เปิดเส้นทางด่านน้ำเหือง อ.ท่าลี่ จ.เลย สู่เมืองหลวงพระบาง เซียงเงิน ภูคูน วังเวียง เวียงจันทร์

[sorpinya]

...
เลยหมู่บ้าน นากอก มาเล็กน้อยก็ถึงบ้านพ่อตา แม่ยาย หมอต๋อง ขาแรงเขยลาว เป็นทีมาของชื่อ หมอต๋องขาแรงเขยลาว โดยมีแม่ยายออกมายืนรอ เขยเฒ่าปากทางเข้าบ้าน

...

[ททท.เลย]

ท่าน 4 เฒ่ากำลังปั่นตลุยหลวงพระบาง...ชมรมก็ได้จัดทริปปั่น เชียงคาน...ลุยฝนไปก็หนุกหนานดีครับ...

[sorpinya]

ดูรูปที่ท่านต้อม ททท.เลยจัดไปเที่ยวเชียงคานแล้ว น่าจะมีนัยยะอะไรสักอย่าง พอดูรูปแล้วก็ต้องร้องอ๋อ ที่แท้จัดรับขวัญ นายกเทศบาลเมืองเลย ในนามผู้เฒ่าผีบ้าบ่พอปัวขอร่วมแสดงความยินดีกับ ท่านนายกป้ายแดงครับ ท่าน สอ. หรือ เฮีย สอ.อั่นแนว

[sorpinya]

...
หลังจากนั้นผมไปแวะเยี่ยม พี่กองที่โรงเลื่อย เลข1 บ้านน้ำเลียบ แต่ไม่พบ พบแต่เอื้อย พวง นำของฝากมอบให้เอื้อยพวง พวกเราก็เดินทางต่อไปที่ไชยะบุรีซึ่งห่างออกไปอีก กว่าจะถึงโรงแรมที่พักก็ปาเข้าไป 18.30น

....

[sorpinya]

ปั่นไปได้สักพัก บังโคลนล้อหน้ารถของผมก็ขาดออกเป็นสองชิ้น ทั้งที่ก่อนหน้าผมถอดน็อตล็อคออกเสร็จแล้วผมเชื่อม อาร์กอนท์ล็อคเอาไว้ส่วนปลายสบัดไปมาเพราะลุยทั้งหินลอยขี้โคลนทำให้ส่วนปลายขาดออกจากกัน

...
บริเวณด้านหน้าโรงแรม ไชยอนันต์ ตรงข้ามแขวงว่าการ ไชยะบุรี ทางเข้าสู่ตัวอาคารของโรงแรม 20กว่าปี สภาพยังคงเหมือนเดิม แปลกมั้ยครับท่าน ช่วงปฏิวัติในลาว โรงแรมนี้ไม่มีแม้แต่กระสุนสักนัดทำลายโรงแรมเลย ผมเดินเข้าไปในตัวล็อบบี้ก็พบคำตอบครับ ปากลาย ถึง โรงแรมไชยอนันต์ ไชยะบุรีรวมระยะทาง 156 กม

....

[sorpinya]

....

นี่คือภาพประวัติศาสตร์ เป็นภาพแห่งความทรงจำที่ผู้บริหารประเทศลาว และกรรมการผู้จัดการโรงแรม ท้าว สีชนะ สื่อสาร ร่วมกินข้าวจี่สามัคคีในปี 1945 ขณะที่ทั้งสองท่านเรียนที่มหาลัยในเวียตนาม ใครจะรู้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็น ผู้บริหารประเทศในเวลาต่อมา เฉกเช่นเรา รู้วันเกิดซึ่งหลายๆคนต่างก็ฉลองกันไปตามฐานานุรูป หากแต่วันที่จะละโลกต่างคนก็ไม่รู้ครับทุกๆท่าน ดังนั้นหมั่นสะสมคุณงามความดีเอาไว้เป็นทุนก่อนลาจากโลกนี้เอาไว้เถิด อย่าประมาทครับ

[sorpinya]

...
นี่คือภาพประวัติศาสตร์ เป็นภาพแห่งความทรงที่ผู้บริหารประเทศลาว และกรรมการผู้จัดการโรงแรม ท้าว สีชนะ สื่อสาร ร่วมกินข้าวจี่สามัคคีในปี 1945 ก่อนการปฏิวัติใน สปป.ลาว ขณะที่ทั้งสองท่านเรียนที่มหาลัยในเวียตนาม

[sorpinya]

...

รูปถ่ายปัจจุบันวางตั้งเอาไว้บน เคาเตอร์เช็คอินของโรงแรมแห่งนี้ ในภาพจากซ้ายมือของท่านไปขวา คนแรกซ้ายมือ ไม่ทราบชื่อ ต่อมา เป็นบุตรเขยของ ท่านสีชนะผู้บริหารโรงแรมคนปัจจุบัน ต่อมา ท่านไกรสอน พรหมวิหาร ต่อมา ท่านสีชนะ สื่อสาร และสุดท้ายเป็นบุตรชายของท่าน สีชนะ สื่อสารครับ

[sorpinya]

...

[sorpinya]

...

[sorpinya]

...
บริเวณล็อบบี้ของโรงแรม ค่าห้องพักเตียงคู่ 100000 กีบ มีที่เก็บรถให้บริเวณด้านข้างของล็อบบี้ ส่วนใหญ่พวกเราชอบนอนโรงแรมมากกว่า เป็นเพราะว่าราคาก็ไม่ต่างจากเฮือนพัก เข้าออกสะดวก ห้องกว้าง แถมสะอาดกว่า ให้ของใช้มีคุณภาพมากกว่า มีอาหารเช้าบริการ การบริหารการจัดการเป็นมืออาชีพมากกว่าเฮือนพัก ราคาก็ดีกว่าเยอะ

...

[sorpinya]

...
หลังจากมื้อเย็นพวกเราเดินเล่นหาของหวานกินแก้เลี่ยน บริเวณตรงข้ามแขวงว่าการไชยะบุรีมีร้านขายของหวานอร่อยๆหลายเจ้า พูดคุยสอบถามคนท้องถิ่นเกี่ยวกับความเป็นมาแต่หยั่งว่า เจอแต่คนอายุเหลือมากกว่าพวกเรา ข้อมูลที่ได้มีแต่แนะนำเราไป เที่ยวร้านกินดื่มซึ่งพวกเราไม่สนใจเพราะแต่ล่ะคน เที่ยวแบบนี้มาค่อนข้างมาก บรรยากาศหลังดวงอาทิตย์ลับท้องฟ้าในเมือง ไชยะบุรี

[sorpinya]

...

เรากลับมาที่โรงแรม นั่งปรึกษากันเกี่ยวกับการเดินทาง สรุปว่าตั้งแต่ออกจากปากลายถนนในสปป.ลาวถึงไชยะบุรีโหดขึ้นเรื่อยๆ ทั้งอากาศก็ร้อน ฝนก็คอยแต่จะตก ฝ่าฝนก็หลายหนสัมภาระแต่ละคนเปื้อนทั้งโคลน ชื้นไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมา เสื้อผ้าเหม็นอับไปด้วยกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ เราตกลงกันว่าจะออกแต่ ตี 5 ทุกคนรีบเข้านอนแต่สามทุ่มเพื่อจะได้ตีฝ่าเมืองนาน โดยมีภูสะแกนขวางกั้นเป็นเทือกเขาสูงชันกั้นเมืองนานกับหลวงพระบางเอาไว้
....
พวกเราตื่นขึ้นมาก็เตรียมรถเช็คลมยาง ดูแลชุดขับเคลื่อน หยอดน้ำมันโซ่ ออกเดินทางตั้งแต่ตี 5 เส้นทางเราตัดสินใจเลี้ยวขวาไปข้ามสะพานมุ่งสู่เมืองนาน ไปได้ประมาณ 12 กม เจอสี่แยก สอบถามคนขับรถบรรทุก เส้นนี้ไปได้แต่จะยากมากกว่าเส้นทางผ่านหน้าห้องว่าการ เราปรึกษากันจะลุยต่อไปหรือจะถอยกลับตกลงว่าเราย้อนกลับทางเดิมเลี้ยวขวาที่สี่แยกโรงแรม ไชยอนันต์ มุ่งสู่บ้านท่าเดื่อ เส้นทางเป็นหินลอย ขุขระมาก รถของผมกับเฮียอ๋าเป็นตะเกียบ ผมปวดเหมื่อยหน้าอก มือ แขน ชาไปหมด ส่วน ป๋าสมคิด หมอต๋องสบายหน่อยทั้งคู่เป็นโซ็คอัพ ชึ่งก็ช่วยซับแรงเอาไว้ส่วนหนึ่ง
...

[sorpinya]

...

สภาพเส้นทางเป็นหินลอยทุกคนประคองรถเพื่อไม่ให้ล้ม ระหว่างทางเจอช้างกำลังลากไม้สักถูกตัดวางเรียงรายไว้ข้างทางโดยมีช้างพร้อมครวญช้างคอยควบคุมช้างพังเก็บกองให้เป็นระเบียบห่างจากถนนที่เต็มไปด้วยหินลอยแต่ละก้อนเท่ากำปั้น จะไม่ชามือได้อย่างไรในเมื่อเส้นทางก่อนบ้านท่าเดื่อ
....

[sorpinya]

...

กว่าจะถึงบ้านท่าเดื่อระยะทาง24 กม เราถึงท่าเรือข้าม 10 โมงเช้า ใช้เวลามาก หมอต๋อง สั่งปลาน้ำโขงย่างร้อนๆเอาไว้ เราใช้เวลารีบกินข้าว เตรียมสเบียงพร้อมรอเรือโป็ะข้ามไปฝั่งเมืองนานค่า ระวางจักรยานรวมคน โดนซ่ะเป็นเงินไทย 120 บาท โดยมีช่ายเจ้าของเรือลำเล็กติดเครื่องยนต์ที่เฮียอ๋าติดต่อข้ามก่อนเป็นคนเก็บ ตอนแรกบอกเรา 80บาท พร้อมจักรยาน แต่เราปฏิเสธ เราอยากไปเรือแพที่บรรทุกรถยนต์ไปสะดวกกว่า ถามสาวเจ้าของร้านอาหารที่เรากินอยู่ บอกพวกเรา 60 บาทเป็นค่าข้ามพร้อมรถถีบ หลังจากเราอยู่บนเรือพร้อมจักรยาน ก็เห็นการชักหัวคิว โดยชายขับเรือลำเล็กเก็บเงินเราไปจ่ายให้ชายเจ้าของเรือโป็ะเพียงคนล่ะ 80 โดนลาวฟันเละเป็นโจ็ก
...