โปรดติดตาม"ปั่นระห่ำ ภาคพิเศษ5...คนบ้า...ปั่นทางไกล"เร็วๆนี้

[akega]

รอ ตอนต่อไป

[akega]

รอ ตอนต่อไป

[aun3000]

หนทางยังยาวไกลสู้ต่อไปนะ ทาเคชิ

[treechan]

รอนานวะ ปวดคี่ เลยบ่ายแล้ว จนจะค่ำแล้ว บทที่ 4 ยังไม่ส่ง บก. อีกรึ

[akega]

บทที่ 4 มายังๆๆๆๆ

[wvit]

น่าสนใจมากครับ อยากอ่านต่อเร็ว ๆ จัง

[onitsuka0]

ยังไม่มาอีกเหรอ

[eyen19]

พีๆ เรื่องราวน่าติดตามยิ่งนัก รบกวนถ้าจะให้ดีต่อให้ไว้ด้วยนะ อ่านแล้วมันส์มาก มันป็นอะไรที่ สุดๆ

[Wanted]

เสือโก๋ .....หัวใจท่านทำด้วยอะไร เกินร้อยจริงๆๆๆ..........

ก่อนหมดปีนี้ ท่านกะจะคว้าถ้วยวิ่งมาราธอนซักกี่รายการครับ.............อิอิอิอิอิ

[midnight wolf]

แล้วบทไหนที่จะได้เจอกับเจ้า แกรี่ ฟิชเชอร์ สีขาวคันงามล่ะ

Midnight wolf มาเจิมครั้งที่สอง แล้วคร้าบบบบบ หวังว่าคงไม่เป็นเหตุให้ใครบางพวกเข้ามาด้วยนะ

[kodomo84]

พี่โก๋....ไหนว่าเขียนบทสี่เสร็จแล้วไง......เอามาลงเลย....รออ่านอยู่นะจ๊ะ

จาก โก๋ Fan club

[Wanted]

สงสัยปั่นระห่ำครั้งใหม่นี้ ท่าทางจะมีเพื่อนร่วมระห่ำหลายท่านนะ....5555555555

[เสืออิฐ คนหลังอาน]

...สวัสดีครับ "พี่โก๋"

...สักครั้งหนึ่ง จะขอโอกาสร่วมทางกับ "คนบ้า" นะครับ

...รออ่านต่อครับ

[veenono]

...สวัสดีครับ "พี่โก๋"

...สักครั้งหนึ่ง จะขอโอกาสร่วมทางกับ "คนบ้า" นะครับ

...รออ่านต่อครับ

สองเสือคู่นี้ต้องให้เจอกันแล้วก็ระห่ำคู่ครับ

[ปั่นละมัยจ้า]

อะไรกันเนี่ย ไม่นึกเลยว่า หลายๆท่านกำลังติดตาม มินิซีรี่ส์เยอะขนาดนี้ ปลื้มครับ ขอขอบคุณมาก ๆๆๆๆๆๆ

เอ้า เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาเริ่มกันเลย

บทที่4......5อรหันต์เจ็บปวด บนเส้นทางเริ่มต้นแห่งวิถีจักรยาน

"เอ้า..โก๋ ปั่นจักรยานไปไหนแต่เช้า"
"ไปทำงานครับพี่"
"ทำงานไหนล่ะ."
"สาธรครับ"
"ป้าด.....ไกลเด้นั่น ไหวเหรอ"
"ก็...ลองดูน่ะครับ วันนี้วันแรกด้วย"

เสียงพูดคุยเป็นกันเองระหว่างชาวหอพัก ผู้พลัดถิ่นเข้ามาขายวิชาความรู้ใน กทม. ทักทายแสงแรกแห่งอรุณ ของเช้าวันศุกร์ พี่ห้องข้างๆนั่นเอง ที่เราแน่ใจว่า พี่เค้า แฮ๊งค์ อยู่แน่นอน ไอ้เราก็เกือบแฮ๊งค์ตามพี่เค้าไป เพราะเมื่อคืนวานนี้ดิ....ถูกล็อคคอแบบเลี่ยงไม่ได้ขากลับจากทำงาน ต้องยืนยงตั้งวงเหล้า กับพวกพี่ๆ น้องๆ ชาวหอพัก นี่ถ้าไม่หลอกว่าแม่โทรมาตอน 2 ทุ่มครึ่ง ขอไปโทรศัพท์หน่อยนะคร๊าบ.....มีหวัง ผิดคำสัญญากับตัวเอง แง๋มๆ
แต่ยังไง เช้านี้ก็ยังมีดีกรีติดจมูกมานิดๆ จะไม่ติดได้ไง โดนล็อกคอและก็ล่อไปตั้งเกือบ 6 ขวดต่อคน(นั่งกินกัน 5 คน) แต่ยังดีที่มีดีกรีนักดื่มตัวยง เลยไม่ทำให้ผม งึกๆงักๆ มันเป็น งึกๆงักๆ ยังพอปั่นจักรยานไปทำงานได้ ฮุๆ
การปั่นจักรยานไปทำงานครั้งแรกของผม ดูแล้วก็เหมือนๆกับ แม่บ้าน คนงานก่อสร้าง ที่ปั่นจักรยานธรรมดาทั่วไป ออกไปทำงานยามเช้าเป็นปกติ ผิดกันที่ ผมใส่เสื้อเชิ๊ตแขนยาว ล็อคใน กางเกงสแล็ค รองเท้าหนัง อานต่ำๆ ปั่นแบบยวบยาบๆๆๆ ไป ไม่มีรอบขา ปั่นแค่เอาให้ถึง เช้านี้ยังเป็นหน้าหนาวกลางเดือนมกราอยู่ ระหว่างปั่น มันเลยไม่ทำให้เหงื่อออกมากนัก แต่ ทางขวามือนี่ดิ จยย. เอย แท๊กซี่เอย รถเมล์เอย รถส่วนตัวเอย ฯลฯ แล่นผ่านผมไป ทำเอาผมใจหาย วาบๆๆ เมื่อไหร่มันจะมาชนกูว๊ะเนี่ย ยิ่งตอนที่ติดไปแดงแล้วไฟเขียวนี่ดิ แทบอยากร้อง ชิดซ้ายหลบ ยังมาเจอรถเลี้ยวออกทางซ้ายอีก เฮ้อ....ปั่นจักรยานมาทำงานวันแรกนี่มันน่ากลัวจริงๆเลย.....

เที่ยวแรกของการปั่นจักรยาน เพื่อไปทำงาน ผ่านไปได้ด้วยดี(มั๊ง) เริ่มจาก นางลิ้นจี่(คลองเตย)-ถนนนราธิวาสฯ ยาวไปจนถึง แยกสาธร สุดท้าย ล็อกจักรยานที่ ลานจอด จักรยานยนต์ ของตึกที่มาทำงาน

พอจอดจักรยานได้ เอ๊....เหงื่อหัวออกพิกล ไปล้างในห้องน้ำดีกว่า .....ณ หน้ากระจก..... พระเจ้า!!!!... เหงื่อหัวไม่เท่าไหร่ แต่ หลังน่ะ เหงื่อท่วมหลังเลย นึกภาพตอนเสื้อเปียกซิครับ เปียกแต่ข้างหลัง ยังไงยังงั้น ก็เลยตั้งเข้าที่ทำงานในสภาพอย่างงั้น ล้างหน้านิดหน่อย แล้วเดินไปปทางช่องแอร์ กะให้แอร์เป่าให้หลังแห้งซะหน่อย
วันนี้มีตรวจสุขภาพของบริษัทด้วย กลิ่นตัวกลิ่นเงื่อ ออก อายหมอกะพยาบาลมากกกกกกกกกกก...เมื่อคืนยังไม่วายดื่ม ทั้งๆที่รู้ว่าเช้ามาต้องตรวจสุขภาพ แย่จริงๆเลยเรา
.
.
ยังไม่ได้เฉลียวใจ...ว่า ปวด ง่ามขา ซะแล้ว

เป๊ง... 8.00 - 12.00 เป็นบรรยากาศตรวจสุขภาพ 10.00น. ถึงจะเริ่มได้ทำงานของตัวเอง ปล่อยให้คนที่ยังไม่ตรวจๆ ไป 17.00 เลิกงาน กลับๆๆๆๆๆ

นี่ก็วันศุกร์ เสาร์อาทิตย์หยุด ปั่นเล่นในสวนลุมดีกว่า บนนถนนสาธร ตอนนั้น มีการขีดสีตีเส้นเป็นทางจักรยาน ปั่นได้ปลอดภัยขึ้นนิดหน่อย ถึงสวนลุมปั่น ต๊องแน๊งๆๆๆๆ เล่นจน 18.30 น. ปั่นกลับบ้านตามปกติ.......
ถึงหน้าบ้าน... .....แย่แล้ว .... วงสุรา....ทำไงดีนี่....... จะย่องผ่านไปโดนล็อกแน่นอน เอาไงดีๆๆๆๆๆ เอ้า....ปั่นชมกรุงเทพราตรีดีกว่า 4 ทุ่มวงแตกแล้ว ค่อยกลับมาใหม่

เย็นวันนั้น ผมปั่นเล่นไปเรื่อย+แผนที่เมืองกรุงเทพฯ กลัวหลงครับ จนไปเจอถนน เจริญกรุง ฟิลลิ่งบนถนนเจริญกรุง บนหลังอาน มันช่างแตกต่างกับบนรถเมล์ยิ่งนักเข็นมั่ง ปั่นมั่ง บนถนนมั่ง ฟุตบาทมั่ง ฆ่าเวลาไปเรื่อย ปั่นไปจนถึง โอเดียน เยาวราช
โอ้โอ....... ...บรรยากาศของเยาวราชบนหลังอาน มันน่ายั่วยวนกว่าบนรถเมล์รถแท๊กซี่ยิ่งนัก ได้เห็นอะไรที่แปลกตา ไม่เคยเห็น ทำเอาผมต้องชักกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอยู่ไม่หยุด
ยิ่งตอนปั่นไปจนถึงถนนราชดำเนิน บรรยากาศมันสวยจน เล่นเอาผมปลื้ม อ้าปากค้าง มองดูความสวยงามบนหลังอานไปเรื่อย
อย่างนี้นี่เอง

วลีที่ว่า "การเดินทาง มิใช่ว่า จะต้องให้รีบถึงจุดหมายแต่อย่างเดียว หากแต่ว่าเก็บเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างเดินทางก่อนถึงจุดหมายสิ มันสวยงามยิ่งกว่า" มันก็เป็นความจริง

22.30 ผมปั่นถึงบ้าน มองเห็นขวดเบียร์ เหล้า โซดา วางกองกันลึ่ม อยู่ใต้โต๊ม้าหินขัด พรุ่งนี้วันเสาร์ สงสัยไปต่อ คาราโอเกะกัน

อาบน้ำ นอน รู้สึกตึงๆ นึดหน่อย แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้าคงจะหาย

8.30 น. ของเช้าวันเสาร์

"โอ๊ย...ปวด.... " ผมจำได้ว่าผมเปลั่งเสียงอย่างงั้นออกมาจริงๆ หลังจากพลิกตัวลุกจากที่นอน
อะไรกันนี่ ง่ามขา ข้อมือ น่อง ห้วไหล่ คอ ทำไมมันนัดกันปวดพร้อมกัน อย่างี้กันเนี่ย ปวดลึกมาก ลึก ๆๆๆๆ เหมือนมันบีบกระดูกอยู่
มือจับผนังห้อง ดัน ตัวลุกขึ้น ในอาการเจ็บปวดอย่างทรมานสุดๆ ทำไม ทำไม ปั่นจักรยานมันทำให้ร่างกายมันทรมานเยี่ยงนี้ โอ๊ย......
ยิ่งตอนเอาน้ำราดตัว เหมือนมีเข็มแทงเป็นสิบๆเล่ม..........ความเจ็บปวด มันแผ่ซ่านไปจนลึกทุกอนู ไปสู่ความคิดใต้ก้นบึ้งในจิตใจ
มันเกิดความคิดขึ้นมาลึกๆ

"นี่ถ้าเราไม่ปั่นจักรยาน...ร่างกายเราคงไม่เป็นอย่างนี้"

สายวันเดียวกัน ผมต้องถ่อสังขารไปคลีนิคที่อยู่ใกล้ที่สุด หาหมอกระดูกและกล้ามเนื้อ เสียค่ายาและค่าตรวจไป 400 กว่าๆ
ทำให้เสาร์ อาทิตย์นี้ อดตะลอน ไปยังที่ๆอยากจะไป (สมน้ำหน้า)

เช้าจันทร์วันต่อมา
.....ผมเดินทางไปทำงาน โดยไม่ได้ชายตามองจักรยานที่จอดอยู่เลย แม้กระทั่งเลิกงานไปหาของกิน ผมก็ยังใช้บริการวินมอไซด์ เหมือนเดิม เย็นมา หลบเลี่ยง วงเหล้า เหมือนเดิม ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ จนผมลืมไปเลย ว่าได้ซื้อจักรยานคันนึงมาใช้อยู่
.
.
เวลาผ่านไปเร็วมาก จน 2 สัปดาห์ผ่านไป
.
.
.

......เ้ช้าวันเดียวกัน ไปถึงโต๊ทำงาน เฮ้ย...ซองขาว
"พี่อู๊ดครับ ซองขาวนี่มันไรกัน"
"ผลตรวจสุจภาพหรอกโก๋ ไม่ต้องตกใจ"
"เหรอครับ โล่งอก"

พอรู้ว่าเป็นผลตรวจสุขภาพ ไม่ตื่นเต้นเท่าที่ควร แกะซอง เปิดดูผลข้างใน

นี่สิ.....มันทำให้ผมอึ้งกิมกี่....
น้ำตาลในเลือด ค่าปกติ 700-100 mg% ของผม 115
โคเลสเตอรอล ค่าปกติ < 200 mg% ของผม 320
เอ็นไซม์การทำงานของตับ(SCOT) สูง (รู้ที่หลังว่า สูงคือ ไม่ดีนะครับ)

สุดท้าย สรุปผลการตรวจมีหลายข้อมาก แต่มี 2 ข้อ ที่แทงใจผม

- ระดับไขมันโคเลสเตอรอลในเลือดสูงมาก แนะนำ ควบคุมอาหาร ออกกำลังกาย
- ระดับเอ็นไซม์การทำงานของตับ(SCOT) สูง แนะนำ งดเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์

..... ในใจที่ห่อเหี่ยว วันนั้น ผมมีแต่คำว่า ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ออกกำลังกาย ฯลฯ

ไม่เป็นอันจะทำงานเอาซะเลย

17.00 น. เลิกงานปุ๊บ กลับบ้านปั๊บ

ถึงบ้าน ผมไม่สนใจวงเหล้าที่ร้องเรียกผม

ผมตรงไปที่ ลานจอด มอไซด์ ที่ๆ จักรยานผมจอดจนฝุ่นจับอยู่

มีผ้าผืนเล็กๆอยู่ จับขึ้นมา บรรจงเช็ดฝุ่นออกให้มันมีสีแดงสดเช่นเดิม ผมผุนผลันขึ้นห้อง แปลงร่างในชุดออกกำลังกาย วิ่งลงมาจับเจ้าเทอร์โบคันแดง เข็นผ่านหน้าวงเหล้า พร้อมปฏิเสธการร่วมวงอย่างเด็ดขาด ...."วันนี้ ผมจะออกกำลังกาย"...

ผมปั่นจักรยานบนถนนพระราม 3 ปั่นไปเรื่อยๆๆๆๆๆ จนกระทั่ง 1 ชม. ผ่านไป เหงื่อออกไปทั่วตัว
ผมจำได้ว่า เหงื่อที่ออกมา เหมือนน้ำเย็นๆ มารดลงที่กลางใจที่ว้าวุ่นในขณะนั้น
ผมจอดพักที่สะพานกรุงเทพฯ
และคุยกับจักรยานเบาะว่า...

" ที่แท้ เป็นฉันเองที่มันกระจอก เจ็บนิดหน่อย ไม่อดทนเอาซะเลย ต้องขอโทษด้วยที่มองแกเป็นต้นเหตุ ทำให้ฉันเจ็บปวดร่างกาย
ต่อไปนี้ฉันจะเดินทางไปกับแก ไม่ทอดทิ้งแกให้ฝุ่นจับอีกต่อไป....เดินทางไปด้วยกันนะ "

ผมคร่อมจักรยาน แล้ว ปั่นเล่นไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข

โปรดติดตามตอนต่อไป