นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[met]

แหม อยากได้"แก๊ส" ก็ไม่บอก

[เหน่งหนักแน่น]

คืนนี้..เราคงไม่ได้รบกวนคุณฮุย ลี หรอก..เพราะก่อนขอวีซ่าเข้าประเทศจีน พ่อหนุ่มแรมน้อยของเราได้ทำการจอง Hostel เอาไว้ล่วงหน้าแแล้ว ถึงแม้ว่าคุณลี จะยื่นความปราถนาดีมาให้เราทั้งสองสามารถจะพักกับเค้าได้ในค่ำคืนนี้ก็ตามที

ปัญหาเรื่องเชื้อเพลิงที่เราต้องสำรองระหว่างการเดินทางในวันพรุ่งนี้นั้น ลุล่วงไปเรียบร้อย อีกหนึ่งความต้องการของเรา ซิมการ์ด..คุณลีและบักปลิง ยังคงเดินนำหน้าผมอยู่ข้างหน้า ส่วนผมยังคงเดินบันทึกภาพเมืองคุนหมิงตามรายทางที่ผ่าน

หากเปรียบเทียบ แถวๆนี้น่าจะประมาณอารมณ์แถวๆ ถนนบรรทัดทอง สามย่านประมาณนั้น รถยนต์หรูราคาแพงกับคนจีนยุคใหม่ที่ขับรถมากิน และดื่มตามภัตตาคารที่มองเห็นได้ทั่วไปสองฝั่งฟากถนน

ระหว่างที่เดินนั้น ไอ้พ๊มก็กังวลใจเป็นอย่างยิ่งเพราะว่ากลัวมือของ บักปลิง จะเผลอเอานิ้ว ทิ่ม เข้าไปในเบ้าตาของคุณลี รู้สึกว่ามันจะค่อนข้างใส่อารมณ์ในการสนทนาซะเหลือเกิน ส่วนคุณลี ของเรานั้นก็เดินไปเอามือเกาหัวไป แกร๊ก แกร๊ก... หุ หุ

ไม่นานนักคุณลี ก็พาเรามาถึงร้านค้าขายของชำที่หน้าตลาดเย็น หรือ ประมาณถนนคนเดินเพื่อติดต่อขอซื้อ ซิมการ์ดจีน

จากภาพเหตุการณ์ที่อยู่ข้างหน้าผมนั้นคุณลี คงจะแจ้งความประสงค์ว่า ต้องการอะไร? กับเจ๊เจ้าของร้านชำ การสนทนาผ่านไปได้ครู่นึง ผมเห็นสีหน้าของคุณลีไม่ค่อยสู้ดีนัก ผมและบักปลิงเริ่มมองหน้ากัน ภาษาจีนก็ฟังไม่ออกมันเกิดอะไรขึ้นว่ะ
ผมเริ่มมีความกังวล ปัญหามันต้องมีแน่นอน เพราะ..
คุณฮุย ลี เริ่มส่ายหัวและถอนหายใจ ผมหันหน้าไปมองทางเจ๊เจ้าของร้านชำที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมฯ เจ๊..ก็ส่ายหัวและก็ถอนหายใจเช่นกัน เจ๊ร้านชำ..มองมาที่ผม ผมก็ส่ายหัวแล้วก็ถอนหายใจตาม คุณฮุย ลีและเจ๊เจ้าของร้านชำ จากนั้นเราทั้งสามคนจึงพร้อมใจกันหันหน้าไปทางบักปลิง ในใจผมยังไงๆภาพที่นึกเอาไว้นั้น บักปลิง..ก็คงจะต้องยืน ส่ายหัวและถอนหายใจเหมือนกับพวกเราทั้งสามคน แต่ที่ไหนได้...

เย๊ยยย....

สีหน้าที่เรียบเฉยกับเบียร์ HARBIN ที่อยู่ในมือ...

[เหน่งหนักแน่น]

เย้ยยยยยย.......

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า มุขตลกคาเฟ่ จะระบาดมาถึงคุนหมิงได้

ระหว่างที่รอ..ซึ่งผมก็ไม่รู้แน่ชัดว่า กำลังรออะไร..?
บักปลิง รออะไรว่ะ.. สีหน้าและแววตายังคง นิ่ง สนิท รอ..เข้าใจไหม ในเมื่อถามบักปลิงไม่ได้คำตอบ ผมจึงหันหน้าไปหาคุณลี หวังว่าจะได้คำตอบที่ต้องการ ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากถาม Wait Wait...

เฮ๊อออ....ให้มันได้แบบนี้สิว่ะ กรู

[เหน่งหนักแน่น]

ในเมื่อไม่รู้ว่า รออะไร ผมจึงเดินเลี่ยงออกไปอยู่ห่างๆไปหาถ่ายรุปและวีดีโอในถนนคนเดิน เหลียวหันมองกลับไปที่พ่อหนุ่มแรนมน้อยของเรา บักปลิงก็ยังคงที่จะ พยายาม สื่อสารกับคุณฮุย ลีในภาค เสียงในฟิล์ม(จีนกลาง) อย่างขะมักขะเม้น น้ำเสียงเริ่มดังขึ้น ลีลาเริ่มออกรส ออกชาดปานกับว่า..ฉันคือเจ้าของภาษา

ผมใช้เวลาเดินเล่นในถนนคนเดินไม่นานนัก ก็รีบเดินกลับมาที่ร้านของชำเจ๊หมวยที่มีคุณลี และบักปลิงนั่งคอยอะไรบางอย่างอยู่ ในระยะสายตาที่ห่างพอประมาณแต่ก็สังเกตุได้ไม่ยากเย็นนัก ทั้งน้ำเสียงและลีลาท่าทางของบักปลิงเรา มันกำลังพูดอะไรว่ะ..? ผมนึกสังหรณ์อยู่ในใจ ไอ้ปลิงมันไม่น่าที่จะสนทนาพูดคุยภาษาจีนกลางได้ลื่นไหลขนาดนี้นี่หว่า มันจะเป็นไปได้รึ มันจะเป็๋นไปได้อย่างไรกัน

ไม่ได้การ...ผมจึงรีบใช้สายตาสอดส่องมองหาคุณลี ว่าสถานการณ์แบบนี้คุณลีของเราจะเป็นอย่างไร ภาพที่ปรากฏต่อสายตาผมนั้น คุณลีกำลังยืน เกาหัว แกร๊ก แกร๊ก..แล้วก็ผงกหัวพร้อมกับยกมือขึ้นมาประมาณว่า โอเคร พอ พอแล้ว พอ กรูบอกว่าให้มรึงพอได้ยินไหม

หันกลับมาทางพ่อหนุ่มแรมน้อย คนต้นเรื่องของเราไม่รู้ว่ามันเมาหมัด หรือ เมาเบียร์จีนกันแน่ ได้แต่ยืนยิ้มแหย แหย พร้อมกับเสียงหอบ แฮ๊ก แฮ๊ก..จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้เหมือนกันว่า...มันคุยอะไรกับคุณลี ถึงได้เหนื่อยซะขนาดนี้ กรำ..

ภาพตัดกลับมาที่คุณลี อีกครั้งนึง หลังจากที่คุณลีของเราหยุดความพยายามของบักปลิงในการที่จะ สื่อสาร ในภาคภาษาจีนกลางลงได้แล้ว ผมก็เห็นคุณลี เดินไปหยิบหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ขึ้นมาอ่าน หัวหนังสือมีรูปเด็กนักเรียนชาย หญิง น่าจะประมาณหนังสือพวก คำศัพย์หรือบทสนทนาที่ถูกหลักไวยากรณ์ประมาณนั้นนะครับ อ่านได้สักพักผมก็เห็นคุณลีล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพย์มือถือขึ้นมา ไม่ได้การละ...ผมนึกในใจอย่าง แผ่วเบาเป็นที่สุด(แบบไม่ให้ใครได้ยิน )ผมจึงรีบบันทึกภาพ "ถาพนี้" และเดินเลี่ยงไปอยู่ข้างหลังคุณลีอย่างแผ่วเบา ซึ่งลีลาการเดินผมก็เลือกที่จะเลียนแบบการเดินของ เจมส์บอน007 แบบว่า..เท่ห์ขนาด โดยท่ี่คุณลีไม่ทันตั้งตัวและรู้ว่า มีใครแอบยืนอยู่ข้างหลัง

คุณลีกำลังเปิด แอปพลิเคชั่น ดิกชั่นนารี่ภาษาจีน ไทย ในโทรศัพย์มือถือ ข้อความที่คุณฮุย ลี ได้พิมพ์บนโทรศัพย์มือถือของตัวเองในภาคภาษาจีนกลาง พร้อมๆกับเอามือข้างซ้ายยกขึ้นมา...ปาดน้ำตาของตัวเองที่มันกำลังจะไหลลงมาอาบแก้ม และ และเครื่องโทรศัพย์มือถือของคุณลี มันกำลังจะประมวลผลคำแปลจากจีนกลางเป็นภาษาไทยว่า....

พอเถอะพ่อคู๊ณณณภาษากรู...วิบัติไปหมดแล้ว บักห่ามรึงเอ๊ยยย

[nang01]

ตามอ่านคร้าฟฟฟ

[met]

ส่วนผม ตามมาปวดกบาล

[foresthang]

อ่านรวดเดียว ตั้งแต่โพสแรก ถึงโพสสุดท้าย...
ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ภาค6 กนกลายโบตั๋น

[เหน่งหนักแน่น]

กฏและระเบียบที่ทางการจีนได้วางเอาไว้นัยว่าเพื่อความปลอดภัยในการซื้อ ซิมการ์ด จะต้องมี ID card หรือบัตร ปปช. แล้วแบบนี่้เราจะทำอย่างไรหล่ะ ครึ่ง ชม.ผ่านไปที่เรานั่งรอคำตอบจากปลายสายโทรศัพย์ที่เจ๊ร้านขายของชำนั้นสนทนาด้วย ส่วนคุณลีเองนั้นจากสีหน้าและแววตาก็ดูไม่ค่อยสะบายใจสักเท่าไหร่

ผมไม่รู้หรอกว่า เค้าคุยอะไรกัน แต่สำหรับพระเอกของเรานั้นมัน พยายาม แสดงว่ากรูรู้ซะเหลือเกิน อากัปกิริยาพยักหน้า ผงกหัว หงึก หงึก ยามที่เค้าคุยกัน แม๊....

เฮ้ย..มรึงฟังเค้ารู้เรื่องรึนั้น
ธ่อเฮีย..อารมณ์ร่วมหนะ อารมณ์ร่วมเป็นไหม ขืนยืนทำหน้าซื่อบื้อเป็นไก่โดนเชื้อ H5N1 เหมือนเฮียนี่เค้าจะหัวเราะเยาะเราเอานา ใช่ป่ะ เราก็ต้องทำเป็น บทบาทว่าเราก็รู้บ้างสิ พยักหน้า ผงกหัวเอาไว้ก่อน แสดงเป็นไหมแบบนี้นั่น

อีกเพียงชั่วอึดใจ ซิมการ์ดจีน ก็มาอยู่ในมือของเรา เอ๊ย..มือของบักปลิง แต่สิ่งที่เจ๊ร้านชำย้ำนัก ย้ำหนากับคุณลี ว่า..กรุณาอย่าโทรออก ให้ใช้เพียงเชื่อมต่อกับระบบอินเตอร์เนทเท่านั้น
รับปาก รับคำกันเรียบร้อยเราทั้งสามคนจึงเดินกลับมาที่ร้านคุณลี อีกครั้งนึง เพื่อกลับมาเอารถจักรยานและมุ้่งหน้าสู่ Hostel ที่เราจะเข้าพักกันในค่ำคืนนี้ สนทนากันพอ หอมปาก หอมคอ ผมก็เร่ิ่มเห็นอาการผิดปกติของบักปลิงพระเอกของเราเริ่มมีอาการ ลุกลี้ ลุกลนจะว่าไปแล้วมันก็เป็น อาการปกติ ของบักปลิงมากกว่า เพราะยามใดที่ได้คุยกะใคร หน้าใหม่ๆ เมื่อไหร่และได้ที่นั้นมักปลิงของเรามันจะวิ่งเข้าไป...

อย่านะมรึงบักปลิง หยุดเลย ไม่ต้องเลย ผมร้องตะโกนบอกออกไป และคุณลีก็มีอาการ ตกใจระคนแปลกใจ เล็กน้อยจนสังเกตุได้ไม่ยากคงจะ งง งง ว่าพวกนี้มันเป็นอะไรของมัน
ไร ไร..ผมยังไมไ่ด้ทำอะไรคุณลี เลยนะ ไรว๊า..เฮียนั่นแหละ หุบปากเด๋วนี้เลย
นั่นไง..กรูยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ว่ามรึงจะทำอะไรคุณลี รีบร้อนตัวขึ้นมาเชียวอย่าคิดว่ากรูไม่รู้นะว่า มรึงกำลังจะทำอะไรคุณลี.?
ก็ได้ว๊ะ..ส่อรู้เชียวนะเมิงไอ้คุณเฮีย ฮึ่ม ฮึ่ม

คุณผู้อ่านครับ..ผมขอเรียนเชิญท่านร่วมแสดงความยินดีกับคุณฮุย ลี ด้วยโดยการสงบนิ่งสัก 1 นาที

ร่วมยินดีกับคุณลี ที่สามารถรอดตัวจากการหลุดพ้นเงื้อมมือ เงื้อมปากของหนุ่มไทยบ้านไกลที่จะเข้าไป หอมปาก หอมคอ ในระยะประชั้นชิด ครับ ท่านผู้อ่านครับ

[เหน่งหนักแน่น]

เฮีย เฮีย..คิดถึงคุณฮุย ลี เหมือนกันนะเค้าน่ารักมาก น้ำใจงาม จัดให้ผมสักเพลงสิเฮีย

จัดให้พ่อหนุ่มแรมน้อย บักปลิงของเรา

เพลิน เพลินนะ นะ

[เหน่งหนักแน่น]

กึงเดินกึ่งวิ่งมาติดตาม ไม่ค่อยสง่างามเท่าไหร่แต่ก็จะมา

กึ่งเกิน กึ่งวิ่ง กลับมาต้อนรับพี่ชายโพ๊ม ไปดูว่าพระเอกของเราจะ อะไร ยังไง ต่อไป

[เหน่งหนักแน่น]

เริ่มต้นก็ชวนให้ติดตามเรื่องราวซะแล้ว

เฮียจิิฟ สงสารพ๊มหรือสงสารไอ้คนแรมน้อยหละครับเฮีย

[เหน่งหนักแน่น]

ผมทิ้งระยะการเอา ตรูดไปครูดกับอานหนัง
เข้ามาติดตามด้วยคนครับ

มั่นใจแล้วชิมิ ชิมิ ว่างหรือยังหล่ะท่าน ว่าแต่..ไอ้ร้านข้าวต้มตรงสี่แยกบางโพ มันเจ๊งไปแล้วนะ กำลังสันนิฐานว่า..น่าจะเกิดจากไอ้คนหน้านิ่งแถวนี้ รึป่าว..กินร้านไหน หุหุ อย่าให้SAY...

[เหน่งหนักแน่น]

พุดโท-ทัมโม-สังโค!! นึกว่าจะลืมรหัสตัวเองซะแล้ว..คิดตั้งนานนนน!! มัวแต่"อกฟู-รูฟิต"อยู่นั่น เอ้าาาปูเสื่อกันเร้ยย..

จัดไปแบบ สาสม นะ นะ เจ้าพ่ออกฟู รูฟิต

[เหน่งหนักแน่น]

โธ่ถัง....ฉาย 7วันแล้วยังไปได้แค่สนามบิน อิอิ...

วีรกรรม..ของพระเอกเรานั้นมันเยอะมากครับ ลุงก้อง จัดออกมาให้หมดครับลุง

[เหน่งหนักแน่น]

ตามอ่านคร้าฟฟฟ

ขอบคุณครับที่ติดตาม หวังว่าท่านคงจะชื่นชอบนะ นะ