"คนเกษียณชวนปั่น"กำลังเล่าเรื่องปั่นจากอุบลเข้าลาวใต้ จากลาวใต้เข้าเขมรที่เวินคาม แล้วกลับไทยที่อรัญครับ

[พิงธรรม์]

ปั่นช่วงสะตึงถึงสะปือ เส้นทางลาดยางสภาพใหม่อยู่

สองข้างทางดูเป็นพื้นที่ราบ แต่ปั่นรู้สึกยกระดับ ด้วยมันปั่นหนืดๆเหมือนเบรคติดเสียตลอดบ่าย สองข้างทางเขียวด้วยความอุดมสมบูรณเช่นพื้นที่ติดโขงบ้านเราแถวหนองคาย

ช่วงนี้เริ่มปั่นวิ้วววว...ปั่นเอามัน ปั่นหาความฟิตแล้วละครับ ไม่ค่อยจะได้แวะจ๊อะแจ๊ะคุยกะชาวบ้านซักเท่าไหร่

อย่างดีเจอแม่ค้าบีบน้ำอ้อย หรือแตงโมก็แวะกิน ช่วงที่ปั่น...อากาศยังร้อนมากครับ แดดงี้...เปรี้ยง

แล้วก็ถึงเมืองสะปือ

เจอที่พัก ทั้งเมืองหาห้องแอร์ไม่มี หรือเราจะหาไม่เจอ...

แต่ที่เจอ...สุดจะพอใจ ราคามาตรฐานห้องนอนพัดลมคืนละเจ็ดยูเอสดอลล่าไอ้กัน สำคัญเป็นที่พักสร้างใหม่ ช่องหน้าต่างสองด้านโล่งโปร่ง ที่นอนกว้างนอนสองคนสบาย พื้นห้องปูกระเบื้องสะอาด ห้องน้ำใช้ได้


เจ้าของใจดี ชวนพวกเราพูดคุย ยามเราทำท่าจะซักเสื้อผ้า...ล้างรถ ก็จัดหากาละมังทั้งแฟ็บมาให้เรา น้ำใจไมตรีเหลือล้น เขมรไทยนั้นเพื่อนกัน...เจ้าของที่พักกล่าวกะเรา

[พิงธรรม์]

17 / 02 / 2012..........Spueu > ใช้เส้นหมายเลข 6 > Kompong Thom > Stoung

บทพากษ์ตอนนี้เล่นง่ายๆ คว้าของน้าตู่มาทั้งดุ้น...หมูจริงๆ

ครับ...วันนี้เช่นเดิมครับ ปั่นกำหนดจุดพักตามระยะว่าพอไหว จากแผนที่...วันนี้ก็กะแค่ไปถึงเมือง Stoung

รู้สึกจะออกเสียง...สะตือ...แล้วลดเสียงด้วยงองู

ภาพถ่ายของน้าตู่ช่วงนี้ อยู่ตรงนี้ครับ
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... start=7749

[พิงธรรม์]

ครับ...เส้นทางเมื่อวานช่วงบ่ายหลังขึ้นโขง ต้องปั่นหนืด...ขึ้นที่สูง

เช้านี้...กินมื้อเช้าเสร็จในร้านนั่งกินดื่ม มีทีวีดูมีกาแฟโบราณบ้านเราเรียกหลังกินข้าว

ก็เริ่มปั่น

เจอทางไหล สุดจะมัน...ได้ปั่นวิ้วววว ยกแรกของช่วงเช้าเล่นกันมันสสส์ ได้กว่าสี่สิบโล

พื้นที่สองข้างทางวันนี้ที่ปั่น...ที่ปั่นผ่านสวนยางก็เยอะครับ เห็นแบบเหลือบตามองตอนปั่นมัน...




แต่ก็ยังเป็นส่วนน้อยของภาพรวม...ที่ส่วนใหญ่ยังเป็นพื้นที่ดงตาลอยู่


หรือไม่ก็ยังปล่อยทิ้งเป็นป่าตามเรื่องมัน ยังไม่ได้ทำเป็นพื้นที่ปลูกพืชทางเศรษฐกิจ...ที่ลงทุนมาก

[พิงธรรม์]

เพราะมันในการปั่น ทางส่วนใหญ่ในช่วงเช้ามันไหลลง

ผ่านเมืองก็ไม่อยากหยุด เมือง...ความหมายจริงคงจะระดับอำเภอหรือตำบล ผมเรียกเป็นเมือง...ตามถนัดปาก

ผ่านย่านนี้...ซักเกือบเก้าโมงเช้า มันไม่เหนื่อย...ก็ไม่แวะ


ปั่นต่อไป เกือบสิบโมงยังไม่เบรค...ชักเหนื่อนแร่ะ แต่ไม่เจอจุดเหมาะจะได้ล่อ"กาลาโต้"
.
.
.
โน่นนนน...มาถึงตรงนี้ เจอแค่ร้านเพียงหนึ่งร้านมองไกลๆจะขายอะไรก็ไม่รู้

เอาละวะ...หยุดเถอะโว้ยยย ลิ้นห้อยแล้วววว...
.
.
.
ครับ ขออาศัยนั่งร้านแม่ค้า


แม่ค้าขายเหมือนขนมจีน ผมมองดูพวกน้ำแกงแล้ว...ยอมแพ้ มันดูใสเกิน...ดูท่าไม่น่าจะอร่อย

แต่อาจารย์ชอบ ยอมเสียสละ...อุทิศตนเป็นลูกค้า สั่งขนมจีนมากินถ้วยนึง เราก็ใช้สิทธิ์...เพื่อนของลูกค้า ขอแม่ค้านั่งพัก ชงกาแฟกิน

อาจารย์ชอบ บอกว่าไม่อร่อย...มันจืดบอกไม่ถูก ปรุงยังไง...ก็ไม่ขึ้น อาจารย์ชอบวิจารณ์หลังจากเสร๊จจากการพัก แล้วปั่นต่อ

[พิงธรรม์]

อ้าววววววววววว...รูปนี้พี่วรเทพถือข้าวเหนียวปิ้งมาบังเหลี่ยม



ข้าวเหนียวปิ้งนี้ ได้มาจากแวะซื้อข้างทางเมืองที่ผ่าน แล้วก็เที่ยวปั่นหาที่"กาลาโต้" นี่ละครับ

[พิงธรรม์]

ว่าวันนี้จะเปิดแผ่นข้าวอฯ ปิดกระทู้

แต่ติดลม จบไม่ลง จะมาต่อสัปดาห์หน้านะครับท่าน

[เชียง]

สวัสดีครับพี่จารึก และทุกท่าน
ขออนุญาตปักหมุดแล้วจะตามมาเก็บเนื้อหาครับ

[rural road]

แหม!!! กำลังได้อรรถรถเชียว...ทำให้หนังขาดซะงันท่านพ่

[พิงธรรม์]

สวัสดีครับพี่จารึก และทุกท่าน
ขออนุญาตปักหมุดแล้วจะตามมาเก็บเนื้อหาครับ

เฮียเชียงครับ

ผมก็นึกไม่ถึง ไปเที่ยวเขมรครั้งแรกของผมนี้ ตัวผมสุดประทับใจ โดยจำเพาะช่วงที่ปั่นในหมู่บ้านเลียบลำโขง เป็นช่วงเพลิดเพลินกับวิถีเดิมๆ ที่ไม่ต่างจากชีวิตจริงวัยเด็กของผมครับ อาจจะขาดในความสะดวกของชีวิตยุควัตถุนิยมปัจจุบัน แต่ในวัยเด็ก...ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะขาดอะไรเลยนะครับ

ด้วยความระลึกถึงครับ
.
.
.

แหม!!! กำลังได้อรรถรถเชียว...ทำให้หนังขาดซะงันท่านพ่

กระทู้นี้ในส่วนที่เขียนได้ด้วยความสุข จบไปแล้วครับ...หลังจากปั่นหลุดออกจากชุมชนชาวบ้านริมโขง

ส่วนการปั่นช่วงหลังๆ ปั่นสู่ถนนลาดยางมาตรฐานมุ่งเสียมเรียบอีกสองวันแล้วปั่นกลับบ้านทางอรัญอีกสองวัน ช่วงหลังนี้...มันกะการปั่นครับ จึงเป็นเรื่องพื้นๆ...เล่าโดยง่ายๆ ปั่นแต่ละวันเอาแค่ถึงแล้วก็นอน

จริงๆ...กระทู้นี้จบแล้วครับ ผมเองกำลังหาทางจบครับ

ขอบคุณที่ติดตามอ่าน ทั้งหวังใจว่าจะได้ปั่นด้วยกันในทริปคนเกษียณชวนปั่นประเพณีครั้งที่สาม นะครับ

[พิงธรรม์]

หายไปหลายวัน กลัวต่อหนังผิดม้วน ต้องสาวหนังที่ฉายกลับมาดูซ้ำ...ทวนความจำ ดึงหน้าแรกสุดของกระทู้หน้าที่หนึ่งมาดูใหม่ น้าตู่ลำดับวันเดินทาง ปั่นวันที่ 17 / 02 / 2012..........Spueu > ใช้เส้นหมายเลข 6 > Kompong Thom > Stoung


จากที่พักในสะปือ ที่เจ้าบ้านชวนเราคุย บอกเราให้อุ่นใจ"ไทยเขมรนั้นเพื่อนกัน" ตื่นเช้าที่มุ่งหน้าคือ สะตง ระยะร้อยกว่าโล


ก็จะเล่าต่อเอาให้จบ จะได้เปิดแผ่น"ข้าวอฯ"เสียซักที
.
.
.
ช่วงเที่ยง ปั่นผ่านแหล่งน่าแวะเที่ยว แต่ผมเอาแต่มัน...ปั่นอย่างเดียว เลยผ่านจุดควรแวะ

แหล่งสลักก้อนหินทำองค์พระครับ เห็นสองข้างริมถนน ตอนนี้ผมนั่งเขกกระโหลกตัวเองอยู่ครับ ที่ช่วงปั่นดันไม่แวะ แล้วมานั่งนึกเสียดายอยู่นี่ละครับ น่าจะแวะดูประดาช่างที่เขากำลังทำงานตอกสกัดก้อนหินทำองค์พระ

[พิงธรรม์]

พื้นที่สองข้างทาง ปั่นทุกวันจนกลับบ้านที่อรัญ ส่วนใหญ่เป็นพิ้นที่ปลูกข้าว เห็นลิบลิ่วเป็นท้องนา เป็นภูมิประเทศบ้านเราแถวอยุธยาสมัย ๒๐ กว่าปีก่อนที่ชาวนาจะขายที่นา แปลงพื้นที่สร้างนิคมอุตสาหกรรมซะหมดแล้ว

สมัย ๒๐ กว่าปีก่อน ขับรถออกจากกรุงเทพ แค่เข้าเขตแถวรังสิต ก็ได้ภาพแบบนี้ละครับ




ผมถึงพอจะร้องอ๋อ ที่ขอเติมข้าว...แทบทุกครั้งที่กินข้าว แม่ค้าไม่ค่อยจะคิดเงินเพิ่ม อ๋อ...เราปั่นอยู่ในถิ่นยุ้งข้าวของเขมรอยู่ละครับ

[พิงธรรม์]

ภาพที่ผูกกะความหลังวันวาน...ครั้งยังเด็กของตัวผม

รูปนี้ครับ


วัยเด็ก...ผมแก่แดด ด้วยที่บ้าน...พ่อรับหนังสืออ่านเยอะแยะ อันนึงที่ผมนึกไม่ออก เห็นภาพจากปกหนังสือเห็นตอนเจ็ดแปดขวบก็ไม่เข้าใจ

ไม่ใช่รูปต้องห้าม ประเภทเด็กๆเห็นแล้วต้องไปทดลองในโรงหนัง เช่นเด็กสมัยนี้มันหรอกครับ

ก็แค่รูปกองฝาง อย่างที่น้าตู้ถ่ายในเขมร ผมอ่านในนิยายเขาบรรยาย...ให้ควายกิน

ตอนยังเด็ก ผมนึกไม่ออกเสียจริงๆ ควายในหนังสือที่อ่านมันกินฟาง แล้วที่เห็นสุมเป็นกองเรียกกองฟาง ชาวนาเก็บไว้...ให้ควายกิน

นึกไม่ออกเสียจริงๆ ควายของที่อื่นกินฟางสีเหลืองแห้ง เพราะควายบ้านผมมันมีหญ้าสดๆให้เคี้ยวเอื้องกินทุกวัน ตอนยังเด็ก ผมนั่งดูควายที่ผมมีหน้าที่ต้องจูงออกจากคอก ไปหาที่ให้มันกินหญ้าตามทุ่งนาที่สมบูรณ์ นั่งดูกิริยาบดหญ้าเคี้ยวเอื้องของควายมันสุดจะเพลิน เพลิดเพลินใจไม่เบื่อเลย

นั่งดูมันเพลิน อ๋อ...วิถีสู่ความสงบเราเพิ่งรู้เมื่อเติบใหญ่ ยามพลัดหลงถิ่น...มาอยู่กรุง

มิน่าสิ อยู่กรุงเทพเมืองเจริญเราถึงร้อน

[พิงธรรม์]

โพสเล่าเรื่องสิ่งที่เห็น ผมอ่านซ้ำช่วงหยุดเขียนอีกสามวัน นึกขำตัวเองเมื่ออ่านที่เขียนไป

ขำตัวเองเขียนเล่าความผูกความหลังของตัวเอง ชัดเลยครับ...โรคคนแก่ คร่ำครวญหาแต่ความหลังครั้งก่อนเก่า บุราณพู้นนนน

ช่วงที่ปั่น ปั่นผ่านทางเข้า...ดูเหมือนทางเข้าวัดของบ้านเรา มีป้ายเขียนประกาศเชิญให้เข้าชมเที่ยว บอกระยะว่าอยู่ลึกเข้าไปสิบกว่ากิโลเมตร เห็นสามสี่จุดที่มีทางเข้าและป้ายบอก เช่นแบบนี้...



เดาว่าเป็นแหล่งเที่ยวปราสาทหินกลุ่มย่อยๆ อยู่กันกระจัดกระจายในพื้นที่แถวนี้ ซึ่งอ่านจากหนังสือบอกว่ามีเยอะ เยอะมากครับ...หนังสือว่า

เช่นป้ายบอกนี้ ปั่นเจออีกก็แค่แต่สงสัย แต่แน่ๆ...ขี้เกียจครับ ขี้เกียจปั่น...เข้าไปดู


ปั่นผ่านหลายจุดที่มีป้ายจูงใจให้ไปดู สงสัยน้าตู่ไม่ได้เก็บภาพมาฝาก มีเยอะจริงๆครับ

[พิงธรรม์]

ปั่นวันนี้ ซักประมาณเที่ยงก็ถึงและเราก็ผ่าน ปั่นผ่านเมื่องใหญ่ เมืองกำปงธม


เป็นเมืองใหญ่ ใหญ่สุดของทุกเมืองในเส้นทางที่พวกผมปั่นในเขมรกัน พูดแบบไม่นับเมืองเสียมเรียบ...เพราะยังปั่นไม่ถึงนะครับท่าน

ที่เมืองนี้...มีธนาคารหลายสำนัก สำนักหนึ่งมีรูปถ่ายของน้าตู่ไว้ยืนยัน เป็นเมืองใหญ่ขนาดมีธนาคาร...ตึกใหญ่ขนาดนี้


ปั๊มน้ำมันก็มีด้วย


หน้าตาบ้านเมืองใหญ่ ประมาณนี้


ตลาด ก็ลงทุนเป็นตึกล่ะ


แต่พวกเราเลือกกินข้าว ร้านข้าวแกง ดูรูปพี่วรเทพกำลังเลือก...จะสั่งกับ


ช่วงปั่นผ่านเมือง ผมเห็น...ผมอึ้งงงง อึ้งครับเมื่อเห็น เห็นอาคารใหญ่เขียนป้ายอย่างดี เห็นแล้วอึ้งงงง

โรงเรียนอินเตอร์ครับ ประมาณชื่อโรงเรียนแห่งลอนดอน ประมาณนั้น

ผมอึ้งครับ ช่วงที่ปั่นวันสองวัน ปั่นผ่านเขมรในหมู่บ้านที่ห็นว่ายังขาดเรื่องปัจจัยพื้นฐานเกือบทุกอย่าง แต่พอมาถึงถิ่นที่เป็นเมือง เขามีครับ...แหล่งเรียน ให้คนมีตังค์ส่งลูกเรียน...เรียนโรงเรียนอินเตอร์

ผมพอจะร้องอ๋อแล้วละครับ โจทย์ที่สงสัย...ทำไมเด็กลูกสาวร้านขายยาที่ผมเจอในเมืองชะลอง วันที่ผมตื่นกลางดึก เดินไปส้วมต้องไต่ฝาผนังบ้านคลำทางเดิน เพราะเมืองเขาดับไฟ

เคยสงสัย...ทำไมเด็กลูกสาวร้านขายยาที่ผมเจอในเมืองชะลอง ถึงพูดภาษาได้ดีจริง อ๋อ...อย่างน้อยถิ่นแถวนี้ เขามีโรงเรียนอินเตอร์ให้เข้าเรียน หากมีตังค์

[WH_Y]

..มาติดตามเรื่องราวการปั่นค่ะ ได้ทั้งภาพและความรู้ของเมืองต่างๆ ที่ยังไม่เคยไป ขอบคุณนะคะ..