตลอดทั้งวัน บวกกับความร้อนของเครื่องยนต์ของรถยนต์จำนวนนับหมื่นๆคันในระยะเวลาหลายชั่วโมงที่ผมนั่งอยู่หน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง ประเมินในลักษณะ คาดเดา ด้วยตัวของผมเอง อุณหภูมิ ณ.ตอนนี้ น่าจะอยู่ที่ 37องศา โดยประมาณ โอ๊ะ.อย่าเพิ่งเข้าใจผิดผมไม่ได้พร้อมถึงขนาดที่จะพกเจ้าตัว เทอร์โมมิเตอร์ วัดอุณหภูมิสภาพอากาศติดตัวมาด้วย จากนาฬิกาข้อมือ หรือจากแอฟพลิเคชั่นของโทรศัพย์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด เปล่าเลย..ผมไมได้มีความพร้อมถึงขนาดนั้น


หากแต่..ผมรู้สึกได้จาก นรกในหัวใจ ของผมต่างหากหล่ะ

[เหน่งหนักแน่น]

ผมยังคงนั่งสับสนอยู่ที่หน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง ผมมาคอยใครและกำลังจะไปไหน? ทำไม..มันไม่ใช่สถานีรถไฟชุมทางศาลายา ทำไม..มันคือหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง

จมอยู่ในความคิดและความสับสนของตัวเองอยู่นานพอสมควร จู่ๆ โทรศัพย์มือถือส่วนตัวของผมยี่ห้อ SUMGUN ในภาษาอิสาน ซัมกัน แปลว่า เหมือนกัน โทรศัพย์ราคาถูกแต่คุณสมบัติไม่ต่างจาก แบรนด์ดังของแดน กิมจิ มันเริ่มสั่น ครืด ครืด เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพย์มือถือที่ถูกโหลดเอาไว้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพลงที่ ตอกย้ำความเจ็บปวด แต่อย่างน้อย ณ.เวลานี้ บุรุษหนุ่มรูปงามใน ภาพจอรอสาย ของโทรศัพย์ เค้าก็คือ คนที่เข้ามาช่วยเอาความทรงจำของตัวผมเองนั้นกลับคืนมา

>>>และเค้าคนนั้นก็คือ<<<

[เหน่งหนักแน่น]

หือ หือ..

[เหน่งหนักแน่น]

พิกัดไหน ทำอะไร พ่อรูปหล่อ หือ หือ..

น้ำเสียง นุ่ม นุ่ม จากหนุ่มใหญ่ ท่าทางใจดี ลอยมาตามคลื่นความถี่ผ่านระบบ 3G (ที่แม่งยังมีปัญหา ) น้ำเสียงนี้ เริ่มที่จะทำให้ตัวผมเองนั้น ค่อยๆเรียกความทรงจำกลับคืนมาได้บ้าง ว่า..ผมมาทำอะไรที่นี่? แค่ได้ฟังน้ำเสียงเท่านั้น อ้อ..ใช่สิ ผมนัดกับ อ.โจ้ แจกหมอนใจไว้นี่นะ

ดีใจกับตัวเองได้ไม่นานนัก ความกังวลก็เริ่มเดินทางเข้ามาทักทายอีกสำรอกนึง เพราะไอ้การที่จะคุยกับ อ.โจ้ แจกหมอนใจนั้น เริ่มต้นการสนทนา แกจะมาแบบ ลำนำบ้าง เจ้าบทเจ้ากลอนบ้าง ครั้งนี้อีกเช่นเดิม ที่ตัวผมเองนั้นไม่สามารถที่จะชิงพูดทักทายก่อน จึงถูกท่าน อ.โจ้ แจกหมอนใจ ใส่ความห่วงใยมาในลำกลอน อย่างที่เคยกล่าวเอาไว้ ลำพังไอ้ลำนำหรือคำกลอนนั้น ไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่แกมักจะตบท้ายด้วยไอ้คำว่า หือ หือ นี่สิ..ที่มันทำให้ตัวผมเองนั้น กังวล เพราะถ้าอ.โจ้ แกไม่รัก ไม่ห่วง ไอ้ หือ หือ แกก็จะไม่ หือ หือ

พิกัดไหน ทำอะไร พ่อรูปหล่อ หือ หือ

เฮ๊อ..น่ารัก น่าชังซะจริงๆ เพื่อนตรูคนนี้ แล้วตรูจะไปยังไงต่อกะกลอนของแกฟร๊ะเนี่ย หือ หือ