(Agalico journey diary)-10-18.01.2015 déjà-vu-Phu sam soom

[Kami@GT]

[ซาเล้งสีแดง]

รอชมหนังโรง HD ด้วยคนครับ (รอยเท้ากา ชัดมาก )

[Kami@GT]

เราไม่รู้ว่าเฮือนพักที่ประธานตั้งใจจะพักอยู่ตรงไหน รู้แต่ว่าอยู่ติดน้ำ จะรอก็ไม่รู้ว่าประธานไปตกระกำลำบากอยู่ที่ไหน จะมาถึงเมื่อไหร่ เราจึงตัดสินใจ
เลือกที่พัก ริมน้ำจากคำบอกเล่าของเจ้าของร้านค้าริมสะพาน เรื่อนพักอยู่คนละฝั่งกับที่เรามา ต้องข้ามน้ำซันไปอีกฟาก

ภาพช่วงนี้ผมไม่ได้ถ่ายเพราะ D90 ที่ยืมเขามามันกลัวหนีเข้ากระเป๋าไม่กันน้ำไปวะก่อน ขอยืมภาพของน้องแพทมานะครับ




ภาพโดย : ขุนแพท


ฝนเริ่มพรำหนาเม็ดขึ้น กระตุ้นให้พวกเราเร่งไปหาที่พักก่อนที่ฝนจะตกหนักกว่านี้ นึกห่วงไปทางประธานตอนนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง...

[ใต้ฟ้าเดียวกัน]

รอติดตามชมด้วยคนครับ ...

ภาพ และ การบรรยาย สวยงามมาก

[Kami@GT]

รอติดตามชมด้วยคนครับ ...

ภาพ และ การบรรยาย สวยงามมาก

ขอบคุณที่ติดตามครับ

สะพานข้ามน้ำซันเป็นสะพานเก่า
คงจะสร้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลก ขึ้นโครงด้วยเหล็กพื้นสะพานปูด้วยแผ่นไม้กระดานราดยางบาง ๆ ใว้บนไม้อีกที มีไหล่ทางทั้ง 2 ฝาก แต่ไม่สามารถปั่นจักรยาน
หรือขี่มอเตอร์ไซค์ได้เพราะมีไม้กั้นเป็นช่วง ๆ ความกว้างสะพานกว้างพอให้รถยนต์ข้ามได้แค่ทีละคัน ใครมาถึงสะพานก่อนอีกฝั่งก็ต้องรอ สะพานนี้ถ้า
อยู่เมืองไทยคงวุ่นวายเพราะต่างฝ่ายก็จะไม่ยองกันสุดท้ายจะไปประจันหน้ากันอยู่กลางสะพานสร้างความเดือดร้อนให้ผู้ใช้สะพานคนอื่นเป็นแน่
แต่เรื่องแบบนี้ไม่เกิดกับคนลาว คนที่นี่ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน อาจะเป็นเพราะเวาลาที่นี่เดินช้ามาก ก ก



ภาพโดย : ขุนแพท

[Kami@GT]

ฝนตกหนาเม็ดขึ้น จะพูดว่าหนาเม็ดก็คงไม่ถนัดนักเพราะฝนที่นี่มันไม่เป็นเป็นเม็ดมันเป็นละอองที่ละเอียดมากเหมือนเยี่ยวจั๊กจั่นแต่มันหนากว่า
ถ่ายภาพมามองไม่เห็นแต่จะสังเกตุว่ามันไม่ชัด ทำให้ถนนเต็มไปด้วยโคลน และทำให้สะพานซึ่งมีสถาพไม่ดีนักยิ่งลื่นขึ้นไปอีก กระดานบางแผ่น
ก็แตกหักไปแล้ว แต่คนที่นี่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักมันเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตไปแล้ว พวกเราต้องใช้ความระวัดระวังเป็นพิเศษซ้ำยังต้องข้าม
ให้เร็วที่สุดเพราะ มีรถรอจ่อคิวข้ามอยู่อีกฟากหนึ่งของสะพาน เท่าที่สังเกตุรถใหญ่มักจะให้รถเล้กข้ามมาก่อนและมันตรงกันข้ามกับบ้านเรา



ภาพโดย : ขุนแพท

[Kami@GT]

เจอแล้ว ป้ายเรือนพักของเรา น่าจะอ่านว่า นู นู พันทะลังสี ออกจากสะพานมาไม่ไกลนักเลี้ยวขวาตามทางลูกรังไปราว ๆ 300 เมตรมีร้านอาหารอยู่บริเวณนี้ด้วย



ภาพโดย : ขุนแพท

[ธีรพันธ์]

[pongsak1979]

มาขอติดตามด้วยคนครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ขอบคุณมากๆ หนุ่ย บรรยายได้ดีมากๆ เหมือนเป็นนักเขียนชั้นยอดอีกคน
เราเป็นคนคิดมากๆ เกิน ยังแก้ไขไม่หาย มาทริปนี้ได้ก็ถือว่าโชคดีมากๆ และหลายๆ คนก็สามารถรอดกันมาร่วมทริปได้กันครบทุกๆ คน
จากทีแรกกะว่าจะไม่ได้ไปกันหลายๆ คน
ภาพสวยตามแบบฉบับหนุ่ย ที่ความคมชัดสมจริงระดับ HD
การเดินทางเพียงจุดเริ่มต้น และสิ้นสุด แต่ก็จะต้องมีบทเรียนใหม่ๆ ขึ้นมาเสมอ
ผมไม่ได้มาโพสต์ทีนี่เลย ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน ความคิดตัวเอง คืออุปสรรคเสมอ เรายังจัดการเรื่องตัวเองไม่ได้
อยากจะมาเริ่มต้นบทเรียนใหม่กับเพื่อนๆ อีกครั้ง พร้อมเมื่อไรก็จะมาจุดไฟให้ลุกโชนเสมอ

จะติดตามตอนต่อไป....

[Kami@GT]

ขอบคุณมากๆ หนุ่ย บรรยายได้ดีมากๆ เหมือนเป็นนักเขียนชั้นยอดอีกคน
เราเป็นคนคิดมากๆ เกิน ยังแก้ไขไม่หาย มาทริปนี้ได้ก็ถือว่าโชคดีมากๆ และหลายๆ คนก็สามารถรอดกันมาร่วมทริปได้กันครบทุกๆ คน
จากทีแรกกะว่าจะไม่ได้ไปกันหลายๆ คน
ภาพสวยตามแบบฉบับหนุ่ย ที่ความคมชัดสมจริงระดับ HD
การเดินทางเพียงจุดเริ่มต้น และสิ้นสุด แต่ก็จะต้องมีบทเรียนใหม่ๆ ขึ้นมาเสมอ
ผมไม่ได้มาโพสต์ทีนี่เลย ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน ความคิดตัวเอง คืออุปสรรคเสมอ เรายังจัดการเรื่องตัวเองไม่ได้
อยากจะมาเริ่มต้นบทเรียนใหม่กับเพื่อนๆ อีกครั้ง พร้อมเมื่อไรก็จะมาจุดไฟให้ลุกโชนเสมอ

จะติดตามตอนต่อไป....

ขอบคุณครับท่านประธานอุตส่าห์มาดูกระทู้ผม แก้ไม่ยากครับแค่ฟังให้แยะขึ้น ทุกคนมีความต่างเข้าใจในความต่าง ประธานสรุปทริปช้าก็ดีผมจะได้ตามทัน 5 5 5

ตัดภาพมาที่โรงแรม เนื่องด้วยฝนหนาเม็ด D90 กล้องยืมก็เลยหนีฝนเข้าไปนอนอยู่ในกระเป๋าแล้ว เคยสังเกตุไหมว่ากล้องยืมจะทนฝนสู้กล้อง
ของเราเองไม่ได้ภาพตรงนี้ของยืมประธานมาประกอบเรื่องไปก่อน โรงแรมเงียบมาก เราเดินหาจนเจอคนดูแลห้องพัก กำลังก่อไฟอยู่ที่บ้านพัก
ซึ่งแยกมาจากเรือนพักอีกที ส่งภาษากันอยู่พักหนึ่งได้ความว่า มีห้องแอร์และห้องพัดลม เราเลือกเอาห้องพัดลมราคา 300 บาทเงินไทย อากาศ
หนาวขนาดนี้ไม่ต้องห้องแอร์ก็หนาว ห้องแอร์เป็นห้องแถวแต่ห้องพัดลมเป็นตึกสถาปัตยกรรม ออกไปทางเวียดนามเราจองห้องพัดลม 4 ห้องเผื่อ
กลุ่มท่านประธานที่ยังมาไม่ถึงด้วย แพทตี้จับคู่กับพี่ซาฯ เพราะ 2 คนวางแผนมาทำภารกิจลับด้วย
......พลบค่ำเด่นก็มาถึงก่อนสอบถามว่าหลงทาง ประธานและพี่รักตามมาในเวลาไล่เลี่ยกัน ประกอบกับพี่ซาและแพทตี้กลับจากทำภารกิจ จับเชลย
สงครามมาได้คนละคน ต้องแยกห้องกันสอบปากคำ ผมจึงสละห้องให้แล้วชวนที่เหลือออกไปหาข้าวกินกัน ให้ทั้ง 2 คนสอบปากคำกันตามสะดวก

[Kami@GT]

มื้อเย็นของวันนี้เรามากินกันที่ร้านที่เราเคยเล็งกันใว้ตอนมาเมื่อ 2 ปีก่อน สมาชิกขาดไปเพียงอ้ายซา และขุนแพท ที่ติดภาระกิจสอบปากคำน้อง ๆ อาหารค่อนข้างช้า กว่าที่เราจะทานกันเสร็จก็เลย 4 ทุ่มมาแล้ว กลับมาถึงที่พัก อ้ายซากับขุนแพทกำลังเติมพลังกันด้วยใว ใว หน้าตาชื่นมื่น เราคุนกันอีกพักใหญ่ก่อนจะแยกกันไปนอนโดยที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้มีงานยากรออยู่

[Kami@GT]

เช้าวันนี้ฝนยังคงพรำต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อคืนและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เป็นฝนฝอย ๆ แต่ตกถี่ยิบจนพวกเราเปียกไปหมดเสื้อกันฝนที่เตรียมมาต่างถูกงัดขึ้นมาใช้ พี่อุ้ยไม่ได้เตรียมมาจึงไปหาซื้อที่ตลาด ผมก็มีเสื้อกันฝนตัวละ 20 บาทที่ซื้อมาจากเซเว่นดูแล้วพอถูไถไปได้แต่ถ้าลงหนักกว่านี้คงไม่ไหวเลยฝากพี่อุ้ยซื้อเพิ่มอีก 1 ตัว
เพื่อน ๆ ไปกันหมดแล้วเหลือรั้งท้ายเพียงผมและพี่รักซึ่งเก็บของช้า ปิดท้ายขบวน สะพานที่เราข้ามเมื่อวานก็เละและลื่นจากดินที่ติดล้อรถ ทำให้เราต้องใช้ความระมัดระวังในการข้ามยิ่งขึ้น

[Kami@GT]

เรามาฝากมื้อเช้าใว้ที่ร้านอาหารร้านเดิมที่เราทานกันเมื่อคืน เวลาที่นี่เดินช้าไปทุกอย่าง เราสั่งอาหารที่คิดว่าง่ายที่สุด คือกระเพราหมูไข่ดาว 7 ที่พร้อมข้าวไข่เจียวห่อไปกินระหว่างทางซึ่งก็ใช้เวลารอนับชั่วโมง กลายเป็นนิสัยอันเคยชินของพวกเราแล้วนั่นคือจะต้องมีอาหารติดอยู่ในกระเป๋า 1 มื้อเสมอ ระหว่างรอก็ฆ่าเวลากันไป ใครจะทานกาแฟหรือ โอวัลติน ก็เลือกเอาตามชอบที่นี่มีบริการและฟรีด้วย ทานกาแฟหมดไป 2 ถ้วยข้าวก็ยังไม่เสร็จ ใครชอบถ่ายรูปก็เดินหามุมกันไปเรื่อย ใครชอบดื่มเบียร์ก็ดื่มกันไป กระทู้นี้ เป็นการปั่นไปดื่มหลายสถานตามสันดานคนชอบดื่ม ภาพอาจจะไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน ใครรับไม่ได้ก็ผ่านไปเลยนะครัช ช ช



เปลี่ยนจากเบียร์ลาวไปเป็นเบียร์เวียดบ้าง

[Kami@GT]

จัดให้น้องเงี๊ยบบ้างไม่ค่อยมีรูปกับเขา



ประธานทัวริ่งสายมาร แววตาอาจจะมีแววกังวลอยู่บ้าง แต่เรื่องถอยไม่มีแน่นอน



หลังจากทานข้าวเสร็จฝนก็ไม่ยอมหยุดและดูท่าว่าจะลงหนักขึ้นเรื่อย ๆ เราตัดสินใจที่จะฝ่าฝนไปไม่งั้นเราจะเสียเวลาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้ระยะทางวันนี้จะไม่ไกล จากบริคันไปท่าสีแค่ 50 กิโล ถ้าปั่นแถวบ้านใช้เวลาแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น แต่ทางสายนี้เป็นการไต่ขึ้นที่สูงไปเรื่อยโดยตลอดแถมฝนก็ตก เสื้อกันฝนถูกงัดออกมาใช้