Adventure SAPA : เวียดนามเหนือกับเสือเมืองเดช

Sea Falcon Pattaya

เจ้แกไม่ค่อยพอใจที่ถูกถ่ายรูป...แต่ไม่รู้ว่าพี่เจ้แกพูดอะไร..โชคดีที่ฟังไม่ออก หรือโดนด่าไไปแล้วก็ไม่รู้

Sea Falcon Pattaya

ถึงยังไงก็อดที่จะถ่ายรูปไม่ได้เพราะชุดและเครื่องประดับสุดอลังการณ์ (คนขับรถบอกว่าเป็นวันตลาดนัดชาวเขาที่บ้านปากแม่น้ำ้น้อย...ถ้าจำไม่ผิด )

Sea Falcon Pattaya

สาวน้อยคนนี้ขายรวงข้าวที่เมล้ดยังไม่แก่มากที่ท่ารถเมืองออุดมชัย กำละ 2,000 กีบผมถามคนซื้อว่้าเอาไปทำอะไร แกบอกว่าเอาไปแกะกิน แล้วก็ยื่นรวงข้าวมาให้ผมหนึ่งรวงแต่ผมไม่ได้กินหรอกเก้บใไส่กระเป๋าไว้กลับมาบ้านมันแห้งเป็นข้าวเปลือกแล้ว

Sea Falcon Pattaya

ภาพชุลมุนระหว่างทากเข้า..เอ้ย..ทากกัด อยู่ไม่ได้แล้ว ตัวใครก็ตัวใคร...ไปละเด้อ>>>>>>>>

เมืองเดช

เข้าไปยืนบริเวณหญ้าริมถนนได้มานานก็ได้ทากมาคนละตัวสองตัวครับ

ตุ๊

....มันส์ดีจัง รอชมอยู่ครับ....

khunhan

ตุ๊ เขียน:....มันส์ดีจัง รอชมอยู่ครับ....

สวัสดีตุ๊
เสียดาย น่าจะได้ไปด้วยกัน หลายต่อหลายครั้งที่มีช่วงมัน ๆ คงถูกใจขาแรงอย่างตุ๊ MJU tiger Tedและขาแรงทั้งหลาย

คืนวันนั้น เราหลับอย่างเต็มอิ่มและมีความสุขมาก เพราะเฮือนพักอยู่ริมน้ำ เมืองนี้ ค่ำลงต้องใช้เครื่องปั่นไฟ และปิดตอนดึก เค้าปิดเครื่องไฟตอนไหน ไม่อาจรู้ได้ เพราะนอนที่นอนนุ่มเต็มแผ่นหลัง ฟังเสียงน้ำไหล อากาศเย็น กำลังดี เหมือนนอนพักในสปาที่มีดนตรีธรรมชาติเปิดให้ฟังเบา ๆ ตลอดคืน ดึก ๆ หนาวนิด ๆ ก็มีผ้าห่มนุ่ม ๆ ช่วยให้อุ่น สบาย

รุ่งเช้าวันจันทร์ที่ 12 ตุลาคม 2552 : คืนวันนี้ เราต้องนอนเมืองเดียนเบียนฟู

ทุกคนนอนเต็มอิ่ม ตื่นกันแต่เช้า โดยเฉพาะพี่บังมะห์ ตื่นขึ้นมาหุงเช้า แล้วลงไปลำธาร อาบน้ำสระผม ดูสาว ๆ อาบน้ำ และดูวิถีชาวบ้านกับสายน้ำยามเช้า กำไรกว่าใคร

ขณะนั่งรับประทานอาหาร มองไปเห็นนักเรียนทั้งชั้นประถมและมัธยมเดินการเป็นสายข้ามขัวไปเรียนฝั่งโน้น บ้างก็หยอกเย้ากระเซ้าแหย่ บ้างก็พี่จูงน้อง นักเรียนตัวเล็ก ๆ ไปจนซาแล้ว นักเรียนรุ่นใหญ่ จึงทยอยเดินตามไป มองไปเห็นอาคารเรียนเป็นหลังชั้นเดียวตั้งอยู่บนเดินเขาลดหลั่นกัน ชาวบ้านเล่าให้ฟังว่า นักเรียนรุ่นเล็กเรียนชั้นลุ่ม(อาคารล่าง) ส่วนรุ่นพี่ ใช้หลังเทิง(อาคารบน) เดินขึ้นไปอีก

พอออกมาได้หน่อยเดียว หัวหน้าเมืองเดชว่า ทางข้างหน้ายิ่งใกล้ชายแดน ชุมชน หน้าจะห่างด้วยเราควรเตรียมน้ำขึ้นไปเยอะ ๆ ว่าแล้วก็ซื้อน้ำเป็นแพ็ค 6 ขวด ช่วยกันแบกขึ้นไป
พ้นชุมชน ถนนก็เละเป็นโคลน เลยมาหน่อย ก็เจอลำธารเล็ก ๆ

ทางเริ่มชันขึ้นเป็นลำดับ
บางช่วงก็เป็นดินนิ่ม ๆ ซับน้ำหนักดีนัก ต้องออกแรงมากกว่าเดิมเหมือนเติมลมยางไม่ตึงยังไงยังงั้น หากแต่ลื่น ปัดหน้า ส่ายหลังให้ได้ส่งเสียง ว้าย ๆ อยู่ตลอดเวลา

khunhan

จากข้อมูลเบื้องต้น เมืองใหม่ ถึงด่านลาว-เวียดนาม ระยะทาง 35 กม.
เราเริ่มออกเดินทาง 8 โมงกว่า จากผลงานเมื่อวาน ทำให้วันนี้ เราไม่น่าจะประมาณพลาด ถ้าเป็นอย่างนั้นคาดว่า เที่ยง เราคงถึงด่านพอดี

เช้า ๆ อย่างนี้ เราปั่นได้อย่างสบาย ๆ แม้ว่าถนนหนทางจะลำบากเนื่องจากอากาศค่อนข้างเย็น สบาย แดดไม่ค่อยมี

ระหว่างทาง เราเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ ๆ ถูกตัดล้มลงมาจากบนเขา บางทีก็เห็นรอยเลื่อยไม้อยู่ข้างทาง บางทีก็มีไม้ที่ถูกเลื่อยเป็นแผ่น รอลำเลียง ... ของใครหว่า? แล้วแบบนี้ ต่อไป จะเหลือมั้ยเนี่ย?

khunhan

ไม่ถึง 10 โมง หัวหน้าเมืองเดชบอก ขอเติมพลังก่อน จัดแจงหาที่นั่งเปิดข้าวหม่ำ ไม่สนว่าใครจะหิวด้วยหรือไม่

เรายังไม่หิว แต่ก็ถึงโอกาสพัก โดยเข้าไปนั่งบนพื้นหญ้านุ่ม ๆ ส่วนพี่บังมะห์ บอก เอาเถอะ ตามสบาย

.
.
.
.

ระหว่างนี้ พี่บังมะห์หรือพี่หมายก็ไม่รู้ ช่างสังเกต บอกว่า ป่าชื้น ๆ สมบูรณ์แบบนี้ แดดร่มๆ แบบนี้ มักจะมีทากตามป่าหญ้า ได้ยินแค่นั้น เราก็กระโดดโหยง ทากกกกกกก... แล้วทำไมไม่บอก

khunhan

ผ่านที่นั่นมาไม่นาน เสือเมืองเดชกระซิบ พี่ ๆ สงสัยทากมันเข้าไปในกางเกงผมแล้วละ ผมขอดูก่อนนะ เราก็เสียว เลยต้องสำรวจตัวเองมั่ง
กรี๊ด....ด มันมาแล้ว ตรงขาขาว ๆ ด้านขวาของเรานี่เอง
พร้อมเสียงกรี๊ด เราใช้ไม้เขี่ยออกด้วยสัญชาตญานทันที เลือดแดง ๆผสมกับเหงื่อไหลเป็นทาง ยังไม่ทันหายตกใจ ก็ได้กรี๊ด... ด ลั่นอีกครั้ง
เมื่อเห็น ตัวดำ ๆ เล็ก ๆ กำลังส่ายหัว มุดเข้าไปถุงเท้าด้านขวาของเรา .... กรี๊ด.....ดดดด

กว่าพี่หมาย พี่บังมะห์ จะมาถึง เราก็เขี่ยเจ้าสองตัวนี้ ออกพ้นตัวไปแล้ว
เสียงกรี๊ด...ด ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

พอหายระทึก เราไปปั่นไปกันต่อ

เราพบนักเดินทางกลุ่มนี้ ทราบว่ามาจากอังกฤษ

ทักถามกันพอหอมปากหอมคอ ผู้ชายรูปหล่อคนนี้ก็ยกโป้งให้เรา พลางว่าYou are strong woman เราควรจะยินดีไหมหว่า?

khunhan

ตะกายขึ้นไปเรื่อย ๆ 11 โมงกว่า ถึงโรงเรียนบ้านปางหก ชุมชนสุดท้าย ก่อนถึงด่าน แวะเยี่ยมคุณครูหน่อยและนักเรียนที่นี่กันหน่อย

เพราะความจำกัดในพื้นที่ใช่สอย ที่นี่ มี 2 ห้องเรียน ชั้น ป. 5 กับ ชั้นป.6 ส่วนป.เล็กกว่านั้น อยู่อีกแห่งหนึ่ง
เราขอให้คุณครูคนงามที่นุ่งซิ่นน่ารักคนนี้ ถ่ายรูปด้วย เธอก็น่ารักเชียวแหละ วางมือจากชอร์คเขียนกระดานมาถ่ายรูปกับเราด้วยดี

khunhan

พักที่โรงเรียนพอสมควรแก่เวลา เกรงใจนักเรียนและคุณครูที่ไม่เป็นอันเรียนอันสอน เพราะต้องคอยมองแขกน่าตาแปลกที่แต่งตัวประหลาด ขณะที่เสือเมืองเดชก็กำลังคุยกับเจ้าถิ่นได้ที่ ก็ได้เวลาออกเดินทางกันต่อ

ดีนะ ที่พักกันที่โรงเรียนบ้านปางหก ได้กัดกินมะขามป้อมแช่อิ่ม ตามด้วยน้ำ หวานชุ่มคอทีเดียว
เพราะพอเลยจากนั่น ก็เริ่มไต่เขาชันดิ๊ก ๆ กันอีกครั้ง นึกในใจว่า " ดี ... ยิ่งชันยิ่งดี " แปลว่าเราใกล้จะถึงด่านมากขึ้นทุกที

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ปั่นไป แวะพักไป วันนี้จะถึงเดียนเบียนฟูไหม??

khunhan

ถนนกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง

khunhan

พ้นโค้งนั้น เราก็ปั่นถึงด่านลาว-เวียดนามพอดี
ที่นั่น พอปั่นเข้าเขตด่าน บรรยากาศดีมาก ..เมื่อมองไปข้างหลังเห็นเมฆกลุ่มใหญ่ เสียงซู่ ๆ ที่ไล่หลังเรามา นั่นมันฝนชัด ๆ