
หลังจากหลงระเริงกะป้าย ห้วย น้ำดังและปลดปล่อย อารมภ์ ได้ ไม่นาน ผม ก็ เริ่ม ดันเนินเล็ก ๆ ที่ไม่มี วันหมด
ตอ่มา แบบ สบาย ๆ ...ซ่ะที่ไหน กัน !!! และคาดการณ์ น่าจะ ไกล้ แม่ แสะ แล้ว จะ ได้ พัก เสียที สุดท้ายผม ก็ เท ลงเนิน
มาบ้าน
แม่ แสะ ด้วย ความ เหนื่อยล้า ผม สั่ง น้ำ หวาน กิน ที่นี่พร้อม
จัด หนัก ที่ห้องน้ำ หลังร้าน แบบสบายอารมภ์ ตัดสินใจ
ค้างหรือ ไม่ ค้างที่ ดี คิดว่าไหน ๆ แล้ว น่าจะไปต่อ เอาไง เอากัน ถ่ายรูป หน้าร้าน ได้ รูป เดียว เผ่นต่อ ทันที !

เห็น หลักกิโล ที่ 44 ผม จอดทันที เพื่อ เรียกขวัญใน การ ปั่น เออ ..มันจะเกียว กันไหม เนี่ย !