สองคน สี่น่อง ท่องทั่วจำปาสัก

[เฒ่าปราจีน]

ยังนึกอิจฉาเปิล หาดใหญ่และคู่หู ที่ใด้นอนโรงแรมถูกกว่า และใด้ตลุยแบบไปเองใด้ล้วนๆ ไม่นึกว่าจะโดนฟันค่าเฝอที่ไม่อร่อย และค่าเรือแบบเอาซึ่งหน้า ของลุงสดวกสบายเรื่องกินรื่องเรือเพราะญาติจัดให้ แต่ค่าอาหาร ที่พักโรงแรม อนุซา ที่จำปาสักข้อยถูกฟันเจ็บ

[เฒ่าปราจีน]

ฮูปของข้อย เป็นอิหยังจึงบ่อัพโหลดให่สักที

[Charlie 02]

หวัดดีตอนบ่ายๆ คุณเปิ้ล และเพื่อนสมาชิกที่ผ่านเข้ามานะครับ...
หวัดดีคุณชัยhymtb. และขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งครับผม ถ้ามีโอกาสคงได้พบกัน กำหนดการ อาจจะเป็นต้นปีหน้าครับ จะลงไปกราบคุณแม่ที่ภูเก็ต....แล้วเตลิดไปเดินเล่นแถวๆหาดใหญ่สัก สองสามวัน ก่อนเข้ามาเลเซีย.....ไปเก็นติ้ง....อยากไปนั่งกระเช้าเล่นนะครับ....
พี่เสริม เจอที่งานเสือภูเขานานาชาติเมื่อเดือนก่อนโน้น ที่ จ.ตาก ได้สนทนากันนิดหน่อยครับผม.....(คิวไม่ว่าง)...หุหุ

[Charlie 02]

หึหึ...เฝอ..ชามละแปดสิบทำเป็นบ่น...คุณเปิ้ล ...ก็เครื่องปรุงรสต่างๆ เขานำเข้าจากเมืองไทยเป็นส่วนใหญ่นี่หน่า.. คราว

เราไปหิวข้าวตอนดึกๆแอบไปนั่งทานผัดไทย ยังจานละ หกสิบเลย มีอยู่นิดนึง....เห็นโรตี...ธรรมดาๆ แบบไม่ใส่ไข่..สี่สิบ ก็ได้แต่ยิ้มๆ คริๆ นึก

ถึงฝรั่งที่มาเที่ยวบ้านเราอ่ะ คงจะเป็นแบบคล้ายๆ กันนะครับ...........

แต่ยังไงก็ตาม...ลาวก็ยังเป็นเมืองที่มีมนต์เสน่ห์ที่.....น่าไปพักผ่อนจริงไหม ?

[Charlie 02]

ฮูปของข้อย เป็นอิหยังจึงบ่อัพโหลดให่สักที

........สงสัยว่ารูปจะเก่า เกินไปรึเปล่าครับ....ท่านผู้เฒ่า ปราจีน...?.?????

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ฮูปของข้อย เป็นอิหยังจึงบ่อัพโหลดให่สักที

น่าจะทดลอง ลดขนาดของภาพ (Rezise) เพื่อให้ขนาดของภาพไม่เกิน 50 kb ดูนะ
บางครั้งตอนถ่ายภาพอาจจะเลือก Pixel สูงๆ เลยทำให้ภาพที่ได้มีขนาดใหญ่ซึ่งเหมาะ
แก่การนำภาพไป Print เพราะจะได้ความคมชัดของภาพสูง แต่จะทำให้ไม่สามารถอัพโหลดได้
ในการ Rezise ภาพควรเลือกขนาดของภาพดังนี้ Width = 350 , Height = 550

โอว....สำรับคับคอนเต็มที่ น่าทานมั๊ก...มั๊ก

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หึหึ...เฝอ..ชามละแปดสิบทำเป็นบ่น...คุณเปิ้ล ...ก็เครื่องปรุงรสต่างๆ เขานำเข้าจากเมืองไทยเป็นส่วนใหญ่นี่หน่า.. คราว

เราไปหิวข้าวตอนดึกๆแอบไปนั่งทานผัดไทย ยังจานละ หกสิบเลย มีอยู่นิดนึง....เห็นโรตี...ธรรมดาๆ แบบไม่ใส่ไข่..สี่สิบ ก็ได้แต่ยิ้มๆ คริๆ นึก

ถึงฝรั่งที่มาเที่ยวบ้านเราอ่ะ คงจะเป็นแบบคล้ายๆ กันนะครับ...........

แต่ยังไงก็ตาม...ลาวก็ยังเป็นเมืองที่มีมนต์เสน่ห์ที่.....น่าไปพักผ่อนจริงไหม ?

อันที่จริงข้อยก็บ่นไปงั้นแหละ เสียเงิน บ่เป็นหยัง แต่มันเสียเหลี่ยม

ลาวเป็นเมืองที่มนต์เสน่ห์ อย่างที่คุณ Charlie ว่าจริงๆ โดยเฉพาะการได้ปั่นจักรยาน
บนท้องถนนอันเงียบสงบ ผ่านธรรมชาติอันบริสุทธิสองข้างทาง มันให้ความรู้สึก สุข สงบ ปลอดโปร่ง
อย่างที่ไม่อาจหาได้ในชีวิตประจำวัน

[ครูชิต]

ช่วยแก้ไขภาพให้ลุงเหวียนครับ(ต้นฉบับไม่ชัดเลยได้แค่นี้)

[Charlie 02]

น่าอร่อย...เห็นแล้วน้ำลายไหล.....มิน่าหมดกะทะเลย..........ท่านผู้เฒ่าฯ

[Charlie 02]

ช่วงต้นเดือน หน้านี้ อากาศที่ลาวกำลังดี เย็นสบาย.........คุณเปิ้ลเคยไปแถว ๆ วังเวียงมาหรือยังครับ ?

...ที่วังเวียงธรรมชาติจะสวยงามมาก ๆ เป็นแหล่ง รวมพล นัดพบของชาวทัวร์ริ่ง จากทั่วมุมโลก เขาจะไปพักนานๆ เป็นแรมเดือน......เพราะค่าใช้จ่ายไม่สูงมากนัก เมื่อปีก่อนโน้น....เจอนักปั่นข้ามทวีป หลายคู่ เราเคยรู้จักเพื่อนทัวร์ริ่ง ชาวเยอรมันท่านหนึ่ง...เขาปั่นรอบโลก เมื่อคราวที่ผ่านเข้ามาเมืองไทย เขาก็แวะไปพักที่บ้านเรา ปัจจุบันก็ยัง e-mail ถึงกันอยู่เสมอ แบบว่ากลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปเลยทุกวันนี้...

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ช่วงต้นเดือน หน้านี้ อากาศที่ลาวกำลังดี เย็นสบาย.........คุณเปิ้ลเคยไปแถว ๆ วังเวียงมาหรือยังครับ ?

...ที่วังเวียงธรรมชาติจะสวยงามมาก ๆ เป็นแหล่ง รวมพล นัดพบของชาวทัวร์ริ่ง จากทั่วมุมโลก เขาจะไปพักนานๆ เป็นแรมเดือน......เพราะค่าใช้จ่ายไม่สูงมากนัก เมื่อปีก่อนโน้น....เจอนักปั่นข้ามทวีป หลายคู่ เราเคยรู้จักเพื่อนทัวร์ริ่ง ชาวเยอรมันท่านหนึ่ง...เขาปั่นรอบโลก เมื่อคราวที่ผ่านเข้ามาเมืองไทย เขาก็แวะไปพักที่บ้านเรา ปัจจุบันก็ยัง e-mail ถึงกันอยู่เสมอ แบบว่ากลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปเลยทุกวันนี้...

เคยปั่นในรายการ แม่โขงชาเลนท์ ปี 2006 เริ่มจากเชียงของ ออกทางหลวงน้ำทา เข้าหลวงพระบาง สิ้นสุดที่หนองคาย
เป็นการปั่นทางไกลทริปแรกๆ ตอนขึ้นภูกิ่วกระจำ และภูอะไรอีกหลายๆภู แทบล้มประดาตาย
จำได้ว่าตอนปั่นเข้าวังเวียง วันนั้นอากาศร้อนมากๆ ต้องแวะนั่งพักริมทางหลายครั้ง พอถึงวังเวียงถึงกับประกาศ
ขายรถจักรยาน โชคดีที่ไม่มีใครบ้าจี้ซื้อ เลยจำยอมต้องปั่นมาจนถึงทุกวันนี้

[เปิ้ล หาดใหญ่]

อุทยานบาเจียง เป็นบริเวณอันเป็นที่ตั้งของน้ำตกตาดผาซ้วม ซึ่งมีรีสอร์ท ให้บริการ ดำเนินกิจการโดยคนไทย ชื่อคุณวิมล กิจบำรุง ( โทร. 856-20 5767678 ) มีบ้านพักจำนวน 18 หลัง ราคาคืนละ 1,000 บาท และโฮมสเตย์ บ้านชนเผ่า คนละ 450 บาท ต่อคืน รวมอาหารเช้า และอาหารเย็น ที่เขียนมายืดยาวนี้มิได้มีส่วนได้เสียในกิจการ ทั้งมิได้รู้จักกับเจ้าของกิจการเป็นการส่วนตัวแต่ประการใด แต่ให้ข้อมูลเอาไว้ด้วยข้อยเห็นว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสมแก่การที่จะไปพักซักคืนนึง ในบรรยากาศแปลกๆ ที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ แต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมสรรพ แถมด้วยเสียงนกฮูก ตุ๊กแก ขับกล่อมในยามนอน

IMG_0920_resize.jpg (58.11 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

IMG_0917_resize.jpg (43.46 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

IMG_0916_resize.jpg (48.89 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

IMG_0914_resize.jpg (50.43 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

IMG_0912_resize.jpg (62.39 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

IMG_0910_resize.jpg (53.12 KiB) เข้าดูแล้ว 200 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

การเดินทางวันที่ แปด อุทยานบาเจียง – น้ำตกตาดฟาน – ปากเซวันนี้ ตื่นเช้าเป็นพิเศษ ด้วยเป็นวันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับบ้าน ที่ข้อยได้ทอดทิ้ง ภาระการงาน ทั้งยังลืมมันไปหมดสิ้นมาเป็นเวลาแปดวันแล้ว เมื่อใกล้เวลากลับบ้านเจ้าสมองอัปยศเริ่มทบทวนถึงงานที่ต้องทำเป็นการเร่งด่วนเมื่อกลับถึงบ้าน รับตั้งสติดึงเจ้าสมองอัปยศกลับมาอยู่ในที่ทางอันเป็นปัจจุบัน ทั้งยังสั่งสอนมันว่าสิ่งที่เป็นอนาคต อย่างเพิ่งไปคิดถึงมันให้เปลืองพลังงาน สำหรับวันนี้ให้เก็บพลัง งานเอาไว้ปั่นขึ้นที่ราบสูง กูละเวร (The Bolaven Plateau) (ข้อยวงเล็บภาษาปะกิต ไว้ให้ละนะ ข้อยอ่านภาษาปะกิต บ่ ค่อยเก่ง) ดีกว่า
หลังอาหารเช้าบุฟเฟ่ มื้อละ 70 บาท อันประกอบด้วย ขนมปังบาเก็ต เนย แยม ข้าวต้มหมูใส่ฟักแม้ว ปิดท้ายด้วยกาแฟลาว ที่ผ่านเครื่องชงกาแฟความดันสูง ซึ่งให้รสชาดดีกว่ากาแฟ สตาร์ฟัค (Star Buck) (ข้อยวงเล็บภาษาปะกิตไว้ให้อีกละนะ ข้อยอ่านภาษาปะกิต บ่ค่อยถูก) ซะอีก แล้วยังแถมกล้วยหอมเขียวมาให้อีก ห้าลูก แล้วแม่หญิงพนักงานยังคอยเพียรมาเวียนถามว่าต้องการข้าวจี่ หรือข้าวต้ม เพิ่มอีก บ่ ข้อยส่ายหน้าพูดไม่ออกเพราะอิ่มจนจุกลุกไม่ไหว แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ ก่อนลุกจากโต๊ะ ข้อยคว้ากล้วยหอมเขียวห้าลูกไปด้วย กะว่าจะเอาไปเป็นอาหารเที่ยง แทนเฝอถ้วยละแปดสิบบาทซักมื้อนึง

IMG_0927_resize.jpg (56.71 KiB) เข้าดูแล้ว 194 ครั้ง

IMG_0923_resize.jpg (52.62 KiB) เข้าดูแล้ว 194 ครั้ง

IMG_0919_resize.jpg (59.94 KiB) เข้าดูแล้ว 194 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ภายในอุทยานบาเจียง มีพิพิธภัณฑ์ ชนเผ่า ให้ชม ทั้งเครื่องมือเครื่องใช้ ที่อยู่อาศัย ทั้งยังมีชาวชนเผ่าในชุดประจำเผ่า นั่งทอผ้า อยู่ในบ้าน พอเป็นไอเดียให้เห็นว่าชาวชนเผ่นเค้ามีการดำเนินชีวิตอย่างไร หลังจากชวนคุย ซึ่งฟังไม่ค่อยออก แต่พอจับใจความได้ว่า ชาวชนเผ่าทั้งหลาย ที่มาอยู่ในอุทยาบาเจียง นั้นมาหลายชนเผ่า ซึ่งส่วนใหญ่มาจากอัตตะปือ และสาระวัน ที่อยู่อาศัยเดิมนั้นอยู่บนภูเขาสูง แนวพรมแดน ลาวเวียดนาม การเดินทางกลับถิ่นเดิมนั้น ต้องนั่งรถไปอัตตะปือ แล้วเดินเท้าขึ้นเขาอีกสองวันจึงจะถึงบ้าน สมัครใจมาอยู่ที่อุทยาบาเจียงตามคำชักชวนของ คุณวิมล ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นมาก ไม่ยากลำบากแร้นแค้นเหมือนเก่า ส่วนลูกหลานล้วนแล้วแต่ทำงานในรีสอร์ท ได้รับเงินเดือนกันทุกคน ตัวแม่เฒ่าเองที่แต่งชุดชนเผ่ามานั่งทอผ้า ไม่ได้รับเงินเดือน แต่มีรายได้จากการขายผ้า เดี่ยวนี้อยู่สบาย ไม่อยากกลับไปบ้านเดิมอีกแล้ว อ้าว....แล้วที่ข้อยสู้อุตส่าห์นั่งคุยตั้งนานเนี่ย....จุดประสงค์ก็อยากจะไปเที่ยวอัตตะปือ บ้านแม่เฒ่า นั้นแล.......

IMG_0922_resize.jpg (50.38 KiB) เข้าดูแล้ว 185 ครั้ง

IMG_0925_resize_resize.jpg (72.13 KiB) เข้าดูแล้ว 185 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หลังจากชมน้ำตก ดูบ้านชนเผ่าจนพอใจแล้วก็เริ่มแต่งองค์ทรงเครื่อง เก็บสัมภาระ สวมหมวกอัศวิน ควบม้า เอ้ย.....จักรยาน ออกจากอุทยานบาเจียง เมื่อเวลา สิบโมงครึ่ง มุ่งออกไปทางเดิมจนถึงหลักยี่สิบเอ็ด เลี้ยวซ้ายไปทางไปปากซอง จากหลักยี่สิบเอ็ด ถึงน้ำตกตาดฟาน ระยะทาง สิบเก้ากิโล ซึ่งเป็นทางขึ้น ขึ้น.....และขึ้น.....ระยะทางสิบเก้ากิโล ข้อยของสารภาพไว้ตรงนี้ซะเลย ว่าข้อยใช้เวลาไปถึง สองชั่วโมงกว่า นึกอยากปลดเจ้ากระเป๋าสัมภาระติดตะแกรงท้ายทิ้งซะก็หลายครั้ง หยุดแวะข้างทางเสียก็หลายครา....เจ้ากล้วยหอมห้าลูกนั่นก็ได้สำแดงแสนยานุภาพแห่งอาหารอันสามารถ รังสรรค์ ขุมพลังงานให้แก่ผู้บริโภคอย่างเต็มคุณภาพก็ตรงนี้เอง.....