ThaiMTB.com

20 มค.56 โขงเจียม-พิบูลมังสาหาร-วารินชำราบ
วัดโขงเจียม ที่เราอาศัยนอน

เราเข้าไปที่วัดค่ำแล้ว ไปยืนเรียกหลวงพ่อที่หน้ากุฏิเรียนท่านว่าเราจะมาขอกางเต้นท์นอนที่วัด ท่านบ่ายเบี่ยงให้ไปขออนุญาตเจ้าอาวาส แต่เมื่อท่านโผล่หน้ามาเห็นพวกเรา"นักจักรยานเรอะ...ไปพักที่ศาลาชมวิวโน่น"ท่านเปลี่ยนท่าทีไปเลย ลงมาเปิดประตูกุฏิพาเราเดินไปทีี่ศาลาชมวิวและยังชี้ห้องน้ำให้ด้วย ท่างคงเคยต้อนรับนักจักรยานก่อนหน้านี้ ขอบพระคุณครับหลวงพ่อ ศาลาชมวิวเป็นศาลาโปร่งไม่มีผนังอยู่ริมโขงด้านหนึ่งอีกด้านหนึ่งเป็นแม่น้ำมูล

ผู้พันทำกายบริหารยามเช้า

คุณลุงท่านนี้เป็นชาวสูราษฎร์ธานีมาทำงานที่อุบล เกษียณแล้วก็ปักหลักอยู่อุบลที่โขงเจียม

อำลาวัดโขงเจียม

ทางเลียบโขง


แม่โขง


อาหารเช้าที่ตลาดโขงเจียม

ก๋วยจั๊บญวน

ทริป5สหาย รูปพร้อมคำบรรยายดีมาก ดูแล้วทำให้อยากจะไป

ออกจากตัวเมืองมานิดเดียวพบวัดถ้ำคูหาสวรรค์






หลวงปู่คำคนิง จุลมณี

แวะเที่ยวเขื่อนปากมูล ถอดแว่นกันแดดเพื่อถ่ายภาพนี้แล้วไม่ได้สวม แว่นหายไปเลย หาก็ไม่พบ

ถัดจากเขื่อนปากมูลเป็นแก่งตะนะ



แก่งตะนะหมดสภาพไปแล้วเพราะไม่มีน้ำ โดนเขื่อนปากมูลกักน้ำเอาไว้

ลาก่อน โขงเจียม

ที่บ้านนี้เขาคงฝึกกายกรรมกันนะ ท่าเสียว

ผ่านหมู่บ้านทำกลองและฆ้อง

เคาะทองเหลืองให้เป็นฆ้อง

คนนี้ทำหน้าที่เทสท์เสียง เขาจะตี ฟังเสียง แล้วเคาะแก้ไข

ภายในโรงงาน

อันนี้ไม่ทราบว่าเรียกโมงใช่หรือไม่ เป็นไม้เนื้อแข็งตีดังกังวาล

หน้าร้าน

แวะกินกลางวันที่พิบูลมังสาหาร เป็นร้านขนมจีน ลูกชายขายอยู่หน้าร้าน แม่จับเส้นอยู่หลังร้าน

คุณป้ามีแต่ลูกชายช่วยงานแม่ดีจริง

ถัดไปเป็นเตา บีบเส้น

มีทั้งน้ำยาป่า กะทิ น้ำปลาร้าก็หอมดี

จากพิบูล มาพบท่านผู้นี้ระหว่างทาง กำลังนั่งพักอยู่ เป็นตำรวจเกษียณแล้ว มาเรียนวิชาทำนาที่อุบล กำลังจะกลับบ้านที่ดอนเมือง

จึงร่วมทางไปด้วยกัน

เมืองอุบล(วารินชำราบ)


สถานีรถไฟอุบลราชธานี รฟท.ไม่ยอมลงทุนสร้างสะพานข้ามแม่น้ำมุล สถานีอุบลราชธานีจึงอยู่ที่อ.วารินชำราบ

ขอจบภาพทริปห้าสหายผจญภัยแต่เพียงเท่านี้ หวังว่าคงจะเป็นประโยชน์กับนักจักรยานท่องเที่ยวท่านอื่นบ้าง....นักจักรยานที่จะเดินทางไกลขอให้ช่วยกับรักษาภาพลักษณ์ที่ดีของพวกเราไว้ ชาวบ้าน วัด หรือสถานที่ต่างๆเขาจะยินดีต้อนรับพวกเรา...และขอขอบคุณเสือท้องถิ่นหลายๆท่าน มิตรภาพของชาวจักรยานเหนียวแน่นดีจริงๆครับ

คุณสมชาย ผู้นำทริปเป็นคนชำนาญในการใช้แผนที่มาก
กลางคืนก่อนนอน ยังตระเตรียมแผนการปั่นเดินทางของวันรุ่งขึ้น
ทริปนี้ถือว่า ทุกวันเป็นไปตามเป้าหมาย
ระหว่างทางได้เจอคนดีๆและเรื่องราวดีๆโดยตลอด




เช่นเช้าวันที่ออกจากนครพนม
ผมเองยังคิดหวาดๆอยู่ในใจว่า ถนนแบบนี้ เช้าๆจะหาร้านกาแฟได้ที่ไหนกัน
แล้วจู่ๆ เสือเจ้าถิ่นที่ปั่นสวนทางไปสักครู่ก็กวดมาทันเราที่ปั๊มน้ำมัน
พอรู้ความต้องการของเราแล้ว เขาก็อาสาพามาที่นี่
เลยได้รองท้องกันสมใจอยาก

ที่นี่ใช้ชื่อว่าโฮมสเตย์
แต่พอเพื่อนๆถามถึงค่าห้องพัก พนักงานถามกลับว่า "ชั่วคราวหรือค้างคืน"
เล่นเอาผมงงนิดๆ
พอตกลงกันเรียบร้อย เข้าไปในห้องพัก ก็เจอของใช้จำเป็นที่เขาตระเตรียมให้
มีสบู่ แชมพู ถุงยาง และแผงยา
ตอนนี้ หายงงเลย
ถิ่นฐานไกลปืนเที่ยงขนาดนี้ แหล่งท่องเที่ยวก็ไม่มี ร้านขายอาหารไม่ต้องหา ถนนแทบไม่มีรถวิ่ง แล้วมาสร้างโฮมสเตย์ทำไม
ตอนนี้ร้อง"อ๋อ"เลย

ติดตามชมครับ

การขึ้นผาชะนะได
ผู้นำทริปได้สรุปบทเรียนจากทีมอื่น เพื่อให้การขึ้นผาได้เป็นไปตามเป้าหมาย
ก่อนถึงวันนี้ คุณสมชายย้ำ 2-3ครั้งว่า ต้องถึงให้ได้ก่อนตะวันตกดิน
ไม่งั้นนอนกลางป่าแถมอดดูอาทิตย์แรกขึ้นอีกด้วย
จากจุดนี้ เราจะเสียเวลามากที่สุด เพราะต้องจูงจักรยานเดินราว 10กว่าโล


ตลอดเส้นทาง จะมีทิวทัศน์ที่ชวนให้ต้องหยุด
ก็ยิ่งทำให้เสียเวลาเช่นกัน


นี่เป็นภาพขากลับ ซึ่งเราสามารถไหลจักรยานลงมาเองได้
แต่เส้นทางจะเป็นแบบนี้ แถมเป็นทรายที่ทำให้ล้มได้
ขาลงจะลงได้เร็วกว่าขาขึ้นมาก


สภาพเส้นทางแบบนี้ครับ มีแต่ต้องจูงกับจูงเท่านั้น


ขาขึ้นไม่ไหวครับ เพราะทางก็แคบแถมขาดตอนอย่างนี้ตลอดเส้นทาง
แต่ขาลงสบายมาก ปล่อยไหลและบังคับรถอย่างเดียว






นักท่องเที่ยวนิยมเอาก้อนหินมาต่อเรียงให้สูงที่สุด ซึ่งจะเห็นได้ทั่วไป
ไม่รู้ว่า เพื่อสิริมงคลแก่ตัวเองด้านใด


คนขับรถที่นอนค้างเพื่อรอรับเด็กนักเรียนที่มาค้างแรมที่ผาชะนะไดบอกกับพวกเราว่า ระยะทางราว 5กม.
"หา! ต้องจูงอีก 11กิโลเลยหรือ?"
จูงมาตั้งหลายกิโล ป้านนี้เป็นป้ายแรกที่เห็น
แสดงว่า คนขับรถไม่เคยขึ้นมาจริง








ก่อนถึงนี่ราว 1กม. จะเริ่มปั่นได้
นอกนั้นต้องจูงมาตลอดครับ
ผู้พันโกวิทประกบเฮียเพ้งตลอดและกำลังตามมา
ผมเป็นห่วงเฮียเพ้งที่อายุ 68แล้ว จะไหวไม่เนี่ย
ถ้าไม่ไหว ผู้พันก็ต้องกางเต๊นท์นอนกลางป่าเป็นเพื่อน


เส้นทางราว 4กม.สุดท้ายจะเป็นแบบนี้
ปั่นได้สบายครับ




มาถึงแล้ว ก็คุ้มค่าเหนื่อย
ถ้าไม่มีนักเรียนกลุ่มนี้มาด้วย ก็มีแค่พวกเรา 5คนกับชาวมองโกเลียอีกคนที่ขับมอร์ไซด์ขึ้นมา
ที่นี่ ไม่มีสัญญานโทรศัพท์ครับ












เฮียเพ้ง"ยังไงต้องมาให้ถึง ไม่งั้นต้องค้างคาใจ แล้วไม่รู้จะได้มาอีกหรือเปล่า"


ผู้พันโกวิทลำบากกว่าเพื่อน เพราะใส่คลิปและยางเล็กอีกต่างหาก


ตั้ม -ออกทริปทางไกลครั้งแรก จึงเตรียมของมามากเกินจำเป็น
เป็นคนแข็งแรงมาก แบกน้ำหนัก 20กว่าโล ก็ถึงเหมือนกัน










อาทิตย์แรกขึ้นที่นี่ก่อนใครในประเทศไทย






ระหว่างรอถ่ายภาพอาทิตย์แรกขึ้น








ขาลงเจอควายตกลูกสดๆ
มันจ้องตาเขม็ง เล่นเอาพวกเราเครียดเหมือนกัน
ต้องหยุดนิ่งกับที่ ไม่กล้ากระดิกเลย