วันนี้ตื่นกันมาหกโมงเช้า ฝากท้องมื้อแรกที่หน้าหาด เอาเจ้าเสือขี้ดื้อมาแอคชั่นสักหนึ่งภาพเป็นธรรมเนียม ส่วนสองสาวนั่นกับลุงก้องนั้นได้ติดต่อกันตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะไปพบเจอกันที่ เขาเต่า ล่ะกัน
metพี่..พี่..วันนี้สบายๆนะครับพี่ ไม่ได้ปั่นโต้ลมเหมือนเมื่อวาน ยังไงแล้วพี่ไปตามรอบขาพี่ล่ะกัน ส่วนผมจะแวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ
ส่วนตัวข้าฯนั้น แอบคิดอยู่ในใจ ไม่ต้องบอกให้ไปก่อน ตรูก็จะต้องไปก่อนอยู่แว้ว บอกแล้วไง ไม่เคยปะยางเอง
ข้าฯอืม...ครับ สบายๆ อีกอย่างสองสาวนั่นกับลุงก้อง คงจะไปไหนได้ไม่ไกลสักเท่าไหร่หรอก อากาศร้อนซะขนาดนี้ ไม่งั้นเค้าจะมีคำที่เขียนบอกหรือไง เคยเห็นป่าว
โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรีและคนชราบนรถเมลล์อ่ะ
หลังจากที่ข้าฯพูดแบบนี้ออกไป นายmet หันควับ มาหาข้าฯทันที เอาแล้วว่ะตรูงานนี้ สงสัยนายคนนี้จะไม่ชอบให้ใครดูแคลนสตรีสักเท่าไหร่ หลังจากที่หันหน้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังคงไม่มีให้เห็น ยังคงเรียบเฉยแต่เท่าที่ แอบ สังเกตุเหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
metเออ...ใช่ โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรีและคนชรา
สิ้นเสียงประโยคดังกล่าว 555 ห๋า 555 ฮิ..ฮิ..ฮิ...เหอ เหอ เหอ นายmet หัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่ ไม่มีขลุ่ย จนข้าฯนั้น ต้องกลมกลืนหัวเราะตาม แล้วทั้งคู่ต่างก็ร่วมกันหัวเราะอย่างเมามันส์ จนคนแถวริมหาดเจ้าสำราญต่างก็หันมามองเราทั้งสองคน และร่วมกันหัวเราะไปกับเราด้วยจากสองคนเป็นสี่คน จากสี่คนเป็นแปดคน จากแปดคนเป็นสิบหกคน และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆจนตัวข้าฯเองนั้น คูณทวีคูณ ไม่ถูก
กว่าจะเสร็จสิ้นการหัวเราะได้ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบเจ็ดโมงถึงจะเริ่มออกเดินทางออกจากหาดเจ้าสำราญ
ท่านผู้ชมจะทราบหรือไม่ว่า สองหนุ่ม วันนี้จะเจออะไร 
