......จักรยานธุดงค์..........

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงเเดง ลุงเนตรและทุกท่านครับ

ข้อแนะนำของลุงเป็นประโยชน์และดีมากครับ

[Deang-sarapee]

[quote="ลุงเนตร"..ก๊อปมา..ก่อนนอนคืนนั้นเราปรึกษากันว่า สำหรับปากแม่น้ำโขงเราคงจะเที่ยวแค่นี้ รุ่งเช้าเราจะเดินทางเข้า Hochimin City กันเลย ทิ้งบางส่วนที่เรายังไม่ได้ชมเอาไว้มาเก็บตกอีกครั้ง หลังจากที่เข้าสู่สมาคมอาเซียนแล้ว นั่นแสดงว่าเราจะต้องกลับเยือน Can-thor อีกครั้งแน่นอนครับ

..ถ้าโอกาสประจวบเหมาะ จะขออนุญาตตามไปด้วยสักคนนะครับ. [/quote]
ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน .... อยากบอกความจริงว่าผมเคยฝันแบบนี้เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อครั้งเจอคุณพี่ที่ดอยอินทนนท์เห็นคุณพี่(คนดัง)ปั่นกับเพื่อนอยากจะเข้าไปแจมด้วย แต่ก็ไม่กล้าได้แต่มอง..คราวนี้คุณพี่เสนอตัวมีหรือครับที่ผมจะปฏิเสธ เรียนเชิญทุกทริปได้เลยครับและขอขอบพระคุณที่ให้เกียรติกับผม(คนโนเนม)ขอบพระคุณมาก ๆ ครับ

อรุณสวัสดิ์ลุงเเดง ลุงเนตรและทุกท่านครับ
ข้อแนะนำของลุงเป็นประโยชน์และดีมากครับ

สวัสดียามเช้า คุณหลาน ดีใจครับที่ทราบว่าข้อแนะนำที่แจ้งไปดีและมีประโยชน์ อีกไม่นานคงได้ข่าวดีเพิ่มเติม เอาใจช่วยครับ

สมเด็พระสังฆราชทรงเล่าไว้ในเรื่องของ "อำนาจอันยิ่งแห่งกรรม" ว่า ในสมัยพุทธกาลมีเรื่องที่พระภิกษุรูปหนึ่งเมื่อมรณภาพลง พระรูปหนึ่งจะนำจีวรไป พระพุทธเจ้าทรงห้ามและรับสั่งเล่าว่า พระภิกษุผู้เป็นเจ้าของจีวรนั้น ได้มาเกิดเป็นเลนเกาะอยู่ที่จีวรที่ท่านซักตากไว้ เพราะจิตของท่านเมื่อจะมรณภาพนั้นผูกพันอยู่กับจีวรผืนนั้น ที่ท่านเพิ่งได้มาและชอบมาก

กรรมทางใจหรือมโนกรรมมีโทษหนักเพียงนี้ ทำมนุษย์ในชาติหนึ่ง ให้เป็นสัตว์ในอีกชาติหนึ่งก็ได้ ที่สำคัญอย่างยิ่งก็คือเมื่อเป็นสัตว์แล้ว ก็ยังระลึกถึงครั้งนั้นเมื่อเป็นมนุษย์ได้ จะเดือดร้อนใจเพียงไหน

พระพุทธเจ้ารับสั่งห้ามไม่ให้นำจีวรไป เพราะเลนที่เป็นเจ้าของจีวรครั้งยังเป็นพระภิกษุนั้นหวงอยู่ ถ้านำจีวรไปก็จะโกรธแค้นขุ่นเคือง จะทำให้ไม่ได้ไปเสวยผลแห่งกรรมดีที่ได้กระทำไว้แล้วเป็นอันมาก อำนาจกรรมแม้เพียงมโนกรรมทางใจ ไม่ได้ปรากฏเป็น กายกรรม วจีกรรม ถึงเป็นการเบียดเบียนทำร้ายผู้ใด ก็ยังมีอำนาจยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ พระพุทธเจ้ายังทรงเตือนให้ระวัง ทุกคนจึงควรระวังให้จงหนัก"

หลังจากเราทั้ง ๓ ได้เที่ยวไปยังตลาดน้ำของเมือง Can-Thor ได้เห็นสภาพชีวิตและความเป็นอยู่(แต่เพียงบางส่วน)เรียกว่ายังไม่อิ่มใจ เราก็กลับมาคุยกันว่าเราควรจะอยู่ต่อกันอีกสัก ๒ - ๓ วันดีไหม สุดท้ายได้ข้อสรุปว่าครั้งนี้เรามาเพียงสำรวจคงไม่ต้องเจาะลึกเอาเป็นว่ามาครั้งหน้าเราค่อยมาว่ากันอีกครั้ง เป็นอันว่ารุ่งเช้าเราก็อำลามุ่งหน้าสู่เมือง โฮจิมินต์ กันต่อไป



เราข้ามสะพานแขวนที่ยาวมาก ๆ เกือบ ๓ กิโลสูงชันด้วย น้ำที่ข้ามก็คือแม่น้ำโขง เรียกว่าตื่นเต้นกันมากครับ ดีใจและสุขใจเป็นที่สุดแต่ก็มีแฝงเศร้าใจนิด ๆ เมื่อหวนคิดถึงผู้นำของสยามเมืองยิ้ม ที่เขาสร้างสะพานแขวนแล้วมาโฆษณาว่ายิ่งใหญ่ สวยงาม อย่างนั้นอย่างนี้ทำเอาเรา"พองไปด้วย" แต่พอมาเห็นของจริงที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเรากลับสมเพชพวกเขาเหล่านั้น ทำไมถึง"ตอแหล"จัง ของเขายิ่งใหญ่จริง ๆ เราอยู่ชื่นชมบนยอดสะพานเป็นนานสองนานกว่าจะเคลื่อนตัวไปต่อ

[NOKNICE]

สวัสดีลุงแดงและทุกท่านครับ

สะพานนี่เห็นแล้วเหนื่อยเลยครับ

[ลุงเนตร]

""..สวัสดี น้องแดง - หลานนก และผู้ใฝ่สิ่งดี ๆ ทุกท่าน..อยากขึ้นสะพานครับ.."" (คุณน้องแดง คงไปแสวงบุญอีกแล้ว ชาติหน้าไม่เกิดมาใช้กรรมอีกแล้วแน่เลยครับ)

[Deang-sarapee]

""..สวัสดี น้องแดง - หลานนก และผู้ใฝ่สิ่งดี ๆ ทุกท่าน..อยากขึ้นสะพานครับ.."" (คุณน้องแดง คงไปแสวงบุญอีกแล้ว ชาติหน้าไม่เกิดมาใช้กรรมอีกแล้วแน่เลยครับ)

อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เนตร และทุก ๆ ท่าน เป็นอย่างที่พี่คิดครับ(เดาเก่งจัง) ผมและคุณนายไปกราบสรีระหลวงพ่อจรัญ ที่ท่านมรณภาพเพื่อเป็นการรำลึกและกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ พระพุทธองค์ทรงกล่าวไว้ว่า "บุคคลที่หาได้ยากยิ่งมี ๒ คน คือ ๑.ผู้บุพพการี และ ๒.ผู้กตัญญุตา" ผมต้องทำตัวให้เป็นคนหาได้ง่ายเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีของลูกและหลาน และเพื่อปฏิบัติตามคำสอน ความกตัญญูเป็นคุณสมบัติอันดีของมนุษย์ สมัยเมื่อหลวงพ่อมีชีวิตอยู่ผมและคุณนายได้รับความเมตตาจากท่านมาก เมื่อผมไปกราบท่าน(เราไม่รู้จักกันเลย) ท่านกำลังจะกลับเข้ากุฏิพอเห็นผม ๒ คนเข้าไปกราบนมัสการ ท่านเมตตาให้เราสองคนเข้าไปในกุฏิท่าน แล้วท่านให้เราทั้งสองชม ผลมักกะรีผลแล้วท่านก็อธิบายให้ฟังว่า "ในโลกนี้ยังมีสิ่งแปลก ๆ อีกมากอย่าสงสัย ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมไปแล้วจะเจอเอง" ผมไปมาหาสู่ท่านไม่บ่อยครั้งนักแต่ความเมตตาที่ท่านแสดงออกให้เราทั้งสองได้รับรู้ ประทับใจมาก ๆ มีใครสักกี่คนที่ไม่รู้จักมักจี่กัน แต่ได้รับเมตตาให้เข้าไปถึงกุฏิชั้นในและได้นั่งสนทนาเป็นชั่วโมง คิดว่าคงหาไม่ได้อีกแล้วแน่นอน ผมเจอหลวงพ่อเพียงครั้งเดียวจริง ๆ หลังจากนั้นเวลาไปกราบท่านเข้าไม่ถึงสักครั้ง และเพราะเราไม่อยากจะรบกวนเวลาของท่าน หลวงพ่อเหนื่อยมาก ๆ แต่ละวัน เราได้แต่กราบอยู่ข้างนอกแล้วลากลับไป

ออกจากวัดหลวงพ่อเราถือโอกาสไปเที่ยวชายทะเลเพื่อเป็นการพักผ่อนและสูดโอโซนกันต่อ ในขณะเดียวกันก็ถือโอกาสเที่ยววัดหลาย ๆ วัดด้วย พึ่งกลับถึงบ้านก็มาเปิดดูกระทู้ดีใจครับที่พี่เนตรกับคุณหลานช่วยมาอัพเดดกระทู้ พี่เนตรครับ...การเกิดเป็นทุกข์ที่สุดในโลก เป็นคำสอนขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้า และเราก็ประจักษ์ว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ พี่พูดถูกต้องครับถ้าเป็นไปได้...ผมไม่ขอมาเกิดมาใช้กรรมอีกแน่นอน....แต่ มันจะได้หรือ? ทุกวันนี้ผมพยายามเร่งความเพียรทั้ง ทาน ศีล สมาธิ ปัญญา ก็รู้ด้วยตัวเองว่า ยังไม่พอครับ ผมเคยถูกตามล่าให้ตาย แต่ผมยังไม่พร้อมตายก็อธิษฐานจิตขอไม่ตาย บัดนี้เหมือนพร้อมที่จะตายและขอตาย ก็ยังไม่ตาย แสดงว่าผมยังทำความดีและสร้างบารมีไม่พอเรียกว่ายังตายไม่ได้แน่นอน เมื่อไม่ตายเราต้องเร่งสะสมบุญไว้เป็นเสบียงเมื่อถึงเวลาตายเราจะได้ไม่เสียใจครับ อย่าประมาทกันนะครับ

[ลุงเนตร]

..เช้านี้เข้ามากระทู้นี้..ไม่ผิดหวัง ได้พบกับตัวอักษรสีธรรมดาแต่ทรงคุณค่ายิ่งจากผู้ประพฤติปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ได้เพิ่มสติปัญญาขึ้นอีกอักโขดังนี้.-

".. อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เนตร และทุก ๆ ท่าน เป็นอย่างที่พี่คิดครับ(เดาเก่งจัง) ผมและคุณนายไปกราบสรีระหลวงพ่อจรัญ ที่ท่านมรณภาพเพื่อเป็นการรำลึกและกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ พระพุทธองค์ทรงกล่าวไว้ว่า "บุคคลที่หาได้ยากยิ่งมี ๒ คน คือ ๑.ผู้บุพพการี และ ๒.ผู้กตัญญุตา" ผมต้องทำตัวให้เป็นคนหาได้ง่ายเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีของลูกและหลาน และเพื่อปฏิบัติตามคำสอน ความกตัญญูเป็นคุณสมบัติอันดีของมนุษย์ สมัยเมื่อหลวงพ่อมีชีวิตอยู่ผมและคุณนายได้รับความเมตตาจากท่านมาก เมื่อผมไปกราบท่าน(เราไม่รู้จักกันเลย) ท่านกำลังจะกลับเข้ากุฏิพอเห็นผม ๒ คนเข้าไปกราบนมัสการ ท่านเมตตาให้เราสองคนเข้าไปในกุฏิท่าน แล้วท่านให้เราทั้งสองชม ผลมักกะรีผลแล้วท่านก็อธิบายให้ฟังว่า "ในโลกนี้ยังมีสิ่งแปลก ๆ อีกมากอย่าสงสัย ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมไปแล้วจะเจอเอง" ผมไปมาหาสู่ท่านไม่บ่อยครั้งนักแต่ความเมตตาที่ท่านแสดงออกให้เราทั้งสองได้รับรู้ ประทับใจมาก ๆ มีใครสักกี่คนที่ไม่รู้จักมักจี่กัน แต่ได้รับเมตตาให้เข้าไปถึงกุฏิชั้นในและได้นั่งสนทนาเป็นชั่วโมง คิดว่าคงหาไม่ได้อีกแล้วแน่นอน ผมเจอหลวงพ่อเพียงครั้งเดียวจริง ๆ หลังจากนั้นเวลาไปกราบท่านเข้าไม่ถึงสักครั้ง และเพราะเราไม่อยากจะรบกวนเวลาของท่าน หลวงพ่อเหนื่อยมาก ๆ แต่ละวัน เราได้แต่กราบอยู่ข้างนอกแล้วลากลับไป

ออกจากวัดหลวงพ่อเราถือโอกาสไปเที่ยวชายทะเลเพื่อเป็นการพักผ่อนและสูดโอโซนกันต่อ ในขณะเดียวกันก็ถือโอกาสเที่ยววัดหลาย ๆ วัดด้วย พึ่งกลับถึงบ้านก็มาเปิดดูกระทู้ดีใจครับที่พี่เนตรกับคุณหลานช่วยมาอัพเดดกระทู้ พี่เนตรครับ...การเกิดเป็นทุกข์ที่สุดในโลก เป็นคำสอนขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้า และเราก็ประจักษ์ว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ พี่พูดถูกต้องครับถ้าเป็นไปได้...ผมไม่ขอมาเกิดมาใช้กรรมอีกแน่นอน....แต่ มันจะได้หรือ? ทุกวันนี้ผมพยายามเร่งความเพียรทั้ง ทาน ศีล สมาธิ ปัญญา ก็รู้ด้วยตัวเองว่า ยังไม่พอครับ ผมเคยถูกตามล่าให้ตาย แต่ผมยังไม่พร้อมตายก็อธิษฐานจิตขอไม่ตาย บัดนี้เหมือนพร้อมที่จะตายและขอตาย ก็ยังไม่ตาย แสดงว่าผมยังทำความดีและสร้างบารมีไม่พอเรียกว่ายังตายไม่ได้แน่นอน เมื่อไม่ตายเราต้องเร่งสะสมบุญไว้เป็นเสบียงเมื่อถึงเวลาตายเราจะได้ไม่เสียใจครับ อย่าประมาทกันนะครับ


..ขอบคุณภาพและข้อคิดมากครับ..

[NOKNICE]

สวัสดีลุงเเดง ลุงเนตรและทุกท่านครับ

[Deang-sarapee]

สวัสดีครับ พี่เนตร หลาน NOKNICE และท่านผู้มีเกียรติที่เคารพทุกท่าน ผมพยายามสังเกตุกระทู้ตอบกลับของพี่เนตร คงมีหลาย ๆ คนที่สังเกตุเห็นเหมือนที่ผมเห็น และอาจจะมีอีกหลายท่านที่ไม่ทันสังเกตุ สิ่งนั้นคือไฟล์ที่คุณพี่แนบมาด้วย ครั้งแรกเลยผมไม่สังเกตุครับแต่มีลางสังหรณ์ว่า คุณพี่ฝากอะไรไว้ในกระทู้บ้าง(นอกจากคำชม)ผมก็เข้าไปค้นใหม่เห็นไฟล์เล็ก ๆ สะดุดใจได้อ่านถ้อยคำแล้วเรียกว่ากินใจมาก ก็เลยขอนำมาย้ำไว้ ณ ที่นี้ว่า "ชีวิตที่ไม่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น คือชีวิตที่ไม่ค่า" วันนี้ประเทศชาติของเราเหมือนจะเข้าตาอับ เพราะคนในสังคมเหมือนจะแตกแยกไม่ช่วยเหลือกันและกัน นอกจากไม่ช่วยเหลือกันแล้วยังห้ำหั่นกันและกันแบ่งเป็นพรรคเป็นฝักเป็นฝ่าย (ตามติดด้วยความเศร้าใจ) วันนี้เวลานี้ใครมีอะไรจะช่วยเหลือกันได้ก็ขอให้รีบช่วย ๆ กันครับอย่าปล่อยให้ชีวิตไม่มีค่าเพราะเราไม่ได้ช่วยเหลือใครเลยนะครับ การช่วยเหลือกันเป็นบุญอย่างหนึ่งในบุญกิริยาวัตถุ ๑๐ ประการครับ

ตามหลักพุทธศาสนา มีการทำบุญด้วยกัน ๑๐ วิธี เรียกว่า บุญกิริยาวัตถุ ๑๐ (สิ่งอันเป็นที่ตั้งแห่งการทำบุญ ๑๐ ประการ) คือ

๑. ให้ทาน แบ่งปันผู้อื่นด้วยสิ่งของ ไม่ว่าจะให้ใครก็เป็นบุญ (ทานมัย) การให้ทานเป็นการช่วยขัดเกลาความเห็นแก่ตัว ความคับแคน ความตระหนี่ถี่เหนียว และความติดยึดในวัตถุ นอกจากนี้สิ่งของที่เราแบ่งปันออกไปก็จะเป็นประโยชน์กับบุคคลหรือชุมชนโดยส่วนรวม

๒. รักษาศีล ก็เป็นบุญ (ศีลมัย) เป็นการฝึกฝนที่จะ ลด ละ เลิกความชั่ว ไม่ไปเบียดเบียนใคร มุ่งที่จะทำความดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ผู้อื่นเป็นการหล่อเลี้ยงบ่มเพาะให้เกิดความดีงามและพัฒนาคุณภาพชีวิตไม่ให้ตกต่ำ

๓. เจริญภาวนา ก็เป็นบุญ (ภาวนามัย) การภาวนาเป็นการพัฒนาจิตใจและปัญญา ทำให้จิตสงบ ไม่มีกิเลส ไม่มีเรื่องเศร้าหมอง เห็นคุณค่าสิ่งต่าง ๆ ตามความเป็นจริง ผู้ที่ภาวนาอยู่เสมอย่อมเป็นหลักประกันว่า จิตจะมีความสงบ ชีวิตมีความสุข คุณภาพชีวิตดีขึ้น สูงขึ้น

๔. อ่อนน้อมถ่อมตน ผู้น้อยอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็แสดงออกในความมีเมตตาต่อผู้น้อย และต่างก็อ่อนน้อมต่อผู้มีคุณธรรมรวมถึงการให้เกียรติ ให้ความเคารพในความแตกต่างซึ่งกันและกันทั้งในความคิด ความเชื่อและวิถีปฏิบัติของบุคคลและสังคมอื่น เป็นการลดความยึดมั่นถือมั่นในความเป็นตัวตน ก็เป็นบุญ (อปจายนมัย)

๕. ช่วยเหลือสังคมรอบข้าง ช่วยเหลือสละแรงกาย เพื่องานส่วนรวม หรือช่วยงานเพื่อนบ้านที่ต้องการความช่วยเหลือ ก็เป็นบุญ (ไวยาวัจจมัย)

๖. เปิดโอกาสให้คนอื่นมาร่วมทำบุญกับเรา หรือในการทำงานก็เปิดโอกาสให้คนอื่นมีส่วนร่วมทำ ร่วมแสดงความคิดเห็น รวมไปถึงการอุทิศส่วนบุญให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วด้วย ก็เป็นบุญ (ปัตติทานมัย)

๗. ยอมรับและยินดีในการทำความดี หรือทำบุญของผู้อื่น การชื่นชมยินดีหรืออนุโมทนาไม่อิจฉาหรือระแวงสงสัยในการกระทำความดีของผู้อื่น ก็เป็นบุญ (ปัตตานุโมทนามัย)

๘. ฟังธรรม บ่มเพาะสติปัญญาให้สว่างไสว ฟังธรรมะ ฟังเรื่องที่ดีมีประโยชน์ต่อสติปัญญา หรือมีประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตที่ดี เป็นความจริง ความดี ความงาม ก็เป็นบุญ (ธรรมสวนมัย)

๙. แสดงธรรม ให้ธรรมะและข้อคิดที่ดีกับผู้อื่น แสดงธรรมนำธรรมะไปบอกกล่าว เผื่อแผ่ให้คนอื่นได้รับฟัง ให้เขาได้รู้จักวิธีการดำเนินชีวิตที่ดี เป็นเรื่องของความจริง ความดี ความงามก็เป็นบุญ (ธรรมเทศนามัย)

๑๐. ทำความเห็นให้ถูกต้องและเหมาะสม มีการปรับทิฏฐิ แก้ไขปรับปรุงพัฒนาความคิดเห็น ความเข้าใจให้ถูกต้องตามธรรม ให้เป็นสัมมาทัศนะอยู่เสมอ เป็นการพัฒนาปัญญาอย่างสำคัญ


เรามาเดินทางกันต่อนะครับ

ออกจากเมือง Can-Thor เรามุ่งตรงเข้าเมืองโฮจิมินต์ซิตี้ ซึ่งตามแผนที่แล้วมันไม่น่าจะไกล ถ้าเป็น ทัวร์เร่งรับรองว่าวันเดียวถึงครับ แต่เราเป็นทัวร์ริ่ง ไม่ได้กำหนดว่าจะถึงเมือ่ไหร่ ผมจึงประมาณคร่าว ๆ ให้คุณนายและลุงป๊อกทราบว่าจะใช้เวลาสักคืนหรือสองคืน น่าจะถึงครับ


เราเห็นวัดมหายานไม่ลืมที่จะแวะเข้าไปเยี่ยมชม เมื่อเราเข้าไปในวัดก็ได้รับการต้อนรับจากญาติโยมเป็นอย่างดี และเมื่อคุยกันพอรู้ว่าพวกเราก็ ทานเจด้วย ทางวัดรีบจัดอาหารมาต้อนรับพวกเราทันที เขาบอกว่าหาคนกินเจแบบพวกเราน้อยมาก(ไม่เคยเห็น)ในเขตวัดเรายังได้ชมต้น สาระลังกา กำลังออกดอกสวยงามเหมือนที่วัดหริกุญชัย(ลำพูน)

เข้าเมือง Vinlong เราต้องข้ามน้ำโขงเจอกับสะพานเหมือนที่เมือง Can-Thor แต่ไม่ใหญ่เท่า(อลังการ์กว่าบ้านเราหลายขุม) ไม่พลาดที่จะหยุดชื่นชมสูดอากาศบนสะพานก่อนจะไหลลง

เข้าเมือง My Tho เป็นเวลามืดแล้วเราพยายามหาที่พัก ครั้งแรกเราไปเจอวัดจีนเข้าไปชมและมองสภาพทำเล เห็นว่าเหมือน ๆ สลัม แคบและเป็นที่อยู่อาศัยของคนหาเช้ากินค่ำ ลางสังหรณ์ว่าไม่น่าจะปลอดภัยเราจึงได้แต่เข้าไปเยี่ยมชมเท่านั้น ออกจากวัดก็มุ่งเข้าเมืองผ่านย่านการค้าบ้านเรือน เรียกว่าหาที่ว่างแทบไม่เจอประชากรเขาเยอะหนาแน่นจริง ๆ บังเอิญเหลือเกินคุณพอดี(จย.คุณนาย)เกิดยางซึมแบนเราผ่านร้าน Honda เข้าไปขอความช่วยเหลือเติมลม ร้านกำลังจะปิดแต่พนักงานก็เข้ามาช่วยเหลือ พร้อมแนะนำที่พักให้ห่างจากร้านไปประมาณ ๑-๒ กม.เท่านั้นเอง เรารีบเดินทางจนถึงโรงแรมที่พัก ก็พอพักได้เป็นโรงแรมเก่า ๆ แต่ก็สะอาดสะอ้านพอใช้ครับ ตกลงพักค้างหนึ่งคืน

[ลุงเนตร]

""..สวัสดีครับ ขอบคุณมาก..สำหรับสิ่งดี ๆ ที่นำมามอบไว้ให้สมาชิก www.thaimtb.com ณ ที่นี้..""

"..ชีวิตที่ไม่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น คือชีวิตที่ไม่มีค่า เป็น คำกล่าวของแม่ชี "เทเรซ่า"

..ขออนุญาต "น้องแดง" นำประวัติของแม่ฃี เทเรซ่า ส่วนหนึ่ง ดูได้ในเวบไซด์นี้..http://www.oknation.net/blog/StayFoolis ... 31/entry-1

..เย็นวันสุข (10) แม่ชีเทเรซา ความสุขของการอุทิศตนเพื่อผู้ยากไร้

สวัสดีวันสุขครับ
สัปดาห์นี้ การเมืองร้อนผ่าว และเพิ่มดีกรีมาตลอด แม้จะมีฝนมาช่วยบรรเทาลงได้บ้าง
สุดสัปดาห์นี้ เหตุการณ์จะพัฒนาเป็นไปอย่างไร ยังคาดเดาได้ยาก
แต่ .. ยังไง ยังไง ... วันนี้ต้องเป็นวันสุขอยู่ดี ครับ ....
วันนี้ ผมขอนำเรื่องของ แม่ชีเทเรซา ซึ่งหลายท่านคงรู้จัก มาแนะนำครับ
ผมเห็นว่า ทัศนคติ วิธีมองโลก ของแม่ชีเทเรซา เป็นสิ่งนำทางให้ท่าน มีความสุขได้ตลอดเวลา ในทุกสถานการณ์
ขณะเดียวกัน ทัศนคติเช่นว่านี้ ก็นำท่านไปสู่ ภาระกิจที่อุทิศตนต่อผู้ยากไร้ ในที่ต่างๆทั่วโลก
ผมขอนำ ประวัติสั้นๆของท่านมากล่าวถึง พร้อมกับ วิธีคิด ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์ สำหรับพวกเราทุกคน

000000000

แม่ชีเทเรซา (26 สค. 2453-5 กย. 2540) เป็นแม่ชีในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แม่ชีเทเรซาเป็นชาวอัลบาเนียมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ช่วยเหลือ และผู้ต่อสู้เพื่อคนยากไร้ทั้งในประเทศที่ยากจนและร่ำรวย
เมื่ออายุ 18 ปี แม่ชีเทเรซาได้เข้าร่วมกับกลุ่มแม่ชีชาวไอริชซึ่งมีภาระกิจในอินเดีย ภายหลังจากการฝึกอบรมไม่กี่เดือน แม่ชีเทเรซาก็ถูกส่งไปทำงานที่อินเดีย และได้ปฏิญาณตนเป็นแม่ชี ในปี 2474
แม่ชีเทเรซาสอนหนังสือ ในโรงเรียนที่กัลกัตตาอยู่จนถึง ปี 2491 แต่ความรู้สึกผูกพัน ต่อผู้ยากไร้นอกรั้วโรงเรียน ทำให้แม่ชีเทเรซาออกไปทำงาน เพื่อช่วยเหลือผู้ที่ยากไร้ที่สุดในหมู่บรรดาผู้ยากไร้ ( the poorest of the poor) ในสลัมของกัลคัตตา

งานที่แม่ชีเทเรซาทำ ค่อยขยายไป พร้อมกับการสนับสนุน ทั้งทางการเงิน และ อาสาสมัครใหม่ๆที่เพิ่มมากขึ้น กระทั่ง กลายเป็นหน่วยงานระหว่างประเทศ ที่มุ่งให้ความช่วยเหลือ ผู้ยากไร้ที่สุดในบรรดาผู้ยากไร้ทั่วโลก ครอบคลุมไปในทวีปเอเซีย อัฟริกา และ ลาตินอเมริกา รวมไปถึง ประเทศในกลุ่มสหภาพโซเวียตเก่า และ ยุโรปตะวันออก
ในปี พ.ศ. 2522(ค.ศ. 1979) แม่ชีเทเรซาได้รับเกียรติให้รับ รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ

ในการกล่าวปาฐกถา ในวาระรับรางวัลโนเบล แม่ชีเทเรซา กล่าวตอนหนึ่งว่า
“.... วันก่อน ฉันได้รับเงิน 15 เหรียญจากชายคนหนึ่ง ซึ่งต้องนอนอยู่กับที่เป็นเวลายี่สิบปี อวัยวะที่สามารถขยับได้มีเพียงมือขวาของเขา และ สิ่งเดียวที่เขามีความสุขด้วยได้ คือการสูบบุหรี่ เขาพูดกับฉันว่า ผมไม่ได้สูบบุหรี่มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผมขอมอบเงินนี้แก่ท่าน มันคงเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของเขา ลองคิดดู ว่ามันงดงามเพียงไร เขามีส่วนร่วมอย่างไร ด้วยเงินก้อนนั้น ฉันซื้อขนมปังและมอบให้กับผู้หิวโหย ทำให้ความสุขเกิดขึ้นทั้งสองฝ่าย เขาเป็นผู้ให้ และ ผู้ยากไร้เป็นผู้รับ ...”




ผู้คนมักไร้เหตุผล ขาดตรรกะ เห็นแต่แก่ตัว แม้เป็นเช่นนั้น จงให้อภัยเขาเถิด
เมื่อเธอมีความกรุณา ผู้คนอาจกล่าวหาว่าเธอ มีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว หรือเจตนาแอบแฝง แม้เป็นเช่นนั้น จงเป็นผู้มีความกรุณาเถิด
หากเธอประสบความสำเร็จ เธอจะได้เพื่อนบางคนที่ไม่จริงใจ และ ศัตรูแท้จริงจำนวนหนึ่ง แม้เป็นเช่นนั้น จงมุ่งให้สำเร็จเถิด
หากเธอซื่อตรง และ บริสุทธิ์ใจ ผู้คนอาจมาหลอกลวงเธอ แม้เป็นเช่นนั้น จงซื่อตรง และ จริงใจเถิด
สิ่งที่เธอใช้เวลาแรมปีในการสร้างสรร อาจถูกผู้อื่นทำลายในชั่วข้ามคืน แม้เป็นเช่นนั้น จงสร้างสรรเถิด
หากเธอพบความสงบ และ ความสุข ผู้คนอาจอิจฉา แม้เป็นเช่นนั้น จงเป็นสุขเถิด
ความดีที่เธอทำในวันนี้ มักถูกลืมเลือนไปในเวลาต่อมา แม้เป็นเช่นนั้น จงทำความดีเถิด
ทุ่มเทสิ่งที่ดีที่สุดของเธอ แม้มันมักจะไม่เพียงพออยู่ดี แม้เป็นเช่นนั้น จงทุ่มเทสิ่งที่ดีที่สุดเถิด
ในที่สุดแล้ว มันเป็นเรื่องระหว่างเธอกับพระเจ้า มันหาใช่เรื่องระหว่างเธอ กับเขาเหล่านั้นไม่

กลอนเปล่าบทนี้ แต่งโดย Dr. Kent M. Keith ชาวอเมริกา และถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางโดย แม่ชีเทเรซา
กระทั่งบางคน เข้าใจว่า เป็นบทกวีของแม่ชีเทเรซา



ต่อไปนี้ เป็นทัศนคติ และ แนวคิด ของแม่ชีเทเรซาครับ

ฉันรู้ว่าพระเจ้าจะไม่มอบหมายงานที่หนักเกินไปสำหรับฉัน ฉันหวังเพียงว่า ท่านไม่วางใจในตัวฉันมากเกินไป
I know God will not give me anything I can't handle. I just wish
that He didn't trust me so much.
~Mother Teresa

พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้เราสำเร็จ ท่านทรงเพียงต้องการให้เราเพียรพยายาม
God doesn't require us to succeed; he only requires that you try.
~Mother Teresa

บางครั้งเราคิดเพียงว่า ความยากจนเป็นแค่ความหิวโหย ไร้เสื้อผ้า ไม่มีบ้านช่อง
หากแต่ ความยากไร้สูงสุด เกิดจากการเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครคนรัก ไม่มีใครใส่ใจ
เราต้องเริ่มต้น ในบ้านของเราเอง ที่จะปรับแก้ความยากไร้เช่นนี้
We think sometimes that poverty is only being hungry, naked and homeless.
The poverty of being unwanted, unloved and uncared for is the greatest
poverty. We must start in our own homes to remedy this kind of poverty.
~Mother Teresa

จงแผ่ซ่านความรักในทุกหนแห่งที่เธอไป ให้ทุกคนที่เธอพานพบ เดินจากไปโดยมีความสุขเพิ่มขึ้น
Spread love everywhere you go. Let no one ever come to you
without leaving happier.
~Mother Teresa

เราได้ทำสิ่งต่างๆมากมาย เป็นเวลาแสนนาน ด้วยทรัพยากรอันน้อยนิด เมื่อมาถึงจุดนี้ เราจึงเก่งพอ ที่จะสามารถทำอะไรก็ได้ โดยไม่ต้องมีอะไรเลยWe have done so much, for so long, with so little, we are now qualified to do anything with nothing.
~Mother Teresa

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงเเดง ลุงเนตรและทุกท่านครับ

[Deang-sarapee]

แม่ชีเทเรซา หรือ คุณแม่เทเรซา (26 สิงหาคม พ.ศ. 2453 – 5 กันยายน พ.ศ. 2540) เป็นนักพรตหญิงในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ท่านมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ช่วยเหลือและผู้ต่อสู้เพื่อคนยากไร้ทั้งในประเทศที่ยากจนและร่ำรวย จนเมื่อปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ท่านจึงได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ และหลังจากมรณกรรมก็ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 มีนามว่า "บุญราศีเทเรซาแห่งกัลกัตตา"

อรุณสวัสดิ์ พี่เนตร หลาน NOKNICE และท่านผู้มีเกียรติที่เคารพทุก ๆ ท่าน ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณพี่เนตรของผม ที่กรุณาต่อยอดด้วยเรื่องราวของแม่ชีเทเรซา สมัยที่เราเรียนหนังสือเราก็คงได้เรียนเรื่องของแม่ชีมาบ้าง แม่ชีเป็นแบบอย่างของความเมตตาของอีกศาสนาหนึ่ง จะเห็นได้ว่าทุกศาสนาล้วนเป็นแบบอย่างแห่งความรัก ความเมตตา แต่ไฉน คน ถึงต้องมารบราฆ่าฟันกันนี่ก็เป็นเรื่องแปลกแต่จริง ถ้าไม่ใช่เพราะ กิเลส ตัณหา ราคะ แล้วจะมีอะไรอีกล่ะครับ

เมื่อเข้าที่พักเรียบร้อยสิ่งแรกเลยคือจัดการซ่อมยางคุณพอดีที่ซึมมาตลอดทาง สูบที่เตรียมมาทั้งของลุงป๊อกและของผมก็ชำรุด ต้องปรับกันเรียกว่าแก้กันจนได้ ก็เป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะครับ อย่าประมาทกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย การออก Touring ต้องเตรียมความพร้อมให้พร้อมจริง ๆ จึงจะสนุกอย่าให้ขาดโน่นนั่นนี่โดยเฉพาะอุปกรณ์ที่จำเป็นครับ หลังจากที่เสร็จเรียบร้อยก็ชำระร่างกายประกอบอาหารทาน ไม่ลืมที่จะต้องสวดมนต์ ภาวนาก่อนนอนเสมอ ๆ อย่าลืมครับฝึกจิตปรับใจให้เป็นสุขครับอย่าเอาแต่หลงระเริงกับธรรมชาติและแสงสี

พนักงานโรงแรมและเจ้าของเป็นสาวใหญ่ สนใจชีวิตและวิถีจักรยานมาก ๆ เราคุยกันด้วยภาษาใบ้ ๕๕๕ แต่ก็พอเข้าใจ คุณเธออยากปั่นเราก็ให้ทดลองปั่น ติดใจคุณพอดีอยากจะเดินทางกับพวกเรา แต่ติดขัดที่ไม่มีเวลา ฯลฯ นี่คือภาระที่หนักหนาสำหรับ คน เมื่อใดที่เราสามารถปล่อยวางได้เมื่อนั้นเราก็จะเป็นอิสระเสรี





อำลาสองสาวใหญ่ของโรงแรม 123 เดินทางต่อไปยังที่หมายสภาพการจราจรที่คับคั่งแม้จะเป็นเวลาเช้า ผู้คนต่างออกมาทำมาหากินเหมือนสรรพสัตว์ทั้งหลาย เรียกว่าเป็นหน้าที่ ท่านพุทธทาส ท่านได้กล่าวไว้น่าประทับใจ “ธรรมะคือหน้าที่ การทำหน้าที่คือการปฏิบัติธรรม” เป็นสิ่งที่พุทธทาสภิกขุกล่าวย้ำอยู่เสมอ การทำหน้าที่ธรรมดาในชีวิตประจำวันและมีความพอใจอย่างถูกต้องก็คือการปฏิบัติธรรมไปด้วย ซึ่งการศึกษาและปฏิบัติธรรมไม่ใช่สิ่งเหลือวิสัยที่จะต้องแยกออกไปจากการดำเนินชีวิตและการทำงาน ด้วยเหตุที่คนในสังคมปัจจุบันยังขาดการตระหนักรู้ต่อการทำหน้าที่ที่ถูกต้อง แม้เมื่อทำหน้าที่อยู่ก็มิได้มีเป้าหมายที่ชัดเจนว่าทำไปเพื่ออะไร เพื่อเป็นโอกาสแก่การคิด ใคร่ครวญ กระทำในหน้าที่ที่ถูกต้อง ขอน้อมนำเอาธรรมบรรยายว่าด้วย “ธรรมะคือหน้าที่” ของพุทธทาสภิกขุที่แสดงบางส่วนบางตอนที่เกี่ยวข้องมาอ้างไว้ เช่น

– ธรรมะคือหน้าที่ ธรรมบรรยายอบรมพระนิสิตมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ปี ๒๕๒๘ “ธรรมะที่แปลว่าหน้าที่นี้คงจะมีเหตุผลมาก มาแต่ดั้งเดิมโบราณดึกดำบรรพ์ เพราะว่าพระศาสดาองค์ไหนของศาสนาไหนก็สอนเรื่องหน้าที่ทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าเป็นเพียงคำสอนเฉย ๆ แล้วไม่รู้ว่าสอนอะไร ... หน้าที่ ... ประมวลกันได้เป็นหมวดใหญ่ ๆ แล้ว มันก็มี ๒ ระดับ หน้าที่เพื่อรอดตายหน้าที่อันแรก หน้าที่อันที่ ๒ หน้าที่เพื่อพ้นทุกข์ ... หน้าที่นั้นต้องปฏิบัติไม่ใช่เรียนรู้เฉย ๆ แล้วก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ มันก็มีความรู้สำหรับจะปฏิบัติ แล้วก็มีผลที่เกิดมาจากปฏิบัติ

– โลกนี้มันกำลังวุ่นวาย เพราะขาดธรรมะ โอวาทแก่ภิกษุสามเณรจากชุมพรวัดมุจลินทราราม จ.ชุมพร ปี ๒๕๒๕ “โลกนี้มันกำลังวุ่นวาย ไม่มีความสงบสุข ... เพราะมันขาดธรรมะ ... ธรรมะ คือ การปฏิบัติที่ถูกต้องสำหรับความเป็นมนุษย์ ทุกขั้นทุกตอนแห่งชีวิต... ถ้าว่าจิตใจมันถูกท่วมทับอยู่ด้วยกิเลสนั้นเรายังไม่เป็นมนุษย์ ... ถ้าว่าจิตใจมันสูง เอาชนะความทุกข์หรือกิเลสได้ คือมนุษย์อย่างนี้ ธรรมะมันก็กลายเป็นหน้าที่ หน้าที่ที่จะทำให้เรา … เป็นมนุษย์ ... เราต้องไต่บันไดธรรมะ จากต่ำขึ้นมา ๆ จนถึงขั้นสูงสุดของมนุษย์ อยู่เหนือความทุกข์ทั้งปวง มีสิ่ง ๆ เดียวที่จะต้องทำคือธรรมะ คือเรียนธรรมะ ปฏิบัติธรรมะได้ผลของธรรมะ แล้วก็สั่งสอนเพื่อนมนุษย์ของเราต่อ ๆ กันไปคือแจกธรรมะ หรือ

– ธรรมะสำหรับมนุษย์ ธรรมบรรยายแก่คณะนิสิต มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ ประสานมิตร กทม. ปี ๒๕๒๔ “ชีวิตมีหน้าที่ที่ต้องทำ มิฉะนั้นมันจะไม่รอดชีวิตอยู่ได้ หรือมิฉะนั้นมันจะไม่เจริญงอกงามยิ่งขึ้นไป ... เรามีธรรมะจริงก็ต่อเมื่อเราปฏิบัติถูกต้องแก่ความเป็นมนุษย์ของเราทุกขั้นตอนแห่งวิวัฒนาการ ทั้งเพื่อส่วนตัวและส่วนรวม ... ธรรมะจะช่วยให้เราเลื่อนชั้นจากสิ่งมีชีวิตธรรมดาได้เป็นคนซึ่งพอดูได้ จากคนเป็นมนุษย์ จากมนุษย์เป็นอริยชนอริยเจ้า จากอริยเจ้าเป็นพระอรหันต์”

การเดินทางมุ่งสู่เมืองหลวงเรียกว่าเรากำลังเดินเข้าสู่ป่าคอนกรีต รถลาวิ่งกันให้วุ่นอีรุงตุงนัง ก็อย่าไปใส่ใจจงมีสติ สมาธิกับการปั่นให้ดีปั่นไประมัดระวังอย่าประมาท ช่วงแรกเราเห็นสถานธรรม ๆ หนึ่งสวยงาม เราจอดชมแต่ไม่ได้เข้าไปเพราะเห็นว่ามันยังเช้าอยู่ จนกระทั่งผ่านมาอีกหนึ่งสถานธรรมอดไม่ได้ที่จะข้าไปชม ไม่ผิดหวังจริงเป็นอีกหนึ่งนิกายของฝ่ายมหายานแน่นอน เห็นมีสัญญลักษณ์เป็นดวงตาตั้งตระหง่านสำหรับกราบไหว้(น่าจะ) เราได้พบกับผู้ดูแลสถานธรรมเธอใจดีมีเมตตามาก ๆ เปิดห้องต่าง ๆ ให้พวกเราชมคุยกันกว่าจะรู้ต้องใช้เวลา เธอพาชมจนทั่วสุดท้ายพาไปห้องครัวจัดอาหารให้พวกเราทาน เป็นอาหาร เจ ที่อร่อยมากตามด้วยผลไม้ (มะละกอ)หวานฉ่ำ ต้องขอขอบคุณไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย เราอยู่นานพอสมควรกว่าจะลาจาก เสียดายไม่ได้พบพระสักองค์

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ

[ลุงเนตร]

"..สวัสดี..น้องแดง (ขอบคุณมากที่แบ่งปันประสบการณ์)..หลานนก และทุกท่านที่ผ่านมา ผ่านไป ด้วยนิ.."

[Deang-sarapee]

เราอำลาจากสถานธรรมที่เมตตาให้อาหารมื้อเช้า+มื้อเที่ยง เดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองโฮจิมินต์กันต่อครับ ช่วงเดินทางผมจะสังเกตุเห็นคนในเวียตนามเขาทำมาหากินกันแบบไม่อาย ใครทำอะไรทำตั้งหน้าตั้งตาทำด้วยความขยันอดทนจริง ๆ ลักษณะเด่นของ ชาวเวียดนาม คือ เป็นกลุ่มคนที่มีความขยันขันแข็งและมีความอดทนเป็น พิเศษ แม้คนจีนก็ยังยอมรับว่าคนญวน มีความขยันขันแข็งในการประกอบอาชีพมากว่าตน ในเรื่องน้ำอดน้ำทนของคนญวนไม่มีชาติใดในเอเชีย ที่เหนือกว่าคนญวน ด้วยความขยันหมั่นเพียร และการมีน้ำอดน้ำทน สามารถประกอบอาชีพได้ทุกชนิดโดยไม่มีการรังเกียจ ผลจึงปรากฎว่า ชุมชนใดที่มีกลุ่มชาวญวนอยู่ อิทธิพลทางเศรษฐกิจจะตกอยู่ในมือของคนกลุ่มนี้เป็นส่วนใหญ่(ขอให้สังเกตุนะ)





เราแวะเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ทหารแต่บังเอิญว่าเป็นเวลาพักเที่ยงก็เลยไม่ได้เข้าไปชมข้างใน จึงได้แต่เพียงเลียบ ๆ เคียงๆ เก็บภาพภายนอก(เสียดายจัง)

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ