ทรมานบันเทิง ห้วยโก๋น-หลวงพระบางกับจักรยานคนจร

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ในหมู่บ้านมีร้านค้า มีเบียร์ลาวขาย ราคา 10,000 กีบต่อแก้ว(ขวดละ 40บาท) มันคือสิ่งที่เฮียเขากังวลมาตลอดทาง โอวว์...เลยได้ยาคลายกล้ามเนื้อจากร้านค้านี้ ไฟฟ้าไม่มี น้ำก้อน(น้ำแข็ง)ก็อย่าหวังว่าจะมี อาศัยเอาเบียร์ไปแช่น้ำในลำธาร ก็พอเพิ่มความเย็นขึ้นมาในระดับนึง เราชวนพูดคุยกับเจ้าของร้านค้า ได้ความว่า ชื่อครูแดง ชายในวัย 32 ปี เขาเป็น คุณครูของโรงเรียนในหมู่บ้านนี้ด้วย เป็นคนเมืองหงสา แต่มาได้เมียที่หมู่บ้านแห่งนี้ ช่วยครูแดงขายของตอนเขาไปสอนหนังสือ โรงเรียนที่หมู่บ้านนี้มีแค่ ป.7 ถ้าระดับสูกกว่านี้จะต้องไปเรียนที่โรงเรียนบ้านนาปุง ที่เราผ่านมาเมื่อเช้า ฟ้าเริ่มมืดลง ณ.ลานเบียร์ข้างหมูบ้าน ถึงเบียร์จะบ่อเย็นแต่บรรยากาศ เอาท์ดอร์ แสงเทียนและเพื่อนร่วมทาง ดวงดาวที่สุขสว่างกว่าทุกครั้งที่เคยเห็น ทำให้คืนนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ได้เวลาพักผ่อน ก่อนเข้านอนเราไม่ลืมที่จะสั่งให้ ครูแดงให้ช่วยต้มน้ำให้พวกเราหน่อย เพราะการเดินทางแบบนี้ การดื่มน้ำจากลำห้วยโดยตรง มันเสี่ยงเกินไปสำหรับขาจรอย่างพวกเรา เพราะธาตุในร่างกายของเราอาจจะไม่แข็งแรงเหมือนชาวบ้านเขา ที่ดื่มน้ำในห้วยกันเป็นประจำ (แต่ถ้าเป็นเบียร์แล้วรับได้แทบจะทุกยี่ห้อ...อิอิ) เกิด ท้องร่วง ขึ้นมากลางทางมันจะลำบาก ถึงแม้ว่าจะมีการเตรียมยาแก้ท้องร่วง ผงคาร์บอน ติดตัวมาด้วยแล้วก็ตาม มันคงไม่ใช่เรื่องสนุกสักเท่าไหร่ที่ คนหน้าตาดีจะขี้ไปตลอดทาง

[lotus]

ทำไปได้ 555 ของผมปั่นตั้ง 4 วัน สงสัยพวกผมจะขาอ่อนมั้งครับอาจารณ์...


สองคนเป็นนักแข่งครับยังหนุ่มห้าวแค่ 40 นิดๆ เอง ไม่พกอะไรเลย แค่กระติกน้ำ และอาหารสำรองท้อง รถก็ไม่ใช่ทัวริ่ง แต่เป็นเสือภูเขาที่น้ำหนักไม่ถึง 10 กก สัมภาระให้คนอื่นเหมารถไปก่อนหน้าแล้ว แบบพวกบ้าพลังเขาทำกันได้ รูปไม่ถ่าย วิวไม่สนครับ ปั่นลูกเดียว แบบถ้าทางปกติ เช้าถึงเย็นพวกนี้ปั่นได้ 300 กม สบายๆ อยู่แล้ว

เรื่องนี้ลุงแซมรายงานเมื่อสองปีก่อนมาแล้ว ผมไม่ประหลาดใจครับ เพราะรู้จักทั้งสองคนดี ขาแรงสุดๆ

[met]

พี่วุดแหล่มเลยทั้งผู้คนและบรรยากาศและวิว มันน่าประทับใจมาก ขอเล่าช่วงผมแยกกับเพื่อน ๆ กลับก่อนนิดหน่อยนะครับ

ล้มแรงอยู่ แผลถลอกนิดหน่อย แต่ไหล่ซ้ายกระแทกแรงอยู่แขนยกไม่ขึ้นและรู้สึกร้าวที่อกซ้าย ตอนล้มผมรู้เลยทริปจบแล้ว โบกรถคนงานทำถนนไปรพ.หงสา บนรถพออะดรีนาลีนหมดมันปวดพอใช้เลย ตะคริวยังมาเยือนอีกเวงกำขึ้นเกือบทั้งตัว เจ็บแผลก็เจ็บ ปวดไหล่ก็ปวด ยังตะคริวอี๊กกก 555 อ้อ หมวกแตกครับ ! แทบจำท่าล้มได้เลยมันเสี้ยวเดียวที่เราคิดว่าเอาอยู่แล้วกลายเป็นเอาไม่อยู่ และล้มไถลกระแทกและหัวฟาดพื้น หมวกแตกครับ

สรุปยังไงผมก็ประมาทอยู่ดี โทษตัวเองเท่านั้น ยังไงอย่าประมาทนะครับใส่หมวกเสมอ เราไม่มีทางรู้เลยว่าเมื่อไรจะเกิดอะไร

ที่รพ.หงสา ผ้าก๊อซกะน้ำเกลือและเบตาดีนขูดแผลซี้ดดดดได้ใจครับ เจ็บเหมือนเอาเหล็กขุดเนื้อเพราะต้องเอาดินออกจากแผลให้หมด กด ๆ บีบ ๆ แล้วสรุปว่าน่าจะไม่หักหรือหลุดอะไรแต่คงอักเสบเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ ทำแผลและฉีดยาแก้ปวดแก้อักเสบค่าเสียหายก็95พันกีบหรือราว400บาท เสร็จแล้วกระย่องกระแย่งไปรอเพื่อนที่หน้ารพ.

หลังจากนอนคืนนึงเช้ามาเห็นว่ายังยกแขนไม่ขึ้น ก็เลยตกลงจะกลับก่อนโดยจะพักต่ออีกคืนที่เกสต์เฮ้าส์ แล้วจึงจะขึ้นรถโดยสารกลับทางเดิม แหม่มเจ้าของจัมโบ้เกสต์เฮ้าส์ ชื่อโมนิก้า MONICA ชาวเยอรมัน เปิดเกสต์เฮ้าส์และทำทัวร์ขี่ช้างเที่ยวหงสา www.lotuselephant.com เขามีน้ำใจมากให้ผ้าพันคอและช่วยผูกสลิงคล้องแขนให้ เขาจะไม่มาวุ่นวายอะไรกับเรานักแต่เจอหน้าก็จะถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหมตลอด ผมไม่เคยอยู่คนเดียวในต่างแดนและในแบบที่ตัวเองกำลังเจ็บ รุ้สึกกังวลแต่ก็ไม่กลัว แต่ในโชคร้ายผมว่าก็มีโชคดีที่ผมได้ทดสอบกำลังใจตัวเอง เพราะผมคงไม่โตขึ้น เข้มแข็งขึ้นถ้าไม่ผ่านเรื่องร้าย ๆ ได้ก่อน

วันกับคืนที่อยู่หงสา ผมไม่ทำอะไรเลยนอกจากนอน แยกกับเพื่อนผมกลับมานอนรวดเดียวตื่นบ่ายสาม เสร็จแล้วไปอาบน้ำแล้วกลับมานั่งริมหน้าต่างมองผู้คนที่ผ่านไปมาเงียบ ๆในห้อง ค้นขนมและปลากระป๋องผมเอาไปให้แหม่มแต่แหม่มบอกให้กับเอื้อยคนลาวและลูกที่มาทำงานบ้านดีกว่า ส่วนหมวกผมให้เด็ก ๆ ไปเล่นเพราะไม่อยากเอาหลักฐานกลับบ้าน ไม่ได้ประมาทแล้วยังหัวเราะได้นะครับแต่ขอมองโลกในแง่ดีบ้างเท่านั้น

ตกเย็นผมเดินไปกินข้าวร้านเดิมตรงตลาด แต่ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนร้านละเลียดเขยลาวสักหน่อยเพราะไม่ง่วงและวันนี้แหม่มก็มีแขกมาทานข้าวที่เกสต์เฮ้าส์หลายคนผมไม่อยากไปนอนคนเดียวฟังเสียงพวกเขาเฮฮากัน แต่นั่งคนเดียวก็เหงานิด ๆ ผมเจอคนไทยด้วยที่มาเที่ยว ตัดสินใจเข้าไปถามเผื่อว่าจะพอโบกรถกลับด้วยได้ไหมเพราะยังไม่แน่ใจรถโดยสาร แต่ก็ไม่มีใครกลับผมเลยถอยมาละเลียดเขยลาวต่อคนเดียว นั่นทำให้ผมรู้สึกแย่นิดหน่อยผมเลยตัดสินใจโบกเจ๊คนลาว
เอื้อย ยำแหนม1กะเขยลาวอีก1เด้อ คืนนั้นผมกังวลแต่ไม่กลัวเลยหรือผมอาจโตขึ้นอีกหน่อยแล้ว

เช้าวันที่สาม ร่ำลาแหม่มที่บอกว่าทิ้งจักรยานไว้ที่นี่ก่อนก็ได้ แกคงดูสารรูปผมแล้ว ผมบอกไม่เป็นไรและเอ่ยปากขอผ้าพันคอที่คล้องแขนของแกไปด้วย ค่อย ๆ มือเดียวเข็นจักรยานไปกินข้าวตลาดแล้วไปท่ารถเมืองหงสาถามรถไปเมืองเงิน ค่ารถหงสา-เมืองเงิน25พันกีบ(จักรยานก็25พันกีบ) สบายแล้วยังไงก็มีรถแค่2ชม.ก็คงถึงชายแดนไทย ส่วนรถจากเมืองเงินไปชายแดน(ห่างแค่2กม.)คิด12พันกีบ / แต่ถ้าให้ไปส่งชายแดนไทย พี่เขาขออีก12พันกีบบอกว่าเพราะต้องจ่ายค่าด่าน ผมถึงด่านไทยเที่ยงพอดีทันรถตู้เข้าอ.ทุ่งช้างเที่ยวสุดท้ายพอดี (12.20) คนขับรถตู้คนเดิมจำผมได้บอกอ้าวทำไมกลับเร็ว 555 ถึงท่ารถสมบัติทัวร์ที่ทุ่งช้างก็เจอพนักงานรถคนเดิมอีกฮาอีก

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

อย่าร้องเฮีย... เอาไว้ไปกันใหม่ พงสาลี่ เลยละกัน ไม่ต้องแบกของไปเลยนะฝากส่ง EMS ไปปลายทางเลย รถก็เอาให้เบาสุดๆ อย่าให้เกินสิบโลนะ อายุยังไม่ถึง 40 พงสาลี่น่าจะ 700 กว่าโล สองวันน่าจะถึง(ถึงชีวิต)
ใจเปล่า....เอ๊กกก

[พันไมล์]

สวัสดี วุด นัท คุณเหน่ง ไปแต่ละทริปเปลี่ยนลุคกันหมดเลย
เห็นนัทไว้หนวดเคราแล้ว ใช่เลยเสือ จำเลยรัก ตัวจริง ไอ้ที่ดูดๆในไหน่ะ เขาเรียกอุใช่ไหม
เห็นบรรยากาสแล้ว อยากไปจัง

อุ ลาวไห วิสกี้ลาว ... หวานปะแล่ม ๆ ครับพี่

ว่างช่วงไหน ไปปั่นด้วยกันนะครับ
...

[ซาเล้งสีแดง]

4 หนุ่มห้าว ในทริปเมืองลาวครั้งนี้
หล่อกัน ทุกคนเลย
เห็นแล้วอิจฉาตาร้อน จริงๆ ครับ

รถพ่วง ของคุณวุด ครั้งนี้
เส้นทางโหดๆ ผ่านได้ตลอด
เยี่ยมมาก ๆ เลยครับ

สงกรานต์อุบลปีนี้ ผมจะปั่นล้อเล็ก แวะไปไหว้แบบงามๆ
พี่เหน่งหนักแน่น
ให้ถึงหัวกระไดบ้านเลย

ยังรอติดตามภาพสวย เมืองลาว อยู่นะครับคุณ วุด

[หิ่งห้อยระยอดาว]

ภาพสวย เรื่องเยี่ยม ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สวัสดี วุด นัท คุณเหน่ง ไปแต่ละทริปเปลี่ยนลุคกันหมดเลย
เห็นนัทไว้หนวดเคราแล้ว ใช่เลยเสือ จำเลยรัก ตัวจริง ไอ้ที่ดูดๆในไหน่ะ เขาเรียกอุใช่ไหม
เห็นบรรยากาสแล้ว อยากไปจัง

อุ ลาวไห วิสกี้ลาว ... หวานปะแล่ม ๆ ครับพี่
ว่างช่วงไหน ไปปั่นด้วยกันนะครับ
...

สวัสดีนัส รับแขกหน่อย

4 หนุ่มห้าว ในทริปเมืองลาวครั้งนี้
หล่อกัน ทุกคนเลย
เห็นแล้วอิจฉาตาร้อน จริงๆ ครับ

รถพ่วง ของคุณวุด ครั้งนี้
เส้นทางโหดๆ ผ่านได้ตลอด
เยี่ยมมาก ๆ เลยครับ

สงกรานต์อุบลปีนี้ ผมจะปั่นล้อเล็ก แวะไปไหว้แบบงามๆ
พี่เหน่งหนักแน่น
ให้ถึงหัวกระไดบ้านเลย

ยังรอติดตามภาพสวย เมืองลาว อยู่นะครับคุณ วุด

สวัสดีคุณซาเล้งสีแดง คนอุบลเหมือนกัน ลองคุยกันดูครับ อาจจะได้ไปแจมด้วยกัน
รถพ่วงผมปรับปรุงจากเดิมหลายอย่าง ระหว่างทางยังมีปัญหาอีกเล็กน้อยที่ต้องกลับมาแก้ไขครับ

ภาพสวย เรื่องเยี่ยม ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

สวัสดีครับ ช่วงนี้ไม่ได้ดูรูปคุณหิ่งห้อย...เลยนะครับ เห็นนัดกันว่าจะไปเส้นนี้ได้ไปหรือยังครับ ขอบคุณที่ทักทายกันนะครับ

สรุปทริปช้านิดนึงนะครับ รอเนื้อเรื่องจากต้นสังกัด แล้วต้องคัดรูปจากกล้อง 4 ตัวอีกเลยช้านิดนึงครับ

[เสือแบ้-เทียนดัด]

ว้าว....เส้นทางในฝันเลยครับพี่ ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆ
ภาพถ่ายแสนสวย สักวันเราจะตามไป

[don1970]

ปักหมุดไว้ก่อนครับ จะตามมาอ่านรายละเอียดวันหลัง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ว้าว....เส้นทางในฝันเลยครับพี่ ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆ
ภาพถ่ายแสนสวย สักวันเราจะตามไป

สวัสดีครับเสือแบ้ เส้นนี้ถ้าหน้าหนาวคงสวย และหนาวสะใจแน่ครับ

ปักหมุดไว้ก่อนครับ จะตามมาอ่านรายละเอียดวันหลัง

สวัสดีครับคุณ ดอน1970 ช้าหน่อยนะครับเพราะพยายามเลือกรูปและรายละเอียดให้มีประโยชน์และไม่น่าเบื่อครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

Day_4
ห้วยสิงห์(บ้านปากห้วยยาง)-บ้านภูสัมพัน-บ้านหลัก62(Q TAN)-บ้านห้วยทรายขาว / ~42กม. / 23มีค54



*โปรไฟล์ความสูงกับระยะทางนี้รวม2วัน คือ 23มีค.54 ~42กม. / 24มีค54 ~68กม.)*

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เมื่อคืนในหมู่บ้านมีงานเลี้ยงฉลองอะไรกันสักอย่าง เครื่องปั่นไฟถูกเตรียมมาเพื่อความบันเทิงโดยเฉพาะ บ้านงานจึงร้องเพลงกันทั้งคืน ด้วยความที่เป็นฮุบเขาและเงียบสงัด เสียงจึงดังอบอวนไปทั่วหมู่บ้าน จำได้ว่ากว่าจะหลับ ก็พลิกไปมาหลายครั้งอยู่ แต่ก็หลับในที่สุดเพราะด้วยความเพลีย อากาศตอนกลางคืนถือว่ากำลังเย็นสบายๆ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เช้านี้เลยตื่นมาแบบไม่เต็มตานัก ต้มกาแฟกินก่อนเลย 555 ขี้เกรียดเดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลำธารซึ่งห่างไปไกลจากบ้านอยู่พอสมควร ถึงตอนนี้จะเป็นปลายเดือนมีนาคมแล้ว แต่ที่นี้ยังพอมีไอหนาวและหมอกจางๆ พอที่จะทำให้เราต้องเดินกอดอก หมอกจางๆที่ปกคุมไปทั้งหมู่บ้านและทางเดิน มองแล้วสวยจนไม่ลืมที่จะยิบกล้อง เดินไปเก็บภาพความประทับใจเอาไว้ ชาวบ้านออกมาก่อกองไฟกันแต่เช้า เด็กน้อยนั่งเบียดกายโดยมีพ่อคอยหลาเนื้อไม้เพิ่มเป็นเชื้อไฟ ได้เวลาที่จะต้องไปเตรียมตัวเดินทางกันต่อ