พม่าตราตรึง ภาคสอง!!! <<Tour of Myanmar 2013>> 9 วัน 9 คืน มัณฑะเลย์-มิทิตลา-กะลอว์-ทะเลสาบอินเล-พุกาม

[Chonburi Cycling]

อีกด้านของวัดลมพัดเย็นสบาย

[Chonburi Cycling]

ใช้เวลาอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาเดินทางกลับ

[Chonburi Cycling]

คราวนี้คงได้เวลากลับจริงแล้ว เรือแล่นเลาะสวนผักลอยน้ำพักนึงก็แล่นออกสู่กลางทะเลสาบ
แล่นผ่านเสาหงส์ ซึ่งเป็นเสาที่ปักไว้แสดงจุดที่เรือการะเวกเคยมาล่มที่จุดนี้ เมื่อคราวแห่ขบวนเรือออกพรรษา

[Chonburi Cycling]

แล่นกลับมาได้ไม่ถึงสิบนาที มีพายุฝนไล่หลังมาลูกใหญ่
คนขับเรือเร่งเครื่องหนีสุดสปีด แต่เร่งยังไงก็โดนเรือลำอื่นที่ต่างก็หนีฝนเหมือนกันแซงหมด สงสัยน้ำหนักเกิน

[Chonburi Cycling]

เร่งจนหลุดแนวฝนได้หวุดหวิดแบบมีลุ้น ขากลับใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็กลับมาถึงเมืองนองชเวโดยที่ไม่มีวี่แววฝนแม้แต่นิดเดียว

[Chonburi Cycling]

...ทรงพระเจริญ...

[Chonburi Cycling]

ผ่าน"วันมหามงคล"ไปแล้วอย่างชื่นมื่น อยากได้ความสงบสุขจริงๆ กลับมาซะที
ชมกันต่อครับ...

คณะเรากลับถึงเมืองยองชเวตอนห้าโมงเย็น แบตฯ กล้องผมหมดเกลี้ยงพอดี
รีบกลับโรงแรมเพื่อเก็บสัมภาระพร้อมแพ็คจักรยานของตัวเองเพื่อขึ้นรถบัสกลับมัณฑะเลย์
คืนนี้เราเลยได้นอนบนรถบัสแทน คิดไปก็ดีเหมือนกันเพราะผมไม่ชอบบรรยากาศโรงแรมที่เราพักเท่าไหร่
คือโรงแรมนี้มันวังเวงชอบกล ไม่คึกคักเอาซะเลยบรรยากาศออกไปทางขนหัวลุกมากกว่า
ทั้งๆ ที่โรงแรมก็ใหญ่พอควร แต่ทั้งตึกมีคณะเราพักอยู่คณะเดียวเท่านั้น
เรามาขึ้นรถบัสที่สถานีรถที่ีอยู่ใกล้ๆ ด่านเก็บเงินเข้าเมืองตอนใกล้สองทุ่ม เป็นรถบัสที่วิ่งมาจากเมืองตองยี
จึงมีผู้โดยสารอยู่ก่อนหน้าแล้ว เราต้องเสียเวลา"ยัด"จักรยาน 14 คันขึ้นรถบัสอย่างทุลักทุเล

พอรถออกเด็กรถก็เอาถุงก็อบแก๊บสีดำแจกจ่ายผู้โดยสาร
ถุงนี้ไว้สำหรับคนพม่าบ้วนน้ำหมาก แต่ผมเก็บไว้บ้วนอย่างอื่นครับปลอดภัยไว้ก่อน
หลายคนพอขึ้นรถได้ก็เอนหัวสลบกันไปทีละคนสองคน
รถวิ่งมาได้ชั่วโมงเดียวก็มาจอดแวะให้ผู้โดยสารทานข้าวกันที่เมืองหนึ่งคิดว่าน่าจะเป็นเืมืองเฮโฮ
พวกเรากินก่อนขึ้นรถมาแล้วจึงลงไปซดชานมร้อนๆ แทน
จากนั้นรถก็วิ่งขึ้นเขาเลี้ยวไป เลี้ยวมา ซ้ายทีขวาทีจนนรกก็มาเยือนจนได้
เริ่มจากคนพม่าที่นั่งเลยผมไปสองแถวออกอาการโอ้กอ้าก
จนผมเริ่มออกอาการตามไปด้วย พักเดียวของเก่าที่เก็บสะสมไว้ก็ขย้อนออกมาชุดใหญ่
ตามด้วยชุดสอง ชุดสาม ชุด... ตลอดทางที่รถวิ่งบนเขา ใช้ถุงก๊อบแก๊บจนหมดโปรฯ
ต้องขอโปรฯเพิ่มจากเด็กรถอีกหลายใบและก็ได้ใช้ไปจนรถวิ่งถึงมัณฑะเลย์
เรียกว่าได้คายของเก่าทั้งคืนจนไม่เป็นอันนอน นับว่าเป็นค่ำคืนนรกของผมคนเดียวสำหรับทริปนี้ครับ

[Chonburi Cycling]

ตีห้ารถบัสมาจอดตรงทางเข้า Hotel Rich Queen โรงแรมเดิมที่เราพัก
ผมเดินเข้าโรงแรมแบบหมดสภาพ(ยังไม่รู้เลยว่าใครแบกสัมภาระกับจักรยานของผมไปให้?)
และยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินทางต่อไปยัง"เมืองพินอูลวิน"ไหวหรือปล่าว?
แต่พอรู้ว่าทีมงานเปลี่ยนจากการเดินทางโดยรถไฟเป็นรถบัสแทน ผมก็โบกมือลาทันที
ไม่เอาแล้วยังขยาดรถบัสไม่หาย เลยขอตัวนอนพักที่มัณฑะเลย์คนเดียวนี่แหละ
ภายหลังไปลอบบี้ได้"เฮียไฮ้"กับ"ปลัดพจน์" อยู่เป็นเพื่อนอีกสองคน
ตกลงเหลือเราสามคนที่ไม่ได้ไปเมืองพินอูลวิน เลยเปิดห้องนอนกันคนละห้องซะเลย(ดันเหลือแต่ห้องเตียงเดียว)
เมื่อคณะเดินทางต่อกันหมด ผมก็ขึ้นห้องสลบต่อทันทีตื่นมาอีกทีก็ใกล้เที่ยงแล้ว


จักรยานที่เห็นเป็นของผู้ใหญ่นะที่อุตส่าห์แบกขึ้นมาเก็บในห้องผม
ขณะที่คนอื่นๆ เขาจอดทิ้งไว้หน้าโรงแรมกันหมด...สงสัยยังผ่อนไม่หมด

[Chonburi Cycling]

วันพฤหัสฯ 24 ต.ค. : มัณฑะเลย์ร้อนตับแลบ!!!
.............................................................................

ตกลงวันนี้ผมเลยไม่ได้ไปเที่ยวเมืองพินอูลวินกับชาวคณะ แต่ได้นอนแช่ที่มัณฑะเลย์แทน
ได้นอนเต็มที่อาการค่อยยังดีแล้ว อาบน้ำอาบท่าเดินลงมาเจอ"เฮียไฮ้"กับ"ปลัดพจน์"นั่งอมยิ้มรออยู่แล้ว
ได้เวลามื้อกลางวันพอดีเราสามคนจึงชวนกันเดินไปหาข้าวกินท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว
ใกล้ๆ โรงแรมจะมีแต่ร้านอาหารพื้นเมืองที่มีแต่ชาวบ้านนั่งกินกันเต็มร้าน
เราเอียนกับอาหารพื้นบ้านเต็มทีจึงผ่่านเลยไป จนมีชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาสะกิดหลังพร้อมกับชวนคุย
ต้องคุยภาษามือกันอยู่อึดใจกว่าจะเข้าใจว่าเขามีรถสามล้อ"ไซกา"ไว้บริการ
วันนี้เฮียไฮ้อยากกินอาหารสไตล์ยูโรเปี้ยนฟู้ด เราจึงจ้าง"ไซกา"ให้ไปส่งที่ร้านอาหารแนวนี้ที่ใกล้ที่สุด
รถสามล้อไซกาคันเีดียวแต่แบกน้ำหนักผู้ชายไว้ถึง 4 คน ผมกับเฮียไฮ้นั่งหันหลังชนกันข้างคนถีบ
ส่วนปลัดพจน์นั่งแบบผู้หญิงซ้อนท้ายคนถีบ โชคดีที่แถบนั้นไม่มีเนินไม่งั้นคนที่ลงไปเข็นต้องเป็นผมแน่ๆ
สามล้อไซกาปั่นพาเรามาได้ประมาณ 3 กม.ก็มาจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง
คนถีบไซกาชูนิ้วชี้บอกราคา 1000 จ๊าต คิดแล้วก็สมราคาแ่ต่พอยื่นธนบัตรให้คนถีบส่ายหัวดิก
พร้อมกับชูนี้วชี้แล้วชี้เราทีละคน เข้าใจได้ว่าคนละ 1000 จ๊าตนั่นเอง
ถ้าเป็นคนบ้านเดียวกันคงได้เถียงกันยาว แต่นี่ไม่รู้จะเถียงยังไงได้แต่จ่ายเพิ่มไปอีก 2000 จ๊าต เฮ้อ!
ร้านอาหารที่สามล้อพามาส่งนี้ก็ดันเป็นร้านอาหารจีนเราเลยขอผ่าน เจ้าคนขับเลยชี้ให้ดูอีกร้านที่อยู่เยื้องๆ กัน
ภายในรั้วมีสวนอยู่หน้าบ้าน ตัวบ้านเป็นทรงโคโลเนียลที่ปรับแต่งเป็นร้านอาหารชื่อร้าน Green Elephant
ร้านนี้เป็นร้านดูดีมีสกุล ดูจากเมนูราคาก็เลยเป็นแบบผู้ดีตามมาด้วย
ไหนๆ หลวมตัวเข้ามาแล้วก็สั่งอาหารทานซะเลย ผมฟาดชุดใหญ่เพราะรวมทั้งมื้อเช้าและเที่ยงเข้าด้วยกัน
อาหารเที่ยงอย่างหรูมื้อนี้เมื่อคิดตังค์แล้วก็ไม่สูงเท่าที่คาดไว้ เพราะเราจ่ายไป 16,000 กว่าจ๊าตเท่านั้น

[Chonburi Cycling]

หลังมื้ออาหารเราเดินกลับโรงแรมแวะโน่นดูนี่ตามทาง
วันนี้เราไม่มีกำหนดการใดๆ ทั้งสิ้น จึงเออระเหยไปเรื่อยๆ

[Chonburi Cycling]

อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว เดินผ่านร้านน้ำชาที่มีคนนั่งเต็มร้าน
รอจนโต๊ะว่างจึงเข้าไปสั่งชานมคนละแก้ว ผมลองสั่งนมเย็นมาดื่ม 1 ขวด(300 จ๊าต) หวานมันเย็นชื่นใจดีจริง

[Chonburi Cycling]

คนพม่านิยมมานั่งดื่มชาคุยกันสัพเพเหระที่ร้านน้ำชากันทั้งวัน
ที่ร้านนี้มีเด็กที่ร้านคนหนึ่งอัธยาศัยดีพอจะพูดอังกฤษได้ พยายามเข้ามาพูดอังกฤษกับเราตลอด
เหมือนเขาอยากจะฝึกพูด และน่าจะพูดคล่องกว่าเราด้วยจนฟังเขาไม่ทันเหมือนกัน

[Chonburi Cycling]

ออกจากร้านน้ำชาเดินอาบแดดมาเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงแตรรถไล่หลังปิ๊นๆ
คงไม่ได้เรียกเราแน่ เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา แต่พอได้ยินอีกหนึ่งปี้นจนต้องหันกลับไปมอง
ปรากฏว่าเจ้าของเสียงแตรเป็น "Daw Su Latt Win" สาวเจ้าของ Hotel Rich Queen นั่นเอง
พอดีหล่อนจะกลับโรงแรมพอดี เราสามคนเลยได้อาศัยกลับไปด้วย
"ดอว์ลัตวิน"เป็นสาวพม่ารุ่นใหม่ที่มีธุรกิจโรงแรมเล็กๆ เป็นของตัวเอง
เมื่อเราคุยภาษาอังกฤษแบบกระท่อนกระแท่นกันในรถ จึงรู้ว่าเขาบินมาเมืองไทยแทบทุกเดือน
เพื่อมาศึกษาดูงานโรงแรมของเราที่เขาบอกว่าสุดยอดมากๆ ประเทศเขาเองยังต้องพัฒนางานบริการอีกเยอะ
คุยกันยังไม่ทันไร รถก็เลี้ยวมาจอดหน้าโรงแรมซะแล้ว

[Chonburi Cycling]

กลับถึงโรงแรมผมขอขึ้นไปนอนต่ออีกหนึ่งงีบ เจอแดดมัณฑะเลย์เข้าไปหนึ่งชุดเล่นเอาเพลีย
โดยนัดเจอกันบ่ายสี่โมง เราสามคนจะปั่นจักรยานไปไหว้"พระมหามัยมุนี"กัน


บ้านชาวบ้านที่มองจากห้องพัก

[Chonburi Cycling]

ชมกันต่อครับ...หายไปซะหลายวัน
บ่ายนี้เราตกลงปั่นไปวัดมหามัยมุนีกัน ที่จริงผมกับปลัดพจน์เคยไปมาเมื่อปีที่แล้ว
เหลือแต่เฮียไฮ้ ที่ยังไม่เคยไปกราบไหว้ ผมเองก็อยากไปไหว้อีกเหมือนกัน
และอยากไปชมเทวรูปสำริด ที่กองทัพพระเจ้าบุเรงนองยึดมาจากอยุธยา(อยุธยาก็ยึดมาจากเขมรอีกที)
ปีที่แล้วไปถึงเช้ามืดเขายังไม่เปิดให้ชม ได้เห็นแต่องค์เทวรูปในมุมมืด
เราจัดแจงขอยืมแผนที่ของโรงแรมเพื่อหาตำแหน่งที่ตั้งของวัด
ดูแล้วไปไม่ยาก เพราะผังเมืองมัณฑะเลย์เป็นตารางหมากรุกตามแบบเจ้าอาณานิคมอังกฤษ
เลือกเส้นทางไปตรงๆ เลี้ยวให้น้อยที่สุดกันหลง