สรุปทริปเส้นทาง คุนหมิง-แชงกรีล่า สาธารณรัฐประชาชนจีน

[โลมาโด้]

สั้นๆ2คำ. สุดยอด

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สั้นๆ2คำ. สุดยอด

ขอบคุณครับคุณโลมาโด้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ พวกเราออกห่างจากคุนหมิง นครที่มีแต่ตึกรามบ้านเรือน ที่กำลังก่อสร้างต่อเติม เต็มไปหมดเกือบจะทุกพื้นที่ผมผ่าน ถนนเกือบจะทุกเส้น ต่างกำลังกำลัง ขุด เจาะ เซาะ ขยาย ป้ายโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ ขึ้นรูปโชว์ภาพบ้านเมื่องที่ทันสมัยใหญ่โต ไม่ต่างไปจากมหานครอื่นๆ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นอาซิ่มกับหาบแบบเก่า ตั้งขายของอยู่ริมข้างทาง หรือไม่ก็เป็นอาแปะกับจักรยานเก่าๆ ที่บันทุกขนมจอดขายอยู่ริมฟุตบาต หรือภาพของผู้คนที่ยังนั่งโซ้ยก๋วยเตียวกันบนม้านั่งริมทาง ดูแล้วมันชั่งขัดกันกับภาพในอารมณ์เสียนี้กระไร หรือมันไม่จำเป็นที่ต้องรั้งรอ หรือหัดปรับตัวให้ทันยุคทันสมัยไปได้พร้อมๆ กัน เมื่อความเจริญมาถึง ทุกๆ คนคงต้องเลือกว่าจะปรับหรือจะปรีกกันเอาเอง(ผมพร้ามอะไรเนี้ย... ) เราเริ่มปั่นออกห่างจากตัวเมือง ตึกรามบ้านช่องเริ่มเปลี่ยนเป็นโรงงานอุตสาหกรรม ทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ยิ่งห่างออกไปไกลจากเมือง ความวุ่นวายของผู้คนก็เริ่มเปลี่ยนไป ยิ่งห่างฉากของบ้านเรือนและโรงงานฯ ก็เปลี่ยนไปเป็นทุ่งนาและแปลงเกษตรกรรม แต่สิ่งที่ไม่ค่อยเปลี่ยนไปจากความคุ้นชินมากนัก คงเป็นเสียงแตของรถลา กับถนนที่มีแต่ฝุ่นคลุ่งตลบเมื่อเหล่ารถนั้นวิ่งผ่าน(ผมอ่านดูในเวป มีแต่คนชมว่าถนนที่เมืองจีนนั้นปลอดฝุ่น แต่ผมคงไปผิดที่ผิดเวลา)

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงเช้าเราปั่นขนานไปกับทางหลวงหมายเลข G56 Hangrui Expy(Toll Road) ซึ่งเป็นทางหลวงพิเศษที่มีการเรียกเก็บค่าใช้บริการ แต่สำหรับจักรยานและมอเตอร์ไซค์นั้นฟรีครับ ถนน 4 เลนใหญ่ที่มีขอบทางเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาอีกข้างละเลนสำหรับรถเล็กและจักรยาน ซึ่งแยกอิสระออกจากกันด้วยแผงเหล็กกั้น แต่บางช่วงของถนนเราก็ต้องหลบเลี่่ยงจากความเสื่อมโทรมของไหล่ทาง ขึ้นมาวิ่งเสี่ยงตายร่วมทางกับรถลาบนถนนสายหลัก ที่ค่อนข้างจะขับขี่กันด้วยความเร็ว เสียงแตรที่แสดงความเป็นเจ้าของผิวการจราจรนั้น จึงได้ยินอยู่จนชินตลอดทาง บางครั้งฟังดูก็เหมือนแค่อยากจะทักทายพวกบ้าหอบฟาง แต่บางครั้งมันก็แผดดัง หนักแน่นเสียจนต้องหลบลงไปข้างๆ เพราะไม่แน่ใจว่าพี่เขามาอารมณ์ไหน แต่พอได้ยินไปนานๆ เข้า ผมกลับรู้สึกว่าเหมือนเขาบีบเตือนหรือส่งสัญญานให้เราระวังเสียมากกว่า หรือเพราะว่าเราเราได้ยินมันมากเกินไป จนเริ่มไม่ตกใจหนักๆ เข้า ผมเริ่มคิดว่ามันเป็นวิถีของคนขับรถในประเทศนี้ไปเสียแล้ว เพราะได้ยินมันจนชินชาหลังๆ จึงเลิกสนใจ หรือหันกลับไปมองเพราะความกลัว เพราะเห็นแต่ละคันที่ผ่านไป ก็ทิ้งระยะห่างจากจักรยานของเราอยู่พอสมควร เราปั่นกันแบบไม่เร็วนักสบายๆ ช่วงแรกๆตอนหยุดพัก โอพี มักจะชอบอธิบายถึงเส้นทางที่เขาจะใช้อยู่เสมอ หลังๆ ผมเลยบอกเขาไปว่า ไม่เป็นไรคุณไม่ต้องกังวล คุณเป็นผู้นำและผมเป็นผู้ตาม

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงเที่ยงเราเริ่มย้ายไปใช้ทางหลวงชนบทสาย G320 ซึ่งเป็นถนนลาดยางอย่างดีที่กว้างเพียงแค่ 2 เลน แต่เมื่อปั่นลึกเขาไปตามทาง ถนนลาดยางที่ราบเรียบนั้นก็เริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นถนนที่เต็มไปด้วยรอยปะซ่อมผิวจราจร เวลาตอนนั้นเกือบบ่ายสองแล้ว เรามาหยุดแวะกินข้าวกันที่เมือง Caopuzhen เป็นครั้งแรกที่ผมได้ลองทานอาหารอิสลามในแบบยูนาน ในมณฑนแห่งนี้ร้านอาหารอิสลามหาไม่ยากเลยจริงๆ มีให้เห็นแทบจะทุกเมืองที่ผ่าน ติดตรงที่ราคาค่อนข้างจะแพงกว่าร้านอาหารจีนทั่วๆ ไป(โอพีบ่นว่า เวรี่เอ็กซ์เพนซีฟม๊ากๆ) เพราะพวกเขาวางแผนการเดินทางเอาไว้ในแบบประหยัดและค่อนข้างจะมีระบบ โดยใช้วันเป็นตัวกำหนดการเบิกเงินสดออกมาใช้จ่าย คือถ้าเขาใช้เงินหมดก่อนวันที่จะสามารถกดเงินออกมาได้ เขาก็จะไม่มีเงินเพื่อใช้จ่ายในวันทัดไป(เขาอธิบายให้ผมฟังแบบนั้นนะ) ดังนั้นก่อนที่จะซื้อหาอาหารอะไรทาน เขาจะสอบถามราคาอาหารก่อนทุกครั้ง มันก็รอบครอบดี...ผมคิด และมื้อนี้พวกเขาก็สั่งอาหารมาทานกันสามอย่าง โดยที่ผมไม่ต้องออกแรงเช่นเคย(ผมเตรียมบทสนทนาเป็นภาษาจีน สำหรับสั่งอาหารเอาไว้หลายประโยค เลยไม่ค่อยจะได้ใช้) เมนูแรก ต้มเปื่อยเนื้อแพะคล้ายๆ เกาเหลาเนื้อเปื่อย อร่อยมากๆ เนื้อแพะที่ใช้ทำอาหาร เป็นเนื้อแบบตากแห้งรมณ์ควัน ซึ่งเป็นวิธีถนอมเนื้อสัตว์ของพวกเขา ที่ใช้มาตั้งแต่ยุคที่ยังไม่มีตู้เย็นเก็บอาหาร ทุกร้านที่เราผ่านมักจะเห็นเนื้อประเภทนี้แขวนโชว์กันอยู่ตามหน้าร้าน เพราะมันไม่ใช่เนื่อสดๆ รสสัมผัสของมันจึงออกจะดูกระด่าง แต่เวลาต้มสุกแล้วเนื้อมันก็หยุ่นกำลังดี รสชาติของน้ำแกงนั้นยิ่งไม่คุ้น กลิ่นของเครื่องเทศที่เดาไม่ออกมาใส่อะไรลงไปบ้าง รู้จักแต่ใบสะระแหน่ที่ใส่รองเอาไว้อยู่ใต้ชาม ผัดมะระก็อร่อยดีไม่มีรสขม ส่วนแกงจืดใส่พักที่ผมไม่รู้จักนั้น รวมๆ แล้วผมว่าอร่อยดี มื้อนี้ผมเล่นข้าวไปสองชาม ค่าอาหารหารสามแล้ว ตกคนละ 15 หยวน ก็ประมาณ 75 บาทเท่านั้น

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ บ่ายแก่ๆ รถจักรยานของเอื้ออี้เริ่มมีปัญหามากขึ้น ต้องคอยจอดปรับมัดขัดขึงตะแกรงหลังเพื่อไม่ให้มันตกลงมาเสียดสีกับล้ออยู่ตลอดทาง ตะแกรงหลังของเอื้ออี้นั้นที่เป็นแบบจับกับหลักอาน ซึ่งก็ดูแข็งแรงเป็นปกติ แต่เนื่องจากสัมภาระที่เขาบรรทุกมานั้นไม่ธรรมดา บวกกับผิวถนนที่ปั่นผ่านมานั้นกำลังอยู่ในช่วงปรับปรุง ซึ่งเป็นดินลูกลังยาวหลายกิโลฯ จึงทำให้ตะแกรงมันค่อยๆ งอลงมาสีกับยาง ผมเห็นแล้วเหนื่อยแทนจริงๆ เพราะเหมือนปั่นไปเบรคไปตลอดเวลา รถของเอื้ออี้นั้นเป็นจักรยานสับถังรุ่นเก่าที่ไม่ทราบสัญชาติ จานหน้าเป็นแบบสองใบ เพืองหลังเจ็ดสปีด เฟรมที่เก่าดูแล้วน่าจะเป็นเหล็กทั้งแท่งและคงไม่ใช่โคโมลี่เกรดดีอะไรอย่างแน่นอน ดูจากอะไหล่พื้นๆ แล้วผมแทบจะมองไม่เห็นอุปกรณ์ที่ทำจากอลูมิเนียน้ำหนักเบา ขนาดของล้อเป็นแบบ 700c ยางก็เป็นแบบเรียบและมีขนาดเล็กมากๆ คงสัก 23c ได้มั้ง แถมไม่มีดอกยางอีกต่างหาก ส่วนตะแกรงหลังที่ใช้นั้นเป็นแบบล็อกจับกับหลักอาน แต่ก็รองรับสัมภาระที่เขาบรรทุกมานั้นได้อย่างหน้าเหลือเชื่อ ผมลองยกมาแล้วยกไม่ขึ้นจริงๆ บอกตามตรง ว่าครั้งแรกที่ผมเห็น ผมคิดไปไกลเลยว่า เขากับจักรยานคันนี้ไม่น่าจะปั่นไปถึงต้าลี่ได้ด้วยซ้ำ แต่ที่ไหนได้สุดท้ายเอื้ออี้ปั่นไปถึงเต๋อชิงจนได้สำเร็จ ยอดมนุษย์จริงๆ ไอ้หนุ่มเซียงตึ้งคนนี้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

@ ช่วงเย็นเราต้องปั่นผ่านถนนที่กำลังสร้างยาวเกือบสิบกิโลฯ โอพี พยายามจะหาทางเลี่ยงช่วงถนนที่กำลังก่อสร้าง แต่กลับพาเราหลงปั่นไปเจอทางตัน ปั่นไปกลับอีกราว 12 กิโล เราจำใจต้องปั่นกลับมากินฝุ่นกันต่อไป รวมสาระตะแล้ววันนี้เราเริ่มต้นทริป กันที่ระยะทางประมาณ 120 Km. ถึงเมือง Lufeng ราวสามทุ่ม ที่เมืองจีนสามทุ่มฟ้าเหมือนสักหกโมงที่บ้านเราได้ มื้อเย็นเราแวะกินอาหารกันในเมือง Lufeng เป็นสุกี่หม้อไฟ เมนูอาหารนั้นเป็นภาษาจีนทั้งหมด โอพี เลยช่วยสั่งให้ผมเป็นน้ำซุปต้มยำกุ้งประเทศไทย 555 (ฟังไม่ผิดครับ ชื่อตามนี้จริงๆ คงอยากให้ผมรู้สึกว่าปั่นอยู่ในไทยแน่ๆ) โอพี บอกผมว่า เวรี่สไปซี่นะ ยูแคน? 555 (อยากจะคุยสะจริงๆ ไอ้เลยเรื่องกินเผ็ดเนี้ย) แต่พอพอกินเข้าไป แล้ว..มันต้มยำกุ้งและรสเผ็ดตรงไหนหรอ? ผมเห็นแค่พริกลอยในน้ำอยู่สองเม็ด แต่เนื้อสไลด์นี้สุดยอดจริงๆ ทั้งนุ่มและแทบจะละลายในปากเลย เล่นกันไปหลายจาน มื้อนี้หนักหน่อย เพราะหารแล้วโดนไปคนละ 35 หยวน ก็ตกราว 175 บาท แต่คืนนั้น โอพี่ ชดเชยค่าอาหารด้วยค่าห้องสุดหรูแบบสามเตียงในราคาคนละ 10 หยวน ก็ตกราว 50 บาทเองครับ ห้องน้ำแบบรวม สภาพนั้นพอรับได้ สงสัยผมคงจะเริ่มชิน จะถ่ายรูปมาให้ดู ก็เกรงใจท่านผู้ชมจริงๆ(จริงๆ แล้วผมอยากให้เพื่อนๆ เข้าใจในวัฒนะธรรมที่แตกต่าง เขาใช้และดำรงชีวิติในแบบของเขา ซึ่งแน่นอนมันไม่เหมือนกันกับเรา)

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ปิดท้ายของวันด้วยภาพชุดนี้นะครับ

[sorpinya]

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ ขอบักทึกทริปนี้เก็บไว้เพื่อตามรอย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ ขอบักทึกทริปนี้เก็บไว้เพื่อตามรอย

ขอบคุณเช่นกันครับ ตามสบายเลยครับ อย่าลืมเข้าไปโหลดแผนที่แบบละเอียดเอาไว้เปิดศึกษาดู ตามลิ้งในช่วงแรกที่ลงเอาไว้นะครับ

ต้องขอโทษทุกท่านด้วยนะครับ หากข้อความกับรูปใต้ภาพอาจจะไม่ต้องกันนัก เพราะบางช่วงเวลาก็ไม่ได้ถ่ายรูปเอาไว้ หรือบางช่วงรูปที่ถ่ายก็เยอะไปหน่อย แต่รูปทั้งหมดที่คัดเอามาลงเพราะอยากให้เห็นบรรยากาศในช่วงต่างๆกันครับ

[หางแฮ้ม]

ภาพสวยมากครับวุด แต่เห็นของที่บรรทุกมาของหนุ่มจีนแล้วขาสั่น แกจะย้ายบ้านหรือนั่น

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ภาพสวยมากครับวุด แต่เห็นของที่บรรทุกมาของหนุ่มจีนแล้วขาสั่น แกจะย้ายบ้านหรือนั่น

สวัสดีครับพี่วี ขอบคุณที่เข้ามาทักทายกันครับ คงจะเป็นเอืออี้แน่เลยสัมภาระของเขาหนักจริงๆครับ แต่ที่น่าทึ่งคงจะเป็นจักรยานที่เขาปั่นครับ คันนี่เขาปั่นไปถึงลาซานด้วยนะครับ

[met]

ขอตามชมด้วยครับ เฮียวุด

[เชียง]

เข้ามาติดตามชมเรื่องราวทริปในแดนมังกรของคุณวุดทั้งจากในกระทู้นี้และจาก FB
ขอบคุณ..เรื่องราว-ภาพ-ข้อมูล-แผนที่สำหรับ GPS ในเส้นทางของทริป ขอบคุณครับ.

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ขอตามชมด้วยครับ เฮียวุด

สวัสดีครับเฮียปิง เมื่อไหร่จะไปบอกด้วยนะครับ

เข้ามาติดตามชมเรื่องราวทริปในแดนมังกรของคุณวุดทั้งจากในกระทู้นี้และจาก FB
ขอบคุณ..เรื่องราว-ภาพ-ข้อมูล-แผนที่สำหรับ GPS ในเส้นทางของทริป ขอบคุณครับ.

ขอบคุณครับพี่เชียง หากมีอะไรเพิ่มเติมโทรมาคุยกันได้นะครับ