อาบน้ำกินข้าวเที่ยงเสร็จ วันนี้อารมณ์เปลี่ยนอีกแล้ว

จากน้ำตกมาสักโล เจอช่องเขาที่ไหลลงไป บ.ห้วยฮี้ ตรงนี้มีชาวบ้านกำลังทำงานอยู่ รถกระบะคันนี้น่าจะนักท่องเที่ยวครับแต่หาตัวไม่เจอไม่รู้ขึ้นดอยปุยหรือเปล่า

ทีแรกก็ว่าจอดทำไม นึกว่าพี่ตึ๋งล้อเล่น "นี่แหละทางขึ้นดอยปุย"

ผมประท้วงทันที "แน่ใจเหรอพี่ แบกจักรยานขึ้นไปข้างบนนั้นน่ะนะ ป่าจริง ๆ นะพี่"

ระหว่างรอพี่ชาวบ้านที่อาสาไปซื้อเสบียงให้เรา ผมเดินขึ้นไปสำรวจมุมกลิ้ง&มุมตกกระทบด้วยจิตใจฮึกเหิม (พั่บ ๆ)

ฮึกเหิมพั่บ ๆ เลย

แค่เดินขึ้นไปก็ขาสั่น จะให้ตูแบกจักรยานกะสัมภาระขึ้นไปอีก แล้วทางขึ้นยังขนาดนี้ไอ้ข้างบนจะขนาดไหน (วะ)

เค้าเรียกปีนกระไดพลอยโจน เอาไงเอากัน (พั่บ ๆ ) กำลังหามุมนิ่ม ๆ อยู่ครับถ้าต้องหงายเงิบ

ขึ้นไปสำรวจรังวัดเสร็จ ก็ลงมาพั่บ ๆ ข้างล่างต่อด้วยใจระทึก

เฉพาะตรงทางขึ้นน่าจะสูงราว15ม. ขุดดินทำขั้นตื้น ๆ เป็นทางขึ้น ตอนแบกขึ้นผมถอดสัมภาระแบกจักรยานไปก่อนต้องจิกเท้าให้ดี เสียวว้อยยย...

ปั่นจักรยานอยู่ดี ๆ ก็จะมาแบกจักรยานแทนซะแล้ว

ที่จุดเริ่มต้นหลังจากแบกจักรยานปีนขึ้นมาทุกคนแล้ว วันนี้ยังไม่จบลงง่าย ๆ มหกรรมเข็นเริ่มแล้ว

แล้วลูกพี่2คนก็ปั่นไปหน้าตาเฉยทิ้งผมไบ้แดก แน่ใจนะว่ามาทริปปั่นจักรยาน

ดันไปฟังว่ามอไซค์วิบากพอได้ โธ่...ปั่นทางชันก็แย่แล้วนี่รากไม้อีก

แรก ๆ ก็ทำท่าว่าจะปั่นกัน หลังจากนั้นเข็นกันพร้อมเพรียงครับ มันปั่นม่ายด้ายยย






































































































































