สรุปทริป On The Way Back Home จากหลังคาโลก กลับสู่แดนสยาม..

[โอ๊ตนนท์]

จอดหยุดอีกแล้ว..ทีนี้จอดถ่ายรูปอะไรเนี่ยะ..??












อ้อ วัดทิเบตที่อยู่บนเขา....แต่...มันมีสิ่งที่น่าสนใจ เหนือกว่าวัดตรงนั้นอีก..

[โอ๊ตนนท์]

สิ่งที่น่าสนใจเหนือกว่าวัดทีอ่ยู่บนเขานั่น ก็คือ เป็นจุด ทีครบ ห้าพันกิโลเมตร ถนน สาย 318 นับระยะทางมาตั้งแต่ ชางไห่ หรือ ที่คนไทยเรียกว่า เซี่ยงไฮ้.. เลยเชียว ถนนสายนี้ถือว่าเป็นถนน สายที่ยาวที่สุด ของจีน สายหนึ่งเลยทีเดียว...ใครสนใจ พิชิต เส้นทาง สาย 318 บ้างไหม??รอทิเบตเปิดก่อนนะ











เนสกาแฟ...หนึ่งในใจคุณ......?? เอ๊ะ..สโลแกนข้ามยี่ห้อ... แต่ มันมีแต่ไอกาแฟกระป๋องแบนด์นี้แหล่ะ ที่ติดอยู่กับรถ ไว้ดื่ม เวลาง่วง เพราะเดินทาง ตั้งแต่เช้ายันเย็นทุกวัน... กาแฟ ไม่ต้องแช่...เพราะเพียงแค่หยิบกระป๋อง..ก็เย็นเจี๊ยบ ยิ่งกว่าแช่ในตู้เย็นบ้านแม่ผมอีก..

[โอ๊ตนนท์]

และแล้ว รถที่เรานั่งก็เริ่มจะไต่ระดับความสูงขึ้นเรื่อยๆ...











สดปลายทางรันเวย์ เดี๋ยวคงจะได้บิน หล่ะมั๊ง..

[โอ๊ตนนท์]

โค้งหน้า ก็ถึง พาส หรือจุดผ่านที่สูงที่สุด ของเส้นทาง เขาลูกนี้แล้ว..









จอดมาแวะ มารับลมเย็นๆ...(ไม่ได้อยากจะรับลมเย็นๆเลย....แค่ตอนไม่มีลมพัดก็หนาวเข้ากระดูกแล้ว..)ธงมนตร์ เยอะมากๆ..

[โอ๊ตนนท์]

มีราวธงมนตร์ แถวนึง หลุด ไกด์เรา จะเอาไปผูกคืนให้..







แต่ลมสิ...แรงมากๆ...ดูที่ราวธงมนตร์ กับตัวไกด์จะเห็นความแรงของลม... ใส่แจ๊กเก็ต ยืนกางแขนกางแจ๊กแก็ต แผ่ แทบถลา เลยเชียว..ใครสนใจ จะเอาว่าวมาเล่นไหม??...

[โอ๊ตนนท์]

ที่นี่ไม่ชนบทนะ... ถึงแม้อยู่บนยอดเข้า...แต่เขาก็พัฒนาแล้ว...ใช้ไฟฟ้าระบบ โซล่าเซลซะด้วย..ไฮเทค ซะไม่มี...








โอ้โห..รอตั้งนาน ไกด์เรายังหาที่ ยึดสายราวธงมนต์ นั่นได้อีกเหรอเนี่ยะ...

[โอ๊ตนนท์]

อำลงธงมนตร์ บนพาสนี้ เตรียมลง เขาต่อ..ทนไม่ไหวแว๊วว...มือเท้าเริ่มชา รีบหลบเข้าไปในรถ ปล่อยให้ไกด์ปล้ำกับธงมนตร์เขาต่อไป...
...มองธงมนตร์สะบัดกับลมแรงๆแบบนี้ หัวของผมมันแล่นออกมา ปี๊ดๆๆๆ.... เป็นรูปกังหันกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลม..










ชีวิตคนเรา มีขึ้นแล้วก็มีลง...รถที่เรานั่ง ก็เป็นเช่นนั้น..เมื่อมีขึ้น..แล้วก็ต้องย่อมมีลง.....

[โอ๊ตนนท์]

ทางลงยาวๆ ถนนเรียบๆ วิว สวยๆ แบบนี้ สวรรค์ นักปั่นทัวริ่ง เลยหล่ะ..พอเห็นทางลงแบบนี้ทีไร...อยากจะให้จอดลง แล้วเอา บรอมตั้น ไปกาง ขี่ลงเขาซะจริงๆ... เสียดาย อากาศมันหนาวเกินกว่า ระดับไขมันของผมจะยอมรับได้...










ระหว่างทาง มองไปบนเขาอันไกลโพ้น เจอวัดแห่งนึง ก้องเลยคุยกับอุชุระ คนขับรถว่า เป็นไปได้ไหม..ที่เราจะขึ้นไปชมวัดที่อยู่ไกลโพ้นโน่น..คนขับรถเราก็เลย จอด ปากทางเขา ถาม ชาวบ้านที่กำลังนั่งสนทนา กัน ว่าวัดที่เห็นอยู่ปู้นนนน.. ขึ้นได้ไหม..ชาวบ้านบอกได้..ก็เลย...ได้ขับรถออกนอกลู่นอกทางกันหล่ะทีนี้..

[โอ๊ตนนท์]

ถนน น้องๆ สนามแข่งรถแรลลี่... นอกจากเราขับออกมานอกลู่นอกทาง มานอกเส้นทาง ที่เราเดินทางหลักแล้ว...ภาวนาว่า..อย่าออกนอกลู่นอกทาง ลงข้างทางแถวนี้อีกนะ...








เมื่อถนน บนเส้นทาง ที่เราเริ่มกลัว เปลี่ยนเป็นเรื่มมันส์ คนขับ กับเริ่มมันส์ตาม คิดว่าตัวเอง กำลังแข่ง แรลลี่ ดาร์ก้า หฤโหด...จนผู้โดยสารเริ่มมองหา ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ...เอ๊ยยึดเกาะ...กันตามๆกัน..

[โอ๊ตนนท์]

ความเร็วเท่าไหร่....ดูในคลิป ไฮไลท์ตอนต้น คงจะทราบ....มันส์ พะยะค่ะ..ยิ่งช่วงกระโดดข้ามเนิน.. ชักอยากได้แลนด์ครุยเซอร์สักคันแล้วสิ..

[โอ๊ตนนท์]

ตะกี้ ทางมันราบเรียบเกินไป...ทีนี้ มีขึ้นเขาด้วย...ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ได้ใช้งานเต็มที่ล่ะงานนี้...











ระหว่างซอกเขา เบื้องล่างนั้นแหล่ะ...คือทางที่เรา ออกนอกลู่นอกทาง จากเส้นทางหลักมา..

[โอ๊ตนนท์]

ยังๆๆๆๆ....มันยังไม่ถึงปลายทาง...









เริ่มเห็นวัด เป้าหมายใกล้ขึ้นเรื่อยๆแล้ว....

[โอ๊ตนนท์]

หยุดรถ ลงมาถ่ายเก็บ ภาพวัดระยะไกล สักหน่อย..












อุชุระ คงคิดในใจว่า...ถ่ายรูปกันเร็วๆหน่อยวุ๊ย... กำลังขับ มันส์มือ มันส์ เท้า...

[โอ๊ตนนท์]

ลุยขึ้นกันต่อ.....เฮ้ยๆๆๆ นั่นหน้าผา... เลี้ยวๆๆๆอย่าตรงไปนะ..












ไกด์เรา ...หลับใน..หรือว่า สลบไปแล้ว... ผ้าปิดปากนี่..หมายความว่า..เตรียมจะอ้วก ใช่ไหมนี่..

[โอ๊ตนนท์]

เวลาปั่นจักรยานขึ้นเข้าสูงๆ อดไม่ได้ที่จะหั่นไปมองข้างหลัง ว่าเราขึ้นมาได้ไง..หรือว่า เราขึ้นมาสูงแค่ไหน.... แม้แต่ตอนนั่งรถนี่..ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองกลับไปข้างหลัง..ให้รู้ไว้ว่า..เรายังมีชีวิตรอด มาถึงตรงไหน...



















อั่นแน่..ทางมันยังจะขึ้นอีก..หลายสิบกิโลแล้วนะ...