กิตติพงษ์ กองแก้ว ชายหนุ่มจักรยานและการเดินทางชีวิตในทิเบต

[โอ๊ตนนท์]

โอ๊ตนนท์...นี่ คือ พี่ทอมเสือแดงน่ะ


ที่ฉันไปเจอพี่ทอมเสือแดงในทริป “ปั่นเสือพับลุยเดี่ยวขึ้นเขื่อนขุนด่านปราการชล” เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2552

แหมพี่ออย เดี๋ยวกลับไทย ก็น่าจะเจอกันบ่อยๆขึ้นนะ เห็นกลุ่มรวมมิตรคืนชีพแล้วนี่นาช่วงเนี่ยะ ถึงเวลาปัดฝุ่น ออกมาปั่นกันได้แล้ว..ว พี่ออยหล่ะ ห้ามเบี้ยวทุกทริป มีเบี้ยวทริปไหน จะตามไปลากถึงบ้านเลยเชียวขอบอก ฮ่าๆๆ
เรื่องราว ที่จอดรถจักรยานในห้าง...ง
ในชีวิตประจำผม ใช้จักรยานในการเดินทางไปได้ทุกๆที่ในกทม แทบจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต..วันไหนจักรยานไม่มีปั่น วันนั้นต้องนั่นรถ เดินทางแทน รู้สึกว่ามันต้องเร่งรีบกว่าเดิมขณะรถติดเราก็เครียด จะไปทันไหมน้อ รถเมื่อไหร่จะขยับ มองไปข้างนองเห็นช่องว่างระหว่างรถ นึกภาพจินตนาการเสมอ ถ้าเราปั่นจักรยาน ตอนนี้คงปั่นซอกแซกระหว่างรถนำไกลลิ่วแล้ว....ว
และอีกอย่างนึงที่ผมชอบปั่นจักรยานในเวลาเข้าห้าง ก็คือจอดฟรี........
ส่วนมากผมจะใช้จักรยานในการเดินทางไปทุกหนทุกแห่งในรัศมี ห้าสิบกิโลเมตรอยู่แล้ว และก้ไม่พ้นเรื่องการจอดรถในห้างต่างๆ ซึ่งผมไปจอดไม่เคยเสียค่าจอด.....แต่ว่า....
มีครั้งหนึ่งที่ผม..จะไปซื้อของ และเดินดูของแถวๆบ้านหม้อ ก็จะเอาจักรยานไปจอดที่ห้างดิโอล์ดสยามบ่อยๆ.....
ประจำ ซึ่งเดือนนึงผมไปห้างนี้ สองถึงสามครั้งเพราะว่าผมชอบซื้อชิ้นส่วนอิเลคโทรนิคมาต่อวงจรใส่ รถจักรยานกู้ชีพของผมบ่อยๆ(มันพังบ่อย ).... ครั้งนั้นผมผมต้องการไปซื้อเครื่องมืออิเลคโทรนิคที่ห้างอมรใน ดิโอล์ดสยาม....
.... ผมก็ขี่จักรยานเข้าไปจอดตามปกติอย่างทีเคย..ในตอนนั้นมีผู้หญิงรูปร่างอ้วนนิดหน่อย นั่งเก็บค่าจอดมอเตอร์ไซด์อยู่หน้าทางเข้าซึ่งปกติ ผมเข้ามา คนเก็บค่าที่จอดคนอื่นจะบอกดีๆว่า เขาไปได้เลยครับ ..ประมาณนั้น แต่ครั้งนี้ผม ก็กำลังขี่เข้าปกติ แต่โดนเรียกให้หยุดบอกว่าต้องจ่ายค่าจอดจักรยาน....
ซึ่งผมเองก็ถามว่า เมื่อก่อนไม่เห็นเก็บเลย ผมมาตั้งหลายครั้ง มาหลายปีแล้วด้วยตอนนี้เก็บค่าจอดแล้วเหรอ?? เจ๊คนนั้นบอกว่าใช่... ทำหน้าดุๆหน่อย.. ผมก็เลยต้องยอมจ่ายค่าจอดจักรยาน เลยถามว่าเท่าไหร่ เขาบอกว่า สิบบาท..ราคาเท่ามอเตอร์ไซด์?? ผมก็ไม่มีทางเลือกก็ต้องให้เขา.... หลังจากนั้น.. ผมก็รอรับบัตรค่าจอดรถ แต่ว่าเขาไม่ให้ผมกับไล่ผมให้เข้าไปจอดเลย?? ผมชักเริ่มงง ก็เลยยังไม่เข้า ถามว่า ทำไมผมจ่ายเงินเหมือนกันไม่ได้บัตรจอด?? เขาก็เลยว่าใส่ ว่าแล้วจะให้ยังไงหล่ะ จักรยานไม่มีเลขทะเบียนรถจะให้เขียนยังไง???
....... ผมก็ไม่ยอมจะเอาบัตรจอดให้ได้ เขาก็เลยเขียนแบบโมโห แล้ว เขียนคำว่า NO ตัวใหญ่ตรงช่อง หมายเลขทะเบียนรถ...
.. แล้วฉีกมาให้ผมทั้งต้นขั่วเลย....ย..ผมได้แล้วก็รู้่สึกแปลกสงสัย เคืองๆนิด ไรหว่า ปั่นมาตั้งนาน แถมมาทีนี่บ่อยๆด้วย ทำไมคราวนี้ถึงต้องมาจ่ายค่าที่จอดรถด้วยเนี่ยะ??
........ แล้วการให้ต่างจากรถมอเตอร์ไซด์ ที่เขาเหลือ ต้นขั่วไว้ในเล่ม แต่อันนี้ให้ผมทั้งต้นขั่ว.....หลังจากนั้นผมก็ขึ้่นไปบนห้าง แล้วก็ถาม รปภ ทุกคนที่ผมเดินผ่านเจอว่า ..... จักรยาน เสียค่าที่จอดจักรยานด้วยเหรอ?? คำตอบจากรปภ ทุกคนบนห้าง ตอบว่าไม่เสีย ....
ผมชักเริ่ม รู้สึกสงสัยมากขึ้นโกงกันเปล่าเนี่ยะ หลังจากซื้อของเสร็จ ผมก็โทรศัพทืไป ตามหมายเลข บริษัท ที่อยู่ในบัตรจอด โทรไป สิบครั้ง ไม่มีใครรับสาย แต่ก็เอาเถอะ คิดเสียว่าทำทานไปแล้วกัน.......
........... และครั้งหลังมาผมก็มาจอดที่ดิโอล์ดสยามตามปกติไม่มีปัญหาอะไรเลย(แต่ไม่ได้เจอช่วงกะเดี๋ยวกับเจ๊คนนั้น)...ตกลง เสียหรือว่าโกงกันแน่???
แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือน ก็มีเหตุการ์อีกรอบนึง ในขณะที่ปั่น เข้าไปที่จอดมอเตอร์ไซด์ เขาบอกว่าจักรยาน เข้าไปจอดที่จอดมอเตอร์ไซด์ไม่ได้?? ผมเริ่มนึกในหัว เอาอีกแล้ว จักรยานมันเป็นศัตรูกับห้างนี้หรือไงนะ?? ก็เลยถามว่าทำไม เขาก็ตอบว่า จอดไม่ได้ แค่นั้น... แต่ผมก็รู้สึก ทำไมมาเป็นแบบนี้อีกแล้ว ก็เลยไปจอดตรงรั่วจักรยาน แต่ด้านนอกแทน แล้วรีบไปซื้อของที่อมร แล้วเดินกลับมาที่ ทางเข้าเก็บค่าจอดมอเตอร์ไซด์ แล้วก็ถามว่า หัวหน้า รปภ คุณอยู่ที่ไหน...
เขาก็อ้ำอึ้งไม่ยอมบอก ผมเลยไปถาม รปภคนอื่น เขาชี้ไปที่ออฟฟิต ที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร ผมก็เดินเข้าไปในออฟฟิต
และคุยกับหัวหน้า รปภ ว่าทำไมถึง จักรยานจอดที่จอดมอเตอร์ไซด์ไม่ได้แล้ว และผมก็เปิดโทรศัพท์ บันทึกเสียงไว้ เพราะต้องการจะเอามาเล่าที่เวปไทยเอ็มทีบีด้วย ถ้าหากว่าห้างนี้ไม่อนุญาตให้จักรยานจอด แต่หัวหน้า รปภ เขาปฎิเสธที่จะตอบคำถาม ถ้าผมเปิดบันทึกเสียงที่โทรศัพท์ของผม ผมก็เลยหยิบมาปิดแล้วก็ถามต่อ คราวก่อนก็เก็บค่าจอด มาคราวนี้ไม่ให้จอด เพราะอะไรหรือ??... รปภ เขาก็อ้างว่า เคยมีคนมาจอด จักรยานแล้วไม่มาเอาจักรยาน และก็มี มาเอาจักรยาน ตอนตี สามซึ่งเลยเวลาห้างปิดแล้ว ... ผมก็เลยบอกว่า แล้วนั่นเกิดขึ้นบ่อยหรือ?? ผมมาซื้อของที่นี่ก็บ่อย มาตั้ง หลายปีแล้ว เดือนนึง ก็มา ครั้งสองครั้ง ไม่เคยมีปัญหา แต่ ทำไมพักหลังถึงมีปัญหาเยอะจัง เคยไปจอดหลายๆห้าง ไม่เคยมีปัญหาแบบนี้ ...
จนในที่สุด รปภ ก็เอ่ยปากขอโทษและบอกว่าจอดได้?? เห้อ ผมออกมาแบบเสียเวลา ต้องรีบกลับบ้านมีงานให้ทำอีกเยอะแยะ แต่ก็อยากจะรู้ความจริงว่าทำไม ผมว่า บางห้าง ทางห้างไม่ได้บอกกฎอะไร แต่ทาง รปภ ที่ห้างจ้างมา เขาตั้งกฎเองเสียมากกว่า....มั๊ง........

[โอ๊ตนนท์]

การพบกันครั้งแรก ก้อง.... เพื่อนชาวฮ่องกง...
ในเช้ามืดวันอาทิตย์หนึ่ง ...... ผมเลิกงานอาสา เคสสุดท้ายราวๆเกือบหกโมงเช้า...
แล้ววันนั้นมีนัด ทริปปั่นไปพระราชวังบางประอิน ที่อยุธยาด้วย... ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าผมมีโอกาสมีทริปเมื่อไหร่ ผมไม่พลาดแน่ๆ ผมรีบปั่นจาก ย่านถนนข้าวสาร ไปจุดนัดพบที่ร้านครูอ้อ เพราะคำนวนไว้ว่า ผมออกไปสายป่านนี้ ทริปของ ทีซีซี คงล่วงหน้าไปก่อนแน่ๆ
แต่ผมก็มายางรั่ว ตรงถนนโลคัลโรด หน้าสนามบินดอนเมือง... เสียเวลาปะยางไปราวห้านาที....
หลังจากปะยางเสร็จเลยรีบปั่นแบบ เร็วที่สุดเพราะเดาได้ว่า ตอนนี้ กลุ่มจักรยานคงออกจากร้านครูอ้อกันแล้วแน่ๆ.... ด้วนสภาพที่ยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน แรงปั่นผมก็คงจะ มีออกมาไม่มาก เพราะการปั่นในสภาพแบบนั้น ผมจะเน้นปั่นแบบ ประหยัดแรง ออมแรงมากที่สุด ได้แค่ ความเร็วราวๆยี่สิบ เท่านั้น.... ผมคิดว่าไม่น่าทันแล้วแน่ๆ ว้า....นี่ผมจะพลาดทริปเหรอ?? ไม่ได้ไปอยุธยานานแล้วนะอยากไป ไม่อยากหลุดกลุ่ม ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาปั่นต่อไป จนในที่สุดก็ ถึงร้านครู้อ้อ ไม่มีใครอยู่แล้ว....แต่ผมก็ต้องพักเลยสั่งกาแฟ ดื่มแก้วนึงกับน้ำอัดลม ขนมปัด รีบๆกินภายใน สิบนาที....แล้วรีบคว้าจักรยานปั่นต่อ.........
หลังจากฟื้นแรงมาได้หน่อยในที่สุดก็ปั่นตามทันแล้ว...ว แต่เอ... ทำไมมีแค่สองคันเอง???... คนนึงเป็นอาที่อยู่ ทีซีซี อีกคน...ใครหว่าไม่เคยเห็นหน้า...ปั่นก็ช้า..หนืดๆ เหมือนปั่นชมนกชมไม้เลย???.... ใครกัน..
ผมก็เริ่มขี่ไปประกบทักทายอา แล้วก็ได้ข้อมูลว่า...คนเนี่ยะคนต่างชาติชาวฮ่องกง พูดไทยได้นิดหน่อย...ผมเลยดูลักษณะการปั่นแล้วมีหลายอย่างต้องแก้ก่อนที่เขาจะหมดแรง....
เพราะใจผมก็คิดว่า ถ้าปั่นความเร็วขนาดนี้ไม่มีทางตามกลุ่มทันแน่ๆ....อาแป๊ะ ในทีซีซี ยังปั่นเร็วกว่าอีก ก็เลยเข้าไปคุยกับ คนฮ่องกงคนนี้ ไทยบ้างภาษาอังกฤษบ้าง แต่ส่วนมากใช้ภาษาอังกฤษ เพราะเขาเพิ่งเรียนภาษาอังกฤษแค่สองอาทิตย์ และภาษาไทยของเขาผมต้องมาแปลเป็นไทยอีกทีถึงเข้าใจ จนในที่สุดก็บอกให้เขาหยุด..
และก็เริ่มตั้งเบาะนั่งให้เขาใหม่...ทีนี้ผมขี่ประกบเลย เพราะว่าใกล้ถึง พระราชวังบางประอินแล้วเริ่มตามเขาทัน ผมเริ่มสอน เวลาปั่นอย่ามองพื้นถนน จะทำให้ตาลายและมึน จิ๊บน้ำบ่อยๆ ก่อนที่จะกระหายน้ำ เป็นต้น.....
และแล้วผมก็มาถึง พระราชวังบางประอินเป็นครั้งแรกที่ผมได้ มาเที่ยวที่นี่ แต่เสียดาย ไม่มีโอกาสข้ามไปดูพระราชวัง เลยยังอยู่ ที่ฝั่งที่เดิม..... หนุ่มฮ่องกงคนนั้นก็ มาทำความรู้จักกับผมอีกครั้ง แนะนำให้รู้จักว่าชื่อก้อง เพิ่งซื้อจักรยานได้เมื่อวานซืนเองมั๊ง แล้วก็มาปั่นร่วมทริปเลย.. ผมก็ถามว่าพักอยู่ที่ไหน เขาบอกว่าแถวๆในถนนข้าวสาร ผมก็บอกว่าตอนดึกๆผมก็ทำอาสาอยู่แถวๆนั้น ว่างๆ มาปั่นเล่นกันได้ตอนดึกๆ หรือไปหาอะไรกินกัน แล้วเขาก็บอกชื่อเกสเฮาท์ของเขา ผมฟังไม่ค่อยถนัด แต่ขึ้นต้นด้วย D???

หลังจาก เริ่มเดินทางกลับ ผมก็ คอยปิดท้ายเหมือนเดิมแต่สังเกตุ ก้องหายไปแล้ว... แต่คิดว่าคงไม่เป็นไรเห็นบอกว่าจะไปปิดทริปกันที่สวนรถไฟ ผมก็เลยปั่นปิดท้าย กลุ่มเหมือนเดิม.. แต่เอ.. ไม่เจอก้องเลย ผมรอที่สวนรถไฟยันพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วก็ยังไม่เห็น เลยชักเริ่มห่วง เพราะว่าถามใครๆ ก็ไม่เห็น.หายไปไหนหรือเปล่า หรือหลงทางไปไหน?? หรือว่ายังไม่กลับ..??
ผมเลยปั่นไปถนนข้าวสาร ตามหาเกสเฮาท์ ขึ้นต้นชื่อด้วย D ซึ่งผมรู้ว่า เกสต์เฮาท์ชื่อแบบนี้มีเพียงสอง แห่งเท่านั้น ผมก็เลยเดินไปถาม ทั้งสองแห่งจนในที่่สุดก็เจอชื่อว่าพักเกสเฮาท์ ดิโด้......
แต่ว่ายังไม่กลับไม่เลย...... ผมชักห่วง ไปทริปไม่กลับมาคนนึง... เกิดอะไรขึ้น จึงได้เขียนโน๊ตไว้ และเบอร์โทร...กลับ.. แล้ววันนั้น ผมก็ทำอาสาต่ออีกหน่อย ก่อนจะกลับ (ไม่ได้นอนสองวันแรงจะหมดเลยทำทั้งคืนไม่ได้)
แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาเลย เลยกลับไปดูเกสเฮาท์อีกครั้ง ก็ได้เจอ พอดี เพิ่งเข้ามาในเกสเฮาท์... เลยโล่งอกไปที ...
หลังจากนั้นก้องก็ชวนออกไปหาอะไรกินข้างนอก.... กันสักพักก็พามาส่งเกสต์เฮาท์ และผมก็ปั่นกลับนนท์ โดยใช้ออโต้ไรด์เดอร์(ปั่นหลับใน) เกือบตลอดทาง ถึงบ้าน รีบอาบน้ำแล้ว รีบล้มตัวนอน โดยไม่มีว่างให้คิดเรื่องทริปวันนี้เลย......

[โอ๊ตนนท์]

การสูญเสีย บุคลากรสำคัญ และคนจักรยาน อ.ทวีพร ....
ในขณะที่ผม จะเข้าทำงาน ก็แวะเล่นเน็ต ไปเจอกระทู้ เกี่ยวกับอุบัติเหตุ รถเมล์ ชนจักรยานเข้า...ซึ่งๆผมเองก็รู้สึกเสียใจและรู้สึกแย่ๆ เพราะว่า ผมเองก็เป็นคนที่ใช้จักรยานในชีวิตประจำวันเช่นกัน.......
....พอได้อ่าน ข่าวในกระทู้ และ ในหนังสือพิมพ์ ยิ่งรู้ว่า ข่าวนี้ ไม่ใช่ แค่ทำให้เสียชาวจักรยาน ไปเท่านั้น แต่ยังเสียบุคลากรสำคัญ ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายมาก ยิ่งอ่านประวัติของ อ.ทวีพร ยิ่งได้รู้ ว่า อ.ทวีพร สร้างผลงานไว้มากมาย.....
และชาวจักรยาน ก็มารวมตัวกันที่ลานพระรูป เพือต้องการเรียกร้องขอ เส้นทางจักรยาน และความปลอดภัย ให้กับชาวจักรยาน ถึงแม้ว่า วันนั้นไม่ใช่วันหยุด แต่ก็มีชาวจักรยานไม่น้อย ร่วมกันมารวมตัว ที่จะไปยื่นหนังสือ แก่รัฐมนตรี กระทรวงคมนาคม ซึ่งวันนั้นผมก็เลย หาโอกาสขอผู้จัดการเปลี่ยนกะ เข้างาน ขอเข้าเช้า และชวนก้อง มาร่วมด้วย ก้องยังเอ่ยมาว่า ชาวจักรยานใน ไทยนี้ สามัคคี กันจริง.........
หลังจากยื่นหนังสือให้ตัวแทน รัฐมนตรีคมนาคมแล้ว เราก็เดินทางไป วัดมกุฎกษัตริย์ บรรยากาศ ค่อนข้างซึม ได้พบ ภรรยาของอาจารย์ ออกมาตอนรับ ซึ่งการจากไป ของ อ.ทวีพร กระทันหันมากๆ ผมรับความรู้สึกได้ถึงการสูญเสียของครอบครัว และ บุคลากร สำคัญของชาติ ที่ฝาก ผลงานไว้มากมาย....
ผมกับก้องจะไป งานสวดทุกคืน หลังเลิกงาน... มีบรรดา ชาวจักรยาน มาร่วมงานด้วย จนถึงวันพระราชทานเพลิงศพ... ก่อนจะประชุมเพลิง ก็มีการอ่านกลอน...แด่อาจารย์ทวีพร ซึ่งได้ฟังแล้ว น้ำตาแทบจะซึม.... กันทั้งงาน.....


ถึงแม้ว่า ชาวจักรยานจะพยายามเรียกร้อง เรื่องให้ความสำคัญกับชาวจักรยาน ไม่ว่าทางจักรยาน ความปลอดภัย หรือ สิ่งอำนวยความสะดวก ..รวมถึงรณรงค์ชวนใช้จักรยาน หลายๆครั้ง แต่การตอบรับยังน้อยมากๆ หรือ ทำให้แต่การใช้ประโยชน์ ไม่ได้เป็นไปตามที่ควร อย่างเช่น ทางจักรยานบางสาย ที่ยังเป็นแค่เพียงเอาสีมาทา แต่ชนกับ เสาบ้าง มีหลุมบ้าง
มีคนมายึดพื้นที่ทางจักรยานบ้าง........ จึงทำให้ผมคิดและนึกเสมอ....กับคำว่า.....คำทำไม่ได้ใช้ คนใช้ไม่ได้ทำ.....
ผมคิดว่า ถ้าเป็นไปได้ การทำทางจักรยาน ควรจะต้องให้ชาวจักรยานช่วยกันคิด และหาความเป็นไปได้ด้วย น่าจะสมบูรณ์ขึ้นนะครับ..... สิ่งที่ฝันไว้สำหรับชาวจักรยาน หลายท่าน คงไม่ต่างจากผม...ไม่อยากให้มีการสูญเสีย กับชาวจักรยาน...เหมือนดั่ง อาจารย์ ทวีพร อีก ต่อไป...... แม้การสูญเสียชาวจักรยาน ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน ยังมีได้ยิน แต่ที่ผมรู้สึกเจ็บกับตัว คือเสียเพื่อนรักเพื่อนสนิทผมไป เมื่อไม่กี่ปีนี่เอง....


ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง
คุณ ทวีพร ทองคำใบ
ไว้อาลัย อ.ทวีพร ทองคำใบ

[โอ๊ตนนท์]

ขออภัยนะครับ เรื่องบางตอนช่วงนี้อาจจะโดนย้อนเวลาไป ลืมไล่เหตุการณ์นะครับ เลยลืมไปหลายตอนเลย เลยขอย้อนเวลาช่วงที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ยังไม่ได้เล่านะครับ..
สนามแข่ง สานฝันต่อ....สนามที่สามในชีวิต
ยามเย็นผมกลับมาบ้าน...แล้วก็รีบไปหาแม่อยู่หลังบ้าน แม่กำลังทำกับข้าว อยู่ ผมก็เอ่ยบอกแม่ว่า .....แม่ เดี๋ยววันเสาร์นี้ผมจะไปสระบุรีนะ ... แม่กำลังสับเขียง หันมามอง จะไปทำไม..?? ..ไปแข่งจักรยานนะแม่... จะปั่นจักรยานไป แข่ง.. แม่ก็บอกว่า... ทำไมไม่นั่งรถไปหล่ะ? ผมก็เลยตอบกลับว่า ไม่ต้องนั่งก็ได้แม่ สระบุรีอยู่ใกล้ๆเอง.....
เรื่องมันเริ่มต้น ตอนที่ผมไปอ่านกระทู ประกาศมีแข่งขันจักรยานที่สนามเคียงดินเสือภูเขา... ผมนั่งอยู่ในร้านเน็ต คิดแล้วคิดอีก น่าลองนะ เราไม่ได้แข่งนานแล้ว แถม ค่าสมัคร แสนจะถูก.... เหมาะกับงบในกระเป๋าน้อยๆของผม.....แต่มคิดว่าสระบุรีนี่มันไกลแค่ไหน?? ไม่เคยไปสระบุรีเลย..ไกลๆ ก็แค่อยุธยา..??
และแล้ว แผนการเตรียมตัวก็เริ่มขึ้น เมื่อแม่ ไม่ว่าอะไร... ก็รีบเอาเจ้า LA X-Limited จัดการเอากระเป๋า ถึงนอน เสื่อ และสัมภาระเครื่องมือซ่อมจักรยาน ต่างๆ ใส่ไป ยาสีฟันแปรงสีฟัน ผ้าขนหนูยัดเข้าไปอีก แล้วรีบไปหยิบแผนที่ ประเทศไทยมาดูเส้นทาง ซึ่งดูระยะทางแล้ว น่าจะปั่นไปไหว เหมือนกันปั่นทริปจักรยานกลุ่มรวมมิตรบางทริปเลย....
ผมเริ่มออกเตรียมตัว ราวๆเที่ยง คิดว่าน่าจะไปถึงที่ สนามแข่งราวๆเย็นๆ ในสภาพรถที่บรรทุก สัมภาระพร้อมที่จะไปนอนที่นั่นก่อนแข่ง..... เริ่มปั่นออกจากนนท์ เข้าแคลาย แล้วก็ไป ออกรังสิต พหลโยธิน แล้วก็ยาวๆไปตามทางนี้เลย..... ซึ่งมีช่วงนึง มันมีแยกเป็นถนนเก่า กับตัดใหม่ ผมก็ไม่ทราบ เพราะตรงนั้นเป็นสระบุรีแล้วเลยถามทางเขาว่า เทศบาล หนองแค ไปทางไหน เขาบอกว่าทางนี้ไปได้ ทะลุได้เลย...ผมถามทางตลอดทางจนในที่สุด ผมก็มาถึง สนามแข่ง เอาเกือบห้าโมงเย็น.. ทีมงานกำลังจัดแต่ง ป้ายจุดสตาร์ท กันอยู่เลยเข้าไปคุย ว่าสนามแข่งเริ่มที่นี่ใช่ไหมครับ..แล้วก็เขาบอกว่าใช่ ก็ไม่ผิดแน่ๆ... คนที่เตรียมงานเลยถามน้องจะมาแข่งเหรอ?? ปั่นมาจากไหนเนี่ยะ เลยตอบว่า มาจากนนท์ครับ...... เขาเลยหัวเราะ... จริงรึ แล้วนี่จะมีแรงปั่นแข่งพรุ่งนี้เหรอ?? ผมก็บอกว่า ได้เท่าไหนเอาเท่านั้นครับแต่จะปั่นให้เต็มที่ ......
ถึงแม้เวลานั้น ขาผมมันระบรมไปหมด ปวดขาเหนื่อย แรงยืนเข็นจักรยานยังไม่ค่อยจะมี เพราะว่าแบกสัมภาระมาด้วย แต่ผมคิดว่าน่าจะฟื้นตัวทันน่าพรุ่งนี้.... ก็เลยหาที่นอน ทีมงานเลยแนะนำให้ผม ไปนอนพักในศาลาริมน้ำก็ได้ พื้นปูน นอนสบายกว่าพื้นดิน ผมก็เริ่มเข้าไป เอาสัมภาระออก และ นั่งพักสักพัก........
ท้องผมมันเริ่มออกอาการงอแง ร้องหิวโว๊ย หิวโว๊ยย....ตลอด ก็เลยต้องไปหาอะไรป้อนท้องผมหน่อย ปั่นไปก็ไปเจอกับร้าน โจ๊กดีเลย.. ชอบกินอะไรที่มันกินง่ายๆย่อยง่ายๆอยู่แล้ว เลยสั่งโจ๊กมาสองชาม คนแถวนั้นอัธยาศัยดีมากๆ ถามว่าเรามาจากไหนเนี่ยะ ผมบอกว่าปั่นจักรยาน มาจากนนท์ครับ เดี๋ยวตอนเช้าก็จะแข่งจักรยาน ที่สนาม ใกล้ๆนี่แหล่ะครับ ป้าเจ้าของร้านได้ยิน เลยไปเล่าให้ทั่วร้านเลย ว่าไอ้หนุ่มนี่ เก่งนะเนี่ยะปั่นมาจากนนท์เชียว ผมก็ซดโจ้กร้อนๆไป เขินไปเลยในวันนั้น........
และก็แว๊ปไปหาซื้อเอ็มสปอร์ตมาตุนไว้สองขวด กะเอาไว้ผสมน้ำดื่มไว้แข่งพรุ่งนี้..แล้วก็ซื้อโยโกะ โยโกะ มาทาขา เพราะรู้สึกระบรมจริง...
ปั่นกลับมาที่ศาลา เห็นมี ทหารมาช่วยเดินสายไฟ แต่ว่าเวลานั้นมันมืดมากๆ มองไรไม่ค่อยเห็น ผมก็เลยเอาแบ็ต สิบสองแอมป์ กับสปอร์ตไลท์ ล้านแรงเทียนจากจักรยาน มา สองไฟให้ทหารทำสายไฟ ให้กับศาลา และในที่สุด ศาลาก็มีไฟใช้ ผมก็สบาย ได้จัดการ แต่งจักรยานไว้พร้อมแข่งวันพรุ่งนี้ รีบรื้อตะแกรงออกเปลี่ยนยางนอกใหม่...เมื่อจักรยานเรีบร้อย ก็ไปทดสอบ ปั่นวนเล่นก่อนนิดหน่อย....
หลังจากนั้นก็เริ่ม มาบริหาร ยืดกล้ามเนื้อกับตัวเอง....โอ๊ยระบรม....ทาโยโกะโยโกะ ไปตั้งเยอะยังไม่หายเลย ชักห่วงๆว่า จะหายทันไหมหนอ??
คืนนั้นกว่าจะนอนก็ราวๆ ตีหนึ่ง กว่า แต่ถึงจะหลับได้ แต่ด้วยเนื้อหอม ยุงเลยมาจุ๊บหน้าทั้งคืนเลย...........

[โอ๊ตนนท์]

วันใหม่...สนามสาม เต็มที่กับชีวิต...
ผมเริ่มตื่นตั้งแต่ราวๆเกือบหกโมงเช้า เพราะคนเริ่มทยอยมากันแล้ว....รีบจัดการล้างหน้าล้างตา แล้วก็ไปหาอะไร กินลองท้อง ได้ข้าวผัดไก่ กับ กาแฟเย็น ไปชุดนึง พอมีแรงบ้าง แล้วก็มาลงทะเบียนสมัครแข่งกัน พี่เซมเบ้ เข้ามาทักว่า...เฮ้ย โอ๊ตมาไงว่ะ?? ปั่นมาครับพี่ ...พี่เซมเบ้ถามต่อแล้วจะเอาแรงไหนปั่น.. ผมก็บอกว่าไม่ต้องห่วง เพราะปั่นเอาที่แรงมี แล้วก็ ไม่ได้หวังอันดับอะไร แต่อย่างน้อย สนามนี้ไม่ขอกินบ๊วยอย่าง สนามแรงในชีวิตผมให้ได้.... และบรรดาเพื่อนหลายๆคนเริ่มทยอยมา จำได้ว่ามีพี่มาร์ช มาด้วย... อาสุเทพ น้าบัวหลวงก็มา.. เริ่มดูอบอุ่นมากขึ้น เพราะมีเพื่อนๆ มาปั่นร่วมสนามนี้ด้วย ... พอใกล้เวลาแข่ง พี่เซมเบ้ ขอตัวไปเก็บร้านก่อนเพราะว่าเอาของจาก ทีซีเอ มาตั้งร้านด้วย
หลังจากนั้น ก็รวมตัวกันหน้าเส้นสตาร์ท รอเช็คป้ายเบอร์รถ ทีล่ะคันและ ก็รอคำกล่าวจากประทาน เริ่มปล่อยกันไปทีล่ะรุ่น และผมก็ตามเดิมชอบอยู่ท้ายๆของรุ่น เพื่อลดแรงกดดัน ในตัว แต่หัวใจผม ตื่นเต้น ขนาดได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น ถึงแม้ว่า พี่เซ้มเบ้จะบอกว่าสนามนี้ พี่เขาลองสนามแล้วเมื่อวานสนามง่ายมากๆ แต่คงจะไม่ใช่เฉพาะผมที่คิดว่าง่ายตามพี่เซมเบ้ แต่นักกีฬาทุกคน คงจะเหมือนกัน...พอเริ่มปล่อยตัวรุ่นผม แถวหน้าสุดของรุ่นผม ยืนโยกสปินท์ออกไปทันที ส่วนผม ไม่อยาก จะเสียแรงตอนออกสตาร์ทก็ปั่นเนิบๆแล้วไล่รอบขาไปจนตามทัน ถนนตรงนั้น เป็นดินลูกรัง และ มีแอ่งน้ำ เริ่มมีการลงหลุมแล้วดิดดินมาใส่หน้าผมบ้าง ผมเริ่มเบนพยายามไม่ตาม คันหน้าแล้ว เดี๋ยวดีดอะไรมากกว่าดิน มาโดนหน้าแล้วจะไม่โสภา
ทีนี้ผมก็เริ่มทำเกมส์ที่ผมตั้งไว้คือ เริ่มเก็บทีล่ะคัน ก็ค่อยแซงกันไปจนไปอยู่ราวๆอันดับห้า แล้วค้างไว้ที่อันดับนั้น จะเลี้ยวขวาออกถนนลาดยาง ตรงนี้แหล่ะไม่ต้องยืนปั่นบนบันได เปลี่ยนกลยุทธ มาเล่นรอบให้จัดขึ้นแล้วทำตัวลู่ลมเข้าไปหมกกับกลุ่มใหญ่ เสียงยางบดถนน ดังกระหึ่มไปหมด.....
ในช่วงหนึ่ง ผมเริ่มได้ยินเสียงคนเบรค ล้อล็อก บ่อยๆ ชักสักหรใจไม่ดี มันบ่อยจัง....เลยยอมออกไปลุยลมนอกกลุ่มดีกว่า ผมเริ่มเบี่ยงออกมาลุยลมแล้วก็แซงขึ้นไปหาคนที่อยู่นอกกลุ่มตามดูดต่อ.... ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเบรคอีก ในกลุ่มที่ผมออกมา แล้วก็ชนกันเป็นกลุ่ม หลายคันเลย....
ผมคิดอยู่ว่า ถ้าหมกต่อสงสัยไปรวมกับกลุ่มนั้น แล้วจะมีใครเป็นอะไรไหม?? เหลือไปมองเห็นคนทยอยลุกกันมาหยิบจักรยานปั่นกันต่อ ก็แสดงว่าปลอดภัยกันดี คงได้หมูแดงกันเป็นแถวๆ ตาผมจ้องแต่คันหน้าที่จะเป็นเป้าผมตามไปดูดเปลี่ยนจากคันนี้ไปดูดคันโน้น ตลอดทางและแล้วผมก็เริ่มอยู่ แถวหัวกลุ่ม ปัญหาก็คือผมหลงทาง ในจุดเลี้ยวเส้นทางเลยกว่าจะมีคนดูทางตะโกนบอกผมก็เลยไปห้าเมตร ผมรีบเบรคปัดท้ายแล้วหมุนมาเข้าเส้นทางเดิมโดยกลุ่มใหญ่ตามมาแล้ว..ว ผมรีบปั่น ตามกลุ่มย่อยข้างหน้าให้ทัน คิดว่าตามกลุ่มนี้ได้ กลุ่มใหญ่ข้างหลัง คงจะตามไม่ทัน เพราะความเร็วกลุ่มนี้เร็วกว่า แต่ว่าไม่ใช่แล้ว.... เมื่อรถคันหน้ากลุ่มเสียหลักล้มในระยะติดกันห่างจากผมเพียงแค่ห้าเมตรคันที่อยู่หน้าบางคันเบี่ยงออกไปได้ แต่ผมไม่รอด เบรคปัดสไลด์ไปเสยรถคันที่ล้มไปหน่อยแบบสะกิดแล้วคันหลังผมก็ตามมาซ้ำผมอีกสามคัน.....
ทุกคนเอ่ยปากขอโทษกันและกัน..แล้วก็ถามเป็นอะไรไหม แล้วก็รีบดำเนินการลุยต่อ แต่ยังไงกลุ่มใหญ่ก็กลับมาจี้เราอีกครั้ง....เวลานี้ สี่คันที่เหลือก็ต้องมาช่วยกันตามกลุ่มที่ไม่ล้มให้ทัน โดยผลัดกันช่วยบังลม....จนสายไปเสียแล้วเพราะว่าเป็นทาง ซิงเกิ้ลแทรค ซึ่งต้องเรียงเดี่ยวเท่านั้น ตามคันนา......
บางคนก็ปั่นตกลงไปในนา....แต่ผมพยายามไม่ให้หลุดจี้คันหน้าตลอด พยายามคิดว่า เร็วหน่อยสิ เพราะว่ารอบขาพร้อมที่จะแซงเขาได้ตลอดแต่ทางมันไม่มีให้ไป....
มีช่วงนึง มีเด็กปั่นช้าๆอยู่ คนที่ปั่นตามเด็กตะโกนไล่ทาง ให้เขาไป ผมถึงกับคิด ว่า หว่า...สนามแข่งเอากันเอาเป็นเอาตายเลยเหรอ.... ถ้าเป็นผมก็คงไม่กล้าที่จะไล่เด็กคนนั้นลงข้างทางเปิดทางให้แน่.....
และแล้วทางเริ่มเปิดกว้าง แต่ว่าถนนเป็นกรวด เวลาเจอทางที่ต้องเลี้ยวหักศอกผม คิดในหัว เบรคล้อหลังล็อกไม่ได้นะเฟ้ย ไม่งั้นปัดหลุดลงไปข้างทางแน่ ผมได้แต่เลียเบรคให้น้อยที่สุดทุกๆเลี้ยว หัวใจผมแทบระทวย..มันเสียวล้ม....
ในที่สุดก็เหลือเพียงแค่ไม่กี่กิโลเข้าเส้น ผมตามมาทันพี่มาร์ช ที่แข่งคนล่ะรุ่น แล้วก็แซวพี่มาร์ชว่า พี่อย่าปั่นเล่น ปั่นเร็วหน่อยผมตามทันแล้วนะ แล้วหันไปยิ้ม ให้พี่มาร์ชแล้วก็แซงไป ไปจะเอ๋กับคันหน้า ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับผม เอาแล้ว ตรงนี้ถ้าแซงได้ผมก็จะได้อันดับเพิ่มระยะทางแค่กิโลสุดท้าย พยายามเต็มที่เลย ว่าแล้วผมควงขาเพิ่มรอบ แล้วใช้เกียร์หนักขึ้นตามจี้กันได้แล้ว จนถึงระยะ ไม่ถึงห้าสิบเมตร เป็นทางเลี้ยวขึ้นเนินก่อนเข้าเส้น ผมใช้แรงสุดท้าย ก้นลุกจากเบาะและโยกกดบันไดแบบเต็มที่ ซึ่งโอกาสแซงได้ มาแล้ว ในขณะที่ผมแซงได้นั้นล้อหน้ามันก็ลอย เพราะว่าผมปั่นแรงเกินไปในขณะเลี้ยวด้วยก็เลยล้มที่หน้าเส้น และ นักปั่นคนนั้นก็เข้าเส้นไป........อด.........
สรุปแล้วสนามนี้ ได้ประสบการณ์ มาใส่ตัวอีก ถึงแม้ว่าอันดับไม่ได้ขึ้นโพเดี่ยมกับเขา แต่ผมก็ดีใจที่สนามนี้ผมไม่บ๊วย ...............
หลังจากแข่งเสร็จ ผมก็ไปเอาสัมภาระ ใส่คืนรถติดตะแกรงกระเป๋าเหมือนเดิม...แล้วก็ไปนั่งรวมกลุ่มคุยกันเล่นๆ กับเพื่อนๆ ก่อนพี่เซมเบ้บอกว่า เดี๋ยวกลับพร้อมผมก็ได้เดี๋ยวไปส่งเข้า กทม ...... กว่าจะถึง กทม ก็เย็น พอไปถึง บ้านพี่เซมเบ้ ก็เริ่มมืด หาอะไรกินเสร็จแล้วก็ ร่ำลากัน กลับบ้าน ...... วันนั้น ได้เสื้อยืด เคียงดินสีขาวมา สกีนเป็นลายจักรยานสีเขียว.. ......ผมเอามาใส่ปั่นจักรยานไปทำงาน ในวันถัดมา......

[โอ๊ตนนท์]

ปฎิบัติการ ช่วยน้องหมา....
คืนหนึ่ง ขณะที่ผมเลิกงาน นัดก้องไว้ว่าจะไปหาอะไรกินกันย่านถนนข้าวสาร ราวห้าทุ่ม.... เราปั่นจักรยานกันออกจากมาบุญครอง มาจนถึงแยก สะพาน ผ่านฟ้า แล้วเราก็ไปพัก ตรงเก้าอี้นั่ง ข้างถนนราชดำเนิน นั่ง ขณะที่ก้องนั่งและผมยืนอยู่ กำลังคุยกันนั้.......
ได้ยินเสียงรถเบรคดังลั่นถนนราชดำเนินพร้อมเสียงเหมือนชนอะไรบ้างยังดังเลย ซึ่งตอนนั้บนถนนโล่งมาก ผมหันไปมอง เอ๊ะ รถก็ไม่มีทำไมเขาเบรค แบบนั้น ....
หลังจากรถหยุดสนิท ผมก็เพิ่งไปมองที่หน้ารถว่า มีอะไรอยู่แถวหน้ารถ เพราะเสียงเหมือนโดนชน ปรากฏว่าเป็นลูกหมา ตัวโตหน่อยนึงนอนแน่นิ่งอยู่บนถนนนั่นเอง....
แต่รถเก๋งคันนั้นก็วิ่งไปต่อ สำหรับผม กับก้อง ที่กำลังหันไปมองนั้น ผมหันมาบอกก้องว่าตายไปแล้วหล่ะมั๊งนิ่งไปแล้ว.... ก็หันกลับมาคุยต่อ...แต่คุยกันสักพัก ลูกหมาที่ถูกชน ก็ร้องดังลั่นถนน อย่างโหยหวน ผมกับก้องสะดุ้ง ผมเอ่ยว่า เห้ยยังไม่ตายนี่..... แล้วผมก็มองไปตรงแยกทันทีตอนนั้นรถยังไม่มากัน เพราะยังติดไฟแดง ยังมีโอกาสช่วยมันอยู่ผมก็เลยบอกก้องให้รออยู่ที่นี่ แล้วคว้าจักรยาน เปิดไฟเซเรน แต่ไม่เปิดเสียงเพื่อให้รถอาจจะมาจะได้เห็น..
พอปั่นไปถึง ตรงที่ลูกหมานอน แล้วเอาจักรยานขวางเปิดไฟสัญญาณไว้ ดูท่าทางมันลุกไม่ไหว หันกลับไปมองสัญญาณไฟตรง สี่แยก อีกสัญญาณไฟถนน อีกฝังเดียวก็จะถึงฝั่งทางตรงมาทางนี้แล้ว ต้องรีบ ก็เลยพยายามประคองมันขึ้นมาทันใดนั้น มีตุ๊กๆขับมาด้วยความเร็วแล้วเบรคเอียดตรง ใกล้จักรยานผม ผมมองไปในรถทุกคนทำเป็นเรื่องสนุกสนาน หัวเราะกันทั้งรถ เป็นพวกวัยรุ่น แล้วตุ๊กๆ ดูแล้วเขาขับมาแหย่เล่น ผมก็เลยบอกพี่..... จะรีบไปไหนหล่ะครับสัญญาณไซเรนผมเปิดอยู่ มีหมาโดนชนอยู่กำลังจะช่วยมัน...ไม่ใช่เรื่องเล่นนะครับ....
แล้วๆตุ๊กๆ ก็ขอโทษ ผู้โดยสารที่นั่งหัวเราะร่วนเมื่อกี้เงียบกริป แล้วก็ขับไป..... ตอนนี้สัญญาณไฟทางตรง รถเริ่มมาแล้ว ผมต้องรีบอุ้มลูกหมาเข้าข้างทางมือนึงจูงจักรยาน อีกมือนึงอุ้มลูกหมา แต่ด้วยมันคงเจ็บปวด มันเลยเอาปากมากัดมือผมที่อุ้ม.....เบาแบบว่าอยากให้ปล่อยมัน ผมก็เลยพูดกับมันว่า..จะกัดทำไมเจ็บ อีกนิดนึงทนหน่อยจะถึงริมถนนแล้ว.....
รถก็เริ่มมากจากแยกเยอะ และเร็วด้วย ผมก็ต้องรีบทั้งอุ้มทั้งจูงจักรยานเข้าฝั่งเสร็จ ค่อยวางมันลง... พยายาม ดูอาการมัน มันลุกไม่ได้ เลยเริ่มห่วงคง ไม่มีกระดูกหักนะ ก็เลยไปหยิบกระเป๋ายา เอาครีมนวดกล้ามเนื้อ ค่อยๆทาและนวดให้มันเบาๆ......และพยายามลุ้น ก้องบอกว่าสงสัยมันเดินไม่ได้แล้วหล่ะมันไม่ลุกเลย ...ผมยังนั่งมองมันให้กำลังใจ ลุกได้สิ มันคงยังจุก หรือปวดอยู่เท่านั้น...และมันก็พยายามจะลุกจริงแต่ลุกไม่ขึ้น ... ผมเลยช่วยประคองตัวมันจนมันลุกได้..แล้ว ค่อยประคองมันเดินไป สองสามก้าว แล้วผมก็ค่อยปล่อยมันเดิน...มันค่อยเดินไปสักพัก แล้วก็หันกลับมามองผม..แล้วก็เดินเข้าไปซอยข้างๆตึก..หายไป.... ผมเริ่มเตรียมเก็บกระเป๋ายาใส่คืนรถ ก้องบอกว่า ....โอ๊ตเลือดออกมือ โดนกัดเหรอ ก็เลยอธิบายว่า มันไม่ได้ตั้งใจกัดหรอก ถ้ามันกัดจริงคงเข้าเลย มันกัดแบบ ให้เราปล่อยมัน แต่มันเจ็บเลยขบกับมือแรงไปหน่อย ... ก็เลยบอกไม่ต้องห่วง ผมก็เอา มือบีบให้เลือดออกมาเยอะแล้วเอาน้ำเกลือล้างแผลล้างแล้วตาม ด้วยไฮโดรเย่น ล้างแผล ตาม เพื่อฆ่าเชื่อแล้ว เบนตาดีน ใส่ แปะผ้าก็อตปิดแผล ก็เรียบร้อย....
แต่ก้องบอกว่า ไม่กลัวโรคเหรอ???..... ผมบอกว่าไม่เป็นไรมั๊ง... แต่ระหว่างวันนั้น กินข้าว หรือ ปั่นเล่นชมเมือง ก็พูดแต่เรื่อง ห่วงผมติดโรคพิษสุนัขบ้า...ก็เลย บอกให้เขา ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวผม ไปฉีดวัคซีนก็ได้.. สรุปแล้ว ผมโดนฉีดวัคซีนไปห้า ครั้ง........ แต่ก็ดี จะได้ปลอดภัย สบายใจเราด้วย...........

[เสือ90]

เพิ่งจะมาได้อ่านเรื่องของคุณโอ๊ตวันนี้เอง (เชยจริง) ก็อยากจะบอกว่าชื่นชมในหลายๆเรื่องครับ คอยอ่านต่อครับ

[โอ๊ตนนท์]

เพิ่งจะมาได้อ่านเรื่องของคุณโอ๊ตวันนี้เอง (เชยจริง) ก็อยากจะบอกว่าชื่นชมในหลายๆเรื่องครับ คอยอ่านต่อครับ

ขอบคุณที่ตามมาให้กำลังใจครับ.. ค่อยอ่านก็ได้ครับ วันล่ะตอน ผมก็ติดงานส่งสำนักพิมพ์เหมือนกันครับ เลยมาเล่าช้าลง แต่ยังไงก็เล่าไปเรื่อยๆครับ คงจะจบฉลองปีใหม่พอดีครับผม
ย้อนรอย สนามแข่ง ค่ายอัศวิน เพชรบุรี.....
(เนื่องจากผมข้ามเรื่องราวบางช่วงของชีวิต โดยเฉพาะการได้ลงสนามแข่งขันนั้น มีหลายเหตุการณ์ที่น่าสนใจ เลยอยากมาเล่าให้เพื่อนๆฟัง สำหรับเป็นกำลังใจ และเป็นแนวทางให้กับเพื่อนที่คิดว่า อยากจะลองแข่งแต่ไม่กล้า หรือ ยังไม่แน่ใจหรือกลัวสนามนะครับ.... เผื่อจะมีประโยชน์บ้างครับผม... การเล่าผมจะสลับกันไปกับเนื้อเรื่องที่ดำเนินต่อข้างบนครับ..... )
หลังจากได้รับคำชวนจากพี่เซ้มเบ้ ให้ผมลองไปสนาม แข่งที่ค่ายลูกเสืออัศวิน เพราะเป็นสนามที่พี่เขาไปแข่งด้วย ผมรีบตอบรับทันทีไม่รอช้า เพราะในช่วงนั้น ผมอยากจะแข่งทุกๆสนาม ถ้าไม่ได้ไกลเกินไปนัก ผมรีบกางแผนที่มาดูอีกครั้ง สนามนี้มันช่างไกล กว่าสนาม เคียงดิน ที่หนองแคเยอะ.... แต่ครั้งนี้ผมจะใช้ Wheelerไปแข่งแทน และสัมภาระ จะไม่เอาไปเลย จะเอาไปเพียงแค่สัมภาระใส่เป้เท่าน้้น ... น่าจะปั่นไปได้เหมือนกัน ....
เลิกงานเย็นวันเสาร์ ผมเริ่ม..กลับมาบ้านแล้วเปลี่ยนจักรยานจาก LA X-Limited มาเป็นเจ้า Wheeler แล้วลาแม่แบกเป้ไปใบเดียว ออกราวๆ สามทุ่ม....
ผมเริ่มปั่นข้ามสะพานพระนั่งเกล้า ตามถนนรัตนาธิเบต มุ่งไป บางใหญ่เข้าถนนกาญจนาฯ แล้วก็ไปสุดที่พระรามสองธนบุรีปากท่อ... ผมหาปั้มน้ำมันพัก ก่อนชั่วคราว เพราะรู้สึกเริ่มเพลีย เพิ่งเลิกงานแล้วมาปั่นยาวแบบนี้....
หลังจากแรงฟื้นได้ก็ทำการปั่นต่อ แบบมาราธอนตอนนั้นเวลาเลยเที่ยงคืนแล้ว ผมยังคงเพิ่งจะอยู่สมุทรสงคราม แต่ก็ยังปั่นช้าลงเรื่อย เพราะว่าแรง ใกล้จะหมด...จึงแวะพักตามปั้มน้ำมันถี่ขึ้น แทบทุก ชั่วโมงเลยก็ได้.....
จนมาถึงราวตีสาม ตีสี่กว่าๆ คิดว่าผมต้องพักแล้วหล่ะ ก็เลย เข้าปั้มน้ำมันแถวๆ ที่มีร้านค้า แล้วหาอะไรกินรองท้องแล้วก็นั่งหลับ ที่ปั้มนั้น ราวๆ สองชั่วโมง เพราะว่ารู้ว่า ใกล้ถึงแล้ว จุดที่อยู่ผมอยู่ ก็อยู่ใกล้หนองเผาถ่าน..จนเริ่มฟ้าออกสว่างนิดๆ แล้วก็ ผมตื่นปั่นเดินทางต่อ เลี้ยวขวา ตรงแยก เผาถ่าน แล้วก็ดิ่งไปตลอดทาง ถามทางชาวบ้านตลอดทางว่า ค่ายอัศวินอยู่ที่ไหน...
และแล้วก็มาถึงค่ายลูกเสืออัศวิน ตอนราวเจ็ดโมงเช้า เดินจูงจักรยานมา พี่เซมเบ้ก็มาทัก แล้วถามว่ามาไงหล่ะเนี่ยะ?? ผมก็บอกว่าปันมา เดี๋ยหาอะไรกินเติมแรงแล้ว จะไปนั่งพักเตรียมแข่งก่อน.....
ผมเริ่มไปสมัครเข้าแข่ง แล้วก็มานั่งดูตาเริ่มง่วงสัปงกไปหลายรอบ จนถึงเวลาแข่ง จากที่ง่วงๆ ก็ตาสว่างเพราะว่าพี่เซ้มเบ้าแข่งแบบมาราธอนก่อน(จำไม่ได้ว่าให้แข่งร้อยโลมั๊ง) ผมก็เริ่มนั่งลุ้นกับพี่คนนึงที่ขี่ไจแอนท์ NRS สีฟ้า ระหว่างที่พี่เซมเบ้า กำลังปั่นแข่งอยู่บางรอบผมก็เลยหาโอกาสคุยเรื่อง ไจแอนท์คันนี้ เพราะว่าเป็นรถ ในฝันผมคันหนึงแต่อยากได้ตัวทีม ก็เลยคุยกันสนุก เพราะอีกหลายรอบกว่าแข่ง ร้อยโลจะหมด พี่เขาเลยให้ลองขี่เจ้าไจแอนท์เขา ผมดีใจมากๆ ที่ได้ลองเลยวนไปวนมา ไม่กล้าไปไหนไกล พี่เขาก็บอกลองปั่นไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ ผมก็เลยบอกว่า ขอฝาก Wheeler ไว้แป๊ปนะครับ....
ตาผมจ้อง คนที่ปั่นผ่านหน้าเส้นชัย หาพี่เซมเบ้ จนในที่สุด พี่เซมเบ้มาถึง ผมก็เลยขอปั่นตามพี่เซมเบ้ เชียร์ตลอดทาง และผมก็ได้สำรวจสนามด้วยในตัว เพราะรอบต่อไปตาผมแข่งบ้างแล้ว......
ผมยังไม่ชินกับเจ้าไจแอนท์ แต่รู้สึกชอบความนิ่ม และกระด้างในบางจังหว่ะที่ผมยืนปั่น กดแรงปั่น แต่..เวลาหยุดปั่นปล่อยฟรี ระบบมันก็ทำงาน.... ทำให้ผมไม่รู้สึกเหนือย ในตอนที่ลุยทางขรุขระมากนัก จนมีช่วงหนึ่ง.......
พี่เซมเบ้ เป็นตะคิวและล้มลงไปกับหินลุกไม่ไหว แล้วจักยานจะตกไปในลำธาร ผมเลย รีบจอดจักรยานพิงแล้ว ไปยกจักรยานไว้ ขึ้นมาจากตรงนั้น แล้วถามพี่เซมเบ้ ว่าไหวไหม?? พี่เซมเบ้บอกว่า ไม่ไหว นอนน้อยว่ะ......ตะคริวเลยกิน.... ก็เลยบอกพี่ อีกสองรอบเอง ทนหน่อยพี่....ผมก็ยังคงปั่นตามหลัง ไปจนครบรอบแล้วเอาจักรยานไปคืนเขาพี่ที่ให้ยืมปั่น..ขอบคุณพี่เขาเสร็จ ก็นั่งมองจักรยานไจแอนท์ต่อ (กำลังเริ่มหลงไหล )ผมมองไปคิดไป สมกับเป็นรถในฝันเราจริงๆ อยากได้บ้างจังถึงจะหนักไปหน่อยแต่ว่าขี่แล้วเหนื่อยน้อยดีจัง......
จนในที่สุด... ก็ถึงตาผมแข่งบ้างแล้ว...แดดยามบ่าย ช่างร้อนระอุดีจริงๆ... นักกีฬาทุกคนเตรียมพร้อมหน้าเส้น ดูหน้าแต่ละคนแน่วแน่ มาพร้อมความมั่นใจทั้งนั้นส่วนผม แรงที่ใกล้จะหมด กลับค่อยฟื้นกลับมาเรื่อย ตามเวลานับถอยหลัง ของคนปล่อยตัว ......
ในจังหว่ะที่ปล่อยตัว ทุกคนยืนโยกกันออกจากเส้น ครั้งนี้ผมก็ต้องยืนโยกออกด้วยเพราะว่าเขายิงออกไปแต่ละคนเร็วมากจะมาเล่นรอบไม่ได้ แถมทางหน้าเส้นไปเป็นทางลงเขายิ่งได้แรงส่งเร็วลงเขาก็ช่วยให้เร็วไปด้วย...ช่วงเริ่มลงเขา ผมคิดว่าจะล้มไหม อยู่ในใจตลอด เพราะความเร็ว ปาไปสี่สิบนิดแล้ว แถมทางเป็นก้อนหินกรวด พร้อมทางไม่เรียบต้องหาไลน์ ลงดีๆ นอกจากน้นยังมีก้อนหินขนาดเกือบเท่าลูกฟุตบอลเยอะด้วย.....
ขณะที่ไหลลงผมเริ่มใต่อันดับลงมาอยู่ที่เจ็ด ก่อนเข้าป่า แล้วไปไล่อันดับต่อในป่าจนมาอยู่อันดับห้า... ตามติดไปเรื่อยๆ ไม่ทิ้งแน่ๆ อันดับนี้ ในใจเอาแล้วข้างหลังหลุดไปไกล้ ยังไงเราอยู่อันดับแถวนี้ก็ยังดี ภาวนาว่าอย่าเกิดเรื่องอะไรเลย....
แต่แล้วสิ่งที่ผมภาวนาไว้ก็ไม่เป็นผล ยางหน้ารั่วฟู่ๆๆๆๆ ขณะที่ผมจี้ท้ายอันดับสี่อยู่ ผมเริ่มบ่น มารั่วอะไรตอนนี้ฟ่ะ...
เลยรีบโดดลงจักรยานแล้วพลิกรถตั้งเลยทันที แล้วถอดล้อหน้าออก แล้วงัดยางนอกกระชากยางในออกแล้วหยิบยางในสำลองจากกระเป๋าหลังมาเติมลงพองตัวนิดหน่อยแล้วเอามือลูบๆๆๆๆ เจอหนาม ก็รีบเอาออกแล้วยัดยางในใหม่เข้าไป..ในขณะที่เปลี่ยนยางในอยู่กลุ่ม ที่ตามหลังมาก็แซงผมไป ผมมองเขาไปอย่างหงอยๆ..(น่าสงสารจริ๊งงงเสียดายอันดับ)เลยรีบเอายางยัด แล้วยัดขอบยางใน กลุ่มรุ่นอื่นแซงไปอีกรุ่นหนึ่ง ผมเริ่มคิดว่า ไม่ทันแล้วแบบนี้...รีบเอาล้อใส่คืนจักรยาน อีกรุ่นหนึ่งก็แซงไปอีก ผมชักจะระเบิดความหงุดหงิดมาเป็นแรงรีบปั่น ตามเอาคืนให้หมด ผมแซงรุ่นที่แซงล่าสุดได้หมด ในใจรู้สึกเสียดายจัง น่าจะมียางที่ไม่มีวันรั่วนะ... เสียเวลาไปไม่ถึงสามนาที โดนแซงไปสองรุ่นเลย.. จนผมตามมาถึงรุ่นเดียวกับผม เริ่มยิ้มออก เอาหล่ะ ค่อยเก็บ ที่ล่ะคันแล้วกัน.... ผมเริ่มแซงรุ่นเดียวกัน ไปได้ราว สาม สี่คัน.... จนมาถึงช่วง ทางขึ้นเนินในเขาชันมากๆ ผมลดเกียร์แล้วเล่นรอบไต่ขึ้นซึ่งแซงไปได้หลายคันแต่เป็นรุ่นอื่นๆทั้งนั้น....ยังหาแซงรุ่นตัวเองอีกไม่ได้เลย หายไปไหนนะ..?? แต่พยายามไต่แซงไปทีล่ะคัน แต่คันหน้าขี่ช้ามากๆ และผมต้องเล่นรอบขาขึ้น ช้ากว่านี้ มีหวัง เสียการทรง่ตัวแน่ๆ เลยบอก ขอทางหน่อยครับ หลายรอบ ซึ่งเขาขี่ขวาง กลางเลยผมไปทางไหนไม่ได้ ผมเลยโดนเบียดลงข้างทางสองรอบ แต่ก็เอาน่าใจเย็นอันดับ ไม่ได้ย้ายไปไหน เราลงมาได้ห้าอันดับแล้ว น่าจะอันดับแปดได้มั๊ง... ผมคำนวนอยู่ในใจ ทีนี้ ถึงคราวผม ได้จังหว่ะแซง ตอนที่เริ่มลงเนินผมไหลเร็วกว่าเขามาก แล้วเห็นข้างหน้า เป็นร่องน้ำ แห้งระหว่างเขาสองลูกพอถึงก้นแอ่งผมรีบยกล้อหน้าให้ ลอยไปตรงร่องนั้นถ้าไม่ข้ามหล่ะก็ตีลังแน่ๆเพราะลงมาเร็วด้วย ....เลยใช้จังหว่ะยกแล้วขึ้นเนินต่อไป แต่ตอนนั้น คนที่เบียดผมตอนขึ้นตลอดทางมาอยู่ท้ายผมแล้วก็คงกะจะแซงผมโดยไม่ชลอ ก็เลยล้อหน้าลงไปในร่องแล้วตีลังกา ไปเลย ผมขึ้นไต่เนินเร่งขึ้นไปหันมามอง เขาปลอดภัยดีเพราะตรงนั้น เศษใบไม้หนามาก ปกดินเต็มไปหมด และในที่สุด ผมก็จบ ไปที่อันดับที่สิบ...สนามนั้น แซงคืนมาได้เพียงแค่ห้าคันเท่านั้น.. แต่ร่างกายผมไม่ไหวแล้ว แน่นหน้าอก เพราะว่า พยายามจะเอาอันดับคืนให้ได้มากที่สุดเลยพยายาม ใช้แรงที่มีทั้งหมด ใส่เต็มที่เพราะเหลือแค่ห้าร้อยเมตร หวังว่าคงจะได้อีกสักอันดับนั่นเอง........
เข้าเส้นชัยมาผมเริ่มมีอาการวูป ค่อยปั่นช้าๆ แล้วก็ค่อยลงจักรยานแล้วนอนไปบนดิน หายใจไม่ทัน แน่นไปหมด.....
ผมทำได้เพียงหายใจให้ลึก...แล้วพยายามให้มันช้าๆๆๆๆๆๆ ลง...ให้ได้ ตอนนั้นใครมาเรียกผมแทบไม่รู้สึกตัว ปากพึมพับว่า แป๊ปครับพี่ขอนอนก่อนแป๊ปนึง......จนการหายใจผมเป็นปกติ แล้วเริ่มลุกนั่งได้แล้ว ก็พี่เซมเบ้มาเรียกนี่เอง....
...หลังการแข่งขันจบ ก็ฟอร์มเดิม อาศัยรถพี่เซมเบ้กลับมาส่ง.... ขาประจำ... เลย.........

[มเหศวร]

ยิ่งอ่านยิ่งน่าติดตาม...มีลุ้นตลอดครับ

[ups]

คนทุกคนอยู่ได้ด้วยฝัน แต่จะมีซักกี่คนที่ฝันและทำได้ เก่งจริงๆครับ

[โอ๊ตนนท์]

ยิ่งอ่านยิ่งน่าติดตาม...มีลุ้นตลอดครับ

พี่มเหศวร..ครับ สงสัยเล่าจนทะลุปีใหม่แน่ๆเลยครับงานนี้ ช่วงนี้ลดตอนเหลือเพียงแค่วันล่ะตอนเองครับ.... เพราะงาน สำนักพิมพ์มาเร่งผมด้วย แต่ วันไหน จบตอน ส่งให้สำนักพิมพ์เร็ว จะมาเล่าที่นี่สองตอนแทนนะครับ

คนทุกคนอยู่ได้ด้วยฝัน แต่จะมีซักกี่คนที่ฝันและทำได้ เก่งจริงๆครับ

สวัสดีครับพี่... ขอบคุณที่ติดตามชมครับ ฝันทุกคนฝันได้ครับ ... แต่ถ้าอยากให้เป็นจริง เราต้องทำมันครับ..ผม สำหรับผม คงฟลุ๊คมั๊ง หรือชะตาชีวิตจัดมาให้อย่างงี้ก็ไม่รู้




เรื่องราวในทริปที่ได้เยือนกลับถิ่นบ้านเกิดผม...นี่หรือน้ำใจ??
สรุปทริป TCC ปั่นสองล้อไปนมัสการวัดหลวงพ่อโสธร วันอาทิตย์ที่ 24 สิงหาคม 2546
มีทริปนึง ของทีซีซี ซี่งกลุ่มรวมมิตรก็ได้ร่วมทริปนี้ด้วย มีจัดไปวัดหลวงพ่อโสธร ทริปนั้นผมคงจะไม่มีทางพลาดแน่ๆ เพราะตรงกับวันหยุดของผมพอดี แล้ว ทริปนี้ ไปถึงบ้านเกิดผมเลยทีเดียว... หลายปีแล้วที่ผมไม่ได้ไปแปดริ้วเลย.............
ผมเริ่มปั่นกับกลุ่มรวมมิตร จากหน้า กฟผ. พระรามเจ็ด เพื่อนไปรวมตัวตามนัดหมายที่ห้างโรบินสันรัชดาซึ่งพอเราไปถึงมีบรรดาเพื่อนๆ จักรยานรอกันอยู่เยอะแยะไปหมดร่วมร้อยคันได้ ก่อนจะเริ่มทริปกันโดยผมทำหน้าที่ปิดท้ายปั่นกับกลุ่มหลังๆตามเดิมเราปั่นออกไปย่านบางกระปิ แล้วก็ ออกลาดกระบังแล้วปั่นกันยาวซึ่งทริป มีการแตกหลง กันตั้งแต่ต้น เพราะว่า มีผู้ร่วมทริปเยอะมากๆ แล้วทิ้งกันกระจายทั้งกลุ่มแต่เส้นทางยังไงก็ แน่นอนว่าเป็นเส้นทางสู่จังหวัดฉะเชิงเทราแน่ๆ....ผมปั่นไป รู้สึกตื้นเต้นไป เพราะว่าผมจะได้กลับมาเหยียบบ้านเกิดแล้ว แถมจะได้มาไหว้หลวงพ่อโสธรด้วย......
ปั่นไปได้ไกล จนรู้สึกอยากแวะหาอะไรกิน เลยแวะเข้าปั้มน้ำมัน กัน มีจักรยานเข้ามา ใช้บริการ(ไม่ใช่เติมน้ำมัน แต่เติมท้อง ) หลังจาก ได้ ขนมปังหน้าสังขยา แล้ว ขนมปังไส้คัสตาร์ด แล้วก็ นมถั่วเหลือง และ
เอ็มสปอร์ต มาใส่ท้อง...ตาก็เหลือบไปมอง ที่อยู่ของปั้มน้ำมันนี้ ...อ้าว เข้าอำเภอบ้านโพธิ์แล้วนี่นา... อำเภอบ้านเกิดผมเลย รู้สึกเริ่มตื่นเต้น ว่าเรากลับมาเหยียบ พื้นที่ จังหวัดฉะเชิงเทราแล้ว...
หลังจากแรงฟื้น ก็ปั่นต่อ ทริปนั้นบอกได้ว่ากระจัดกระจายกัน ไปหมด เพราะว่า หลงกันเยอะ..ผมปั่นตามจนเห็นลุงบ็อป จอดอยู่ข้างหน้า เลยถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ลุงบ็อปบอกว่า พักเหนื่อยเฉยๆ แล้วลุงก็ปั่นต่อ..แต่ผมสังเกตุว่า ลุงบ็อปปกติก็ปั่นเร็วพอควร แต่ตอนนี้ช้าผิดปกติ ก็เลยไม่กล้าแซง ทิ้งลุงบ็อปไป.... และลุงบ็อปเริ่มมีอาการ จอดพักบ่อยๆ.... ผมรู้สึก..ว่าไม่ใช่แค่เหนื่อยแล้วมั๊ง..
หลังจากลุงบ็อปปั่นอีก ทีนี้ไปได้ไม่ถึงครึ่งกิโล ลุงบ็อปจอดอีกแต่ลุงบ็อปล้มลงบนถนนเลย ผมเลยเบรคหยุดแล้วหันมองไปดูรถข้างหลัง ก่อนเอาจักรยานจอดขวางไว้ แล้วก็ลงไปช่วยยก จักรยานออกจากลุงบ็อป...เห็นมือลุงบ็อบ จับขา แบบ หน้าปวด อย่างรุ่นแรง คิดว่าต้องเป็นตะคริวแน่ๆ.....
หลังจากพาเข้า ที่ร่ม ผมก็เริ่มไปหยิบกระเป๋ายา เอายาที่ พี่ยายนุ้ย ให้ผมไว้ ใช้ เอามาทาขา ลุงบ็อป ไปจนทั่วพร้อม ค่อยคลึงนวด ตอนนั้นมี จักรยานหลังๆ ตามมาเห็นเหตุการณ์แล้ว ก็มีรถกระบะมาจอดถามว่าเป็นอะไรถูกรถชนเหรอ ผมก็บอกว่าเปล่า และขอร้องให้เขาช่วยแจ้ง ให้กลุ่มจักรยานข้างหน้าทราบด้วย.......
ราว ห้านาที ก็มีคนที่นำหน้าไปย้อนกลับมาช่วยดูและพาลุงบ็อบ ขึ้นรถ ไปแทน และผมก็ดำเนินทริปปั่นต่อจนถึงวัดหลวงพ่อโสธร...
หลังจาก หาอะไรลองท้องเสร็จ ก็หาทำเลนอน...ตามสไตร์เดิมๆของผม เพราะนอนน้อย แล้ว ง๊วงง่วงด้วย จะเขาเรียกรวมเตรียมตัวปั่นกลับ ก็ตื่น ตามปั่นกลับ.....
เรากลับกันเส้นทางเดิม ผมปั่นตามอาเจ๊ก... เพราะว่าปั่นช้า อยู่กลุ่มท้ายๆ...จนอาแป๊ะแวะจอดซื้อของฝากกลับบ้านข้างทาง.. และบอกว่า ไม่ต้องห่วงเพราะว่าขับรถมา เดี๋ยวเอาขึ้นรถกลับแล้ว..ผมก็เลยปั่นตาม หน้าไป แต่ยางก็มาแบน จนได้เลยเข็นเข้าปั้มน้ำมัน จัดการเปลี่ยนยางในโดยมี ชาวจักรยานอยู่แวะพักอยู่ในปั้มนั้นด้วย จะเหลือเราอยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย ก็รวมตัวกันปั่น..กลับพร้อมกัน...แต่ว่าฟ้าฝนไม่เป็นใจ ฝนตกลงมากระหน่ำ อย่างหนัก แต่ก็ยังปั่นกัน จนคิดว่าไม่ไหวแล้ว เลยต้องหาหลบ ซุ้มข้างทาง...เอา
จนฝนเริ่มซ่าแต่ก็ ยังตกเบากว่าเดิม มองนาฬิกากัน เลยปรึกษากันว่าปั่นลุยฝนเถอะดูแล้วว่าอีกนานกว่าจะหยุดตก เพราะว่ายังไม่เห็นท้องฟ้าเลยมีแต่เมฆ....
กลุ่มเราที่อยู่กับผมทั้งหมดเลยตัดสินใจปั่นลุยฝนต่อเปียกกันถ้วนหน้า ..แต่ฝนก็เริ่มซาลง เป็นฝนปรอยๆ..มาเจอสมาชิกท่านหนึ่ง ปั่นจักรยานไปอยู่เลนกลางถนนเลย ก็เลยบอกว่า พี่ปั่นริมๆหน่อยก็ได้ครับรถเยอะ ...(เส้นทางนั้นมีสองเลนส์ แถมมีแต่รถบรรทุกวิ่งทั้งนั้นเลย)ด้วยความเป็นห่วงเลยเตือนไป...แต่เขาบอกว่าไม่อยากไปปั่นเหยีบแอ่งน้ำเดี๋ยวเปียก.
ผมก็คิด ตัวเปียกหมดแล้ว ยังกลัวเปียกอีกเหรอ??แต่ผมก็ได้แต่มอง รถบรรทุกที่มาข้างหลังตลอด..รถบรรทุกต้องขับเบี่ยงเลน อ้อมสมาชิกท่านนั้น... บางคันก็บีบแตร แต่เขาก็ไม่ยอมเข้าริมถนนเลย ผมได้แต่ทำหน้าคิ้วขมวด เห้อทำไงดี.....จนปั่นไปเจอ นักปั่นคู่หนึ่งคงจะเป็นสามีภรรยา กัน ปั่นช้า สุด ก็เลยมาตามคุม สองคนนี้แทน.....
ปั่นไปสักพัก พี่ผู้ชายก็ปั่นช้าลง ผมเลยดูพี่ผู้หญิงแทนจนนานแล้วพี่ผู้ชายยังไม่ตามมาเลย ผมก็หันไปมองตลอด แถมเจอน้ำท่วมด้วย สักพัก ก็มีรถขับผ่านมา แฟนของพี่ผู้หญิงก็โบกมือบ๊ายบาย แล้วรถก็นำลิ่วไป พี่ผู้หญิงก็เลย บอกว่า เขาอยากหารถไปบ้าง ให้ผมช่วยให้หน่อย ผมเองก็ไม่เคยโบกรถขอขึ้น...ทำไงดี..
จนกลุ่มท้ายก็ต้องวางแผนหยุดรวมตัวกัน ใต้สะพาน... แล้วก็ช่วยพี่ผู้หญิงหารถกัน พี่ผู้หญิงก็เริ่มบ่นว่าทำไม กลุ่มข้างหน้าไม่รอเขาเลย ไม่มีน้ำใจเลย...... จนมีรถมาจอดถามทางพอดี จะไปถนน วัดกิ่งแก้ว ผมก็เลยบอกทางให้ แล้วก็ขอ ช่วยพาพี่ผู้หญิงไปด้วยได้ไหม เขาก็ตกลงว่าได้ แต่ว่า...พี่ผู้หญิงคนนั้นต้องการให้ผมไปเป็นเพื่อนเขาอีกคน ผมก็เลยบอกว่าผมปั่นปิดท้ายยังไงก็ต้องปั่นกลับ พี่เขาก็เลย พยายามชวนคนอื่น ก็ไม่มีใครไปด้วย เลยในที่สุดก็ไปกันเอง.....
หลังจากนั้น เหลือกันไม่กี่คนก็เลย มองท่าทีฝนไม่หยุดตกง่าย ก็เลยลุยปั่นต่อ หนาวจับใจจริงๆ จน... มืดแล้ว ก็เลยจอดแวะหาของกินกัน สั่งกาแฟร้อน กับอาหารมานั่งทานกัน แบบหนาว ก็หนาว.......จนสองทุ่มกว่าแล้ว ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย แต่ฝนก็ตกน้อยลงปรอยๆแล้ว พี่เขาเลยโทรศัพท์ไปให้เพื่อนช่วยเอารถมารับ....
เรานัดกันไปเจอที่ปั้มน้ำมัน แห่งหนึ่งแถวๆ พัฒนาการ นั่งรออยู่ ราวๆครึ่งชั่วโมง ก็มีรถกระบะ มารับเอาจักรยานขึ้นรถ แล้วผมไปขอลงแถวๆดินแดงแล้วปั่นกลับบ้านจังหวัดนนท์เอา....และทริปนั้นผมก็ถึงบ้านราวเกือบเที่ยงคืน รีบอาบน้ำสระผมแล้วก็นอน...... สลบไสล ไปเลย.....
ตื่นมาอีกวันนึง หลังทำงานเสร็จก็มานั่งเล่นเน็ต เจอกระทู้ นี่หรือน้ำใจ.....ผมก็เลย ลองเข้าไปอ่าน แต่ดูแล้ว พอรู้ว่าใครโพสต์ไว้ เพราะว่า.... เล่ามาเป็นเรื่องราวของผมเลย.... แต่ก็นะ.... ผมก็ไม่ว่าไร ถือว่าผมทำหน้าที่เต็มที่แล้วหล่ะ ทริปนั้น..........

[veenono]

เรื่องราวในทริปที่ได้เยือนกลับถิ่นบ้านเกิดผม...นี่หรือน้ำใจ??

ท่าทางตอนนี้จะดุเด็ดเผ็ดมันแน่ๆเลยครับน้องโอ๊ต รอครับช้าไม่เป็นไร

[โอ๊ตนนท์]

ทริปแรก สมัย ไม่มีกลุ่ม...
ย้อน....น เวลากันไป ในช่วงที่ผมได้เริ่มปั่นจักรยานใหม่ๆ สมัยที่เพื่อนสนิทผม เจ้าชัย เริ่มปั่นเสือหมอบมาได้สักระยะหนึ่ง แล้ว LA The Rock ของเจ้าชัยยังอยู่ ทริปนั้นเป็นทริปที่ผมได้ปั่น กับ อาเปียกเป็นครั้งแรก เจ้าชัย ชวนผมปั่น โดยเขาใช้เสือหมอบ ส่วนผมใช้เจ้า The Rock น้ำหนัก สมชื่อ ทริปนั้น อาเปียก พร้อมพี่อ้น พากันไปปั่น แค่สี่คนมุ่งหน้าไป ศูนย์ศิลปาชีพ บางไทร ทริปนั้น ผมไม่เคยปั่นออกไปไกลขนาดนั้น ยังรู้สึก กังวลว่าจะปั่นตามเขาทันไหมนะ....
ในตอนนั้น ผมไม่รู้เรื่องเทคนิคการปั่น หรือว่า อาเปี้ยก กับพี่อ้น เป็นใคร รู้เพียงว่า เป็นคนปั่นจักรยานเท่านั้น..ที่รู้จักก็เพราะเจ้าชัยนี่แหล่ะที่พามารู้จัก....ในทริปนั้นผมปั่นไม่เร็วเลย ว่าง่าย เป็นเด็กใหม่หัดปั่นคนนึงก็ว่าได้ แต่อาก็ให้พี่อ้นปั่นประกบ ดูแลผมด้วย จนช่วงเกือบเที่ยงๆ ก็ถึงศูนย์ศิลปชีพบางไทร เราได้นั่งพักกัน ....ขาผมได้แต่ระบม ไม่เคยปั่นไกลแบบนี้เลย... แต่ก็รู้สึกดีใจที่ผมปั่นมาได้ไกลขนาดนี้เป็นครั้งแรก ...... จนช่วงบ่ายๆ อาเปียกก็พากลับกัน แล้วก็ไประหว่างทาง เจ้าชัยถามว่า ขวดน้ำจักรยานที่ติดรถผมไปไหนแล้ว .... ผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมลืมไว้ที่โต๊ะม้าหิน ในศูนย์ศิลปชีพ อาเปียกหันมาบอกว่า ไม่เป็นไร บ้านอามีตั้งหลายใบ แต่ว่า เจ้าชัยบอกว่าไม่ได้ ขวดนั้นเขาชอบ ก็เลยจอดพักที่ศาลา แล้วผมปั่นกลับไปเอาขวดน้ำ เอง แล้วก็เจอ แม่บ้านที่กวาดพื้นแถวนั้นเก็บไว้ให้ ......
และเราก็ปั่นกันต่อ ลุงเปียกเกาะรถบรรทุกนำหน้าไป ผมเห็นก็ทึ่ง เพราะไม่เคยทำแบบนั้น ส่วนเจ้าชัย ก็ปั่นเร่งตามไป โดยที่เหลือผม ปั่นแบบลิ้นห้อย....เหงือแห้ง โอ๊ย มันเหนื่อยแท้ๆ ขนาดได้จักรยานดีๆแบบนี้(ในตอนนั้นผมว่ารถคันนั้นดีที่สุดแล้วในชีวิตผมตอนนั้นที่ได้ปั่น) ยังปั่นตามพวกเขาไม่ทันเลย......พี่อ้นก็ยังปั่น ตามประกบ จนมีช่วงหนึ่ง ขณะผ่านซอยข้ามหมูบ้าน มีมอเตอร์ไซด์ ขี่ข้ามจากเลนตรงข้ามมาเข้าซอยหน้าหมูบ้าน ได้ชนเอาล้อหลัง จักรยานที่ผมขี่จะหมุนไปรอบนึงโดยเท้าผมลากกับพื้นหมุนตามเลยแต่ผมไม่ล้มยังประคองรถไว้เกือบจะไปนอนกับพื้น........
......ส่วนมอเตอร์ไซด์ก็ล้มทั้งคนขี่และคนซ้อน และเดินมาขอโทษ พี่อ้นก็ว่า ทำไมขี่ข้ามมาไม่ดูรถเลย...แต่ปัญหามันอยู่ที่จักรยานที่ล้อคดจนขี่ไม่ได้เลย ติดวีเบรค ไปเลย พี่อ้นเลยช่วยผม ถอดล้อหลังออก แล้วเอาล้อฟาดกับฟุตบาทจนมันขดน้อยที่สุด แล้วก็ใส่ปั่นกลับ โดยที่ ไม่ใส่เบรคหลัง ขณะนั้นเจ้าชัยปั่นกลับมา..เจอทำหน้าเซ็งเลย....ผมเองก็เซ็งด้วยแค่ปั่น ก็จะหมดแรงแล้ว แถมยังโดนชน เสียขวัญอีก แถม ปั่นกลับโดยล้อขดไปมาอีก กว่าจะกลับถึงบ้านได้ ก็ สี่โมงเย็น และล้อก็ต้องเอาไปซ่อมดัดล้อใหม่หมด......โอ้.... ทริปแรก ของผม.... ทำไมโดนดีเสียแล้วก็ไม่รู้......

[oiltrips]

รีบทำปิดต้นฉบับจบไวๆๆๆ ซี อย่าลืมหักค่าขนมแบ่งให้ฉัน แล้วเอาพ็อตบุคส์ปาซูก้องมาให้ด้วยนะ

[KI-RAY-NA]

ยินดีกับ: jobhoy (83), แดง ด่านช้าง (49), nokhook (45), billbelle (36), P2k (34), โต โคนิก่า (31), โอ๊ตนนท์ (29) , japantrek (24), metusboy (16)