เรื่องเล่าระหว่างการเดินทาง...
เนื่องจากเจ้าลอดช่อง เป็นรถสัญชาติอังกฤษที่ถือว่ามีคุณสมบัติในด้านความทรหดอดทนเป็นอย่างมาก เรื่องงอแง จึงเกิดยากมาก ถ้าลุยฝนหรือโคลนหนัก เอาน้ำจากสายยางฉีดเอาโคลนและทรายที่ติดอยู่ก็พอแล้ว
แต่เรื่องของการที่ไม่ค่อยงอแงนี่ละครับ ทำให้บางครั้งวิชาที่ได้เรียนกับอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักล้อเล็ก พี่ภูมิ ลืมเอาเหมือนกัน
เรื่องของเรื่องคือเมื่อวานยางหลังรั่วครับ ใครที่ใช้ brompton จะรู้เลย ว่ายางหลังรั่วนี่ต้องทำให้เป็น เพราะ brompton เป็นเกียร์ดุม หาคนทำได้ยากมาก พอรู้ว่ายางหลังรั่วนี่ ตอนนั้นมันอยู่กลางป่าสวนยางเลย โทรศัพท์สัญญาณก็ไม่ค่อยมี ฝนก็ตกเอาตกเอา จะไปหลบในสวนยางก็ไม่ได้ เพราะไอ้เห่าเพียบ นึกในใจตอนนั้น "ฉิบหายแล้วกู"
สูดลมหายใจลึก "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนแล้วโว้ย" ชั่วโมงนี้ใครก็ช่วยไม่ได้แล้ว จึงจำเป็นต้องหลับตาค่อยๆ นึกที่อาจารย์ใหญ่สอนมา (แต่บอกไม่อายเลย เกือบปีนี่ ยางผมไม่เคยรั่วเลย ทำให้จำแทบไม่ค่อยได้) ภาพมันเลือนๆ มาก แต่ก็จัดการได้เรียบร้อย แต่ปัญหามันดันมาเกิดตอนจะใส่ตัวโซ่กับลูกรอกเกียร์ แม่เจ้านึกเท่าไหร่นึกไม่ออก คือถ้าใส่เป็นนี่ไม่ถึงนาทีก็เรียบร้อย แต่ถ้าไม่เป็นนี่ใส่ไปเถอะอย่างไรก็ไม่เข้า ดูรูปที่เคยถ่ายเก็บไว้ในกล้องที่น้องไก่สาธิตให้ดูล่าสุดที่เชียงใหม่ "อ้าวเฮ้ย ตอนนั้นดูเข้าใจ แต่ตอนนี้ทำไมดูไม่รู้เรื่องว่ะ" เอาละซิ จอร์จ พระเจ้ายอด มันจอร์จ มาก
โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ จะมั่วก็มั่วไม่ออก เอาไงดีวะ นึกได้ เอ้ยๆๆๆ มีรูปที่อาจารย์ใหญ่ภูมิสาธิตไว้ในจูจุ๊บ (usb flash drive) นี่หว่า ขอให้มีเถอะ ไม่อย่างนั้นละตายแน่ ความหวังสุดท้าย
ปรากฎว่า "มีครับ" โอ รอดตายแล้วกู แต่ปัญหาต่อไปก็คือ ต้องดูภาพแล้วเข้าใจด้วย โชคดีครับเปิดดูแล้ว ถ่ายภาพในมุมที่เข้าใจ เลยทำให้มาถึงชุมพรได้ ไม่อย่างนั้นตายน้ำตื้นต้องกล้บมาบางกอกแล้ว เพราะเปลี่ยนยางหลังไม่เป็น เอิ๊กๆ
