ทริปเสือพังโคนเยี่ยมญาติไกลถึงเวียดนาม

[Walrus]

ตรงมาไม่ไกลก็เป็นสะพาน สภาพอากาศที่เรานึกว่าเป็นหมอก แต่เอาเข้าจริงๆมันคือฝนที่เม็ดละเอียดมาก

[Walrus]

หลังจากลงสะพานก็เริ่มชีวิตขาขึ้นทันที เจอกับสองสาว(ใหญ่)กำลังเข็นสไตล์เวียดนาม ทักผมว่าอะไรไม่เข้าใจ แต่เดาความหมายได้ว่า "อยู่เมืองบนเขาด้านหน้านี้ และอยากชวนไปเป็นลูกเขยหรือ????" เสียใจด้วยครับผมต้องรีบไป ไม่งั้นเพื่อนทิ้งผมแน่ๆ

[Walrus]

ทางเขาขึ้นลงยาวเอาเรื่อง ข้างถนนจะเป็นนาที่เพิ่งปักดำเสร็จหรือไร่ชาตลอดเส้นทาง
ช่วงกลางๆ เส้นทางเริ่มเป็นทางเรียบยาวตลอด ผ่านโรงเรียนแห่งนึง เด็กนักเรียนทั้งโรงเรียนพร้อมใจกันทักทายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

[Walrus]

เรามาถึงปั้มนี้กันตอนประมาณ 10โมง สภาพอากาศชัดเจนว่าฝนตกเป็นเม็ดๆเล่นเอาเปียกปอนกันถ้วนหน้า

[Walrus]

คนนี้เคยเป็นทหารและประจำการที่ลาว จึงพูดลาวได้ชัดเจน

[Walrus]

เราแวะล้างหน้าล้างตากันในป้ัมแป๊บเดียวก็ออกเดินทางกันต่อ เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรอให้ฝนหยุด แต่ละคนสภาพเหมือนขึ้นมาจากปลัก

[Walrus]

เราเข้าเขตเมืองวินฮ์ตอนเกือบเที่ยง พอดีกับนักเรียนเลิกเรียนภาคเช้า สาวๆส่วนใหญ่จะขี้อายไม่ยอมให้ถ่ายรูป
นักเรียนส่วนใหญ่จะเซย์ "Hello" ตลอดทาง แต่ถ้าเรา "How are you" กลับไปจะเงียบกริบพร้อมทำหน้างงๆ สงสัยกลัวเราจะชวนคุยมากกว่านั้น

[Walrus]

เมื่อเข้าเขตเมืองวินฮ์พร้อมกับความหิวโหยเราจึงหาแหล่งเติมพลัง เป็นร้านขายทั้งข้าวทั้งเฝอ(เบียร์ก็มี)
กิจกรรมยอดฮิต ณ เวลานี้คือ ถ่ายรูปสภาพความซกมกไปอวด ผบ.ทบ.

[Walrus]

และเราก็ปั่นกันจนมาถึงสถานีรถไฟเพื่อถามหาตั๋วไปฮานอย

[Walrus]

เนื่องจากรถไฟไปฮานอยออกตอนสองทุ่มครึ่ง เราจึงมีเวลาเหลือครึ่งวัน จึงเปิดโรงแรมใกล้ๆกับสถานี คิดเป็นราคาเงินไทย 150บาทต่อห้อง(ถ้าจำไม่ผิดนะ) มีที่ให้ล้างรถและซักผ้าด้วยมือ เราจึงเปิดกันสามห้องจากเดิมที่ตั้งใจเปิดแค่ห้องเดียวไว้อาบน้ำ
สภาพห้องในตอนนั้นคือรับไม่ได้(ยังปรับตัวไม่ได้) แต่โดยรวมคือสะอาดเลยทีเดียว(งงกันหน่อยนะครับ) เราก็แบ่งกันอาบน้ำและซักเสื้อผ้าทั้งๆที่รู้ว่าไม่แห้ง แต่อย่างน้อยก็สะอาด
หลังจากเสร็จธุระเราก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ปล่อยให้พี่ฮุงหัวหมุนคนเดียวเพราะต้องซื้อตั๋วจักรยาน ผมจำราคาแม่นๆไม่ได้ แต่รวมคนรวมรถน่าจะอยู่ที่ 700พันดอง(ชาวเวียดนามกะลาวเขาจะไม่นับเลขศูนย์สามตัวหลัง)

[Walrus]

เวลาประมาณสี่โมงครึ่งเราปั่นจักรยานจากที่พักไปตลาดเมืองวินฮ์ จึงได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเมืองวินฮ์ เพราะเมืองวินฮ์เป็นเมืองท่าสำคัญของเวียดนาม บางคนยังแซวว่าพวกเรามาถึงเมืองวินฮ์แต่ไม่ได้ไปเที่ยวทะเล(ก็ฝนมันตกจนเกิดอาการขี้เกียจ)
ณ ตลาดเมืองวินฮ์มีของขายหลายอย่าง แต่ไม่แน่ใจว่าผมกินได้กี่อย่าง ที่พอจะกินได้เห็นจะมีปาเต้(บางคนเรียก บาเก็ต)

[Walrus]

และแล้วพี่ๆผมก็เริ่มยุทธการบำรุงกำลังด้วยไข่เป็ดแบบไข่ข้าว แต่ของเวียดนามพิเศษคือตั้งใจฟักให้ได้ตัวอ่อนระยะนี้ระยะเดียว(เป็นตัวแต่ไม่มีขน)
ผมเองโดนตะล่อมให้ลองขนมหวานเหมือนเต้าทึงไปแก้วนึง(จัดว่าอร่อย โดยเฉพาะเสษน้ำตาลเป็นแผ่นๆกรอบๆ) และสุดท้ายผมก็ลองไข่เป้ดไป1ฟอง โดยพยายามขอแบบไม่เป็นตัว แต่เหมือนการขอที่ไร้สาระเพราะเขาฟักออกมาระยะเดียวกันหมด งานนี้ฟิลิปเซ็งสุดเพราะกินอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ปาเต้ไปนิดหน่อย

[Walrus]

หลังจากโด๊ปกันไปคนละหลายฟอง เราก็ปั่นเข้าเมืองวินฮ์เพื่อหาซิมมือถือ

[Walrus]

ปั่นตรงจากตลาดไปประมาณ 1กม เราก็มาถึงช๊อปของ Viettel ไม่รู้เครือข่ายไหนดีสุดเหมือนกัน
ผมเองอยากมีซิมไว้ติดต่อกับทีมงาน แต่พี่ฮุงบอกว่าให้ใช้ของพี่กวางคนเดียวก็พอ เพราะผมจับคู่กับแก สุดท้ายพบกันครึ่งทางซื้อเป็นเนทซิมที่เล่นเนทได้อย่างเดียว โทรเข้าก็ไม่ได้

[Walrus]

เวลาห่างกันไม่เท่าไหร่เราก็กินกันอีกแล้ว เป็นร้านข้าวเกรียบปากหม้อหน้าช๊อปโทรศัพท์นั้นแหละครับ ไม่รู้เอาใจผมหรือฟิลิป แต่สุดท้ายฟิลิปก็กินนิดเดียว(ยังสงสัยว่ากลัวท้องเสียหรือว่าควบคุมอาหาร)