เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. โชคดีที่ไม่มีรอยร้าวที่แนวเชื่อมของเฟรม
ก่อนออกเดินทางผมพบว่าที่สูบลมจักรยานของผมมันหายไปเสียแล้ว
มันคงหายไปหลังจากหยิบออกจากกระเป๋าเพื่อสูบลม แล้วเสียบไว้กับหนังยางรัดของบนตะแกรงหลัง
แรงกระแทกระหว่างการเดินทางคงทำให้มันตกหล่นที่ไหนสักแห่ง
สูบลมจักรยานหล่นหายดูเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็ในเมื่อเรายังมีสูบลมของเพื่อนเหลือให้ใช้งานอยู่อีกตั้งหนึ่งอัน
แต่ถ้าสูบที่เหลือมันเกิดพังหรือหายขึ้นมาอีกล่ะ
สะเพร่าและเลินเล่อที่สุด
ผมด่าตัวเองในใจอีกครั้ง...เช้านั้น

[นพพล]

. สิบเอ็ดโมงวันที่25มกราคม จักรยานสองคันเดินทางทวนลมหนาวอีกครั้ง
เสียงลมที่กระหน่ำเข้าชนใบพัดของยักษ์สีขาวเหล่านั้นยังคงกระหึ่มก้องอยู่บนสันเขาแห่งเมืองต้าลี่

[นพพล]

. กังหันลมตัวสุดท้ายถูกเราทิ้งหายไปนานแล้ว
เส้นทางบนภูเขานั้นขึ้นๆลงๆ เหมือนเรากำลังโต้คลื่นทะเลหากแต่เป็นคลื่นภูเขา
นี้คือจุดเริ่มต้นของการจะไต่ขึ้นสู่ที่ราบสูงธิเบต แต่ก็เป็นแค่บันไดขั้นแรกแค่นั้น ที่ราบสูงธิเบตก็ยังคงอีกไกล
จากจุดสูงสุดของเส้นทางภูเขาเราถลาลงสู่เมืองในแอ่งกระทะ
บ้านเรือนสีขาววางสลับกับแปลงผักสีเขียวลดหลั่นอยู่ตามตีนเขา
ไม่นานเราก็เข้ามาในเมืองเล็กๆแห่งนี้
ที่นั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มต้อนรับเรา

[นพพล]

. ร้านของเธอตั้งอยู่ริมถนน ภายในร้านมีโต๊ะกลมตัวใหญ่วางอยู่
ประดับฝาร้านด้วยขวดเหล้าและกระป๋องเบียร์สารพัดยี่ห้อ เรากินกาแฟแก้วแรกในจีนที่นี้
การสั่งอาหารก็เหมือนครั้งที่ผ่านมาคือเดินเข้าไปในครัวแล้วชี้ผักชี้เนื้อก็เป็นอันเข้าใจกัน
เราต้องการซื้อข้าวสารแต่สื่อกันไม่เข้าใจ มีเพียงรอยยิ้มอย่างงงๆหลังจากต่างฝ่ายต่างสื่อกันไม่ค่อยเข้าใจ
เพื่อนผมพิมพ์คำศัพท์ภาษาจีนที่ใช้มักใช้กันบ่อยๆติดตัวมาด้วย เขาพยายามมองหาคำว่าข้าวสารแต่ไม่เจอ
มันยากพอๆกับที่พยายามมองหาข้าวสารในครัวแต่ก็หาไม่เจอเช่นกัน
ท้ายสุดเราได้แค่ข้าวสวยมาหนึ่งถุงสำหรับกินในมื้อเย็นของวันนั้น
แต่ลึกๆแล้วเพื่อนผมยังอยากจะหุงข้าวทำกับข้าวกินในเย็นนี้อยู่ดี
ชีวิตหน้าเต็นท์เหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่างถ้าเราไม่ได้หุงข้าวกินเอง

[นพพล]

. ไม่ใช่เฉพาะเพื่อนแต่เป็นผมด้วยเช่นกันที่รู้สึกมีความสุขกับการทำอาหารอยู่หน้าเต็นท์ในมื้อเย็น
แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนที่รับหน้าที่ปรุงแต่งอาหาร
ผมว่าเสน่ห์ของการเดินทางด้วยจักรยานมันอยู่ตรงนี้
ลุ้นว่าจะได้นอนที่ไหน หลังจากทนเหนื่อยตากแดดร้อนมาทั้งวัน
หลังห้าโมงเย็นจะเป็นเวลาที่เราต่างสอดส่ายสายตาหาจะพักแรม
หลังจากนั้นเป็นเวลาผ่อนคลายทุกอย่าง
เครื่องปรุงอาหารการกินแทบทุกอย่างจะถูกนำมาวางตรงหน้า
ขาดเหลืออะไรก็ปรับปรุงปรับแต่งไปตามสถานการณ์
หากโชคดีปั่นผ่านตลาดสดก็อาจได้เนื้อสัตว์พวกไก่หรือปลามาทำเป็นอาหาร

[นพพล]

. ครั้งหนึ่งในการปั่นรอบทะเลสาบสงขลา
ผมแวะซื้อปลาช่อนที่ตลาดก่อนจะนำปลาวางแผ่ตากแดดบนกระเป๋าหลังจักรยานทั้งวัน
เย็นวันนั้นจึงได้กินแกงส้มปลาช่อนสุดอร่อยทั้งที่เครื่องปรุงบางอย่างก็มีไม่ครบ
มันก็แปลกดีทั้งๆที่เวลาอยู่ที่บ้านผมก็ไม่ชอบเข้าครัวทำกับข้าวเพราะไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกอะไร
ออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำกับการช่วยแม่ตำน้ำพริกสับเนื้อหมูหรือขูดมะพร้าว
แต่ยามแล่เนื้อปลาหรือสับไก่อยู่หน้าเต็นท์กลับเป็นเรื่องสนุกมากมาย
พอๆกับที่เพื่อนผมสนุกกับการปรุงแต่งรสชาติของแกงส้มปลาหรือผัดเผ็ดไก่อยู่หน้าเต็นท์
หรือว่าจริงๆแล้วมันอาจไม่ใช่แค่การปรุงอาหารแต่มันคือความสนุกของชีวิต

[นพพล]

. ออกจากเมืองมาไม่นานภูเขาก็กลับมาอีกครั้ง
เราเจอหิมะครั้งแรกในบ่ายวันนั้นในขณะที่กำลังปั่นขึ้นสู่ภูเขาลูกหนึ่ง
หิมะส่วนใหญ่ที่เจอจะอยู่ภายใต้ร่มเงาที่ไม่โดนแดดของต้นไม้เป็นส่วนใหญ่
จากสีขาวๆที่เห็นอยู่บนยอดเขาไกลลิบที่ต้าลี่แต่บัดนี้กลับใกล้แค่เอื้อมมือไปหยิบจับ
เหมือนได้ยินเสียงปืนปล่อยตัวนักวิ่งร้อยเมตร
ทันทีที่จอดจักรยานข้างทางพวกเราก็เกือบจะวิ่งเข้าไปหามันทันที
ราวกับเด็กวิ่งเข้าไปแย่งของเล่นก็ไม่ปาน

[นพพล]

. บ่ายนั้นหากใครบางคนผ่านมาแถวนั้นคงเห็นคนสองคนวุ่นวายถ่ายรูปอยู่กับหิมะกองเล็กๆกระดำกระด่างแถวนั้น
ถ้าหิมะเหล่านั้นมีมากพอบางทีพวกเขาอาจตุ๊กตาหิมะเล่นก็ได้
ไม่แปลกเพราะถ้าจะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงป็นการโกหกตัวเองมากมาย
เพราะนี้คือครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้มีโอกาสจับหิมะ
เวลานั้นเราจึงควรดีใจ

[นพพล]

. แถวบ้านผมถ้าจะมีเกล็ดน้ำแข็งลักษณะอย่างนี้ก็น่าจะเป็นน้ำแข็งใสราดน้ำแดงในร้านข้างถนนเสียมากกว่า
ตอนเด็กผมยังเคยคิดไปว่าน่าจะเอาน้ำแดงราดลงบนหิมะแล้วกิน
ผมว่าเด็กไทยหลายคนคงเคยคิดเหมือนผม
แม้แต่ผู้ใหญ่บางคนก็คงแอบคิดเหมือนกัน

[นพพล]

. บนป่าสนเขาแห่งนี้หิมะยังคงมีให้เห็นอีกเป็นระยะตลอดทางหลังจากนั้นกระทั่งเราลงจากภูเขา
มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองเล็กอีกเมืองหนึ่งในเย็นวันนั้น

[นพพล]

“พี่เดี๋ยวจอดที่ปั๊มน้ำมันข้างหน้านะ” เพื่อนของผมบอก

“ทำไรเหรอ”

“ซื้อน้ำมันดีเซลดีกว่าเอามาทำเตา อยากกินแกงพุงปลาเต็มที” เขาหมายเครื่องแกงไตปลาที่พกมา

“ทำไง” ผมทำหน้างงๆ

“ก็เดี๋ยวเอาน้ำมันใส่กระป๋อง แล้วหาเศษผ้ามาทำไส้ตะเกียง เหมือนตะเกียงกระป๋องสมัยก่อน”

นั่นสิทำไมผมลืมไปเลยเรื่องตะเกียงน้ำมันไปได้ ทั้งๆที่ตอนเด็กๆก็คุ้นเคยกับตะเกียงเหล่านี้พอสมควร
ทุกครั้งที่ไฟฟ้าที่บ้านดับ ยายจะจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดทุกครั้ง
และทุกครั้งเด็กอย่างเราจะไปเล่นอยู่ใกล้ๆตะเกียงนั้น
เล่นกับไฟและเล่นกับเงาโดยทำมือเป็นรูปต่างๆแล้วทายกันอย่างสนุกสนาน

[นพพล]

. เย็นนั้นแสงจากเตาน้ำมันของเราก็ส่องสว่างจ้าท่ามกลางความมืดของดงสนที่เรากลางเต็นท์
แม้พลังงานความร้อนที่ได้จะมีไม่มากแถมยังส่งควันสีดำออกมาด้วยมากมาย
แต่ที่สุดน้ำแกงของแกงไตปลาก็เดือดพล่าน

[นพพล]

. จิ้งหรีดเรไรส่งเสียงอยู่ในดงสน
วิบวับแสงไฟส่องสว่างกลางความมืด
แมลงบางตัวเริงร่าเข้ามาเล่นไฟ
เงาของพวกเขาเริงรำส่ายไปมาอยู่บนผนังเต็นท์
สายตาของคนบางคนมองตะเกียงดีเซลนั้นเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่
เขาเผลอยิ้ม

[นพพล]

วันนี้พักแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้มาโพสต์ต่อครับ

[ผู้หญิงตะวันออก]

ภาพสวยเรื่องเล่าชวนอยากร่วมผจญภัยไปด้วย