????...คุณลุงแดง- คุณป้าอ๋อย พา เที่ยว ...???

Deang-sarapee

อรุณสวัสดิ์ท่านผู้มีเกียรติที่เคารพทุกท่านครับ เช้าวันที่ ๒๐ มกราคม ๒๕๖๒ วันเริ่มต้นท่องกาฬสินธ์ เป็นวันที่ ๔ ของเราสองคน (หลังจากอาหารเช้าที่วัดป่าช้างแก้ว) ซึ่งชาวบ้านและเราสองคนได้ร่วมกันทำบุญเสร็จจากพระท่านให้พร ก็ตั้งวงทานอาหารด้วยกันคุยกันสนุกสนาน ชาวบ้านซึ่งไม่เคยพบเห็นคนขี่จักรยานเดินทางไกล ๆ ถ้าภาษาอีสานเขาว่า "เป็นตางืด" คือแปลกนั่นเอง หลาย ๆ คนสนใจจักรยานหลาย ๆ คนสนใจเรื่องการท่องเที่ยวด้วยจักรยานของเรา เราสองคนจึงมีหน้าที่เล่าเรื่องการผจญภัยไปกับจักรยาน ทั้งต่างประเทศและในประเทศ เรียกว่าทุกคำถาม มีคำตอบ ผู้เฒ่าผู้แก่ชอบใจกัน

เมื่อได้เวลาหลาย ๆ คนทำห่อข้าวให้เราไปกินระหว่างทาง และมีหลาย ๆ คนชักชวนให้นอนที่วัดนี้อีกสัก ๒-๓ คืน เป็นน้ำใจไม่ตรีที่อบอุ่นประทับใจ และเมื่อเราได้ไปกราบลาพระอาจารย์ ท่านเมตตาให้สิ่งของที่ระลึกเป็นหนังสือภาพการฉลองโบถส์ใหม่เมื่อ ๒๘ - ๓๐ ธันวาคม ๒๕๖๑ พร้อมทั้งแนะนำถ้าไปถึง อ.สหัสขันธ์ให้ไปพักนอนปฏิบัติธรรมที่วัดสักกะวันซึ่งเป็นวัดของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ของท่าน กราบลาท่านพระอาจารย์ เพื่อไปต่อที่ยังสถานปฏิบัติธรรมสติปัฏฐานสี่ ของแม่ชี ที่รับปากไว้ช่วงเช้าว่าจะไปเยี่ยม เสียดายที่แม่ชีขอร้องไม่ให้เผยแพร่ภาพและข่าวสารใด ๆ ท่านบอกอยากอยู่อย่างเงียบ ๆ ไม่อยากเด่น ดัง ดี จึงได้นำภาพเพียงไม่กี่ภาพมานำเสนอครับ

ออกจากสถานปฏิบัติธรรมเรามุ่งต่อจุดหมายหลักคือวัดภูปอ ภูปอเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ ฝีมือช่างสมัยทวาราวดี จำหลักบนหน้าผา 2 องค์ องค์แรกประดิษฐานอยู่บนเชิงเขาทางขึ้น องค์ที่ 2 ประดิษฐานอยู่บนภูปอ เป็นที่เคารพบูชาของชาวจังหวัดกาฬสินธุ์นอกจากนี้ภูปอยังเป็นจุดชมทิวทัศน์ตามธรรมชาติที่สวยงามอีกด้วย เชื่อไหมครับย้อนกลับมาที่ภูปอ เราต้องเสียเวลาอีก (หลงทาง) เข้าไม่ถูกมีหลายทางและก็พาซื่อ เชื่อตามคำบอกว่าถึงตรงนั้นจะมีป้ายบอก เอาเข้าจริงป้ายไม่มีครับเราหลงจนอ่อนใจเลยไปไกลโขอีกครั้ง สุดท้ายเราก็พยายามจนประสบความสำเร็จ

เราถึงวัดภูปอเลี้ยวเข้าทางเข้า ปรากฏว่าไม่ใช่ทางหน้าวัดอีก (เป็นประตูรอง) เจอพระกำลังทำสะอาดพื้นที่ สอบถามท่าน ท่านก็คุยดี(พึ่งกลับจากเชียงใหม่) ได้รายละเอียดพอสมควรหลังจากที่ท่านแนะนำเสร็จ เราก็ไปตามที่ท่านแนะนำ ก็มีเหตุขัดข้องหลาย ๆ อย่าง เช่นมีน้ำเย็นแช่อยู่ในถังให้ไปหยิบเอาก่อนขึ้นภูปอ พอไปถึงเปิดถังไม่มีน้ำสักขวด ฯ มีสิ่งสะกิดใจผมว่ามันแปลกตั้งแต่หลงไปนอนวัดป่าช้างแก้ว ทั้ง ๆ ที่แผนเราสองคนจะมานอนที่ภูปอนี่ หาที่จอดจักรยานของเราแล้วพากันขึ้นไปชมพระพุทธรูปที่สลักในหินองค์แรก ส่วนองค์ที่ ๒ ต้องขึ้นไปบนภู ปรากฏคุณนายไม่อยากไปบอกขอแค่นี้ ผมก็เลยต้องอดเราตกลงกันว่าวันนี้เราจะไป อ.สหัสขันธ์ ไปนอนที่วัดสักกะวันตามคำแนะนำของท่านอาจารย์กันดีกว่า

NOKNICE

สวัสดีครับลุงแดง-ป้าและทุกท่าน

Deang-sarapee

อรุณสวัสดิ์ครับท่านผู้มีเกียรติที่เคารพ ทุก ๆ ท่าน วันนี้วันที่ ๑๔ กุมภา ฯ เมื่อครั้งหนุ่ม ๆ เมื่อวันนี้มาถึงผมจะได้ยินและชอบที่จะร้องเพลงที่เนื้อร้องบอกว่า "๑๔ กุมภา วันวาเลนไทม์......" วันนี้ดอกกุหลาบจะขายแพงเวอร์ครับ ดอกกุหลาบเป็นสัญญลักษณ์ของความรักอีกเช่นกัน ? และวันนี้ที่ชาวโลกรู้จักกันในนามวันวาเลนไทม์ วันวาเลนไทม์จึงเป็นวันแห่งความรัก

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายของคำว่า รัก ไว้ว่า เป็นคำกริยา หมายถึง มีใจผูกพันด้วยความห่วงใย, มีใจผูกพันด้วยความเสน่หา, มีใจผูกพันฉันชู้สาว, ชอบ[7] อย่างไรก็ตาม คำว่า "รัก" สามารถมีความหมายที่เกี่ยวข้องกันแต่แตกต่างกันชัดเจนจำนวนมากขึ้นอยู่กับบริบท บ่อยครั้งที่ในแต่ละภาษาจะใช้คำหลายคำเพื่อแสดงออกซึ่งแนวคิดเกี่ยวกับความรักที่แตกต่างกัน ตัวอย่างหนึ่งคือการที่ในภาษากรีกมีคำหลายคำที่ใช้สำหรับความรัก ความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการสร้างกรอบความคิดเกี่ยวกับความรักทำให้เป็นการยากยิ่งขึ้นที่จะหานิยามสากลของความรัก[8]

ในคดีระหว่างพนักงานอัยการ โจทก์, สุดา ปรัชญาภัทร โจทก์ร่วม กับเสริม สาครราษฎร์ จำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6083/2546)

"...ความรักเป็นสิ่งที่เกิดจากใจไม่อาจบังคับกันได้ ความรักที่แท้จริงคือความปรารถนาดีต่อคนที่ตนรักความยินดีที่คนที่ตนรักมีความสุข การให้อภัยเมื่อคนที่ตนรักทำผิด และการเสียสละความสุขของตนเพื่อความสุขของคนที่ตนรัก จำเลยปรารถนาจะยึดครองผู้ตายเพื่อความสุขของจำเลยเอง เมื่อไม่สมหวังจำเลยก็ฆ่าผู้ตาย เป็นความผิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ของจำเลยโดยฝ่ายเดียว มิได้คำนึงถึงจิตใจและความรู้สึกของผู้ตาย หาใช่ความรักไม่ ทั้งเป็นความเห็นผิดที่เป็นอันตรายต่อสังคมอย่างยิ่ง..." (เครดิตจาก วิกิพีเดีย)

วันวาเลนไทม์เป็นวันแห่งความรัก ของคริสต์ศาสนา คริสต์ศาสนชิกชนเชื่อว่า รักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจและสุดกำลัง และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง เป็นสองสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ซึ่งพระเยซูคริสต์ตรัสว่า เป็นพระ‍บัญญัติข้อที่สำคัญที่สุดในคัมภีร์ฮีบรูของชาวยิว

ชาวพุทธเราก็มีวันแห่งความรัก แต่ชาวพุทธเราไม่ได้กำหนดว่าให้เป็นวันแห่งรัก วันที่ถือเป็นวันแห่งรักของชาวพุทธคือ "วันมาฆบูชา" ซึ่งปีนี้จะตรงกับวันที่ ๑๙ กุมพาพันธ์ คำว่า ความรัก ในพระพุทธศาสนามี ๒ ประเภท ดังนี้

๑. เปมะ ได้แก่ ความรักใคร่หรือความรักแบบโรแมนติกซึ่งเกิดจากสาเหตุ ๒ ประการ คือ (๑) บุพสันนิวาส หญิงชายเคยอยู่ร่วมกันมาแต่ชาติปางก่อน เมื่อเกิดใหม่มาพบกันในชาตินี้จึงเป็นเนื้อคู่กันและรักกัน (๒) การดูแลช่วยเหลือเกื้อกูลกันในชาติปัจจุบันก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งของความรัก แม้หญิงชายจะไม่เคยอยู่ร่วมกันมาแต่ชาติปางก่อน ทั้งคู่ก็รักกันได้เพราะความมีน้ำใจของอีกฝ่ายหนึ่งที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

๒. เมตตา ได้แก่ ความปรารถนาดีหรือความหวังดีที่จะให้คนอื่นมีความสุข ซึ่งเกิดจากการมองเห็นความดีงามหรือความน่ารักของคนอื่นแล้วเกิดความประทับใจจนถึงกับคิดส่งเสริมให้เขามีความดีงามหรือความน่ารักยิ่งๆขึ้นไป

Deang-sarapee

อรุณสวัสดิ์ทุก ๆ ท่านครับ พูดถึงเรื่องความรักผมขอสารภาพว่า อดีตนั้นผมไม่เคยรักใครเลย จริง ๆ ครับ ซึ่งมันก็ไม่แปลกใช่ไหมครับเพราะ พระพุทธเจ้าตรัสความจริงเรื่องรักว่า "นตฺถิ อตฺตา สมํเปมํ ....รักอื่นเสมอตนไม่มี" แม้พระพุทธองค์ตรัสว่า รักอื่นเสมอตนไม่มี พูดภาษาชาวบ้านว่า ทุกชีวิตต่างก็รัก..ตัวเองที่สุด ผมนั้นเชื่อเลยว่าขนาดตัวผมเองยังไม่รักตัวเอง

สมัยเด็กและวัยรุ่นตลอดจนวัยทำงาน อยากมีเงินผมทำงานแทบทุกอย่าง ขายขนม วิ่งขายหนังสือพิมพ์-เรียงเบอร์ ปั่นสามล้อ รับจ้างทำงานกรรมกรแบกหาม เล่นดนตรี เรียกว่าทำทุกอย่างไม่เคยอับอายขอเพียงให้ได้เงิน พอได้เงินแล้วผมรู้สึกผมมีความสุขมากกกก แล้วผมก็ใช้เงินที่หามาได้ซื้อทุกอย่างที่อยากซื้อ ผมดื่ม ผมกิน ผมเล่นการพนัน สูบกัญชา ยาฝิ่น เฮโรอีน เที่ยวผู้หญิง เรียกว่าอบายมุข ๖ ผมครบเครื่อง จวบจนผมได้พบพ่อแม่ครูบาอาจารย์และได้หันหน้าเข้าปฏิบัติธรรม ฝึก ลด ละ เลิก อบายมุขจนตัดใจเลิกได้ทั้งหมด ผมจึงถึงบางอ้อ...ไอ้สิ่งที่ทำ ๆ มานั้นมันผิด ที่กิน ดื่ม เล่น ฯ ทั้งหลายล้วนแต่ทำลายตัวเองทั้งนั้นแบบนี้หรือคือรักตัวเอง สรุปความรักคือความสุข

ความรัก คือ อะไร รักคือ การช่วยให้พ้นทุกข์ รักคือ การช่วยให้มีความสุข และเมื่อรู้ว่า ทุกชีวิตต่างก็รักตัวเอง ก็ต้อง

๑.ไม่เบียดเบียนกัน เพราะเมื่อเขาเป็นทุกข์เขาก็จะโกรธ และอาจโต้ตอบ เบียดเบียนทำร้ายให้เราทุกข์
๒.รีบทำดี ทำประโยชน์เกื้อกูล ให้ความสุข เพื่อให้เกิดความเป็นมิตรไมตรีต่อกัน หรือช่วยให้เขาพ้นทุกข์มากที่สุด

อยากประสบความสำเร็จในความรัก ต้องเริ่มต้นด้วยการรักตัวเองอย่างมีปัญญาก่อน คือ ทำให้ตนเองพ้นทุกข์ ทำให้ตนเองมีความสุข ด้วยการปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้า ง่าย ๆ ก็คือ การให้ทาน การรักษาศีล และการเจริญสมาธิ ภาวนา

Deang-sarapee

สวัสดียามเย็นครับท่านที่รัก พรุ่งนี้ (๑๖ กพ.๖๒) มีภารกิจสำคัญนัยว่าคงอาจจะไม่ได้มานั่งคิดนั่งเขียนโพสต์ให้ท่านได้ติดตาม ขณะนี้พอมีเวลาก็ถือโอกาสมานำพาท่านไปเที่ยวต่อจากตอนเช้า ที่ยังคงค้างภาพวัดภูค่าวซึ่งเมื่อเช้าพยายามนำเสนอแต่คงเกินลิมิตที่เขากำหนด ลงเท่าไร ๆ ก็เด้งกลับสุดท้ายจนปัญญาได้แค่ไหนเอาแค่นั้น ๕๕๕

Deang-sarapee

สายัณห์สวัสดิ์ ท่านที่เคารพทุก ๆ ท่าน คงไม่แปลกใจที่ผมมาทักทายในยามเย็น เนื่องจากช่วง "อรุณสวัสดิ์" ผมตื่นมาแต่ตี ๔ ด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะตลอดทั้งวันวาน (๑๖ กพ.๖๒) เป็นวันที่ผมออกจากบ้านแต่ตี ๕ ไปรับน้องสาว หลานสาว ไปร่วมงานพระราชทานเพลิงศพ หลวงปู่เปลี่ยน ปัญญาปทีโป แห่งวัดป่าอรัญญวิเวก อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ กว่าจะกลับถึงบ้านและเข้านอนค่อนห้าทุ่มเที่ยงคืน เรียกว่าอ่อนเพลียพอสมควร ตื่นเช้าพอเริ่มบันทึกคิด เขียน มีอาการมึน ๆ งง ๆ มีอัศจรรย์หลายอย่างที่ไม่สมควรพูด คิดเขียนแล้วลบ ทำซ้ำ ๆ แบบนั้นจนสว่างก็ไม่สำเร็จตัดใจ เลิก ปิดคอม ฯ ออกไปกวาดหน้าบ้านใช้สติทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น สัญญาว่าจะกลับมาเล่าอีกครั้งไม่เกินเย็นนี้ และนี่จึงมีคำว่า"สายัณห์สวัสดิ์" นาน ๆ ทีจึงได้ใช้คำ ๆ นี้นะครับ ซึ่งไม่ค่อยได้ยินและไม่มีใครใช้กันใช่ไหม ?

สวัสดี เป็นคำทักทายของคนไทย โดยจะใช้เมื่อแรกพบกัน หรือ เมื่อต้องการบอกลา โดยพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายของคำว่า "สวัสดี (สวัสดิ์) " ว่าหมายถึง ความดี ความงาม ความเจริญรุ่งเรือง และความปลอดภัย .... "สวัสดี" หมายถึง ความดี ความงาม ความปลอดภัย ความเจริญรุ่งเรือง การอวยชัยให้พร คำทักทาย หรือพูดขึ้นเมื่อพบหรือจากกัน

ผู้ที่ริเริ่มใช้คำว่า "สวัสดี" คือ พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) โดยพิจารณามาจากศัพท์ "โสตฺถิ" ในภาษาบาลี หรือ "สวัสติ" ในภาษาสันสกฤต โดยได้เริ่มใช้เป็นครั้งแรก ณ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขณะที่พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) เป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2486 จอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นเห็นชอบให้ใช้คำว่า "สวัสดี" เป็นคำทักทายอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม เป็นต้นมา[2]

"สวัสดี" เป็นภาษาสันสกฤต มาจากคำว่า "สุ" เป็นคำอุปสรรค (คำเติมหน้าศัพท์ที่ทำให้ความหมายของศัพท์เปลี่ยนแปลงไป) แปลว่า ดี งาม หรือ ง่าย และคำว่า "อสฺติ" เป็นคำกิริยาแปลว่า มี แผลงคำว่า "สุ" เป็น "สว" (สฺวะ) ได้โดยเอา "อุ" เป็น "โอ" เอา "โอ" เป็น "สฺว" ตามหลักไวยากรณ์ แล้วสนธิกับคำว่า "อสฺติ" เป็น "สวสฺติ" อ่านว่า สะ-วัด-ติ แปลว่า "ขอความดีความงามจงมี (แก่ท่าน) "

พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) ได้ปรับเสียงของคำว่า "สวสฺติ" ที่ท่านได้สร้างสรรค์ขึ้นให้ง่ายต่อการออกเสียงของคนไทย จากคำสระเสียงสั้น (รัสสระ) ซึ่งเป็นคำตาย มาเป็นคำสระเสียงยาว (ทีฆสระ) ซึ่งเป็นคำเป็น ทำให้ฟังไพเราะ รื่นหูกว่า จึงกลายเป็น "สวัสดี" ใช้เป็นคำทักทายที่ไพเราะและสื่อความหมายดี ๆ ต่อกันของคนไทย ส่วนคำว่า "ราตรีสวัสดิ์" ซึ่งเป็นคำแปลจากคำว่า "good night" ซึ่งเป็นคำลาในภาษาอังกฤษ ได้ถูกสร้างขึ้นในสมัยของจอมพล ป.พิบูลสงคราม เช่นกัน โดยกำหนดให้คนไทยทักกันตอนเช้าว่า "อรุณสวัสดิ์" มาจากคำว่า "good morning" และให้ทักกันในตอนบ่ายว่า "ทิวาสวัสดิ์" มาจากคำว่า "good afternoon" ส่วนตอนเย็นให้ทักกันว่า "สายัณห์สวัสดิ์" มาจากคำว่า "good evening" แต่เนื่องจากต้องเปลี่ยนไปตามเวลา จึงไม่เป็นที่นิยม คนไทยนิยมใช้คำว่า "สวัสดี" มากกว่า เพราะใช้ได้ตลอดเวลา แต่กระนั้น คนไทยก็ยังคงใช้อยู่บ้างบางคำคือ คำว่า อรุณสวัสดิ์ และราตรีสวัสดิ์

คำว่าสวัสดีนั้นจะทำหน้าที่ทั้งการทักทาย และอวยพรไปในคราวเดียวกัน และเมื่อเรากล่าวคำว่าสวัสดี คนไทยเรายังยกมือขึ้นประนมไหว้ตรงอก มือทั้งสองจะประสานกันเป็นรูปดอกบัวตูม เหมือนสัญลักษณ์ที่สื่อความหมายถึงสิ่งสูงค่าที่เป็นมงคล เพราะชาวไทยใช้ดอกบัวในการสักการะผู้ใหญ่ บูชาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ส่วนการวางมือไว้ตรงระดับหัวใจนั้น เป็นการถ่ายทอดความรู้สึกให้เห็นว่า การทักทายนั้นมาจากใจของผู้ไหว้

ดังนั้น เมื่อกล่าวคำว่าสวัสดีพร้อมกับการยกมือขึ้นประนม จึงแฝงให้เห็นถึงความมีจิตใจที่งดงามของคนไทย ที่หวังให้ผู้อื่นพบเจอแต่ในสิ่งที่ดี ซึ่งการกระทำดังกล่าวนี้ ถือเป็นมงคลต่อทั้งตัวผู้พูดและผู้ฟัง และยังสามารถเพิ่มเสน่ห์ในตัวบุคคลได้อีกด้วย (จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี)

Deang-sarapee

ต่อนะครับ

Deang-sarapee

ย้อนกลับไปร่วมฟังสวดครั้งสุดท้ายเมื่อ ๑๒ กพ.๖๒ ก่อนที่จะนำสรีระหลวงปู่สู่เมรูในวันที่ ๑๔ กพ.๖๒ โรงทานเริ่มมาตั้งแต่เริ่มก่อสร้างเมรุ เป็นแรมเดือน ใครไปกราบสรีระหรือร่วมฟังสวด เรียกว่า "บุญก็ได้ ไส้ก็เต็มครับ"

Deang-sarapee

อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านที่เคารพและผู้มีเกีบรติทุก ๆ ท่าน เช้าวันนี้เป็นวันแห่งความรักอีกวันหนึ่ง ที่ผู้คนไม่ทราบหรือทราบแต่อาจจะไม่สนใจ ใส่ใจ แต่คนไทยเราโชคดีที่บรรพบุรุษของเราได้วางพื้นฐานไว้ให้แต่นานมาแล้ว และเราก็ถือปฏิบัติกันมาโดยผู้คนที่เข้าถึงจริง ๆ หรือผู้ที่สนใจตลอดจนผู้ที่มีรายชื่อในทะเบียนบ้าน ที่สำคัญที่ให้ทุกคนได้ทราบกันจริง ๆ ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุดราชการ ทุกคนจึงไม่ต้องไปทำงาน (นอกจากภาคเอกชน) ครับวันนี้คือวัน......มาฆบูชา..... ผมคงไม่มุสาใช่ไหมครับ เพราะถ้าวันนี้เป็นวันวาเลนไทม์ซิครับ คนจะตื่นเต้นกระดี้กระด๊ากระวีกระวาดหาช่อดอกไม้ เรียกว่าตื่นกันทั้งเมือง

ทำไม “ วันมาฆบูชา ” จึงเป็น “ วันแห่งความรักทางพุทธศาสนา ”

คำว่า “ มาฆบูชา ” หมายถึง การบูชาในวันเพ็ญเดือนมาฆะ “ วันมาฆบูชา ” เป็นวันสำคัญทางพุทธศาสนา เพราะในสมัยพุทธกาลเมื่อพระพุทธเจ้าตรัสรู้แล้ว ได้ ๙ เดือน ขณะที่เสด็จประทับอยู่ที่วัดเวฬุวัน ณ เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ พระสงฆ์สาวกที่พระพุทธองค์ได้ส่งออกไปเผยแพร่พุทธศาสนาตามเมืองต่างๆ ได้พร้อมใจกันกลับมาเฝ้าพระพุทธเจ้าโดยมิได้นัดหมายกันถึง ๑,๒๕๐ รูป ซึ่งถือว่าเป็นเหตุอัศจรรย์ยิ่ง การนัดหมายคนจำนวนมากที่อยู่คนละทิศคนละทางให้มาพบกันหรือประชุมกันที่ใดที่หนึ่ง เป็นเรื่องที่ยากและแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะการมาของพระพุทธสาวกเหล่านี้ ถือว่าเป็นการมาประชุมพิเศษที่ประกอบด้วยองค์ ๔ อันเป็นที่มาของการเรียกวันนี้อีกอย่างว่า “ วันจาตุรงคสันนิบาต ” นั่นคือ

๑.เป็นวันมาฆปูรมี คือ วันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำกลางเดือนมาฆะ(เดือน ๓) จึงเรียกว่า “ วันมาฆบูชา ”

๒.พระภิกษุที่มาประชุมในวันนั้นมีจำนวนถึง ๑,๒๕๐ รูป

๓.พระภิกษุที่มาประชุมนี้ ล้วนเป็นพระอรหันต์ ที่สำเร็จอภิญญา ๖ กล่าวคือเป็นผู้มีความรู้อันยอดยิ่ง ๖ ประการได้แก่ แสดงฤทธิ์ได้ มีหูทิพย์ ตาทิพย์ ระลึกชาติได้ กำหนดรู้ใจผู้อื่นได้ และมีญาณหยั่งรู้ในธรรมอันเป็นที่สิ้นแห่งกิเลสทั้งหลาย

๔.พระภิกษุเหล่านี้ ล้วนเป็นเอหิภิกขุอุปสัมปทา หมายถึง ได้รับการอุปสมบทจากพระพุทธเจ้าโดยตรง

การประชุมที่ประกอบด้วยความพิเศษ ๔ ประการข้างต้นนี้ เกิดขึ้นใน “ วันมาฆบูชา ” นี้เป็นครั้งแรกและเป็นเพียงครั้งเดียวในสมัยพุทธกาลเมื่อพระองค์ยังทรงพระ ชนมชีพอยู่ ด้วยเหตุนี้ พระพุทธเจ้าจึงเห็นเป็นโอกาสเหมาะที่จะ แสดงโอวาทปาติโมกข์ อันเป็นการประกาศหลักการ อุดมการณ์ และวิธีการปฏิบัติในการเผยแพร่พุทธศาสนาให้นำไปใช้ได้ในทุกสังคม ซึ่งหลักธรรมคำสอนดังกล่าว จะเรียกว่าเป็น ธรรมนูญแห่งพุทธศาสนา หรือ หัวใจของพุทธศาสนา ก็ได้

Deang-sarapee

อรุณสวัสดิ์ครับท่านผู้มีเกียรติที่เคารพทุกท่าน วันที่ ๑๙ กพ. ๖๒ เป็นวันสำคัญของพระพุทธศาสนา และมีพ่อแม่ครูบาอาจารย์ตลอดจนบัณฑิตทั้งหลายพร้อมใจกันยกให้เป็นวันแห่งความรักของชาวพุทธ เทียบเท่าวันวาเลนไทม์ ของชาวตะวันตกซึ่งผมก็ได้ให้รายละเอียดไว้แล้ว วันนั้นตั้งแต่เช้า คุณลุง - คุณป้า ก็ไม่ได้ละเลยได้พากันไปวัดสันป่าสักวรอุไร ทั้งช่วงเช้าและช่วงเย็น ไปทำบุญตักบาตร สวดมนต์เช้า - เย็น ฟังพระธรรมเทศนาและเวียนเทียน ก็ขอยกบุญกุศลที่ได้กระทำลงไปในครั้งนี้ให้กับทุก ๆ ท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมกระทู้นี้ ขอให้มีความสุขความเจริญคิดสิ่งใดที่อยู่ในกรอบของศีลธรรมอันดี ก็ขอให้สำเร็จและจงสำเร็จทุกท่านทุกคนเทอญ

วันมาฆบูชาเป็นวันพิเศษมีปรากฏครั้งเดียวเท่านั้นในบวรพระพุทธศาสนา เป็นความอัศจรรย์อย่างยิ่ง เด็กรุ่นใหม่คนรุ่นใหม่อาจจะยังไม่เชื่อ และแม้แต่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้จนทุกวันนี้ เรื่องที่ว่านั้นคือ พระทั้งหมดที่พระพุทธองค์ทรงบวชให้ หรือที่เรารู้ว่าเป็น เอหิภิกขุอุปสัมปทา รวมทั้งสิ้น ๑๒๕๐ องค์ ซึ่งขณะนั้นต่างแยกย้ายกันออกไปเผยแพร่พระพุทธศาสนา ทั่วภาคพื้นประเทศอินเดีย แล้วอินเดียพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล มากันได้อย่างไรเพราะมือถือก็ไม่มียุคนั้น นี่แหละคือความยิ่งใหญ่ของพุทธศาสนาในสายตาคนฝั่งตะวันตก โดยเฉพาะนักวิทยาศาสตร์ แต่พระพุทธเจ้าของเรา ทรงบอกทางให้แล้วถ้าข้องใจ สนใจอยากจะทำให้ได้ มาซิ มาซิ มารักษาศีล ปฏิบัติธรรมให้อุกฤตเมื่อบรรลุเป็น ขีณาสพแล้วสิ่งเหล่านี้เรียกว่า "เด็ก ๆ " สามารถทำได้ยิ่งกว่านี้เช่น เหาะเหินเดินอากาศ ดำดิน ทายใจ เสกเป่า ฯลฯ

ขีณาสพ คืออะไรอย่างไร ขีณาสพ หรือ กษีณาศรพ /กะสีนาสบ/ แปลว่า ผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว, ผู้สิ้นอาสวะแล้ว หมายถึงพระอรหันต์ผู้หมดอาสวะแล้ว เพราะกำจัดอาสวะคือกิเลสที่หมักหมมอยู่ในจิต ที่ชุบย้อมจิตให้ชุ่มอยู่เสมอได้แล้วอย่างสิ้นเชิงไม่กลับมาเกิดทำอันตรายจิตได้อีกต่อไป เรียกเต็มว่า พระขีณาสพ หรือ พระอรหันตขีณาสพ

ขีณาสพ เป็นผู้ละอาสวกิเลสได้แล้วทั้ง 3 อย่าง คือ

๑.กาม ความติดใจรักใคร่ในกามคุณ ได้แก่ รูป เสียง กลิ่น รส เป็นต้น
๒.ภพ คือ ความติดอยู่ในภพ ในความเป็นนั่นเป็นนี่
๓.อวิชชา ความไม่รู้จริง ความลุ่มหลงมืดมัวด้วยโมหะ

เมื่อคนสามารถบรรลุถึงขั้นพระขีณาสพแล้ว จะนึกจะคิดจะทำอะไร ๆ ย่อมทำได้ทั้งสิ้น แม้แต่ขั้น โสดาบันท่านยังแสดงฤทธิ์ได้พอสมควร ถ้าคิดไม่เชื่อ สงสัย โม้หรือเปล่า อย่าเอาแต่คิด มาซิ มาซิ แน่จริงท้าให้มาพิสูจน์ นักวิทยาศาสตร์หลายคนต่างเชื่อในพระปัญญาของพระพุทธเจ้า เช่น โรเบิรติ์ ไอสไตน์ เป็นต้น

เป็นศาสนาเดียวในโลกไม่ง้อคนแม้แต่สาวก ไม่ต้องการให้คนมาหลงเชื่อ ไม่โฆษณา แต่บอกทาง สั่งสอนให้ประพฤติปฏิบัติตาม เมื่อไม่ง้อ ไม่อยากให้หลงเชื่อ ฯ ยังไม่พอยังท้าให้มาพิสูจน์ ดังนั้นพวกเราถือว่าโชคดีที่เกิดในแผ่นดินไทย ได้พบพระพุทธศาสนาซึ่งเป็นศาสนาประจำชาติ (จริงหรือเปล่า?) จะรอช้าอยู่ทำไม ขอให้ใส่ใจใฝ่นึกใฝ่คิดที่จะหันหน้าเข้ามา ฝึกและศึกษา ผมเป็นตัวอย่างคนหนึ่งที่ได้รับอานิสงค์ จากการหันหน้าเข้าสู่เส้นทางสายธรรม ขอยืนยันครับ

NOKNICE

สวัสดีครับลุงแดง-ป้า

ไม่ได้เข้ามาสวัสดีหลายวันเลยครับ

Deang-sarapee

NOKNICE เขียน:สวัสดีครับลุงแดง-ป้า

ไม่ได้เข้ามาสวัสดีหลายวันเลยครับ

สวัสดีหลานนก นึกว่าลืมกันซะแล้ว ไปไหนเที่ยวไหนมาครับ

อรุณสวัสดิ์ท่านที่เคารพทุกท่าน การที่พระอรหันต์สาวกจำนวน ๑๒๕๐ รูปมารวมกันโดยมิได้นัดหมายนั้น เป็นเพราะท่านหมดสิ้นอาสวะบรรลุญาณวิเศษต่าง ๆ ซึ่งมันเกินขีดความสามารถของปุถุชน อย่างเรา ๆ ที่จะคิดจะนึก ถึงขั้นพระพุทธองค์กล่าวว่ามันเป็นเรื่องอจินไตย เกินกว่าวิสัยคนธรรมดาจะหยั่งรู้ได้

คำว่าอจินไตย คืออะไร ? อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหริอจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่

๑.พุทธวิสัย วิสัยแห่งความมหัศจรรย์ของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
๒.ฌานวิสัย วิสัยแห่งอิทธิฤทธิ์ของผู้มีฌาน ทั้งมนุษย์ และเทวดา
๓.กรรมวิสัย วิสัยของกฎแห่งกรรม และวิบากกรรม คือการให้ผลของกรรมที่สามารถติดตามไปได้ทุกชาติ
๔.โลกวิสัย วิสัยแห่งโลก คือการมีอยู่ของสวรรค์ นรก และสังสาระวัฏ

ในทางพระพุทธศาสนาไม่แนะนำให้คิดเรื่องอจินไตย เพราะวิสัยปุถุชน ไม่อาจเข้าใจได้โดยถูกต้องถ่องแท้ ทั้งเพราะความเข้าใจไม่ได้ในฐานะที่เป็นของลึกซึ้ง เป็นเรื่องทางจิต หรือเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหาคำตอบที่สิ้นสุดได้ ถ้าคิดมากจริงจังในการหาคำตอบเหล่านั้นจากการคิดเดาเอาด้วยตรรกะเองจึงอาจกลายเป็นคนบ้าได้ อจินไตยในเรื่องทางจิตจึงเป็นเรื่องที่รู้ได้ด้วยการบรรลุธรรมชั้นสูงเท่านั้น

เราสองคนออกจากพิพิธภัณฑ์ มุ่งหน้าเดินทางต่อ จากผลของยางที่ตั้งแต่ปั่นจักรยานมา ๑๐ กว่าปี ไม่เคยเจอถึง ๓ ครั้ง ของคุณนาย ๑ ครั้งรวมเป็น ๔ ครั้งในทริปเดียว เราปรึกษากันจะมีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นอีกหนอ ? สิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนจะมาแจ้งเตือนให้เราต้องคิดไหม ? เราสองคนช่วยกันขบคิด เพราะเป้าหมายของเราคือภูพระ แล้วปั่นออกไปทางขอนแก่นโดยไม่ย้อนทางเดิม ซึ่งคงเหลืออีกราว ๆ ๓-๔ วันแค่นั้น สุดท้ายเพื่อไม่ฝืนพรหมลิขิตเราตกลง ถอยดีกว่า ในการถอยเราตัดสินใจขออาศัยรถโดยสารจาก สหัสขันธ์กลับกาฬสินธ์ ตามไปครับผลจะเป็นอย่างไร

Deang-sarapee

สวัสดียามเช้าครับ ในที่สุดเราสองคนก็ยืนจากกาฬสินธ์มาจนถึงขอนแก่น เป็นความโชคดีที่ขอนแก่นรถที่จะเดินทางเข้าเชียงใหม่ ก็เจอคันเดิมของบริษัทภุหลวงทัวร์ รถจะออกเวลา ๑๙.๓๐ น.เหลือเวลาอีกพอสมควรคุณนายไป ๗-๑๑ จัดหาซื้ออาหารกล่อง(เจ)มานั่งรับประทานรอเวลา ช่วงที่รอเวลาเราก็ได้สนทนากับพนักงาน ได้ความรู้ต่าง ๆ เกี่ยวกับการเดินรถและวิถีชีวิตในช่วงเวลานี้พอสมควร เช่น *

ชีวิต ๓-๔ ปีมานี้ได้ทราบว่าการเงินฝืดมาก จะจับจ่ายใช้สอยสิ่งใด ๆ ต้องระมัดระวัง ไม่เหมือนอดีตที่ผ่านมาเมื่อเปรียบเทียบกันรู้สึกได้มันคล่องไปหมด พูดแค่นี้ผมก็พอฟังออกว่าเกิดอะไรขึ้น ไปทุกหนแห่งทั้งกาฬสินธ์คำพูดก็จะเป็นแบบเดียวกัน ก็ได้แต่ปลอบใจให้อดทนรู้จักใช้สอย ประหยัดมองให้เห็นตามความเป็นจริง "ชีวิตมีขึ้นมันก็มีลง" เป็นธรรมดาจะให้มันเป็นขาขึ้นตลอดไปคงไม่ใช่

ลุงเนตร

..สวัสดีครับ "ลุง-ป้า" ตั้งแต่สาย ๆ เข้าเวบฯเพื่อจะไปต่อเติมกระทู้ของตัวเองที่ไม่ได้เข้าหลายวันมากแล้ว แวะดูกระทู้นี้หน่อยนิ ปรากฏว่าอยู่มายาวนาน เพิ่งอ่านจบ ขอบคุณมากครับสำหรับทุกสิ่งอย่างดีๆ ที่นำมามอบให้ไว้ที่นี่..
ปล. ขอนุญาติก๊อปปี้สิ่งดี ๆ บางส่วน ไปเผยแพร่ในเฟสบุ๊คส์ Netr Sanguansat ด้วยแล.

Deang-sarapee

ลุงเนตร เขียน:..สวัสดีครับ "ลุง-ป้า" ตั้งแต่สาย ๆ เข้าเวบฯเพื่อจะไปต่อเติมกระทู้ของตัวเองที่ไม่ได้เข้าหลายวันมากแล้ว แวะดูกระทู้นี้หน่อยนิ ปรากฏว่าอยู่มายาวนาน เพิ่งอ่านจบ ขอบคุณมากครับสำหรับทุกสิ่งอย่างดีๆ ที่นำมามอบให้ไว้ที่นี่..
ปล. ขอนุญาติก๊อปปี้สิ่งดี ๆ บางส่วน ไปเผยแพร่ในเฟสบุ๊คส์ Netr Sanguansat ด้วยแล.

อรุณสวัสดิ์ครับคุณพี่เนตร หลานนกตลอดจนผู้มีเกียรติทุกท่านครับ จบทริปเที่ยวกาฬสินธ์ไปเรียบร้อย ยังคงมีสิ่งค้างคาอยู่บ้างนิดหน่อยขอรวบยอดเอามานำเสนอในเช้าวันนี้ครับ คือเมื่อวาน ๒๓ กพ.๖๒ ได้มีพิธีทำบุญอัฐิหลวงปู่เปลี่ยน ปัญญาปทีโป ซึ่งได้พระราชทานเพลิงไปเมื่อวันที่ ๑๖ กพ.ครบ ๗ วัน ผมและคุณนายก็ได้ไปร่วมบุญแต่เช้า เสียดายที่ไม่ได้อยู่ช่วงเย็นต้องรีบกลับเนื่องจากจะได้มาเตรียมตัวเพื่อออกทริปใหม่ในวันนี้ ๒๔ กพ.๖๒

ขากลับไปกราบลาคุณแม่ที่บ้าน พี่สาวได้นำเอกสารที่เขียนโดยหลวงปู่ หา ฯ เกี่ยวกับเรื่องการค้นพบไดโนเสาร์ ทำเป็นสำเนาแจกจ่ายญาติโยม พี่ผมเขาไปได้มาเมื่อ ๑๐ กว่าปีที่ไปเที่ยวแกเก็บไว้อย่างดี พอทราบผมไปปั่นจักรยานเมืองกาฬสินธ์ พี่สาวก็ไปค้นเอกสารเตรียมไว้ให้ ผมถือทุกท่านโชคดีครับ ที่ได้อ่านต้นฉบับของหลวงปู่ที่หลวงปู่บันทึกเล่าไว้ให้ได้ทราบกัน