SAMPUTU (ลุงแซม อ.ปู่ คุณตู่) มุ่งสู่อินทนน์คนพันธุ์อึด

[ลุงแซม]

สวัสดีครับ ลูงเสม
ไม่ได้เจอกันนานเลย ...มะปะกันที่ดอยอิน

...อ้าวโม้เพลิน ลืม คุณต้อม ไปแล้วเนี่ย ขอบคุณครับ คุณต้อมสำหรับภาพหล่อ ๆ นี่ดีนะ คุณต้อมใช้กล้อง DSLR ถ้าเป็นกล้องคอมแพ็คตัวเล็ก ๆ ผมไม่ให้ถ่ายจริง ๆ ด้วย 555 ล้อเล่งง่ะ ก็ยินดีด้วยครับ ที่ทีมแพร่ประสบความสำเร็จ น้องอ้อย ไม่รู้ว่าแค้นอะไรผม เจอกันบอกว่า ลุงแซม หนูแก้แค้นลุงแซมได้แล้ว ตอนไปวังชิ้นปั่นไม่ทันลุงแซม มาเที่ยวนี้หนูแซงลุงแซมได้แล้ว แถมได้รางวัลอีก ถามว่ารางวัลอะไรก็ไม่บอก เห็นน้องรุ่งริ่งบอกได้ที่หนึ่งด้วยหรือ ยินดีด้วยครับ แต่ที่น่ายินดียิ่งกว่าคือได้พบคุณอ้อย ที่ดูแข็งแรงสดชื่นเหมือนเดิม หลังจากผ่านการรักษามะเร็งผ่านมาได้ด้วยดี เอ...แล้วน้องเฟรมมาหรือเปล่า หรือมาแต่ผมจำไม่ได้เพราะเดี๋ยวนี้ตัวใหญ่กว่าลุงแซมแล้ว

น้องอ้อย ตอนนี้ เป็นตัวความหวังของทีมเลยครับ ฝ่ายชายไม่ได้เรื่อง
ก็สำเร็จ ได้ ที่ 1 หญิง 50โล ครับ


ไอ้เฟรมก็ไปครับ ปั่น 50 กม.ด้วย นี่ไง ปั่นเสร็จแล้วเป็นแบบนี้ ....หมด ....

...ยินดีด้วยครับ ถ้ามีโอกาสอาจต้องไปพิสูจน์ฝีเท้าที่เมืองแพร่ให้รู้แน่อีกครั้ง ปีหน้าลุงแซมจะฟิตไปขึ้นใหม่ คราวนี้จะซ้อมปั่นแบบไม่เอาอานไปด้วย ยืนโยกให้สนุกเลย 50 กม. น้องเฟรมเก่งจริง ๆ ปั่น 50 กม.ได้

[ลุงแซม]

เข้ามาชมลุงแซมรายงานทริปครับ เสียดายขากลับเดินทางเวลาเดียวกันซะนี่ เลยอดไปส่งลุงแซมเลยอ่ะ

...น่าเสียดายจริง ๆ ครับ เสือลูกรัง เราได้เจอกันที่ กม. 30 ตอนเที่ยงรุ่งขึ้นอีกวัน เสือรุ่งริ่ง และคุณตู่ ไปวนหาผมแถว ๆ เมือง กุมกาม เพื่อชวนไปกินข้าวเที่ยงที่ห้าง เซ็นทรัลแอร์พอท ผมก็ไปแล้ว ยามบอกให้ไปจอดจักรยาน ตรงทางเข้าด้านหลัง รู้สึกมันห่างหูห่างตา รปภ. กำลังคิดว่าจะหาที่จอดที่ไหนดี ก็พอดี เพื่อนป่าไม้ที่รับราชการอยู่ที่เชียงใหม่ โทรมาชวนไปกินที่ร้าน ลาบต้นยาง ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ก็เลยชวนอาจารย์ปู่ไปกินอาหารเมืองกัน แต่ที่สำคัญ มีช้าง มีเสือด้วย เราพบกันเพื่อจากอยู่แล้ว ส่งหรือไม่ส่งก็ต้องจากกันอยู่ดี เวลาจะจากกันรู้สึกมันเศร้า ๆ ลุงแซมบอกเสือรุ่งริ่งว่า ให้ไปส่งเสือลูกรัง และคุณตู่ ที่สนามบิน ไม่ต้องส่งลุงแซมร๊อก ลุงแซมมีอาจารย์ตู่ไปส่งอยู่แล้ว แต่เสือรุ่งริ่งก็ยังอุตส่่าห์ขับรถมาส่งลุงแซมอีกจนได้ ยินดีครับ ที่ได้เจอเสือลูกรัง น่าจะได้ปั่นคู่กันไปนะ จะได้คุยกันให้เพลินเลย

[ลุงแซม]

หล่อจริง จริง มีหล่อกว่านี้ มั้ยเนี่ย

...สวัสดีครับคุณแม่บักข้าวเหนียว วันนี้ไปหาหมอฟัน นึกว่าจะเลิกหลอ มาเป็น หล่อ แล้ว แต่ผิดหวังหมอให้ทดลองแบบพิมพ์ว่าเข้าที่หรือเปล่า ต้องส่งแบบไปเข้าแลป นัดวันอาทิตย์หน้า ให้ไปทำอะไรอีกไม่รู้ ฮือ ๆ ไม่ได้ปันจักรยานวันอาทิตย์เลย

[ลุงแซม]

เสือ 037 เริ่มออกฤทธิ์ ผมปีนชั้นเพื่อหยิบไส้กรอก เป็ดย่าง และต้มยำที่เหลือจากร้านที่ผมนั่งกินกับอาจารย์ปู่ ก่อนขึ้นรถไฟเพื่อมาเป็นกับแกล้ม โชคร้าย ต้มยำดันกลิ้งตกลงมาน้ำกระจาย ฝรั่งถาม วอท ผมบอกว่า โตมยามกู้ง แตกหมดแล้วโอดเลย อ.ปู่้เช็ดด้วยความชำนาญ

..เสียดายภาพไม่มา ผมอ่านแล้วเลื่อนลงดูภาพ ขำกลิ้งตกเก้าอี้ไปก๊ากยาวอยู่ที่พื้น เมียอยู่ในครัวได้ยินตกใจวิ่งออกมาดูถามว่า "เธอเป็นอะไร" ไม่ได้ตอบมัวแต่ขำ...

...สวัสดีครับลุงเนตร เห็นตอนไปบอกว่าขอรวมกลุ่มไปด้วย ก็นึกว่าลุงเนตรจะไปรถไฟ ที่ไหนได้เล่นปั่นจาก กทม.ไปเลย น่าอิจฉา จัง

[ลุงแซม]

มาโม้เรื่องเดินทางต่อดีกว่า ผมเข้านอน พอตอนดึก ๆ ลุกมาเข้าห้องน้ำ ทำธุระเสร็จแล้ว พอจะออก ออกไม่ได้ ดูกลอนประตูทุกกลอนก็ไม่ได้ล๊อก ทำไงดีหว่า จะโทรเรียกอาจารย์ปู่มาเปิดให้ก็เกรงใจ ยืนใช้สมาธิอยู่เป็นนาน ดันแล้วดันอีกไม่่ออก นึกขึ้นได้ลองดึงดูซิแม้ว่าเวลาดึงประตูมันจะติดตัวหน่อย พอดึงเท่านั้นแหละอยากเขกหัวตัวเอง ที่ลืมว่าประตูเขาต้องดึงเข้าหาตัวไม่ใช่ดันออกไปโดนคนอื่น ลุงแซมเอ๋ยลุงแซม ไม่ใช่แค่นี้นะ ตอนเช้ามืด ลุงแซมตื่นแต่เช้าไปตู้เสบียงเพราะหิวเมื่อคืนไม่ได้กินข้าว กินมันทุกอย่างที่มีขาย เริ่มด้วยน้ำส้มเย็น ๆ แก้วละ 40 บาท ต่อด้วยกาแฟ 25 บาท(ราคาไม่มาตรฐาน ขากลับ 20 บาท) ข้าวต้มถ้วยละ 60 บาท ก็แค่เอาข้าวสวยใส่น้ำร้อนใส่หมูบะช่อเข้าไปหน่อย แต่ไม่ว่ากัน เงินอยู่ในกระเป๋ามันไม่อิ่ม ตอนเดินกลับตู้มีโบกี้หนึ่ง กดปุ่มสีเขียวแล้วประตูไม่เปิด ทำไงดี ก็ยืนทำไม่รู้ไม่ชี้ มันผ่านไม่ได้ แต่ทำไมตอนไปมันเปิด จังหวะเจ้าหน้าที่รถไฟเขาเดินมา เขายกมือขึ้นไปใส่เซ็นเซอร์ ประตูจึงเปิด ลุงแซมก็เลยยกมือขึ้นไปบ้างพร้อมบอกว่า ไอ้เซ็นเซอร์มันทำฉันเซ่อ ซะแล้ว [attachment=0]IMG_6121.jpg[/attachment][/color]

[ลุงแซม]

แปดโมง สิบเก้านาที รถไฟถึงสถานีรถไฟลำพูน พอรถออกรีบไปปลุกอาจารย์ปู่ดีกว่า ใกล้ถึงแล้ว ตื่นเต้นจังจะได้เห็น เพื่อน ๆ ชาวเชียงใหม่ โดยเฉพาะเสือรุ่งริ่ง ที่คุณตู่เคยเล่าให้ฟังว่า น่ารัก คุยเก่ง นิสัยดี โอ๊ยตื่นเต้น อาจารย์ปู่ตื่นเร็วเร๊ว

[กฤษณ์ชพงษ์]

สวัสดีครับลุงแซม แหมเรียกลุงไม่ถนัดปากเลยเพราะพี่ยังไม่แก่ บรรยายซะเห็นภาพน่าสนุกมาก โดยเฉพาะกิน-ดื่มโม้กันบนตู้นอน ผมก็ใช้บริการรฟน.บ่อย และชอบนอนเตียงบน เพราะนอนไปมองหลังคาโค้งๆไป ปลงอนิจจังไป มันเหมือนกับเรานอนใน .....อินทนนท์ผมไปเข็นมาตั้งแต่ครั้งที่ 10 แล้วยังไม่ได้แก้ตัวเลยครับ รอชมภาพด้วยครับ

[ลุงแซม]

รถไฟเริ่มเข้าเขตตัวเมืองเชียงใหม่ บ้านเมืองก็ดูไม่เปลี่ยนแปลงเท่าไร บอกอาจารย์ปู่ พอรถไฟจอดที่สถานี ให้อาจารย์ปู่ลงไปก่อน ช่วยถ่ายให้ผม ตอนก้าวลงบันไดรถไฟใฟ้ด้วย จะไปประกอบเพลง Green Green Grass of Home ให้เข้าบรรยากาศ ความจริงเพลงนี้เป็นเพลงเศร้า ๆ อยู่ เพราะเป็นเพลงที่นักโทษคนหนึงฝันว่าได้กลับบ้าน มีพ่อแม่มารับ มีคนรักมารับ แต่พอตื่นมากลับกลายว่าฝันอยู่ในห้องขังซึ่งน่าจะถูกประหารในตอนรุ่งเช้า แล้วก็จะนำไปฝังที่ใต้ต้นโอ๊กเก่า อะไรประมาณนั้นแต่ ลุงแซมเอาแค่เวอร์ชั่น ของความจริงไม่มีความฝันก็แล้วกัน ขอไปหาเพลงก่อน

[ลุงแซม]

And there to meet me is my mameaw(มาเหมียว) and papai.(ป้าไพ)

[ลุงแซม]

Down the road I look, and there runs Meawry (เหมียวริ่ง)
Hair of gold and lips like cherries.
It's good to touch the green, green grass of home.

[ลุงแซม]

เรื่องประกอบเพลงก็สนุก ๆ กันพอหอมปากหอมคอ
...พอลุงแซมก้าวลงจากบันไดรถไฟ ก็ได้ยินเสียงแรกคือ จ๊ะเอ๋ สวัสดีค๊าาาา ลุงแซม ....ลุงแซมไม่มีอะไรมาฝาก มีเกาลัดจากเยาวราช จะซื้อมาเยอะกว่านี้กลัวเหมียว จะต้องแบกหนัก ความจริงมี กีวี่แช่อิ่มแห้งอีกครึ่ง กก. แต่ลุงแซมแบกไปให้ดีกว่า น่าเสียดายเหมียว บอกไม่ชอบ ลุงแซมก็เลยกินกันเอง แบ่งเพื่อน ๆ ตอนขึ้นเขา อร่อยชุ่มคอดีออก

[ลุงแซม]

แวะมาปักหมุดไว้ก่อน ขอบคุณมากครับสำหรับกีวี่ถุงนั้นบนยอดอินทนนท์

พูดถึงกีวี่ นึกขึ้นได้เสือดอนโพธิ์ ทักทายมายังไม่ได้ตอบ ต้องขอโทษด้วยครับ เรื่องกีวี่น่ะเป็นลาภปากของพวกเรา อร่อยดีออกจะตาย ซื้อไปฝากเสือรุ่งริื่ง บอกว่าไม่ชอบ ก็เลยเสร็จเรา เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ดีเนอะ 555

[ลุงแซม]

สวัสดีครับลุงแซม แหมเรียกลุงไม่ถนัดปากเลยเพราะพี่ยังไม่แก่ บรรยายซะเห็นภาพน่าสนุกมาก โดยเฉพาะกิน-ดื่มโม้กันบนตู้นอน ผมก็ใช้บริการรฟน.บ่อย และชอบนอนเตียงบน เพราะนอนไปมองหลังคาโค้งๆไป ปลงอนิจจังไป มันเหมือนกับเรานอนใน .....อินทนนท์ผมไปเข็นมาตั้งแต่ครั้งที่ 10 แล้วยังไม่ได้แก้ตัวเลยครับ รอชมภาพด้วยครับ

...สวัสดีครับ คุณกฤษณ์ชพงษ์ เดี๋ยวนี้ผ่านไปทางหมู่บ้านโดมทองไม่เห็นคุณกฤษชพงษ์เลย จริงอย่างคุณกฤษชพงษ์ว่า ความจริงผมยังไม่แก่ แค่ 60 ขวบ ที่ต้องเรียกตัวเองว่าลุงก็กลัว ต้องเสียค่าขนมเด็กน่ะ หากเขาเรียกพี่เดี๋ยวจะเสียค่าขนม หมื่นห้า ถ้าเรียกอาลดมาห้าพัน เรียกลุงเลิกกัน ฯลฯ ก็ด้วยเหตุนี้แหละจึงเรียกตัวเองว่าลุง 555 ปีหน้าไปเข็นด้วยกันใหม่ครับ

[SOMA@Tanin]

ขอบคุณสำหรับกี่วี่ด้วยคน
เพราะเป็นลาบปากของผมด้วยเช่นกัน
แถมยังได้กินบนยอดดอยเสียด้วยซิครับ

ขอบคุณสำหรับการขนขึ้นมาให้ด้วยความเหนื่อยยากนะครับลุงแซม

[ลุงแซม]

พวกเราลงที่สถานีเชียงใหม่ มีเพื่อน ๆ จักรยานชาวเชียงใหม่มารับกันหลายท่านเลย ก็มีลุงก้อง โกยี ลุงจ่า น้องจิ๋ว ฯลฯ