ท่องเที่ยวด้วยจักรยาน#12 อยากล่องใต้ : ถนนสายมิตรภาพ ที่นี่..คือ ภาคใต้ของไทย[กระบี่-ตรัง-สตูล-สงขลา-ปัตตานี-ยะลา-เบตง-ยะลา] 6 พ.ค

[kobfujar]

"ปาดังเบซาร์" เป็นเมืองเล็กๆ ถนนสายหลักของตัวเมืองก็น่าจะเป็นเส้นนี้
จะมีร้านค้ามากมาย รวมถึง..อาหารการกิน..ทั้งกลางวันและกลางคืน


ผมมาได้ที่พักคือ "วัดปาดังเบซาร์" ตามที่ได้ตั้งใจไว้..








ยามค่ำคืน..ถนนเส้นหลักก็จะเต็มไปด้วย รถเข็นขายอาหารทั้งสองฝั่ง
มีอาหารคาว หวาน สารพัดอย่างให้เลือกกินมากมายครับ

[kobfujar]

วันอาทิตย์ที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ.2555
วันนี้เตรียมตัวออกจากวัดก็เกือบ 7 นาฬิกาแล้ว..
แต่ตามแผนที่คิดไว้ จะเข้าร้านอินเทอร์เน๊ตเพื่ออัพโหลดรูปขึ้น Facebook ในช่วงเช้าของวันนี้เสียก่อน แล้วจะออกปั่นจักรยานต่อในช่วงเที่ยง โดยวางเส้นทางตามที่ได้วางไว้ คือ ปั่นผ่านอ.สะเดาไปด่านนอกสะเดาและด่านจังโหลนก่อน แล้วย้อนกลับมาอ.สะเดาเพื่อเลี้ยวปั่นขึ้นเขาไปนอนที่หน่วยพิทักษ์ป่าเกาะหมี อช.เขาน้ำค้าง ซึ่งอยู่เชิงเขาด้านอ.สะเดา(3 วันแล้วไม่ถึงซะที )





ก็นั่งอยู่ร้านเน๊ตจนเกือบเที่ยงหละครับ..ก็ต้องรีบแจ้นปั่นจักรยานออกมา เพราะเดี๋ยววันนี้จะไม่ถึงอช.เขาน้ำค้างอีก
ปั่นจักรยานทางภาคใต้ของไทย..จะเห็นสวนยางพาราตามทางเสมอ


ใช้ทางเลี่ยงตัวอ.สะเดาแล้วเข้าถนนสายหลักเพื่อมุ่งสู่ด่านนอก เส้นทางช่วงนี้ก็เหมือนเส้นทางทั่วไปที่ขึ้นควนลงควนไปตลอดเป็นระยะทางรวมประมาณ 14 กม....แล้วผมปั่นมาได้ 10 กม.ถึงด่านนอกเกือบบ่าย 2 โมง นั่งเล่นคุยกับคนขับรถโดยสารแถวด่านสักพัก ก็หาที่แถวๆนั้นนอนหลับสักตื่น..นอนไปกว่าครึ่งชม.ก็ออกปั่นไปด่านชายแดน(จังโหลน)อีก 4 กม.






ถ่ายรูปได้สักพัก ปั่นชมตลาดฝั่งไทยอีกหน่อย..ก็ปั่นย้อนกลับมาอ.สะเดา เพราะกลัวจะมืดค่ำเสียก่อน
ถึงสะเดาก็เล่นเอาเกือบบ่าย 4 ซะแล้ว


ซุ้ม หรือ ร้านเล็กๆ ที่ขายน้ำมันเบนซินแบบนี้ เห็นมาตลอดทางตั้งแต่จ.ตรังแล้วครับ
แถวตรังก็ 33 บาท ไล่มาเหลือ 31 ที่สะเดาเห็นราคาต่ำที่สุดแล้ว คือ 30 บาท


เส้นทางช่วงนี้จะราบในช่วงแรก..พอเลยเข้าหน่อย ทางเริ่มลาดขึ้นยาวๆบ้าง..อย่างเช่นเนินนี้


จนเกือบจะบ่าย 5 อยู่แล้วยังไม่ถึงหน่วยฯเกาะหมีเสียที
ก็พบเด็กๆ 3 คนเลยจอดคุยวิสาสะและถามเส้นทาง
เด็กๆบอก "อีกนิดเดียวไม่เกิน 2 กม.แต่ทางขึ้นเขานะจะไหวหรือ?"
ผมก็คุยเล่นกันเด็กแล้วก็เอ่ยปากชวนให้ปั่นเป็นเพื่อนไปส่งหน่อย..แต่เขาก็ไม่ได้ไปด้วย

คนนี้กล้าพูดคุยที่สุด แถมทะเล้นอีกต่างหาก


อีก 2 คนดูเหนียมๆ แต่ก็กล้าพูดคุยด้วย..

[kobfujar]

ผมไปถึงหน่วยฯเกาะหมีราวบ่าย 5 โมงกว่าแล้วครับ..แต่แดดยังส่องแสง พร้อมกับร้อนอบอ้าว
ปรากฏว่า..หน่วยฯเกาะหมี ไม่มีเจ้าหน้าที่อยู่เลย และ ปิดประตู

"เอาไงดีหว่า.. " ผมคิดในใจ แล้วก็เดินสำรวจโดยรอบหน่วยฯว่าพอจะนอนได้ไม๊
สรุป..นอนไม่ได้ด้วยเหตุผลเดียว คือ "ไม่มีน้ำกินน้ำใช้"
ผมเลยตัดสินใจว่า..ต้องปั่นต่อไปยังที่ทำการอช.เขาน้ำค้าง ที่ต้องปั่นขึ้นเขาไปอีกราว 7-8 กม.
มีช่วงขึ้นชันไม่เกิน 2 กม...แต่ภาวะตอนนี้ พลังเริ่มหมด แถม เอาส่วนของก๊อก 2 ก๊อก 3 ออกมาใช้ไปแล้ว

นี่คือเส้นทางที่ต้องปั่นขึ้นไป(ถ่ายจากหน้าหน่วยฯเกาะหมี)
ไม่ยาวนัก(ลืมวัดระยะครับ..มัวแต่กดบันไดและหายใจแฮ๊กๆ ) แต่สูงชันเอาเรื่อง..


ปั่นขึ้นมาจนพ้นโค้งของเนินชุดแรก..มีชุดที่ 2 รอรับอยู่อีก 3-4 โค้ง...
ตั้งแต่ปั่นลงมาภาคใต้ยังไม่เคยปั่นผ่านเส้นทางที่เนินชันเท่านี้เลย
ร่างกายสงสัยปรับสภาพมาแต่ควนเล็กควนน้อย ไม่ทันปรับกับทางเขาชัน
ลมหายใจจึงถี่จนหัวใจแทบทะลุออกมานอกหน้าอก
จอด..ครับ ถ่ายภาพกลับลงไปด้านล่าง


แล้วจำต้องกดบันไดขึ้นต่อไป..ด้วยพระอาทิตย์เริ่มจะหนีหายไปทีละหน่อยแล้ว
จนมาถึงป้ายเข้าเขตอ.นาทวีน่ะแหละครับ..เลยไปอีกนิดถึงจะหมดเนินช่วงนี้
ระยะทางน่าจะไม่เกิน 1.5-2 กม.นะครับ




แล้วก็ไหลลงทางชันยาวกว่า 3 กม.จนถึงสามแยกไป"อุโมงค์เขาน้ำค้าง"(บ.ปิยะมิตร 5) ก่อนจะขึ้นๆลงๆเนินเล็กเนินน้อยไปอีกราว 2 กม.จึงถึงที่ทำการอช.เขาน้ำค้าง
**อ้อ..ทางช่วงนี้หากไหลลงให้ระวังให้มากหน่อยครับ เพราะชันมากรถไหลลงเร็วจนผมกลัวขอบล้อจะร้อนจึงต้องจอดเสียครั้งหนึ่ง**


ที่ทำการอช.เขาน้ำค้างไปทางอ.นาทวีครับ..
ตรงนี้จอดคุยกับอส.กลุ่มหนึ่งที่มาตั้งด่านอยู่..ระยะเวลาหนึ่ง


มาถึงที่ทำการอุทยานฯก็มืดพอดี..
ได้ที่นอนตรงนี้ครับ..นอนฟังเสียงป่าเขา และ สายน้ำจากลำธารที่อยู่ด้านหลังไปด้วย
**เห็นมีหลอดไฟ แต่ที่ศาลานี้ไม่มีไฟฟ้าหรอกครับ **

[rowee]

เยี่ยมครับ ขอเก็บประสบการด้วยคน

[kobfujar]

เยี่ยมครับ ขอเก็บประสบการด้วยคน

ขอบคุณ..และ ยินดีอย่างยิ่งครับ

[kobfujar]

วันจันทร์ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ.2555
วันนี้ตั้งใจจะให้เป็นวันสบายๆ และ จะค้างที่อุทยานฯอีกหนึ่งคืน
โดยตั้งใจว่า ช่วงเช้าจะซ่อมบำรุงจักรยานสักหน่อย เพราะเดินทางมาเกือบ 1,400 กม.กลัวมันน้อยใจไม่ดูแล
พร้อมทั้งจะเข้าไปชม "อุโมงค์ประวัติศาสตร์เขาน้ำค้าง" ด้วย

หลังจากซ่อมบำรุงจักรยานคู่กายเสร็จ พร้อมเติมพลังเรียบร้อย ก็ได้เวลาท่องเที่ยวเยี่ยมชมอุโมงค์เขาน้ำค้างเสียที
ก็ปั่นย้อนกลับไปทางเส้นเดิมประมาณ 2 กม.เพื่อไปที่สามแยกบ้านปิยะมิตร 5
ที่สามแยกนี้จะมีป้ายบอกชัดเจนครับ



เลยสามแยกมาก็จะมีป้ายแจ้งต่อว่า ต้องปั่นเข้าไปอีกเท่าไร..
















ค่าธรรมเนียมเข้าชม..

[kobfujar]

เป็นธรรมดาที่เข้ามา ก็จะพบส่วนแรกที่เป็นประวัติบอกเล่าเหตุการณ์ ความเป็นมา และ พิพิธภัณฑ์











และ ส่วนของอาวุธ ยุทโธปกรณ์ต่างๆ ที่ จ.ค.ม.เคยใช้เมื่ออดีต..

[kobfujar]

เดินผ่านส่วนของพิพิธภัณฑ์ ก็จะพบที่ตั้งป้ายชื่อนักรบที่ล่วงลับไปแล้ว


ผมเลยไปยืนไว้อาลัยสักครู่...


เลยมาอีกนิด..จะเห็นปากทางอุโมงค์ด้านล่าง


และ..บันไดเพื่อขึ้นไปเข้าอุโมงค์ด้านบน ด้านข้างป้ายนี้[/size]


อุโมงค์เขาน้ำค้างมีการขุดทางเข้าออกไว้มากมาย
การเข้าชมสามารถเลือกได้ว่า จะไปเข้าที่อุโมงค์ไหน แล้วไปออกอุโมงค์ไหนก็ได้ เพราะอุโมงค์ทั้งหมดเชื่อต่อกันไว้ทั้งสิ้น

[kobfujar]

มาชมภายในอุโมงค์ และ พื้นที่ใกล้เคียงดีกว่าครับ
**เสียดายวีดีโอในส่วนนี้ที่เสียหายไป**











ปากทางด้านหนึ่งครับ..
แต่ละปากทางเข้าก็จะมีซุ้มลักษณะป้อมปืนระวังภัยทุกปากทางเสมอ












อาคารสำหรับประชุม และ สันทนาการ ตั้งอยู่ในร่มเงาของแมกไม้บนยอดเขา
ด้านข้างอาคาร มีหลุมที่เกิดจากการทิ้งระเบิดหลุมใหญ่หลุมหนึ่งด้วย

[kobfujar]

เที่ยวชมอุโมงค์เขาน้ำค้างได้พักใหญ่..ก็ปั่นกลับออกมาถึงสามแยกด้านนอก
เหลือบไปเห็นว่า มีอนุสาวรีย์อะไรสักอย่างอยู่ใกล้ๆ จึงปั่นขึ้นไปชมซะหน่อย..



ปรากฏว่า เป็นอนุสรณ์สถานที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการต่อสู้ของจ.ค.ม. และ บอกเล่าถึงประวัติการต่อสู้โดยย่อไว้ถึง 3 ภาษา

[kobfujar]

กลับมาถึงที่พักก็บ่าย 4 โมงไปแล้ว...
นั่งต้มน้ำ จิบชา แทะแคร๊กเกอร์ และ วางแผนเส้นทางปั่นพรุ่งนี้..ไปสักพัก
เห็นว่า วันเวลายังเหลืออยู่จึงเดินไปชมสถานที่ใกล้เคียงที่ตั้งอุทยานฯ และ น้ำตกที่อยู่ใกล้ๆที่ทำการอุทยานฯด้วย

[kobfujar]

วันอังคารที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2555
เกือบ 8 โมงเช้าถึงจะออกปั่นลงจากอช.เขาน้ำค้างมาทางอ.นาทวี


เส้นทางที่เคยวางแผนไว้ก่อนออกเดินทางครับ
***แต่เมื่อลงจากอช.เขาน้ำค้าง(หมายเลข 3)จริง ผมตัดสินใจปั่นจักรยานตรงผ่านต.สะท้อน(หมายเลข 5)เข้าไปทางอ.นาทวีก่อน ด้วยเพราะอยากเห็นเส้นทางช่วงนั้น แม้อาจต้องเพิ่มระยะทางจากที่ได้วางแผนไว้ก่อนหน้าก็ตาม***




พี่น้องทางใต้นิยมเลี้ยงนกกรงหัวจุกกันมาก บางคนเลี้ยงเป็นงานอดิเรกเพื่อความเพลิดเพลิน บางคนก็เลี้ยงเพื่อเป็นการค้า


ตรงนี้ คือ แยกลำไพล(หมายเลข 7 ในภาพด้านล่าง)ครับ..ผมจอดซื้อของกินสะสมพลังงานเพิ่มเติม



แล้วก็มาถึงอ.โคกโพธิ์เรียบร้อยตอนเที่ยงกว่าเข้าไปแล้ว


นั่งกินข้าวไป ลุงคนนี้ก็นั่งมองผมและยิ้มน้อยๆไปด้วย ผมเลยขอกดภาพแกสักรูปเถอะ...


ที่พึ่งของผมในกลางวันนี้ ร้านอยู่ตรงข้ามสถานีตำรวจโคกโพธิ์ ราคา 30 บาท(ถูกที่สุดในช่วงล่องใต้)
ที่เห็นเนี่ยกินไปกว่าครึ่งแล้วครับ..ให้เยอะมาก แต่ก็กินหมด จ่ายเงินคนขายยังถามอีกว่า "อิ่มไม๊"




แล้วก็ปั่นเข้าไปในสถานีรถไฟเพื่อถ่ายภาพเป็นที่ระลึก..ผมเคยมาขึ้นรถไฟที่สถานีนี้เมื่อ 15 ปีที่แล้ว นานมากจริงๆที่ไม่ได้ผ่านมาเลย

อ.เมือง จ.ปัตตานีไม่มีรถไฟวิ่งผ่าน แต่ถือว่า สถานีรถไฟโคกโพธิ์เป็นสถานีของจ.ปัตตานี ใครที่มาจ.ปัตตานีด้วยรถไฟต้องลงที่อ.โคกโพธิ์เท่านั้น แล้วต่อรถไปตัวอ.เมืองอีกทอดหนึ่ง

การเดินทางของวันนี้ยังไม่สิ้นสุดครับ..ไปกันต่อ
เป้าหมายต่อไปของผม คือ "วัดช้างไห้"


แยกนี้(ตรงหมายเลข 8 ในแผนที่ด้านบน)ก็เลี้ยวขวาไปทางจ.ยะลา

[kobfujar]

แล้วก็เข้าสู่เป้าหมายที่วางไว้เรียบร้อย




แล้วก็เข้าไปกราบนมัสการหลวงปู่ทวดด้านใน






ก่อนออกมาถ่ายภาพเก็บไว้..จากฝีมือผู้ใจดีที่มาไหว้หลวงปู่ทวดเช่นกัน
แล้วก็พูดคุยกัน..เขาสอบถามการเดินทางของผม และ แนะนำเพื่อความปลอดภัย ให้พยายามเลี่ยงอย่าเข้าไปในเส้นทางเล็กๆตามหมู่บ้านเพราะคนในชุมชนอาจคิดระแวงในตัวผมได้

[kobfujar]

ก่อนจะปั่นจักรยานต่อ..เข้าสู่จ.ยะลา



ถึงปากทางเข้า"น้ำตกโผงโผง" เขตอ.แม่ลาน ก็จอดพูดคุยสอบถามเส้นทางในจ.ยะลากับทหารนายนี้
แกยิ้มแย้มแจ่มใส ตลอดการพูดคุยกันตลอด เสียดายที่ลืมถามชื่อ ยศ และ สังกัดไว้



พอข้ามสะพานนี้ก็เข้าเขตอำเภอเมืองยะลาแล้วครับ


หากข้ามสะพานนี้ไป..แล้วเลี้ยวซ้าย จะเข้าไปในส่วนของเมืองใหม่ยะลา มีตลาดของสดของแห้งใหญ่มาก


ตอนแรกผมก็ยังไม่รู้ว่าจะไปพักที่ไหน เลยปั่นเข้าไปด้านเมืองใหม่ก่อน เลี้ยวไปเลี้ยวมามั่วๆไปเรื่อย ก็ชมเมืองไปด้วยครับ..
จนมาออกถนนใหญ่อีกด้าน ก็พยายามมองๆหาวัดนอน จนผ่านไปในส่วนของตัวเมืองเก่ายะลา
และเข้าไปขอนอนที่ "วัดพุทธภูมิ พระอารามหลวง"
**อยู่ห่างสถานีรถไฟไม่ถึง 500 เมตร**









อาจารย์ที่จัดหาที่นอนให้ผม




โดยใจจริง...ตั้งแต่ปั่นจักรยานท่องเที่ยวมา ผมรู้สึกได้ว่า ผมไม่ชอบนอนวัดเท่าไหร่ ด้วยสาเหตุสำคัญ คือ
ข้อแรก..ผมไม่ชอบตรงวัดมีหมามาก ซึ่งไปเกี่ยวพันกับข้อ 2 คือ ผมชอบที่จะไปชมเมืองยามค่ำคืนบ้าง(ชมเมืองนะครับ ไม่ได้ไปเที่ยวกินดื่มยามราตรี) และนั่นทำให้ต้องเข้าวัดมืดหรือดึกไปบ้าง เมื่อเข้าวัดหมามันก็จะเห่ากันเกรียว ซึ่งตรงนี้ ผมเกรงใจพระเจ้าที่จำวัด..ครับ

[kobfujar]

ได้ที่นอนแล้ว..ก็ต้องหาของกินใส่กระเพาะหละครับ เพราะเย็นมากแล้ว และ ผมตั้งใจจะเข้าร้านอินเทอร์เน๊ตสัก 1-2 ชม.ด้วย

เมืองยะลาเป็นเมืองที่วางผังเมืองที่สวยงาม น่าอยู่ และไม่ซับซ้อนครับ(แต่ผมก็ยังงงๆอยู่เหมือนกัน )
ยังปั่นได้ไม่ทั่วถึงเท่าไร..ต้องหาโอกาสไปใหม่แล้วหละ..



ปั่นวนไปเวียนมา..ไม่รู้จะไปทางไหน จนมาพบร้านก๊วยจั๊บร้านหนึ่ง เอาหละ..กินนี่แหละ


ชามนี้ผมไม่ทราบราคาครับ..
เพราะนั่งกินจวนจะเสร็จแล้ว มีพี่สาวคนหนึ่งมากับเพื่อน มาขอนั่งโต๊ะเดียวกัน คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าแกเป็นคนที่นี่ และ เพื่อนแกเป็นคนเบตง ก็คุยเรื่องของผมบ้าง ของพี่ๆเขาบ้าง เมื่อรู้ว่าผมตั้งใจจะไปเบตง แกยังบอกเสริมมาอีกว่า "เบตงเป็นเมืองน่าอยู่ และ สวยงามมาก" แล้วก็แนะนำให้ไปเที่ยวที่โน่นที่นี่ในเบตงให้ด้วย จนผมจะลุกไปจ่ายเงินแกก็บอกว่า "เดี๋ยวพี่เลี้ยงเองไม่ต้องจ่าย"
ยังบอกอีกว่า ร้านก๊วยจั๊บร้านนี้เป็นร้านมีชื่อและอร่อยร้านหนึ่งในเมืองยะลาด้วย...ผมก็คิดอย่างนั้น ร้านไม่ใหญ่โต แต่ตั้งแต่ผมนั่งโต๊ะที่หน้าร้าน เห็นคนเข้าคนออกมากินและสั่งใส่ถุงก็มีกันมาเรื่อยๆ

อาจถือได้ว่า ผมเป็นคนโชคดีแบบฟลุ๊กๆเรื่องอาหารการกิน

บริเวณเมืองเก่าระแวกนี้ ร้านค้าจะปิดไวมาก คือ หลังเวลา 5 โมงเย็นร้านค้าจะปิดกันแล้วครับ จนแทบหาซื้ออะไรไม่ได้ รวมถึง "ร้านอาหาร" ด้วย (อาจมาจากเหตุการณ์ระเบิดที่เกิดขึ้นเมื่อปลายเดือนมีนาคม...นอกจากออกไปแถวม.ราชภัฏยะลา) แต่ก็มีร้านอาหารในระแวกนี้ที่อร่อยๆอยู่ 3-4 ร้าน(ตามที่ทราบมา) มีร้านหนึ่งรู้สึกจะชื่อ "ดาวเทียม"(ถ้าจำชื่อไม่ผิด..ร้านอยู่เลยวัดพุทธภูมิไปทางสถานีรถไฟราว 200 เมตร) ดูน่ากินมาก ผมไปยืนอยู่พักหนึ่งก็ต้องตัดสินใจย้ายร้านดีกว่า ด้วยเพราะคนเยอะมาก ทั้งคนที่กำลังกินและคนที่รอจะกิน ที่รอใส่ถุงกลับบ้านอีกต่างหาก งวดหน้าจะไปลองชิมแล้วกันนะ ... อีกร้านดูจะหรูหรากว่าหน่อยอยู่เยื้องๆกับร้านดาวเทียม(จำชื่อร้านไม่ได้แล้ว) ท่าจะราคาแพงไปผมเลยขอผ่าน ... อีกร้านที่ผมไปนั่งกินข้าวราดแกง แต่ก็มีอาหารตามสั่งด้วย รู้สึกจะชื่อร้าน "เบตง" (จะมีสัญลักษณ์หนึงของเบตง คือ ตู้ไปรษณีย์ยักษ์จำลองตั้งอยู่หน้าร้านด้วย) ตั้งอยู่ตรงข้ามห้างใหญ่ชื่อ OCEAN(โอเชียน) ร้านนี้คนก็มานั่งกินกันเยอะเช่นกัน