เรื่องเล่าเมื่อคราวขี่เรือบินไปปั่นที่หลวงพระบาง

[ลุงแซม]

ระหว่างที่คุยกับป้าแสงว่าจะเอาอย่างไร จะพาป้าแสงไปที่พักก่อนก็ขนของไปไม่หมด กำลังคิดว่าจะเหมารถไปดีหรือเปล่า ก็พอดีมีรถบัสจากอุดมไชยเข้ามาเห็นมีเสือภูเขาบนหลังคาหนึ่งคัน เป็นคุณพูนศักดิ์นั่นเอง เห็นบอกว่าไม่ไหว เส้นทางโหดมีทั้งเขาและทางไม่ดี เลยขึ้นรถบัสมาก่อน ปล่อยให้คุณนพดล และคุณกอล์ฟ ปั่นกันมาสองคน ตอนนี้ก็ใกล้เวลา 17.00 น.แล้ว ผมพาคุณพูนศักดิ์ไปที่พักก่อน ผมช่วยบรรทุกกระเป๋าของคุณกอล์ฟไปด้วย ส่วนป้าแสงให้อยู่ตรงนั้นก่อน ปั่นกลับไปถึงที่พัก อาวิลลี่บอกว่าติดต่อคุณกอล์ฟแล้วเหลือระยะทางอีกประมาณ 40 กม. พวกเรากลับไปรับป้าแสงอีกเที่ยวเพื่อพามาเข้าที่พัก แล้วโทรบอกคุณกอล์ฟ และคุณนพดล ว่าที่พักอยู่ใกล้ร้านเค๊กโจมา ใกล้ตลาดมืด ซึ่งคุณนพดลรู้จุด เพราะเพิ่งไปแข่งตูเดอร์ลาว เวียงจันทน์/หลวงพระบางเมื่อเดือนที่แล้ว
...อาวิลลี่พาปั่นไปทางอ้อมเพราะถนนเรียบดี ผ่านสะพานข้ามน้ำคาน ผมเห็นพระอาทิตย์ตกน้ำคานส่งแสงออกมาสวยดีจึงแวะถ่ายภาพ

[ลุงแซม]

ขณะที่รอเพื่อนอีกสองคน เราก็สั่งเบียร์ลาวมานั่งดื่มรอไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาหนึ่งทุ่ม คุณกอล์ฟกับคุณนพดล จึงมาถึงที่พัก สุดยอดจริง ๆ ปั่นมาได้อย่างไร 200 กม.
...เมื่อมาพร้อม อาวิลลี่พาเราไปกินอาหาร ข้างทางมีสารพัดอย่าง ซาลาเปา เฝอ เป็ดสับ ข้าวผัด ข้าวเปียก อาหารตามสั่งต่าง ๆ เรากินกัน 6 คน หมดไปสองแสนกีบ

[ลุงแซม]

พวกเราจะหารค่าอาหาร แต่อาวิลลี่บอกไม่ต้อง มื้อนี้ขอเป็นเจ้ามือต้อนรับเพื่อนที่มาทางเชียงของ ขอบพระคุณครับ
...รายการอาหารอ่านกันเองนะครับ ผมเองก็อ่านไม่ค่อยออกเหมือนกัน

[ลุงแซม]

อาหารว่างที่ฮิตที่สุดของหลวงพระบางยามค่ำคืนก็คือ ลูกเดือยต้ม กำละ 2000 กีบ 8 บาท พวกเราแวะกระจายรายได้ มา 3 กำ

[ลุงแซม]

จากนั้นเราก็ไปดูตลาดมืด หรือถนนคนเดินอะไรประมาณนั้น อยู่ใกล้ ๆ เฮือนพักเอง คุณกอล์ฟพกโน๊ตบุ๊คตัวเล็กมาด้วยซื้อมาเพื่อมางานนี้โดยเฉพาะ เพราะต้องติดต่อกับลูกค้า และสั่งงานทางอินเตอร์เนต พวกเราเลยนัดกันที่หน้าร้านอินเตอร์เนต ซึ่งเป็นโรงแรมด้วย ว่าให้มาพร้อมกันเวลา 22.00 น.
...ผมดูแล้วของที่ขายก็มีพวกสินค้าเสื้อผ้า เครื่องประดับ และเครื่องตบแต่งบ้าน พื้นเมือง เหมือน ๆ กันแทบทุกร้าน เลยไม่ได้ซื้ออะไรสักอย่าง

[ลุงแซม]

อีกรูป

[ลุงแซม]

ผมมาติดใจร้านนี้ มีหนุ่ม ๆ มานั่งเล่นกีตาร์ ขายของไปด้วย ผมจอดจักรยานฟังเขาเล่นเพลง หนุ่มที่เล่นกีตาร์ถามผมว่า ลุงร้องเพลงได้ไหม ผมบอกว่าได้ เขาขอให้ผมบอกชื่อเพลง ผมจึงบอกว่าเพลงดวงจำปา
...ได้เลยคุณลุง "โอ้ดวงจำปา เวลาชมดอก มองเห็นบ้านซ้อง มองแล้วเพิ่งใจ เฮานึกขึ้นได้ในกลิ่นเจ้าหอม เห็นสวนดอกไม้บิดาปลูกไว้ตั้งแต่ใดมา เจ้าเป็นดอกไม้ที่งามวิไลตั้งแต่ใดมา โอ้ดวงจำปา มาลาขวัญฮักของเฮียมนี้เอย ฯลฯ" นึกว่าหนุ่มลาว ที่ไหนได้เป็นหนุ่มไทย มาเที่ยวแล้วคงขายของหาเงินไปด้วย คงเป็นพวกจิตรกรรม เห็นมีภาพเขียนสถานที่ต่าง ๆ ในหลวงพระบางวางขายอยู่ น้อง ๆ ชวนผมเข้าไปนั่งร่วมวงก๊งด้วย แต่ดูแล้วจะไม่เหมาะเลยขอตัวไปพบเพื่อน ๆ ที่นัดไว้ ใกล้เวลานัดหมายแล้ว

[ลุงแซม]

ผมมาถึงจุดนัดพบ ไม่เห็นมีเพื่อน ๆ อยู่เลย จึงปั่นกลับเรือนพัก.... อ้าวไม่มีใครอยู่อีก กลับไปอีกเที่ยวหนึ่งคราวนี้เห็นนั่งกินข้าวจี่กันอยู่หน้าร้านเน็ต มีหนุ่มหุ่นสูงใหญสมส่วนคนหนึ่ง กับหนุ่มน้อยอีกคนหนึ่งกำลังคุยด้วย เพื่อน ๆ แนะนำว่า ลุงเสม นี่ไงเสืออิฐ คนหลังอาน (คนตัวสูง) กับน้องอีกคนจำชื่อไม่ได้ ปั่นมากับทีมตี๋ท่าบ่อ จากเวียงจันทน์ - หลวงพระบาง เห็นหุ่นเสืออิฐแล้วจึงถึงบางอ้อว่าทำไมถึงปั่นได้อึด แบบว่าขึ้นดอยอินทนนท์แบบชิว ๆ เราพูดคุยทักทายกันช่วงสั้น ๆ ก็ลาจากกัน เสียดายกล้องผมเก็บไว้ที่เรือนพักไม่อย่างนั้นคงมีรูปเสืออิฐมาฝาก แต่ไม่เป็นไร ใครอยากเห็นหน้าตาหล่อ ๆ ของเสืออิฐ เข้าไปดูได้ในกระทู้บันทึกความทรงจำ ที่เสืออิฐกำลังรายงานอยู่
...ผมซื้อขนมปัง ไว้กินกับกาแฟตอนเช้า แล้วพวกเราก็กลับไปพักผ่อน เห็นใจคนปั่นมาจากอุดมไชย ผ่านร้านใกล้ ๆ เรือนพักว่าจะแวะซักแก้ว(ขวด) สองแก้ว (สองขวด) แต่เกรงใจเพื่อน ๆ ประกอบกับอาการหวัดของผมเริ่มรุนแรงขึ้นมีอาการไอผสมโรงด้วย ถ้าเป็นไอเลิฟยูจะไม่ว่า นี่มันไอแค๊ก ๆ น่าลำคาญ

[ลุงแซม]

อ้าว...โม้มาตั้งนานลืมเล่าไปว่า ทีมที่มาจากเชียงของหายไปหนึ่งคน คือลุงหวัด ตัวตั้งต้วตีที่จะมาปั่น สาเหตุก็เพราะพาสปอร์อายุเหลือไม่ถึงหกเดือน ขาดไปห้าหกวันเอง ขออย่างไรทางฝั่งลาวก็ไม่ยอม เพราะเป็นการเข้าทางด่านหนึ่งแล้วออกอีกด่านหนึ่ง (ผมเดา) สรุปแล้วลุงหวัดเลยต้องยอนกลับคนเดียว น่าสงสารจัง พวกที่เหลือก็ไม่ทันเรือ จะเหมาเรือเร็วมันก็จะมืดก่อนถึงหลวงพระบาง อันตราย จึงเหมารถตู่จากปากแบ่งมาอุดมไชย แล้วรุ่งขึ้นปั่นเข้าหลวงพระบางเพื่อมาให้ทันนัดกับกลุ่มผมที่มาทางหนองคาย เรานัดกันไว้เย็นวันที่ 22 ต.ค.
...ผมตื่นแต่เช้าตรู่ เจ้าหน้าที่เรือนพักไม่เหลือสักคน ผมจัดการต้มน้ำเองเพื่อนกินกาแฟ ซึ่งเขามีให้กินฟรี พอเวลาตีห้าครึ่งผมก็ปลุกเพื่อน ๆ ที่จะไปใส่บาตรเช้าให้ตื่นเดี๋ยวไม่ทันพระ อาวิลลี่ขอตัวนอนต่อ เราไปสายถนนคนเดินเมื่อคืนนี้นี่แหละตรงไปทางวัดเชียงทอง ได้ที่เหมาะ ๆ ก็จัดการซื้อข้าวเหนียว ดอกไม้ ข้าวต้มมัด เขามีขายชุดละ 100 บาท ผมซื้อข้าวเม่าคลุกเพิ่มอีกหนึ่งร้อยบาท เห็นคนไทยกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วจึงเข้าไปนั่งด้วย

[ลุงแซม]

เรารอกันพักใหญ่ พระก็บินฑบาตมาเป็นสายยาว สอบถามคุณป้าเจ้าถิ่นที่ใส่ประจำทุกวัน บอกว่า มีพระประมาณ 320 รูป คุณป้าท่านนี้อยู่บ้านตรงข้ามกับที่นั่งนี่เองใส่ทุกวัน ผิวพรรณสดใสเหมือนคนอิ่มบุญ ไม่เหมือนผมนาน ๆ ใส่ที ตัวดำหน้าดำเหมือนพวกคนบาปอะไรทำนองนั้น แต่ดูดี ๆ ก็หล่อนะ 555
...สอบถามคุณป้าว่า ดอกไม้ที่ทำเป็นพุ่ม มีกรวยใบตองทำไมไม่ใส่บาตรพระ คุณป้าบอกว่าใส่ไปพระท่านก็ทิ้ง เอามาตั้งไว้พอใส่บาตรเสร็จแล้วค่อยเอาไปบูชาต่อที่บ้าน....ดีนะที่เราไม่ซื้อไปใส่บาตร

[ลุงแซม]

เพื่อน ๆ

[ลุงแซม]

ผมใส่ได้ไม่กี่รูปข้าวเหนียว และภัตราหารอื่น ๆ ก็หมด เพราะผมปั้นก้อนใหญ่ กลัวพระฉันไม่อิ่ม ...เอาน่าใส่กี่รูปก็ได้บุญเท่ากันนั่นแหละขอให้ตั้งใจเถอะ ผมว่าคนขายข้าวเหนียวน่าจะมีถุงมือพลาสติกให้ด้วย เวลาปั้นข้าวเหนียวใส่บาตรจะได้ไม่สกปรก แต่ละคนไม่รู้มือไปจับอะไรมากันบ้าง แล้วมาปั้นข้าวเหนียวใส่บาตร ยิ่งช่วงไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 กำลังระบาดด้วยยิ่งน่ากลัว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ให้ล้างมือบ่อย เพื่อน ๆ ว่าไม๊....

[ลุงแซม]

อีกสักรูป

[ลุงแซม]

เพื่อน ๆ คนไทยที่นั่งข้าง ๆ กันพอใส่บาตรเสร็จแล้วลุกขึ้นมา ผมเห็นใส่รองเท้าจักรยาน จึงสอบถามคุยกัน ได้ความว่าเป็นเสือฟากคลองมาจากพิษณุโลก แหม...นั่งใส่บาตรด้วยกันตั้งนานเป็นพวกจักรยานด้วยกันนี่เอง ดีใจจังที่ได้พบเพื่อนชาวเสือ

[ลุงแซม]

หลังจากใส่บาตรเสร็จพวกเราก็ปั่นจักรยานชมวิวแคมของ (ริมน้ำโขง) พวกบ้านพักต่าง ๆ มาตั้งโต๊ะสำหรับแขกมานั่งทานอาหาร บรรยากาศดีมาก