*..".."รายงานการปั่นจาก จ.เลย ถึง จ.เชียงใหม่ ของลุง".."..*

[ลุงเนตร]

*..สวัสดีครับ "เสือ อต." ขอบคุณที่เข้ามาติดตาม พบกับ อ.แก่ แล้วหละครับ..

..ต่อไปนี้เป็นภาพของวันที่ ๒๐ ม.ค.๕๒ นะครับ..

[ลุงเนตร]

..ดูภาพกันต่อนะครับ..

[ลุงเนตร]

.มาชมภาพกันต่อนะครับ..


..ซุ้มประตูวัด..จะมีป้ายชื่อวัดหรือเปล่าเอ่ย..

(..ขอพักเพียงนี้ก่อนนะครับ..อีก ๑๔ นาที ๕ ทุ่ม..)

[ลุงเนตร]

..กับคุณสงกรานต์ เขื่อนธนะ ภายในร้านข้าวซอย "เฮือนฮอม" ที่อร่อยและมีชื่อมานาน..

*..วันที่ ๒๑ ม.ค.๕๒ ... จ.น่าน - อ.บ้านหลวง - อ.เชียงม่วน (จ.พะเยา) ..*


..กับคุณสงกรานต์ ฯ หน้าบ้านก่อนจากกัน..


..คุณสงกรานต์ ฯ และภรรยา กับ อ.แก่ หน้าบ้านก่อนจากกัน..

..เมื่อคืน นอนที่บ้านพักท่านอัยการ "พิทักษ์ แก้วรอด" (ปุ้ย) ในเมืองน่าน เช้าได้คุยกันพักหนึ่ง ท่านอยู่ในวัยกลางคน ชอบเล่นกีฬาออกกำลังกายเป็นชีวิตจิตใจ เช้าวิ่ง เย็นปั่นจักรยาน พักอยู่ที่บ้านคนเดียว ขอขอบคุณท่านไว้ ณ ที่นี้อีกครั้ง ที่ให้การอนุเคราะห์เรา..

..เช้านี้ ตื่นตั้งแต่ ๐๕.๑๙ น. ทำธุระส่วนตัว จดบันทึกย้อนหลัง คุยกับท่านอัยการ ลาออกจากบ้านก่อนแปดโมง ไปหาอาการเช้าทานใกล้ ๆ กับร้านซ่อมจักรยาน รอซ่อมจักรยานเปลี่ยนขาตั้ง, ผ้ารองขอบล้อด้านในปิดปลายเส้นลวด, แปลี่ยนยางในล้อหน้าใหม่ ได้จุ๊ปเล็กเลยต้องซื้อหัวต่อจุ๊ปสำหรับสูบรูใหญ่อีก ๑ อัน จ่ายไป ๖๕๐.- บาท..

..เกือบสิบโมงจึงได้ปั่นออกจากร้านซ่อมจักรยาน ผ่านศาลากลางจังหวัด สถานีตำรวจภูธร จ.น่าน ผ่านวัดใหญ่และสวยสองสามวัด บนถนนที่มีโคมไฟแปลกตาอีกแบบหนึ่งไม่เหมือนที่จังหวัดอื่น ๆ ถึงหน้า ๗-๑๑ ผมมองไปฝั่งตรงข้ามถนนเห็นมีบ้านเปิดเป็นร้านอาหารชื่อ "เฮือนข้าวซอย" คิดว่าน่าจะเป็นบ้านของคุณสงกรานต์ เขื่อนธนะ" ที่เคยร่วมทริปกันเมื่อปี ๒๕๕๐ ซึ่งผมตามหาเมื่อบ่ายวานนี้ไม่เจอ จึงปั่นจักรยานข้ามถนนเข้าไปในร้าน..

..ปรากฏว่า ใช่บ้านของคุณสงกรานต์ ฯ จริง ๆ เขากำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่กับภรรยา อุตส่าห์ละจากวงอาหารเดินออกมาต้อนรับผมและ อ.แก่ พร้อมกับแสดงอาการดีใจอย่างออกนอกหน้าที่ได้ปะกับผม เชื้อเชิญให้จอดรถเข้าบ้านคุยกันก่อน แล้วทำข้าวซอยให้ชิมรสชาติอีกคนละชาม อร่อยดี ร้านนี้เขามีชื่อและขายมานานแล้ว แล้วยังให้ดื่มเครื่องดื่มน้ำผลไม้และของฝากอีกด้วย ก่อนจากกันไม่ลืมถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึกด้วย..

..๑๐.๔๙ น.เราปั่นออกจากร้าน "เฮือนข้าวซอย" มุ่งสู่ อ.บ้านหลวง ในระยะทาง ๔๕ ก.ม. ถนนเรียบไต่ขึ้นเนินลงเนินและเขาสูงเป็นเทือกเป็นระยะทาง ๓๕ ก.ม. เกือบเที่ยงถึง อ.บ้านหลวง ที่อยู่ก้นกะทะภูเขาล้อมรอบ แวะซื้อเครื่องดื่มทานกันที่ร้าน "ซุปเปอร์ชบา" ริมถนนกว้าง ๔ เลน ในเขตอำเภอ นั่งพักครู่หนึ่งแล้วปั่นต่อ มุ่งสู่ อ.เชียงม่วน ในระยะทาง ๒๔ ก.ม. ขึ้นเขา ๘ ก.ม., ลงเขา ๙ ก.ม. ทางราบ ๗ ก.ม. ถึง อ.เชียงม่วน ๑๗.๐๐ น.หยุดพักที่ป้อมตำรวจตรงสามแยกไป อ.ปง (จ.พะเยา)..

..โทร.หาคุณนิวัฒน์ ณ เชียงคำ ที่ประสานกันไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นวานนี้ว่า จะให้เข้าพักที่บ้านเพื่อนที่ อ.เชียงม่วน ปรากฏว่าเพื่อนของคุณนิวัฒน์ ฯ ไม่อยู่ไปทำธุระต่างจังหวัด เราจึงปั่นไปเข้าพักที่ "พี พี แอนด์ เฮาส์" อยู่ใกล้ ๆ กับอำเภอและสถานีตำรวจเชียงม่วน แต่ไกลโรงพยาบาล ที่อยู่เส้นทางไป อ.ปง ห่างจากป้อมตำรวจประมาณ ๒ ก.ม..(ไม่คิดฝันว่าคืนนั้น ผมไม่ได้นอนที่เกสเฮาส์นั้น แต่กลับได้นอน "โรงพยาบาลเชียงม่วน" แทน)..


..เถาพวงแสดแสนสดสวยกับกำแพงเฮือนปลดทุกข์..

..กับพวงแสดนี่ ตลอดรายทางทริปนี้ ผมได้เห็นบ่อยมากตามบ้านของชาวบ้านข้างทาง มีอยู่บ้านหนึ่ง ระหว่าง อ.เชียงดาว กับ เชียงใหม่ เลื้อยอยู่ตามกำแพงรั้วบ้านทั้ง ๔ ด้านโดยรอบ เนื้อที่ประมาณ ๒๕ ตรว..สวยมาก..

..ขอพักไปวิ่งจ๊อคกิ้งก่อนนะครับ..

[ลุงเนตร]

..เมื่อเข้าที่พักเอาสัมภาระเก็บเรียบร้อยแล้ว เราปั่นออกไปใกล้ ๆ กับสถานีตำรวจ ซื้ออาหารมื้อเย็นได้แล้วก็กลับเข้าห้องพักคิดว่าจะทานอาหารกัน..

..แต่ผมเกิดอาการปวดท้องต้องเข้าส้วมอย่างรีบด่วน ก่อนถึงคอห่านก็เล็ดออกมาแล้วก็จู๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ..

..ออกมานั่งสักครู่ก็ต้องแจ้นเข้าไปอีก จนห้าทุ่ม นับได้ ๑๒ ครั้ง อ.แก่ หลับไปนานแล้ว ผมยังไม่ได้ทานอาหารเย็น ได้แต่เข้า ๆ ออก ๆ จากส้วมอยู่ตั้งแต่หกโมงเย็น..

..ไม่ได้การเสียแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นอยู่อย่างนี้ แย่แน่ พรุ่งต้องปั่นต่อไป อ.เชียงคำ ไม่ไหวแน่ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจึงจะหยุดถ่าย..

..นึกได้ว่า ขณะปั่นจักรยาน เห็นป้ายข้างทางด้านซ้ายมือ "อุบัติเหตุ..ป่วยฉุกเฉิน 1669" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด 1669 เสียงเรียกดัง "ดื๊ด ๆ, ๆ สวัสดีค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลจังหวัดพะเยา" เสียงปลายสายดังขึ้น

.."สวัสดีครับ ผมเดินทางมาด้วยจักรยาน ขณะนี้พักอยู่ที่เกสเฮาส์ "พี พี แอน เฮาส์" อำเภอเชียงม่วน ผมถ่ายท้องตั้งแต่หกโมงเย็น ถึงขณะนี้ ๑๒ ครั้งแล้ว ต้องการไปหาหมอที่โรงพยาบาล" ผมบอก..

..เขาบอกผมให้โทร.ไปที่โรงพยาบาลเชียงม่วน แล้วบอกเบอร์โทร.ให้ ผมขอบคุณเขาแล้ววางสาย..

..ต่อจากนั้น ผมโทร.ไปที่โรงพยาบาลเชียงม่วน "สวัสดีค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลเชียงม่วนค่ะ" เสียงจากปลายสายพูดมา ผมบอกเขาไปว่า "ผมเดินทางไกลด้วยจักรยานมากับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ขณะนี้ผมพักอยู่ที่ พี พี แอนด์ เฮาส์ ผมถ่ายท้องตั้งแต่หกโมงเย็นถึงขณะนี้ ๑๒ ครั้งแล้ว ผมไม่สะดวกที่จะไปโรงพยาบาลเอง ขอให้ทางโรงพยาบาลส่งรถมารับได้ไหมครับ"..

.."เอ้อ..ได้ค่ะ รอสักพักนะคะ" ... "ครับ" .. รอไม่นานรถพยาบาลพร้อมนางพยาบาลและบุรุษพยาบาลก็มาจอดที่หน้าห้องพัก ผมบอก อ.แก่ แล้วเปิดประตูเดินออกไปขึ้นรถไป ร.พ.เชียงม่วน..ซึ่งอยู่ห่างจากที่พักประมาณ ๔ ก.ม.ในเวลาไม่นานนัก..



..การได้มีโอกาสเข้าโรงพยาบเป็นคนไข้ในครั้งนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตของผมตลอดระยะเวลา ๖๕ ปี ผมได้แต่ไปเยี่ยมคนอื่น เห็นเขาได้รับการให้นำเกลือที่น่าเบื่อหน่ายรำคาญ ครานี้ผมได้รับประสพการณ์นั้นด้วยตัวเองบ้างแล้ว..ดีจัง..

[ลุงแซม]

สวัสดีครับ ลุงเนตร ผมน่ะติดตามลุงเนตรมาตลอดเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้นาน ๆ เข้าครั้ง....บางครั้งก็ขี้เกียจล๊อกอิน อ่านเฉย ๆ ขอบคุณครับสำหรับภาพและคำบรรยาย

[ลุงเนตร]

..เมื่อถึงโรงพยาบาล นางพยาบาลให้ขึ้นนอนบนเตียง วัดความดัน ตรวจชีพจร แล้วโทร.แจ้งหมอ แล้วกลับมาหยิบถุงน้ำเกลือขึ้นแขวนบนขาตั้ง แล้วนำเข็มมาเจาะเข้าเส้นเลือดที่หลังมือซ้าย ปรากฏว่าเส้นเลือดแตกต้องดึงเข็มออก..

..แล้วเจาะเส้นใหม่ที่ข้อมือซ้ายด้านใน ก็ไม่ได้อีก ดึงเข็มออกมาเจาะเข้าเส้นใหม่อีกครั้งหนึ่งแล้วบิดซ้ายขวาขยับออกนิดแทงเข้านิดเพื่อให้เข็มแทงเข้าเส้นเลือดในตำแหน่งที่น้ำเกลือจากขวดไหลเข้าเส้นเลือดได้สะดวกตามปกติ รวม ๓ ครั้ง จึงสำเร็จ ไม่มียาชาพ่นหรือฉีดก่อนแทงเข็ม แต่ก็เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น..

..ขณะนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่ ร.พ. ยังต้องเดินเข้าห้องส้วมพร้อมเข็นขาตั้งแขวนถุงน้ำเหลือไปเข้าส้วมด้วยอีก ๕ ครั้ง ถึงตี ๓ จึงหยุด ไปถ่ายเอาตอนแปดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้นอีกครั้งหนึ่งจึงหมดท้อง..

..เหตุที่ทำให้ท้องร่วง คงเป็นเพราะมะขามอมเปรี้ยวอมหวานที่ผมซื้อจากชาวสวนข้างทางก่อนถึง อ.ท่าลี่ แขวนแฮนด์เล็มกินไปพลางระหว่างทาง ที่ อ.นาน้อย ก็ซื้อเพิ่มอีก ๒๐.- บาท นั่นแน่ ๆ ..

..วันที่ ๒๒ ม.ค.๕๒ ... ประมาณบ่ายโมงกว่า คุณนิวัฒน์ ณ เชียงคำ ไปเยี่ยมที่ ร.พ. เพราะต้องโทร.แจ้งให้เขาทราบตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว กลัวเขาจะคอยร่วมปั่นด้วยกลางทางตามที่นัดกันไว้ในวันนี้ พร้อมของเยี่ยมหลายอย่าง นำคอมฯกระเป๋าหิ้วมาให้โพสท์รายงานในกระทู้ด้วย..

..ประมาณบ่ายสามโมง นางพยาบาลมาบอกว่าหมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ให้นำเอกสารไปซื้อยาและจ่ายเงินที่ห้องการเงิน คุณนิวัฒน์ ฯ รีบรับเอกสารจากนางพยาบาล แล้วนำไปจัดการให้ ไม่นานนำยาพร้อมใบเสร็จค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดมาให้ เป็นเงิน ๕๐๒.- บาท..

..ผมหยิบเงินให้ก็ไม่ยอมรับ บอกว่า "ขอโอกาสได้เกียรติเป็นผู้รับภาระนั้น ในฐานะที่เขาเป็นคนในพื้นที่ ผมเป็นแขกมาป่วยในพื้นที่ที่เขาอยู่" แล้วยังขับรถไปส่งผมที่เกสเฮาส์อีกด้วย ขอขอบพระคุณ คุณนิวัฒน์ ณ เชียงคำ ไว้ ณ ที่นี้ด้วย..


..เสาไฟถนนในเมืองน่าน ที่ไม่เหมือนเมืองอื่น ๆ ..

[ลุงเนตร]

..วันที่ ๒๒ ม.ค.๕๒ .. ผมกับ อ.แก่ จึงได้นอนเกสเฮาส์ที่ อ.เชียงม่วน อีก ๑ คืน..

..ต่อไปนี้เป็นภาพตั้งแต่ จ.น่าน ถึง อ.เชียงม่วน ครับ..

[ลุงเนตร]

..ดูภาพกันต่ออีกหน่อยนะครับ..


.."จ้าวนาย เห็นความสามารถของผมหรือยัง" เฮ้ย..ผมยืนอยู่คนเดียวเสียงใครพูด อ๋อ..เจ้า "น้ำเงินแก่" ของผมนี่เอง มันพูดอย่างหยิ่งผยองเมื่อปีนป่ายขึ้นมายืนอยู่บนยอดเขาอย่างสง่าผ่าเผยคู่กับผมได้สำเร็จ..

..พักเพียงนี้ก่อน สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ไว้ต่อวันที่ ๒๓ ม.ค. โอกาสหน้าครับนะครับ..ราตรีสวัสดิ์..*

[ลุงเนตร]

*..สวัสดีครับ พี่เกษมสำราญ เหมือนดอกไม้บานยามเช้า ขอบคุณมากที่เข้ามาติดตามรายงานทริปของผม..*

[TigerSmile'Hy]

..เมื่อยามที่ยืนตายซากอยู่กลางแจ้ง เสมือนหญิงแก่หง่อมไร้ความงาม ถึงจะยืนอยู่ท่ามกลางสีฟ้าของท้องฟ้าที่สดใสไร้ราคีจากเมฆหมอก ก็มิอาจงามเสมือนยามแรกรุ่นได้อีก..

ทำไม ทำไม ... และทำไม จึงต้องเปรียบเปรยเช่นนั้น ... โหดร้าย รุนแรง อย่างนี้ต้องฟ้อง"ระเบียบรัตน์"

[ลุงแซม]

สวัสดียามบ่ายครับ
...ต้นที่ลุงเนตรบอกว่าใบแปลก ๆ มันก็คือต้นไผ่ที่ออกดอก ครับ ภาพถัดลงมาก็เป็นต้นไผ่ออกดอกเหมือนกัน นั่นแสดงว่า หมดอายุขัยของมันแล้ว มันจะตายพร้อม ๆ กันอาจตายทั่วทั้งป่า ถ้าจำไม่ผิดรอบอายุเขาประมาณ 60 ปี เมื่อตายทั้งป่าหลังจากนั้นก็จะเกิดไฟป่าครั้งใหญ่เพราะมีแต่ไผ่ตายแห้งเป็นเชื้อไฟอย่างดี ...เมื่อต้นเดือนผมก็ปั่นจากแพร่ไป อุทยานแห่งชาติ ขุนสถาน ที่ อ.นาน้อย เห็นไผ่ออกดอกข้างทางเต็มไปหมดเช่นกันครับ
...ดอกเหลือง ๆ ที่ลอยอยู่ในน้ำ เป็นดอกฝ้ายคำซ้อน หรือสุพรรณิการ์ซ้อน ครับ

[ลุงเนตร]

TigerSmile'Hy วันนี้, 09:49



โพสต์: 281
Tel: 081-4190187
team: สสสสส. (สุมหัวกันปั่นยานพาหนะที่ต้องใช้ 2 ขาถีบ เพื่อความสนุกสนานและสังสรรค์)
Bike: KHS Team st, KHS F20-T3, TheOldCan, Trek 3900

ลุงเนตร เขียน:
..เมื่อยามที่ยืนตายซากอยู่กลางแจ้ง เสมือนหญิงแก่หง่อมไร้ความงาม ถึงจะยืนอยู่ท่ามกลางสีฟ้าของท้องฟ้าที่สดใสไร้ราคีจากเมฆหมอก ก็มิอาจงามเสมือนยามแรกรุ่นได้อีก..



ทำไม ทำไม ... และทำไม จึงต้องเปรียบเปรยเช่นนั้น ... โหดร้าย รุนแรง อย่างนี้ต้องฟ้อง"ระเบียบรัตน์"

_________________
- ถามว่าเป็น นักกีฬา ใช่ใหม? : คำตอบ ไม่
- ถามว่าเป็น นักปั่นฯ ใช่ใหม? : คำตอบ ไม่ ... ถามต่อว่าแล้วเป็นใคร? : คำตอบ ก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบและหลงไหลในการท่องเที่ยวไปด้วยจักรยาน, ชื่นชมอิสรภาพบนหลังอาน กับความฝันที่ไร้พรหมแดน
- www.tigersmile.bloggang.com, http://picasaweb.google.com/TigerSmileHy
- www.panoramio.com, www.mapmyride.com, www.everytrail.com

*..โอ..ผมเขียนได้ไพเราะเสนาะโสตรถึงเพียงนั้นเชียวรึ..

..ต้องขออภัยกับท่านที่มิพึงให้เป็นเช่นนั้น..*

[ลุงเนตร]

ลุงแซม วันนี้, 15:35



โพสต์: 328
Tel: 0865326232
team: ดอนเมือง รวมมิตร
Bike: KHS alite 4000 สวัสดียามบ่ายครับ
...ต้นที่ลุงเนตรบอกว่าใบแปลก ๆ มันก็คือต้นไผ่ที่ออกดอก ครับ ภาพถัดลงมาก็เป็นต้นไผ่ออกดอกเหมือนกัน นั่นแสดงว่า หมดอายุขัยของมันแล้ว มันจะตายพร้อม ๆ กันอาจตายทั่วทั้งป่า ถ้าจำไม่ผิดรอบอายุเขาประมาณ 60 ปี เมื่อตายทั้งป่าหลังจากนั้นก็จะเกิดไฟป่าครั้งใหญ่เพราะมีแต่ไผ่ตายแห้งเป็นเชื้อไฟอย่างดี ...เมื่อต้นเดือนผมก็ปั่นจากแพร่ไป อุทยานแห่งชาติ ขุนสถาน ที่ อ.นาน้อย เห็นไผ่ออกดอกข้างทางเต็มไปหมดเช่นกันครับ
...ดอกเหลือง ๆ ที่ลอยอยู่ในน้ำ เป็นดอกฝ้ายคำซ้อน หรือสุพรรณิการ์ซ้อน ครับ

*..ขอบคุณมากครับ..พี่เกษมสำราญเหมือนดอกไม้บานในน้ำ..*

[ลุงเนตร]

*..วันที่ ๒๓ ม.ค.๕๒ ... อ.เชียงม่วน - อ.ปง - อ.เชียงคำ (จ.พะเยา) ..*

..๐๗.๒๕ น. เราปั่นออกจาก พี พี แอนด์ เฮาส์ แวะร้านขายของชำ ซื้อขนมปังและแล๊คตาซอยทานรองท้องกันก่อน แล้วปั่นมุ่งสู่ อ.ปง ทางเรียบ มีเนินขึ้น ๆ ลง ๆ มากพอสมควร ไม่มีเขาสูง..

..๐๙.๔๐ น.ถึง ๓ แยก อ.ปง พักทานมื่อเช้าข้าวขาหมูอร่อยมาก ร้านตรงข้ามกับป้อมตำรวจ

..๑๐.๐๐ น. ปั่นต่อไปถึง ๓ แยก ไป อ.เชียงคำ พบกับคุณนิวัฒน์ ณ เชียงคำ ตรงป้อมตำรวจ เข้าร่วมปั่นด้วยรวมเป็น ๓ คน ทั้ง อ.แก่ ..

..คุณนิวัฒน์ ฯ ปั่นไปได้ประมาณ ๒๐ ก.ม.ก็ยอมแพ้ขอตัวหยุดปั่น เรียกรถยนต์มารับ เนื่องจากเอารถเสือหมอบสับถังที่ขนาดตัวถังไม่เหมาะสมกับตัวมาปั่น..

..๑๒.๒๙ น.เราปั่นกันต่อไปจนอีก ๙ ก.ม.ถึง อ.เชียงคำ มีทางแยกขวาไป จ.น่าน คุณนิวัฒน์ ฯ โทร.บอกให้เลี้ยวขวาไปสัก ๒ ก.ม.พบคุณนิวัฒน์ ฯ คอยอยู่แล้วปั่นจักรยานเข้าไปทานอาหารกลางวันที่บ้านพี่ชายคุณนิวัฒน์ ฯ ที่เขาได้โทร.ขอให้พี่สะใภ้ทำอาหารเตรียมไว้ให้..

..ทานอาหารกลางวันเสร็จ ปั่นย้อนออกทางเก่าแล้วเลี้ยวขวาไปทาง อ.เชียงคำ ไปกราบนมัสการพระนั่งดิน ในโบสถ์ของวัด....แล้วปั่นพาไปเข้าเนทที่เขตชุมชนของอำเภอเชียงคำ..

..๑๖.๓๐ น.เข้าเนทเสร็จ คุณนิวัฒน์ ฯ ปั่นนำไปพักที่บ้าน จัดอาหารมื้อเย็นอย่างดีให้เราทานอิ่มอร่อย ต้อนรับเราอย่างอบอุ่นยิ่งดุจญาติ ได้พบและคุยกับคุณพ่อคุณแม่เสมือนเราเป็นลูกของท่าน บอกเราว่า ถ้าต้องการไปเที่ยวไปพักผ่อนให้ไปได้ทุกเมื่อ แถมคุณนิวัฒน์ ฯ ยังบอกให้ที่ดินผมปลูกบ้านอยู่ใกล้ ๆ กับเขาอีกด้วย เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ กัน และปั่นจักรยานเที่ยวด้วยกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยพบกันมาก่อนเลยในชีวิต..

.."จักรยาน"..เป็นสิ่งวิเศษอย่างหนึ่งที่คนผู้ชาญฉลาดสร้างมันขึ้นมาให้เป็นพาหนะอย่างหนึ่งของโลก มีประโยชน์มากมายดังต่อไปนี้..

-(((((..ขี่รถจักรยานแล้วได้อะไรบ้าง..)))))-
*********
1. ได้ออกกำลังกาย ร่างกายสร้างภูมิคุ้มกันโรค ทำให้โรคที่เป็นอยู่หายได้โดยไม่ต้องหาหมอกินยาและยัง ป้องกันไม่ให้เกิดเป็นโรคร้ายต่าง ๆ เช่น ความดัน, เบาหวาน, อัมพฤกษ์, อัมพาต
2. ได้สุขภาพกายและจิตดี..ที่ไม่มีขาย.ทำให้เกิดขึ้นกับตนเองได้ โดยการขี่รถจักรยาน
3. ได้รับความภูมิใจ..ที่ไม่มีขาย..ทำให้เกิดขึ้นกับตนเองได้ เช่น เขาขับรถยนต์ไป จ.เชียงใหม่ 8 ช.ม.ถึง..
เราขี่จักรยานไป 6 วัน ก็ถึงเหมือนกัน และได้ประโยชน์กว่ามากมาย
4. ได้ประหยัดค่าใช้จ่ายกว่าใช้พาหนะที่มีเครื่องยนต์อื่น ๆ
5. ได้พบปะพูดคุย, เห็นการเป็นอยู่และการทำมาหากินของประชาชนตามรายทางที่ขี่รถจักรยานผ่าน
6. ได้เอาชนะความเหนื่อยยากของตนเอง ด้วยความมานะพยายาม
7. ได้รับความปลอดภัยมากกว่าใช้พาหนะที่ใช้เครื่องยนต์อื่น ๆ เพราะรถจักรยานวิ่งช้ากว่านั่นเอง
8. ได้ทานอาหารสารพัดตามต้องการ เพราะในร่างกายไม่มีโรคร้ายที่จะต้องจำกัดอาหาร
9. ได้รับความสนุกจากการไปขี่รถจักรยานแข่งขันตามสนามแข่งในจังหวัดต่าง ๆ
10. ได้มีรถใช้ส่วนตัวเสมือนกับผู้ที่ใช้รถยนต์ส่วนตัว ขี่ไปทำงานหรือไปทำธุระต่าง ๆ ทุกแห่งหนได้สะดวก, ไม่ติดรถ และใช้พื้นที่จอดเพียงนิดเดียว
11. ได้คุ้มครองชีวิตของตนเองขณะที่ขี่รถจักรยานไปในที่ต่าง ๆ ไม่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนขับรถยนต์
12. ได้สนองนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนและเชิญชวนให้ประชาชนออกกำลังกายเพื่อร่างกายจะได้แข็งแรงกันมาก ๆ ทั้งประเทศ แล้วรัฐฯจะได้ลดเงินค่าชดเชย 30.- บาท รักษาทุกโรค
13. ได้สนองนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนให้ประหยัดพลังงานน้ำมัน
14. ได้คำจำกัดความสุดวิเศษมาทำให้ตนเองมีความมานะและอดทนว่า “มีความสุขอยู่กับความเหนื่อยยากลำบากของตนเองขณะขี่รถจักรยาน” คือ เมื่อขี่รถจักรยานไปนาน ๆ จนถึงขนาดขี่ไปได้ทั้งวัน ไม่ว่าฝนจะตก..ฟ้าจะร้อง.ลมจะแรง..แดดจะออก..เหงื่อจะไหล...ท้องจะหิว..ได้บ่อย ๆ แล้วจะได้พบกับความเป็นจริงข้างต้นนั้น
15. ได้สัมผัสกับธรรมชาติอย่างใกล้ชิด เช่น ลม..แดด..ฝน..หมอก (เคยได้อาบหมอกกินเมฆ), ได้เห็นสรรพสิ่งสองข้างทางที่ผ่านไปอย่างช้าๆชัดเจน, ได้ยินเสียงของสรรพสัตว์, ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ขณะขี่จักรยานในชนบท
16. ได้เป็นผู้ที่ไม่ทำให้สิ่งแวดล้อมเสียในด้านการลดควันและเสียง
17. ได้เข้าไปอยู่ใน “สังคมของคนชอบปั่นจักรยาน” เป็นอีกสังคมหนึ่งที่มีแต่ชาวจักรยานเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าเป็นสังคมที่อบอุ่นเสมือนพี่น้องน่าอยู่อย่างยิ่ง
18. ได้ท่องเที่ยวอย่างประหยัด ได้รับความรู้และประสบการณ์
19. ได้ภาพพจน์ที่ดีจากสายตาคนอื่น เช่น เป็นคนแข็งแรง, เป็นนักกีฬา, เป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติ เป็นต้น
20. ใช้เป็นพาหนะในการประกอบสัมมาอาชีพและเป็นเครื่องมือออกกำลังกายได้เป็นอย่างดียิ่ง
21. ได้ออกกำลังกายในรูปแบบที่หัวเข่าไม่ต้องรับน้ำหนักตัวจนทำให้เสื่อมสภาพเจ็บปวด แต่กลับทำให้หัวเข่า และกล้ามเนื้อทุกส่วนของขาและแขนแข็งแรงยิ่งขึ้น เพราะต้องออกกำลังตลอดเวลาที่ปั่นจักรยาน
ดังนั้น ทุกท่านจึงควรรีบไปซื้อหารถจักรยานมาขี่กัน เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขของตัวท่านเองและเพื่อนร่วมชาติก็จะมีความสุขไปพร้อม ๆ กับเรา ประเทศชาติจะเจริญรุ่งเรื่องสืบไปอีกด้วย.

(จากประสบการณ์ของนายเนตร สงวนสัตย์ “ลุงเนตร” โทร.02-1736761, 089-8133936 เริ่มขี่จักรยานตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๒๔)

..นอกจากนั้นแล้ว"จักรยาน"ยังเป็นได้มากกว่านั้น คือ เป็นสื่อกลางอย่างดียิ่ง ในการทำให้คนรู้จักกัน เช่น ผมเริ่มปั่นจักรยานมาตั้งแต่ปี ๒๕๒๔ จนถึงปัจจุบันเป็นเวลา ๒๗ ปี ได้รู้จักชาวจักรยานคนไทยมากมาย ชาวต่างชาติก็มี และยังมีชาวไทยที่ทำงานอยู่อเมริกา ๒ คน อ่านข้อเขียนของผมในเวบฯนี้ คุยกันอยู่เป็นปี ปัจจุบันเขาทั้งสอง ได้มาคุยกับผมที่บ้านและเป็นเพื่อนร่วมปั่นจักรยานด้วยกันแล้ว ผมจึงกล่าวได้เต็มปากว่า "จักรยาน..เป็นสิ่งวิเศษ"