เสือเฒ่าโคราชทวีผลคุยกันมันๆ ประจำเดือนกรกฎาคม

[ArtKorat]

ผมว่านะหาทางเขาแบบว่าเขาใหญ่แล้วล๊อกจานหน้าลงจานเล็กไม่ได้ จากนั้นเกียร์หลังก็ให้แค่ตัวสุดท้ายที่11ฟัน ให้มันรู้ไปว่าขึ้นเขาใช้เกียร์53กับ11 อุ อุ อุ ผมว่านะรายการนี้ขาแรงก็จูงเหมือนกัน

[Ton TWS]

ผมว่านะหาทางเขาแบบว่าเขาใหญ่แล้วล๊อกจานหน้าลงจานเล็กไม่ได้ จากนั้นเกียร์หลังก็ให้แค่ตัวสุดท้ายที่11ฟัน ให้มันรู้ไปว่าขึ้นเขาใช้เกียร์53กับ11 อุ อุ อุ ผมว่านะรายการนี้ขาแรงก็จูงเหมือนกัน

เป็นไงล่ะเบญ แรงนัก เลยถูกเฮียอาร์ตท้าเข้าให้ ต้นว่าเป็นใครก็จูงทั้งนั้นแหละครับ ไม่เว้นแม้กระทั่งบรรดาโปรทั้งหลาย หรือถ้าโปรทำได้ ต้นก็อยากดูครับ

[เสือโรแมนติค]

เสือโรจน์ แวะเข้ามาวันไหนครับ จะได้เตรียม VCD เรียนญี่ปุ่นเบื้องต้นไว้ให้

[เสือเฒ่าโคราชทวีผล20]

เฮีย ArtKorat ถ้า 53-11เขาใหญ่แล้วล๊อกจานหน้าลงจานเล็กไม่ได้ ขาแรงยังลงจูง ขนาดผม 36-34 ยังลิ้นแทบยาวถึงพื้น 555 จะใจร้ายไปไหนกันนี้

[หมอกะเทิน]

ประกาศด่วน
รับสมัครขาช้าทั่วราชอาณาจักร....ไม่ว่าคุณจะเป็นใครเพศอะไร อายุมากน้อยแค่ไหน...เชิญมามาร่วมขาช้ากับผมได้. ตอนนี้ผมเริ่มขาดเพื่อน ๆ ขาช้าแล้ว...เนื่องจากพวกเขาแรงหนีผมหมด....อย่าช้าครับมาลงชื่อกันจะได้มีพรรคพวกมาก ๆ เอาจำนวนให้ชนะขาแรง..อิอิ..

สมัครเป็นแบบถาวร ตลอดชีพเลยครับพี่ (ประเภทหมดทางเยียวยาให้เป็นขาแรง)

[ชาญ]

ประกาศด่วน
รับสมัครขาช้าทั่วราชอาณาจักร....ไม่ว่าคุณจะเป็นใครเพศอะไร อายุมากน้อยแค่ไหน...เชิญมามาร่วมขาช้ากับผมได้. ตอนนี้ผมเริ่มขาดเพื่อน ๆ ขาช้าแล้ว...เนื่องจากพวกเขาแรงหนีผมหมด....อย่าช้าครับมาลงชื่อกันจะได้มีพรรคพวกมาก ๆ เอาจำนวนให้ชนะขาแรง..อิอิ..

อ่านแล้วฮาจริงๆครับลุงอ้วน มีคนบอกต้นว่าขาช้าน่ะมี แต่ไม่ยอมมาสมัครสักที เพราะมัวแต่โม้อยู่นั่นแหละ ฮิฮิ

...ตอนปั่นใหม่ๆ กับพี่อ้วน
ผมขอตามพี่อ้วน นะครับ
ขอประกบพี่อ้วน นะครับ
ขอไปด้วยกันนะครับเราขาช้าเหมือนกัน
พอพัฒนาฝีเท้าดีขึ้น ตานี้แหละถีบพี่อ้วนผมไปอยู่ท้ายกลุ่มเลย
เรื่องโม้ในเสือเฒ่าเรา ชื่อก็บอกหยู่แล้ว มัวแด่ชกลม 555
ท่านใดสมัครขาช้าถาวรตลอดชีพห้ามลาออกนะครับ (ตอบแทนพี่อ้วน)

[บ้านเสือภูเขา]

ลงชื่อขาช้าครับบบพี่อ้วน

[โรจน์ เสือกะเทิน]

เสือโรจน์ แวะเข้ามาวันไหนครับ จะได้เตรียม VCD เรียนญี่ปุ่นเบื้องต้นไว้ให้

...thank you very much so much ครับ...นึกว่าพูดเล่น ๆ จะให้แว่ะไปแถวบ้านเฮียอ้ออยู่เรื่อย...อิอิ วันนี้ไปครับผม ค่ำ ๆ ครับ...หรือเฮียช่วยฝากให้ผมที่ร้านถ่ายรูป speedy ติด ร้านแว่นท็อปเจริญ หลังคลังเก่าก็ได้ครับ ขอบคุณมาก ๆ ครับ...

[ArtKorat]

เฮีย ArtKorat ถ้า 53-11เขาใหญ่แล้วล๊อกจานหน้าลงจานเล็กไม่ได้ ขาแรงยังลงจูง ขนาดผม 36-34 ยังลิ้นแทบยาวถึงพื้น 555 จะใจร้ายไปไหนกันนี้

เห็นขี้โม้นักเลยจัดให้จะได้เป็นขาแรงจูง แล้วก็ง่อยกินขึ้นรถแบบขาอ่อน อิ อิ อิ

อาทิตย์นี้ใครจไปกินผัดหมี่ รถบัสจะออกที่หน้าโรงเรียนอัสสัมนะครับ อย่าไปผิดที่ผิดทางเด้อ!!!
รถเซอร์วิสกะรถบัสจะออกจากโคราชราวๆ6:00เด้อ แล้วเราจะนั่นรถไปชิลๆถึงพิมายเวลาราวๆ 7 โมงเช้ากะอีกนิดหน่อยครับ รถเซอร์วิสมาด้วยเหมือนเดิมครับ แต่จะเอาพ่วงทิ้งไว้ที่พิมายจะได้ไม่ต้องตุเลงลากให้วุ่นวายนะครับ ทริปนี้ขอไถเพื่อนๆค่าเซอร์วิสท่านละ100บาทนะครับ ส่วนที่เหลือผมขอเก็บกะตังเข้ากองทุน เพราะว่าระยะหลังชักไม่ค่อยมีเงินเหลือเข้ากองทุนเลย (ติดลบเป็นส่วนใหญ่) ขอกินติดรถก็แบบเดิมๆครับอาหารลิงสนับสนุนโดยเจ็กแก้ว และผมก็เป็นเกลือแร่และเจเล่(พาวเวอร์เจลไทยแลนด์)

ทริปนี้ อย่าลืมนะครับออกที่หน้าโรงเรียนอัสสัมนะครับ!!!!!

ทริปนี้ไม่รู้ว่าบรรดาเสือเฒ่าขี้โม้ทั้งหลายจะไปด้วยกี่คนน้อ

ตอนนี้คนที่จะไปเขาค้อก็มี ผม เสือกบ ต้น หม่า น้าอ้วนจะตามไปทีหลัง(มีรถตู้ออกจากโรชไปภูเขียวตอนเย็นวันพฤหัสแล้วจะไปสตาร์ทจากภูเขียวปลายทางที่หล่มสักครับ) ใครจะไปเพิ่มอีกหรือเปล่าครับ คอนเฟิร์มให้หน่อยนะครับ ผมจะโทรจองบ้านพักวันพรุ่งนี้แล้วล่ะครับ การเดินทางจะไปเรื่อยๆครับ เพราะว่าจะออมแรงให้มากที่สุดเพื่อไปขึ้นเขาค้อครับ ผมเองไปได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น อย่างมากก็นั่งรถเซอร์วิส ชิลอยู่แล้วสำหรับผม ฝันว่าอยากทำให้ได้ดูซิว่าจะเป็นจริงหรือฟาวล์อีกสองอาทิตย์ก็จะรู้กันแล้ว

[ArtKorat]

ตามที่สัญญาเอาไว้ ภาคแรก ชีวิตในความฝัน ยาวหน่อยนะครับ นั่งเขียนตอนอยู่บนเครื่องบิน

อยากให้น้องๆได้อ่าน มุมมองของคนที่ไม่ได้ทุ่มกับกีฬาจนเกินไป

ตอนที่หนึ่ง เวลาแห่งความฝัน
นึกถึงนักกีฬาอาชีพก็พลอยทำให้ผมคิดถึงอาชีพหนึ่งในสมัยก่อนเมื่อสองพันปีก่อนในยุโรปก็คือ อาชีพนักสู้แกดิเอเตอร์ อาชีพค้าความตายเพื่อความสนุกสนานของผู้ชม อาชีพนี้ก็ไม่ต่างจากนักมวยเท่าไหร่นัก แต่เพียงแค่เมื่อก่อนชีวิตของนักสู้ส่วนมากก็เป็นทาศหรือพวกที่ไร้ค่าอยู่แล้ว จะอยู่หรือตายก็ไม่ทำให้เจ้าของทาศเหล่านั้นเสียดายอะไร ตายไปก็หาทาศใหม่มาตายต่อ มันเป็นไปได้อย่างไรที่คนทั้งคนเกิดมาในโลกที่ต่ำต้อยหรือไม่ก็โดนบังคับมาให้อยู่ในสภาพที่ไร้ค่า ต้องมาตายเพื่อสนองความสะใจของคนดู แต่คิดดูอีกทีดีเอ็นเอของกีฬาค้าชีวิตมันก็ยังคงอยู่ในตัวเราทุกคนเพียงแค่มุมมองของคนเราไม่ได้โหดร้ายป่าเถื่อนเหมือนสองพันกว่าปีก่อนสมัยบรรพบุรุษของพวกมนุษย์โคมันยองคอเคเซี่ยนหัวขาวตาน้ำข้าวที่เราเรียกว่าฝรั่ง แต่มันก็ยังเห็นได้ตราบเท่าทุกวันนี้ และการบริหารจัดการก็ไม่ได้ต่างจากโบราณสองพันปีเท่าไหร่เลย ดูตัวอย่างเช่น ค่ายมวยอยู่มายาวนานมีแชมป์เปี้ยนหลายคนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ทีมฟุตบอลที่มีนักกีฬาที่ผ่านเข้ามารุ่งและโรยราร้างสนามไป ทีมแข่งรถที่มีนักแข่งเป็นดาวรุ่งวันเวลาผ่านไปก็เป็นดาวร่วง จะเห็นว่าการจัดการยังเมือนๆเดิมทุกประการ และจุดจบขอฮีโร่เหล่านี้ก็เลือนลางตามกาลเวลา แล้วทำไมมันยังคงดึงดูดคนทุกรุ่นทุกสมัยให้ก้าวมาเป็นนักกีฬาอาชีพ?

[ArtKorat]

มองทุกวันนี้ ชีวิตคนเรามีโจทย์ที่ต้องแก้ไม่เหมือนกัน บางคนเจอโจทย์ชีวิตเรื่องปากท้อง บ้างก็เจอเรื่องสุขภาพ บ้างก็เจอเรื่องครอบครัว บ้างก็เจอเรื่องชีวิตคู่ บ้างก็เจอเรื่องลูก บ้างก็เจอเรื่องคนรอบข้าง บ้างเจอมันทุกอย่าง การที่เราต้องแก้โจทย์ที่ยากและชีวิตก็ไม่ใช่ดั่งฝัน จะทำอะไรหรือคิดอะไรมันก็ไม่ได้ง่ายนัก เสียดายที่เวลาในช่วงหัวเลี่ยวหัวต่อทุกครั้งดูเหมือนเราแทบจะทุกคนจะไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่มีความปราดเปรื่องเพียงพอต่อสถานการณ์ การตัดสินใจ ณ เวลานั้นมั๊กจะสร้างจุดเปลี่ยนของชีวิตอย่างแน่นอนไม่ว่าจะทางดีหรือทางร้าย หลายคนเลือกทางที่จะลองใช้ชีวิตนักกีฬา ชีวิตของนักกีฬาอาชีพในไทยดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเท่าไหร่ก็เพราะว่าอาชีพนักกีฬาในไทยถ้าไม่ใช่นักมวยกับบอลไทยพรีเมียร์ลีกในตอนนี้แทบจะนึกไม่ออกว่ามีอะไรอีกที่เป็นอาชีพ บางท่านอาจค้านว่าไม่นะเรามีปลามังกร และแทมมี่อยู่ในด้วงใจคนรักเทนนิส อืมผมว่าน้องแทมผมยกให้สองมือเลยครับว่าเธออาชีพจริงๆ ส่วนปลามังกรผมว่าท่าทางอาชีพจริงคงไม่ใช่นักเทนนิสหรอกแต่พรีเซ็นต์เตอร์กางเกงในไข่โผล่ที่เจ้าตัวเป็นพรีเซ็นเตอร์ต่างหากมั๊ง เพราะว่าใช้ชีวิตในนักกีฬาอาชีพได้สั้นจริงๆ นึกเล่นๆตลกฝืดๆว่าทำไมนักกีฬาระดับเทพฯขนาดนี้เวลาโรยจากสนามเทนนิสแล้วไหงหนทางอาชีพทางเลือกด้านธุระกิจมันออกจะเด็กแนวเหลือเกิน จะขายกางเกงในที่ว่าได้กี่ตัวจะพอเอามาเป็นค่าผ่อนรถเฟอร์รารี่ล่ะนี่ แล้วสมรักไม่ได้โม้ หรือแรมโบ้อีสานล่ะ ถึงขนาดเลิกชกแล้วแต่ตัวเองเงินก็ไม่เหลือมากพอที่จะทำอะไรได้นอกจากทำสิ่งไม่เป็นชิ้นเป็นอัน หรือเปลี่ยนมาเข็นรถขายก๋วยเตี่ยว ไม่ใช่ผมดูถูกอาชีพเหล่านี้ผมเชื่อว่าอาชีพอะไรก็ดีทั้งนั้นถ้าเป็นอาชีพที่สุจริต แต่ผมเพียงจะชี้ให้เห็นว่าทางเลือกแรกที่รุ่งโรจน์กับทางเลือกที่เป็นแบ๊กอัพของเค้าเหล่านี้ทำไมมันต่างกันอย่างกับฟ้าและเหว? แล้วเราคิดอย่างไรกับอาชีพนักกีฬาและอาชีพสำรองของเรากันดี

[ArtKorat]

เรามาว่าพื้นฐานนักกีฬาในอเมริกากัน กีฬาอาชีพหลายอย่างในอเมริกามีพื้นฐานมาจากนักกีฬาสมัครเล่นแล้วมาต่อยอดเป็นนักกีฬาอาชีพ ในขณะที่คนเหล่านี้กำลังเป็นนักกีฬาสมัครเล่น พวกเค้าเหล่านี้ได้รับการศึกษาและฟูมฟักทางปัญญาอย่างดีในมหาวิทยาลัยชั้นนำ ที่ให้ความรู้ ดูและเรื่องการเรียน จัดหานักเรียนจำพวกหนอนหนังสือไปประกบด้วยเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเค้าเหล่านี้ในอนาคตด้านนักกีฬาอาชีพถึงแม้ไม่สมหวังแต่อย่างน้อยเค้าได้รับประโยชน์ด้านการศึกษาชั้นดีจากมหาวิทยาลัยชั้นยอด ทำให้เค้ามีความสามารถที่จะประกอบอาชีพภายหลังได้ จะเห็นได้ว่าถึงแม้ในประเทศที่นักกีฬาที่ได้รายได้มหาศาลเค้ายังในความสำคัญกับการติดอาวุธทางปัญญาให้อนาคตนักกีฬาอาชีพเหล่านี้ไว้เป็นทางเลือก ถ้าน้องๆได้ใช้กูเกิ้ลในทางที่เป็นประโยชน์ก็ลองเสิร์ชดูนักกีฒาอาชีพในอเมริกาดูจะพบว่าพวกเค้าเหล่านั้นมีการศึกษาที่ยอดเยี่ยม พวกเค้าเหล่านี้มีอาวุธทางปัญญามากพอกับอาวุธทางด้านกีฬา แล้วเราล่ะเข้าใจว่านักกีฬาอาชีพนั้นแค่ได้เงินตอนไปแข่งอย่างนั้นหรือ คิดเพียงแค่ว่าได้ไปแข่งแล้วจะได้เงินมาใช มีชื่อเสียง เป็นที่ทำให้คนรู้จัก หรือทำเพราะว่าอะไร เรากำลังตามอะไรอยู่ เป็นคำถามที่ต้องถามใจตัวเองให้ดี

เห็นน้องๆพูดถึงฮีโร่ใจใจที่เป็นแรงอินสไปเรชั่นแล้วผมก็ยินดีทั้งตัวน้องๆเหล่านั้นเอง และยินดีกับนักกีฬาผู้นั้นที่ได้เป็นแบบอย่างให้กับนักกีฬารุ่นน้อง แต่อยากฝากไว้ซักนิดเรื่องทำอะไรก็ตามต้องทุ่มเต็มร้อยแต่ระหว่างที่ทุ่มไปข้างหน้าเต็มร้อยก็ต้องมองทางถอยไว้ให้เต็มร้อยด้วยเช่นกัน เวลาแห่งความสุขของเราช่วงวัยที่มีคนสนับสนุนเรื่องเงินให้นั้นค่อนข้างน้อย ชีวิตที่อยู่ในความฝันนี้ถ้าใช้เวลาไม่ถูกมันก็จะหายไป อยากเป็นนักกีฬาอาชีพก็ต้องแบ่งเวลาเรียน แบ่งเวลาซ้อม แบ่งเวลาสังคมและเวลาส่วนตัว แบ่งเวลาครอบครัวให้ถูกต้อง เมื่อเราเริ่มใช้เวลาอย่างหนึ่งไปชดเชยอีกสิ่งหนึ่งเมื่อนั้นเราก็จะเริ่มมีปัญหาในส่วนที่เราให้เวลาน้อยลงตามมา และมั๊กจะมีผลต่อชีวิตเมื่อเราเติบใหญ่

น้องๆบางคนที่เอารุ่นพี่หรือคนที่ประสพความสำเร็จด้านการเรียนเป็นหลัก เป็นโรโมเดล ก็ตั้งหน้าตังตาเรียนตามแบบว่าอาทิตย์ละ80ชั่วโมง เอาสายตาเจาะหนังสือจนเป็นรูได้คิดทางเลือกในชีวิตเผื่อไว้บ้างหรือเปล่า อย่าคิดว่าการทุ่มเวลาให้กับการเรียนแล้วคิดว่าการเรียนจะนำพารายได้มาสู่ตัวเองแต่เพียงอย่างเดียว ถ้าเกิดว่าในภายหน้าพบว่าการเรียนไม่ได้นำพารายได้มาสู่เราอย่างที่เราฝัน ชีวิตเรามิเหลือเพียงแค่ตัวหนังสือและกระดาษใบเดียวที่เรียกว่าปริญญาหรอกหรือ?

แล้วความสุขเดียว ความหวังเดียวที่เรามี มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ให้ความทุกข์แล้วเราจะเหลืออะไร แล้วเพื่อนฝูงที่เคยเล่นกันมาอยู่ตรงไหนในชีวิตเรา แล้วถ้าเรียนสูงจบมาต๊อกต๋อยรายได้ไม่สนองอีโก้ เราก็มานั่งคิดว่ารู้งี้น่าจะไปเป็นนักกีฬาอาชีพดูท่าจะดีกว่าอย่างนั้นหรือเปล่า ผมจะบอกว่าคนที่เรียนจบปริญญามาแล้วต้องหางานแข่งขันกับคนอื่นเป็นล้านๆคนไม่ใช่ง่ายนะครับ และบริษัทในประเทศไทยมันจะมีกี่บริษัทนักเชียว เราจะพบว่าถึงแม้เราตั้งหน้าตั้งตาเรียน แต่คนส่วนใหญ่ก็ไปไม่ถึงฝันที่จะก้าวมาเป็นนักบริหารชั้นนำในองกรณ์ขนาดใหญ่ ส่วนมากจบที่ทำงานไปซักพักก็ออกมาหาอะไรทำเองก็เยอะ แล้วมันต่างจากนักกีฬาที่หากินไปซักพักแล้วก็ออกมาทำงานของตัวเองตรงไหน

[ArtKorat]

สิ่งทั้งหลายทั้งปวงอยู่ที่เราแบ่งเวลาให้ค่ากับมัน ผมจำคำของอาจาร์ญโค๊ชนักวิ่งท่านหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า การที่เราบอกว่าไม่มีเวลานั้นไม่ได้หมายความว่ามีเวลา แต่เพียงแค่เวลาเรื่องอื่นสำคัญกว่าเลยต้องไปทำก่อน แล้วเวลาของน้องๆที่บอกว่าไม่มีเวลาซ้อมล่ะ หรือว่าไม่มีเวลาเรียน ไม่มีเวลาอะไรก็แล้วแต่ มันไม่มีเวลาหรือว่าเราให้เวลากับอะไรในระหว่างช่วงชีวิตในความฝันนี้ ได้ใช้เวลาให้คุ้มค่า ได้ใช้เวลาให้สมดุลย์ ได้ใช้เวลาอย่างมีความหมายเพื่อผลักดันเราไปสู่จุดหมายแล้วหรือยัง ถ้ายังก็ต้องหากระดาษใบโตๆเย็บเป็นปึกๆแล้วดึงออกทีละใบแล้วจะรู้ว่าเราเหลือเวลาน้อยแค่ไหนในแต่ละปีก่อนที่ช่วงเวลาแห่งความฝันนี้จะหมดลง เชื่อหรือไม่ก็ตามแต่เวลานี้มีเพียงแค่20ปีต่อมนุษย์หนึ่งคนเท่านั้นแหละ นอกนั้น มันเป็นเวลาที่จะต้องไล่ตามหาความฝัน และเวลาที่จะต้องเผจิญกับความเป็นจริงและจะต้องตัดสินใจ และโดยส่วนมาเช่วงเวลานี้เราก็ยังไม่ปราดเปรื่องเพียงพอที่จะตัดสินใจ แต่อย่างไรดั่วค่ำที่มีในภาษาต่างประเทศ The Show Must Goes on

ลองคิดดูเวลาที่เราจะต้องตัดสินใจอะไรแต่ละครั้งที่มีผลกระทบต่อชีวิตเราเป็นอย่างมาก เราจะรู้ตัวเราเองว่าเรายังไม่ปราดเปรื่องพอที่จะตัดสินใจเกือบทุกครั้ง
แต่สิ่งที่เราจะช่วยเหลือตัวเราเองได้ก็คือการเตรียมทางเลือกไว้มากๆให้เราก้าวเดิน ตอนต่อไป ชีวิตไล่ตามความฝัน ไว้หาเวลาเขียนได้แล้วจะเอามาโพสอีกทีเน้อ

[Maa]

เขียนดีมากๆครับ ถูกใจผมเลย...

[เอก(RAMAII)]

ได้ทั้งมุมมอง และความรู้ที่หลากหลายไปอีก ขอบคุณครับพี่