ในกลุ่มหลังมีพี่ตุ้มปั่นนำอยู่ ตามด้วยเก๋ และผมปิดท้าย ไม่นานหลังจากที่เราฝ่าดงโคลนมาได้สักพัก ก็เกิดเสียงดังมาจากล้อหลังรถพี่ตุ้มเสียงเก๋ตะโกนบอก
"ยางลั่ว"
แต่ดูเหมือนพี่ตุ้มจะหูอื้อ และยังคงออกแรงกดลูกบันได้อย่างเมามันต่อไป จนกระทั่งลงยางออกจนหมด ขอบล้อกระแทกกับพื้นถนนสะท้านจึงหยุดรถ
"จบแล้ว.....ผมจบทริปแล้ว เก๋กับพี่ปั่นกันต่อไปให้ถึง เดียวผมโทรบอกรถเซอร์วิสให้มารับ"
"ทำไมต้องมาเจอกับผมคนเดียวด้วยก็ไม่รู้" พี่ตุ้มพูดออกมาอย่างผิดหวังและท้อแท้กับตัวเอง
ณ เวลานั้นใกล้มืดเข้าไปทุกที ทุกคนอยู่ในสภาพที่อ่อนเพลีย หมดสภาพ หนาวสั่น และเปียกโชคไปทั้งตัว
จากนั้นเก๋ออกรถปั่นต่อ ส่วนผมรอเป็นเพื่อนจนกระทั่งแน่ใจว่าสามารถติดต่อรถเซอร์วิสได้
"ไม่.....ไม่ เดียวรถเซอร์วิสมาผมจะปะยางแล้วปั่นต่อให้จบทริป มันต้องปั่นให้ถึงสิ เหลืออีกแค่ 15 กิโลเอง ต้องจบ"
พี่ตุ้มพูดกับผมอย่างเด็จเดี่ยว
"พี่ปั่นตามเก๋ไปเลย เดียวผมตามไป"
ผมเร่งสปีดตาไปจนทันเก๋ซึ่งไม่มีไฟหน้าเช่นเดียวกันกับผม ในขณะนั้นท้องฟ้ามืดสนิด ถนนไม่มีไฟทาง และเต็มไปด้วยหลุมบ่อเราสองคนไม่สามารถทำความเร็วได้เลย และอีกไม่นานพี่ตุ้มก็ตามมาสมทบกับพวกเราอีกครั้ง และขึ้นนำทางด้วยไฟหน้ารถที่สว่าง
ด้วยระยางที่เหลือเท่าไรตอนนี้ เส้นทางจะขึ้นเนินสักเท่าไร ณ ตอนนี้ ถนนจะมีหลุมบ่อสักเท่าไร ณ ตอนนี้ไม่มีใครสน ดูเหมือนทุกคนเพ่งสมาธิไปที่การกดลูกบันไดเพือให้มันส่งแรงผ่านโช้ลงไปที่ล้อหลัง........อีกไม่ถึงสิบกิโล......"หลวงพระบาง"
เฮ้ย...........ทางนี้ เสียงตะโนของต้องและเฮียตูนดังข้ามถนนมา"ถึงแล้ว" "หลวงพระบาง พวกเราถึงแล้ว"
วู่................"กรู ถึงแล้ว"...........................พี่ตุ้มตะโกนสุดเสียง
______________________________________ 
ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ 
