เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

“ปั่นจักรยานมาจากไหนกันคะ” เป็นคำถามที่เธออาจอยากถามตั้งแต่เมื่อคืนที่เจอกัน

“เรามาจากต้าลี่และจะปั่นต่อไปจงเตี้ยน”

“โห!จงเตี้ยนไกลมากเลย” เธอร้องเบาๆ

“ที่นี้ช่วงหน้าหนาวมีหิมะไหมครับ”

“ไม่มีค่ะ ที่นี่อากาศสบายๆไม่เคยมีหิมะ กินกาแฟตอนเช้าก่อนไหมอยู่บนเคาน์เตอร์ค่ะ” เธอเอ่ยชวนเหมือนรู้ว่าเรากำลังคิดถึงอะไร

[นพพล]

. เกสเฮาส์แห่งนี้ตั้งอยู่ในซอยรอบนอกเขตเมืองโบราณ
ที่นี่ถูกสร้างให้กลมกลืนไปกับสิ่งปลูกสร้างดั้งเดิมตั้งแต่รูปทรงของหลังคาเรื่อยลงมาจนถึงซุ้มประตูทางเข้า
ไม่เฉพาะที่นี้เท่านั้นแต่รวมถึงเกสเฮาส์ข้างคียงที่อยู่ในซอยเดียวกันด้วย
สายวันนั้นเราออกเดินไปยังเขตเมืองเก่าร่วมกับนักท่องเที่ยวอีกมากมายที่ต่างมุ่งตรงมาที่นี้

[นพพล]

. ลี่เจียงเป็นเมืองที่อยู่บนเส้นทางที่เรียกว่าTea horse roadในอดีต
ซึ่งเป็นทางผ่านของบรรดาพ่อค้าเพื่อการซื้อขายชาในสมัยโบราณ
ชาจะถูกส่งมาจากทางตอนใต้ของจีนมาพักที่นี้ก่อนจะส่งไปดินแดนธิเบตและภาคกลางของจีนต่อไป
โดยบรรดาพ่อค้าเหล่านั้นต่างบรรทุกชามาบนหลังลา,ม้าหรือแม้แต่แบกหามกันมาเอง
นั้นเป็นข้อมูลแรกๆที่ผมอ่านเจอในหนังสือบางเล่มที่เคยอ่านผ่านตามา

[นพพล]

. ลี่เจียงยามเช้าร่มรื่นด้วยต้นไม้ มองไปสบายตาด้วยกลุ่มอาคารร้านค้าที่ตกแต่งสวยงาม
นี่คือข้อดีของการเป็นมรดกโลกซึ่งทำให้รูปแบบของสถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นมาใหม่จะต้องสอดรับกับของเดิม
เพื่อรักษาความเป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมเอาไว้

[นพพล]

. เหมือนเดินเข้าไปในหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่แวดล้อมไปด้วยหมู่อาคารเก่าแก่มากมาย
ที่ซึ่งกลิ่นอายความเก่าผสมกับความใหม่ลอยล่องตั้งแต่ทางเข้า
สีสันบาดตาของสินค้าที่ตกแต่งประดับหน้าร้านค้าเหล่านั้น
มีตั้งแต่เสื้อผ้าสารพัด โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่เอี่ยม ของที่ระลึก ภาพวาด ร้านกาแฟ
ร้านเครื่องดนตรีทุกร้านเชิญชวนลูกค้าด้วยเสียงกลองในท่วงทำนองไม่คุ้นหู
เสียงกลองเหล่านั้นมาจากสาวน้อยหน้าตาดี ซึ่งมีทั้งกำไลและสร้อยมากมายประดับบนคอและข้อมือของพวกเธอ
รวมถึงสร้อยที่สวมอยู่บนศีรษะของพวกเธอ

[นพพล]

. หลายร้านที่มองเข้าไปพบว่าพวกเธอกำลังสอนลูกค้าของเธอให้หัดตีกลองตามจังหวะต่างๆ
เสียงกลองจึงดังก้องอยู่ตลอดเวลาบนถนนทุกเส้นที่เราเดินผ่าน
บางขณะเสียงกลองก็ถูกสอดแทรกด้วยเสียงเพลงที่ถูกเปิดมาจากร้านขายซีดี
ตัวโน๊ตของความเป็นพื้นบ้านดั้งเดิมล่องลอยวนเวียนอยู่เป็นระยะให้เราได้ยินกันทั้งวัน
มองจากภายนอกเราอาจคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้เก่าแกโบราณ
แต่ที่นี่เหมือนบ้านเรือนไม้โบราณที่เฟอร์นิเจอน์ตกแต่งภายในบ้านล้วนแต่เป็นของทันสมัย

[นพพล]

. นอกจากจะโดดเด่นด้วยกลุ่มสถาปัตยกรรมบ้านเรือนในรูปแบบดั้งเดิมแล้ว
ด้วยความที่มีคูคลองเชื่อมโยงอยู่มากมายกลางเมือง จึงทำให้เกิดสะพานข้ามจำนวนมาก
ร้านค้ามากมายยึดทำเลที่ตั้งริมสายน้ำเหล่านั้นเปิดเป็นร้านอาหาร
บางค้าก็ตั้งโต๊ะอยู่ริมสายน้ำเพื่อสุนทรียของการดื่มกินของลูกค้า
เมืองเก่าแห่งนี้ผู้คนมากมายเหมือนสายน้ำที่ต่างไหลมารวมกันที่ปากแม่น้ำ
ทุกคนมาเพื่อให้รู้และให้เห็นถึงความเป็นลี่เจียง

[นพพล]

. เราเดินไปตามถนนซอกแซกตามซอยใหญ่น้อยมาจนกระทั่งปลายสุดอีกด้านของเมือง
ที่นั้นมีถนนใหญ่ขวางกั้น ราวกับเป็นพรมแดนของเขตเมืองเก่า
ป้ายมรดกโลกและระหัดวิดน้ำขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่ตรงนั้น

[นพพล]

. ผมเดินวนอยู่หลายรอบระหัดวิดน้ำไม้นั่นอยู่หลายรอบ กว่าจะหามุมที่ถ่ายมันได้โดยที่ไม่มีตึกติดเข้ามาในเฟรม
ตึกที่แสดงถึงความเจริญยุคใหม่ ผมไม่ได้รังเกียจความทันสมัย
เพียงแต่ผมไม่ต้องการให้ติดไปในภาพถ่ายของผม เหมือนกับอีกร้านค้าอาคารเก่าๆสวยๆหลายหลัง
ซึ่งผมต้องรออยู่นานเพื่อให้ปลอดจากผู้คนที่อยู่บนถนนคนเดินกลางเมือง
แต่ผมไม่สามารถทำได้สำเร็จสักครั้งเดียว
บ่อยครั้งที่ผมตัดปัญหาด้วยการถ่ายภาพในมุมด้านบนเพื่อตัดปัญหาความจอแจของผู้คนด้านล่าง

[นพพล]

. บ่ายแก่ๆบนเนินเขาจุดชมวิว
ภาพหลังคาลอนโค้งของบ้านเรือนและร้านค้าเรียงรายกันเหมือนแพสีดำไกลสุดตา
เมืองใหม่เหมือนกำแพงที่ล้อมรอบเมืองเมืองเก่าเอาไว้ สีดำลอนโค้งของหลังคาเรียงตัวติดกันเหมือนแผ่นเดียวกัน
หากวิชาตัวเบามีจริง จอมยุทธในสมัยโบราณซึ่งมีวิชาตัวเบาอันแกร่งกล้าคงจะโดดข้ามหลังคาเหล่านี้ไปได้เรื่อยๆ
ใกล้ๆกับจุดที่เรานั่งชมวิวยังคงมีการก่อสร้างร้านค้าใหม่เพิ่มเติม
รูปทรงของอาคารเหล่านี้แทบไม่แตกต่างไปจากของเดิมที่อยู่แล้ว
มันกลมกลืนกันไปหมดจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือของเก่าส่วนไหนคือของใหม่
เพราะความเป็นมรดกโลกจึงทำให้อาคารที่สร้างต่อเติมมาภายหลังต้องกลมกลืนกับของเก่า
กลมกลืนจนมองแทบไม่ออกว่าส่วนไหนบ้างคือของเก่าดั้งเดิม

[นพพล]

. คล้ายๆกับเครื่องแบบของพนักงานรักษาความสะอาดที่เดินไปเดินมาของที่นี้
เครื่องแบบของพวกเธอมองดูคล้ายชาวหน่าซีมาก
ถ้าหากไม่มีข้อความบนเสื้อที่บ่งบอกว่าเธอคือพนักงานที่ทำงานให้กับเมืองมรดกโลก เราคงเข้าใจผิด

[นพพล]

. บนถนนรอบขอบเมืองโบราณ เราเดินผ่านป้ายที่บอกว่าบริเวณนั้นคืออดีตหมู่บ้านดั้งเดิมของชาวหน่าซี
พยามยามมองหาและเดินวนดูแต่ก็ดูไม่ออกว่าอยู่แถบไหนหรือบ้านหลังใหน
หากจะมีที่แตกต่างพอจะแยกแยะได้ก็คงเป็นหน้าตาและการแต่งกายของพ่อค้าแม่ค้าที่ขายผักผลไม้บริเวณนั้น
หลายครั้งที่ผมยกกล้องขึ้นถ่ายภาพแต่พวกเขากลับก้มหน้าหรือเมินหนี
หน้าตาพวกเขาไม่นวลเนียนชวนมองเหมือนสาวน้อยที่นั่งตีกลองในร้านเครื่องดนตรี
ผมอยากจะคิดว่าพวกเขาเป็นชาวหน่าซี แต่เสื้อผ้าของชาวหน่าซีบางคนที่เห็นก็ไม่ใช่อย่างนี้
เสื้อผ้าของพวกเขาไม่ได้โฉบเฉี่ยวทันยุคเกาะกระแสแฟชั่น
พวกเขาไม่มีหน้าร้าน ร้านของพวกเขาก็คือทางเท้า

ทางเท้าที่ผู้คนเดินย่ำกันจนราบเรียบมานานหลายร้อยปี

[นพพล]

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องย้อนแยงตา
ก้อนหินบนทางเดินของถนนสะท้อนแสงจ้าไปตลอดความยาวของถนน
ผมนึกถึงภาพบางภาพที่เคยเห็นในหนังสือภาพที่วางขายในร้านบางร้าน
มันเป็นภาพขาวดำของทางเดินหินที่ว่างเปล่าท่ามกลางกลุ่มอาคารโบราณในอารมณ์ขรึมขลังของเมืองโบราณ
ผมย่อตัวต่ำลงมองถ่ายมุมมองเหล่านั้นดูบ้าง

[นพพล]

. “ผมว่าก้อนหินพวกนี้มันไม่ได้มันราบเรียบเป็นเงาเพราะมันเก่าหรอก แต่คงเป็นเพราะคนในสมัยนี้แหละที่เดินกันจนมันเรียบ ดูซิคนเยอะแยะยังกะหนอน” ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น

เพราะถนนบางสายที่ดูเหมือนเพิ่งปูก้อนหินลงไปไม่นาน
ผิวหน้าของพวกมันก็ดูราบเรียบเงาวับไม่แตกต่างจากหินบนสายเก่า
ผมก็ว่าน่าจะจริง

ไม่ใช่กาลเวลาหรอกแต่เป็นการท่องเที่ยวต่างหากที่ขัดสีมัน

[นพพล]

. ยามเย็น เสียงไฟประดับประดาริมทางและร้านค้าเริ่มสว่างไสว
ผมเพิ่งสังเกตุว่าตัวเองเริ่มฮัมทำนองเพลงตามเสียงที่คุ้นหูได้อย่างไม่รู้ตัว

“เพลงที่เปิดมันเหมือนกันทุกร้านเลยนะพี่” เพื่อนของผมพูดขึ้นมาระหว่างเดินผ่านร้านขายแผ่นซีดี