เปิด+รายงานทริป "Return to XC mode @ ถ้ำประทุน(เขาไม้แก้ว)" วันอาทิตย์ที่ 4 พ.ย. 2555

[kgbone]

มาดูกล้องนี้กันบ้าง

แพ็ครถกันที่บ้านพี่หมี พี่ชัยเป็นคนจัดการ


ถอดให้หมด


รถใครรถมัน


พี่คนนี้มาแล้ว

[kgbone]

มาดูรูปแบบการแพ็ครถ










ถ่ายเป็นที่ระลึก

[kgbone]

เริ่มปั่นกันละ


อันนี้ ลองถ่ายจากด้านหลัง จากนั้น


ได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ


ใครจำโช้คอันนี้ได้บ้าง ผมคุ้นๆยังไงไม่รู้


พักนิด






ตามลงไปดู ว่าเป็นไงกันบ้าง


คุณน้องหนึ่ง หยิ่งมาก พูดด้วยไม่ยอมคุยซักคำ


เนิน 200

[ospop]

รถล้มนี่เอง
โช้คเลยรั่ว
ใบ้ให้แล้ว น่าจะมีคนตอบถูก คริ คริ

[kgbone]

ตามลงไปดู ทยอยมากันเรื่อยๆ








ทางลงที่ว่าโหดๆ


















แล้ว มอเตอร์ไซค์ก็มา












Down ลงมามีเนินชันแถมรากไม้ให้ปีนกันนิดนึง


แล้วก็หลบ มอไซค์กันต่อ

[น้องหนึ่ง]

เล่าเรื่องตอนขาขึ้นซักหน่อย



เส้นทางนี้ขาขึ้นค่อนข้างชัน และยาวร่วม 3 กม. ถึงแม้เฟือง 26/32 ยังพอไต่ไหว แต่ก็ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นได้พอควร

ขณะกำลังขึ้นไปได้ซัก 2 กม. ผมจอดรับโทรศัพท์ หลังจากนั้นหัวใจก็เต้นเร็วมาก หน้ามืด ทั้งที่แดดเปรี้ยงแต่ตามืดสลัว มองไปเหมือนอยู่ในโรงแรมแล้วเปิดแค่ไฟห้องน้ำ ยังมีสติรู้ว่าหากขยับตัวต่อไปหัวใจต้องหลุดตูดแน่ เลยยืนพักนิ่งๆ คุณชัยเข้ามาช่วยดูก็ไม่กล้าพูดตอบอะไรไป เพราะกลัวหัวใจจะยิ่งเต้นแรง หลังจากนั้นคุณชัยก็ขี่ตามหลังคอยดูแลมาตลอด ต้องขอบคุณคุณชัยไว้ตรงนี้อีกครั้ง

หลังจากพักครู่ใหญ่หัวใจยังไม่ถึงกับปกติแต่ก็ช้าลงบ้างแล้ว ด้วยความเกรงใจคนรอก็เลยออกตัวเข็นขึ้นไป กลายเป็นว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นับในใจได้ร้อยหกสิบ คิดว่ายังไหวเลยเข็นขึ้นมาถึงจุดพัก แล้วนั่งจนหัวใจเต้นช้าลงมากแต่ก็คงยังไม่พอ

หลังจากนั้นเมื่อออกแรงมากหน่อย หัวใจกลับเต้นขึ้นมาเร็วมาก รู้ได้เลยว่าผิดปกติแน่ จึงค่อยๆ ไป ไม่รีบ ไม่อัด ตรงไหนที่ต้องออกแรงจะลงเข็นเสมอ เพื่อรักษาอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในระดับที่ควบคุมได้ จนกลับลงมาถึงข้างล่าง


จากที่เล่ามาผมจับประเด็นได้ดังนี้

1. ผมคิดผิดที่จอดรับโทรศัพท์ เพราะเหมือนเราไม่ได้คูลดาวน์ ออกกำลังกายหนักๆ แล้วหยุดทันที สวนทางกับหัวใจที่กำลังสูบฉีดเต็มที่รอให้ร่างกายนำเลือดไปใช้
2. ผมคิดผิดที่ไม่ได้บอกใครด้วยความเกรงใจ ถ้าบอกให้ทุกคนรู้ แล้วพักนานมากพอที่จะกลับสู่ภาวะปกติ อาจฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้
3. ก่อนขึ้นผมวอร์มอัพน้อยไป เพราะมัวทำจักรยาน พอรถเสร็จทุกคนก็ออกกันแล้ว เลยไม่ได้อบอุ่นร่างกายให้เพียงพอ
4. ผู้นำทริปไม่ได้นำไปอบอุ่นร่างกาย คือเมื่อเริ่มก็เข้าสู่เส้นทางจริง ไต่เนินกันเลย ครั้งต่อไปขอเสนอว่าควรปั่นรอบบริเวณให้ได้ประมาณ 5 กม. หรือจอดรถห่างจากจุดเริ่มต้นซักหน่อย ได้ชมทิวทัศน์ข้างทาง และอบอุ่นร่างกายไปในตัว
5. กาแฟ ตอนเช้ากินกาแฟที่มอเตอร์เวย์ ตอนกินรู้สึกได้เลยว่าหอมอร่อยเข้มข้นมาก ไม่รู้ว่าคาเฟอีนจะมากเกินจนทำให้หัวใจเต้นเร็วด้วยหรือเปล่า ถ้าเป็นข้อนี้พี่แอ๊ดก็น่าเป็นด้วย เพราะกินร้านเดียวกัน
6. หลายข้อรวมกัน

ขอให้ประสบการณ์นี้เป็นข้อเตือนใจกับทุกท่านด้วยครับ

[Jimmy_Panther]

ทางสนุกมาก เสียดาย ปั่นแบบรีบๆ เพราะโดนไล่
คราวหน้าขอแก้มือใหม่ครับ

ดีละครับที่คุณน้องหนึ่งไม่เป็นไร มิน่า เงียบเชียว ผมว่ากาแฟน่ะ น่าสงสัยมาก
กาแฟเข้มๆ โดยเฉพาะที่เซเว่นเคยกินที เวียนหัว อ๊อกทั้งวัน ไปไหนไม่ได้เลย

[ospop]

ทางสนุกมาก เสียดาย ปั่นแบบรีบๆ เพราะโดนไล่
คราวหน้าขอแก้มือใหม่ครับ

ดีละครับที่คุณน้องหนึ่งไม่เป็นไร มิน่า เงียบเชียว ผมว่ากาแฟน่ะ น่าสงสัยมาก
กาแฟเข้มๆ โดยเฉพาะที่เซเว่นเคยกินที เวียนหัว อ๊อกทั้งวัน ไปไหนไม่ได้เลย

ผมว่าหนุกน้อยกว่ามากับ BP นิดนึงครับ
กาแฟกินอยู่แล้ว กินประจำร่างกายชิน
แต่ถ้าไม่ได้วอมงานเข้าครับ

ผมรอบแรกมั่เป็นหมาหอบแดด
รอบสองจะดีกว่านี้หน่อย
แต่รอบนี้มีกล้องนี่แระ ทรงตัวไม่ดีเอาเลย

รออีก 1 กล้อง ดองให้รสชาติกลมกล่อม จะได้อร่อยเหาะครับ

[kgbone]

ปกติหน้ามืดบ่อยหรือเปล่าครับ

ผมก็เป็นเหมือนกันอย่างล่าสุด ตอนช่วงกำลังลดน้ำหนัก เวลาออกกำลังกายหนักๆ ก็จะเป็น
อย่างปั่นหมอบ เคย heart rate ขึ้นถึง 188 พอตอนไปพักเริ่มหน้ามืด

ตรวจร่างกาย ตอนน้ำหนัก 84 ได้ผลว่า ความดันสูง และชีพจรต่ำ
ต้องตรวจหาสาเหตุแบบละเอียดอีกทีนึง
แต่ใน comment ของหมอที่ตรวจก็บอกว่า ความดันสูงมีส่วนทำให้หน้ามืด
ซึ่งความดันสูง อาจจะเกิดจาก มีไขมันในเส้นเลือด ทำให้เลือดเดินไปเลี้ยงสมองไม่ทัน
ข้อแนะนำก็คือ ให้ลดน้ำหนัก เป็นอย่างแรก

ล่าสุดตรวจเมื่อวันเสาร์ น้ำหนัก 70 ปกติทุกอย่าง ทั้งความดัน และชีพจร

ช่วงหลังมานี้ heart rate ขึ้นสุงสุดก็ประมาณ 175 แต่ก็เพราะใจไม่แข็งด้วยมั๊ง ไม่ยอมอัดตามคนอื่น
ส่วนอาการหน้ามืด ก็ยังมีบ้างเป็นบางครั้ง แต่น้อยลงเยอะ ทั้งนี้คงเพราะผมเริ่่มทานอาหารมากขึ้น
และเริ่มหยุดลดน้ำหนัก เปลี่ยนเป็นการคุมน้ำหนักแทน

[โป้งสิบสองเสียง]

ทางสนุกมาก เสียดาย ปั่นแบบรีบๆ เพราะโดนไล่
คราวหน้าขอแก้มือใหม่ครับ

ดีละครับที่คุณน้องหนึ่งไม่เป็นไร มิน่า เงียบเชียว ผมว่ากาแฟน่ะ น่าสงสัยมาก
กาแฟเข้มๆ โดยเฉพาะที่เซเว่นเคยกินที เวียนหัว อ๊อกทั้งวัน ไปไหนไม่ได้เลย

กาแฟน่าจะมีส่วนทำให้หัวใจเต้นเร็ว ใครชวนผมกินกาแฟผมจึงปฏิเสธเด็ดขาด
ส่วนเรื่องวอร์มนั้น ผมเห็นว่าช่วงแรกที่เป็นทางทรายนั่นแหล่ะคือการวอร์ม
เพียงแต่ว่าครั้งนี้ทรายมันนุ่มเกินเลยต้องนวดน่องนวดหัวใจหนักหน่อยเท่านั้นเอง

[ospop]

ผมก็เป็นครับ
หน้ามืด
เวลาผมลุก หรือขยับตัวครั้งแรกจะเป็น หน้ามืด
ผมจะค่อยๆ ไป จนกว่าร่างกายจะพร้อมครับ มันเป็นบางทีนะครับ
วันไปกินหมูทะ ตื่นเช้ามาท้องเสียสะงั้น
ความดันสูงแน่นอนครับ 140 up
แต่เมื่อเข้าที่แล้วไม่มีปัญหาแต่อย่างไร แต่บางครั้งผมออมแรง และออมชีวิตไว้ครับ บอกตรงๆ
บางที่ผมว่าผมขึ้นได้ แต่ไม่เอาออมชีวิตไว้ดีกว่าครับ
อย่างกับครั้งนี้ ผมไถนาตอนลงเนินลานต้นมะขาม เพราะว่าร่างกายไม่พร้อม สายตาไม่ฉับไว การทรงตัวแย่ ยางยังไม่ชิน แว่นสีชาดำกินพลังงานในการเพ็ง
สะพายกล้องแล้วมันเขย่า กลัวกล้องพัง กระเป๋าขาด อุปสรรคเยอะเนอะ

ตอนลงจำได้แม่น ล้อหน้าตกหลุมแล้วรถไม่ไป ตีลังกา มือหลุดจากแฮนด์ สองมือดันพื้นท่าวิดพื้นเลย พี่ชัยจอดรออยู่ข้างหน้า แต่ไม่น่าเห็น
ลงไปทางด้านขวา ตรงเข่าขวาด้านนอกรูดกับพื้นไปที่นะไม่เป็นหิน ได้เลือดแน่ๆ
แต่ใจก็บอกว่าหลังมีกระเป๋ากล้อง ห้ามกลิ้งนะ แต่ถ้าไม่มีกระเป๋าผมจะกลิ้งครับ ลดแรงเสียดทาน แต่ก็แสบหนังมาถึงตอนอาบน้ำตอนเย็นแนะ

แล้วก็มีตอนลงหลังจากขึ้นเนิน สองร้อย (ก่อนถึงที่ผมดักถ่ายรูปนะ)
บอกตรงๆ เสียวมาก คิดว่าจะต้องล้มแน่ แต่ไม่ล้มครับ ถ้าล้มก็ตีลังกาแน่ๆ ไม่มีใครตามมาด้วย จะมีคนช่วยก็คนดูรถแมงกะไซต์แระ
คร่าวมราไปกับ BP พี่คนนึงก็ล้ม ล้มต่อหน้าต่อตาผมเลย แต่ทางง่ายกว่านี้ ลุกขึ้นมาปั่นต่อได้

[โป้งสิบสองเสียง]

ผมก็เป็นครับ
หน้ามืด
เวลาผมลุก หรือขยับตัวครั้งแรกจะเป็น หน้ามืด
ผมจะค่อยๆ ไป จนกว่าร่างกายจะพร้อมครับ มันเป็นบางทีนะครับ
วันไปกินหมูทะ ตื่นเช้ามาท้องเสียสะงั้น
ความดันสูงแน่นอนครับ 140 up
แต่เมื่อเข้าที่แล้วไม่มีปัญหาแต่อย่างไร แต่บางครั้งผมออมแรง และออมชีวิตไว้ครับ บอกตรงๆ
บางที่ผมว่าผมขึ้นได้ แต่ไม่เอาออมชีวิตไว้ดีกว่าครับ
อย่างกับครั้งนี้ ผมไถนาตอนลงเนินลานต้นมะขาม เพราะว่าร่างกายไม่พร้อม สายตาไม่ฉับไว การทรงตัวแย่ ยางยังไม่ชิน แว่นสีชาดำกินพลังงานในการเพ็ง
สะพายกล้องแล้วมันเขย่า กลัวกล้องพัง กระเป๋าขาด อุปสรรคเยอะเนอะ

ตอนลงจำได้แม่น ล้อหน้าตกหลุมแล้วรถไม่ไป ตีลังกา มือหลุดจากแฮนด์ สองมือดันพื้นท่าวิดพื้นเลย พี่ชัยจอดรออยู่ข้างหน้า แต่ไม่น่าเห็น
ลงไปทางด้านขวา ตรงเข่าขวาด้านนอกรูดกับพื้นไปที่นะไม่เป็นหิน ได้เลือดแน่ๆ
แต่ใจก็บอกว่าหลังมีกระเป๋ากล้อง ห้ามกลิ้งนะ แต่ถ้าไม่มีกระเป๋าผมจะกลิ้งครับ ลดแรงเสียดทาน แต่ก็แสบหนังมาถึงตอนอาบน้ำตอนเย็นแนะ

แล้วก็มีตอนลงหลังจากขึ้นเนิน สองร้อย (ก่อนถึงที่ผมดักถ่ายรูปนะ)
บอกตรงๆ เสียวมาก คิดว่าจะต้องล้มแน่ แต่ไม่ล้มครับ ถ้าล้มก็ตีลังกาแน่ๆ ไม่มีใครตามมาด้วย จะมีคนช่วยก็คนดูรถแมงกะไซต์แระ
คร่าวมราไปกับ BP พี่คนนึงก็ล้ม ล้มต่อหน้าต่อตาผมเลย แต่ทางง่ายกว่านี้ ลุกขึ้นมาปั่นต่อได้

ก็อย่างที่น้องป๊อปบรรยายนั่นแหล่ะ ถ้าทุกอย่างไม่พร้อมจริงๆก็อย่าไปฝืนดีกว่า พี่ถึงขู่แล้วขู่อีกว่าถ้าไม่พร้อมจริงๆอย่ามาทริปนี้
แต่ถ้าเรามั่นใจแล้วยังพลาดก็ช่างมัน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ไอ้ตรงเนินต้นมะขามนั่นพี่เห็นว่ามันเปลี่ยนไปเยอะอ่านไลน์ไม่ออกทั้งๆที่คราวที่แล้วก็ลงได้สบายๆ
ตัดสินใจลงเข็นดีกว่า ถ้าพลาดตีลังกาคงหนัก มือซ้นจากสามหลั่นยังไม่หายสนิทเลย

[โป้งสิบสองเสียง]

ที่ล้มตรงนี้เพราะเกิดจากความประมาทชัดเจนเลย มัวแต่ดูกล้อง
แต่ก็คิดไว้แล้วว่าถ้าล้มก็ไม่เป็นไร หญ้า+ทรายนุ่มๆน่าล้มตัวลงไปสัมผัสจะตาย

[Pawarit101]

เสียดายจริงๆทริปโหดๆสนุกๆแบบนี้ไม่ว่างซะงั้น.........เห็นทางแล้วคันขาเลย...อิจฉาคนที่ได้ไปจริงๆ.....

[โอ๊ก]

ขี่แบบนี้ล้มลุกคลุกคลานมันเป็นของคู่กันอยู่แล้วปฏิเสธไม่ได้หรอก เพียงแต่ทำไงให้ปลอดภัยที่สุด อย่าให้มีหัก มีแตก ที่สำคัญต้องกล้ายอมแพ้ ไม่มันใจ ลังเล อ่านไลน์ไม่ออก มอบตัวลงเข็นเลย หรืออยากทดสอบฝีมือ ลงมาเดินดูไลน์ซะหนึ่งรอบก่อนแล้วย้อนไปซ่อมก็ได้ ไม่เสียฟอร์มครับ ไม่ไหวบอกครับ เพื่อนกันรอได้ทั้งวันอยู่แล้ว

แต่กรณีน้องหนึ่ง น่าจะมาจากการไม่ได้วอร์ม แต่ไม่ใช้แค่ 5 กิโลแรก น่าจะเป็นไม่ได้วอร์มมาก่อนสักหกเดือนมากกว่า