สองเฒ่า ระยอง -เชียงราย - ปาย - เชียงใหม่

[SOLAR]

ขอคาระวะเสือ chee" และ เสือ แหวก ครับ อายุเป็นเพียงตัวเลขที่วิ่งไปเรื่อยๆ ไม่หยุด สำคัญว่าใจเราจะหยุดไว้ที่เท่าไรดีต่างหากครับ

[ละออ สุจิมงคล]

ผ่อหยั่ยซี่ ผ่อหยั่ยแหวก ครับ (สำเนียงอีสานหนองไผ่)
คักขะหนาดน่อ ... ปู๊ยยยยยย.... หม่วนล้ายยยย..หลาย
บันย่ายบ่ถืก...
ถ่าเบิ่ง.. ทิป เถื่อหน่าเด้อ ผ่อหยั่ย..เด้อ

(พี่หมิงครับ ทริปที่เขาใหญ๋พี่หมิงเท่ห์มั่กๆ)

[The Stranger]

เสือ Solar ครับ
ได้รับคำแนะนำจากท่านแล้ว รู้สึกคึกเหมือนกระทิงเปลี่ยว

เสือละออ ครับ
ถ่ายทอดสำเนียงผ่านตัวอักษรได้ซึ้งใจ
หวังว่าจะไม่แก่เกินไปที่จะไขว่คว้าอีกซักทริป
แต่รูปเสือละออหอบขวดพะรุงพะรัง นั่นเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อเยาวชน(คนอายุเหลือน้อย) อย่างสองเสือนะ ดูในเวลางานแล้วจะพาลลงแดงเอา

เสืออิฐ คนหลังอานครับ
คำว่า “มหาบุรุษนักปั่น” ได้ยินแล้วเหนียม ขอย้ายยกให้ท่านเสืออิฐจะเหมาะสมกว่า เพราะสร้างผลงานมานาน รวมทั้งทีมคน..ครยก ต้องเรียกว่า “อัครมหาบรมทีม” ได้เลย ดูรูปคราวเที่ยวน้ำตกเขาอีโต้ของท่านแล้ว ต้องออกอุทานว่า แม่เจ้าโว้ย นีมันระดับกองทัพเชียวนะ
เรี่องข้อมูล ไม่กล้าสอนหนังสือสังฆราชหรอก นั่งคุยกันนานๆ ก็รู้ตั้งแต่มิกตี้ไพร้ซ์ไล่ไปจนสุดขอบจักรวาลนั่นแหละ
หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกัน

เสือPtM ครับ
บรรยายเป็นตัวหนังสือ ดูเท่ไปยังงั้นแหละ ของจริงต้องขอคำชี้แนะจากท่านเสือ PtM

เสือ Hinu RX-93
อิจฉาท่านจัง
สองเสือแค่เจอหนุ่มเชียร์เบียร์หน้าหวานในตู้เสบียงรถไฟ ยังลืมตัวเป็นโหล ถ้าเจออย่างท่านมิหมดตัวรึนี่

แม่บักข้าวเหนียว ครับ
อย่าถ่อมตัวในความงาม รูปถ่าย(แม่บักข้าวเหนียวตกภาษาไทยแน่ๆ คำบรรยายใต้ภาพของแม่ รูป พิมพ์ ตก ป ปลา รีบแก้ซะ อ่านแล้วเดียมหัวใจ) ใครเห็นต้องรีบเก็บอาการยัดตาคืนเบ้า อิจฉาพ่อบักข้าวเหนียว เป็นทิวแถว
เดาว่าเสือPtM เห็นรูปนี้แล้วต้องน้ำลายฟูมปาก
ทริป ปาย ยังไกลเกินเอื้อม ทริปกับแม่บักข้าวเหนียวยิ่งไกลเกินฝัน
แต่หวังว่าฝันจะเป็นจริง

รักและซึ้งเพื่อนเสือ
เสือChee & เสือแหวก

[The Stranger]

"อีกหนึ่ง"
เสือแหวกให้สัญญาณนิ้วแก่บริกร
สักครู่ในกรอบจอตาของเสือแหวกเห็นนิ้วเรียวงามบรรจงรินให้แก่แก้วของสองเสือ
เสือแหวกงัดหัวที่เริ่มตกให้เงยขึ้น หนุ่มหน้าสวยส่งยิ้มหวานมาให้
"มีอะไรเรียกใช้"นาตาลี" ได้นะเคอะ"
"ฮื่อ" คำตอบ แล้วหัวของเสือแหวกก็ย้อนห้อยในท่าเดิม
(ใช้หนี้ลุงแซมแล้วนะ)

[แม่บักข้าวเหนียว]

มาแอบกระทุ้ง กระทู้ ขึ้นมาติ๊ดนึง กลัวเพื่อนเสือลืม สองเสือ หนุ่มน้อยจากระยองของเรา ( หุ หุ หนุ่มน้อย จิงจิ๊ง )
เห็นภาพ แม่ นาตาลี ของพี่เสือแล้วชวนให้แม่บักข้าวเหนียว รู้สึกปลง ยังงัยก็ไม่รู้ นะ รูปก็งามนามก็เพราะ หุ่นก็ดี แล้วก้มลงมองดูสารรูปตัวเอง เราเป็นหญิงแท้จิงแสนลำบาก ส่วนสูงมาตรฐานหญิงไทย เตี้ยต่ำติดดิน น่าจะเกิดเป็นชายให้รู้แล้ว รู้แรดไปเลย
อยากเห็นภาพตอนสองเสือกลับถึงบ้าน แล้ว โผ เข้ากอด นางในวรรณคดีที่พี่เสือเอ่ยถึงจังเลย ยังจะทำกล้าปากดี ว่าให้เขาลับหลังรึเปล่า
วันนี้ แม่บักเหนียว ยังหลบ(อู้)งานมารักษาแผลกายจากการอาจหาญชาญชัยไปแข่งปั่น อูย เจ็บ ไปทั่วไหล่ หลัง ขา แขน แต่ไม่เข็ด หรอก ถ้ามีงานปั่นที่ยอง หุ หุ เราจะไป (ถ้าว่าง) อยากเจอหน้าพี่เสือทั้งสองและนางในวรรณคดีของพี่ด้วย



ยัง..อยากให้มีทริปต่อไปเร็ว เร็วว

[PtM]

ฮะแอ้ม แฮะๆ เอิ๊ก พูดอะไรไม่ออกเลยได้แต่สำลักน้ำลาย เกลียดจริงๆเลยคนที่รู้ทันนี่ 555

[wutmtb]

สองเสือ คือ แรง บันดาลใจ ปลดล๊อค เสือ WUT ให้ กล้าหาญ ที่จะออกไปสู่โลกภายนอก กับ จักรยาน ครับ

[ลุงแซม]

"อีกหนึ่ง"
เสือแหวกให้สัญญาณนิ้วแก่บริกร
สักครู่ในกรอบจอตาของเสือแหวกเห็นนิ้วเรียวงามบรรจงรินให้แก่แก้วของสองเสือ
เสือแหวกงัดหัวที่เริ่มตกให้เงยขึ้น หนุ่มหน้าสวยส่งยิ้มหวานมาให้
"มีอะไรเรียกใช้"นาตาลี" ได้นะเคอะ"
"ฮื่อ" คำตอบ แล้วหัวของเสือแหวกก็ย้อนห้อยในท่าเดิม
(ใช้หนี้ลุงแซมแล้วนะ)

...ต้องขอขอบพระคุณ คุณ The Stranger อีกครั้งสำหรับภาพและเรื่องราว ที่น่าติดตาม หวังว่าคงมีสักวันที่จะได้พบและปั่นด้วยกันกับ เสือ เสือChee & เสือแหวก และเพื่อน ๆ ที่เข้ามาติดตามอ่านทุกท่าน สวัสดีครับ

[ming_khwunchai]

[quote]สวัสดีครับพี่เสือchee" และ เสือ แหวกและทุกๆท่าน บอกได้คำเดียวว่าเสียดายจัง ไม่รู้งานนี้มีฉลองปิดสรุปทริปไหมครับ
ถ้ามีอย่าลืมส่งข่าวนะครับ...อิอิ ท้ายนี้ขอแสดงความยินดีและชื่นชมกับความสำเร็จในการเดินทาง ที่บ่งบอกถึงความมุ่งมั่น จิตใจที่แน่วแน่ กับความศรัทธาอันมั่นคง ที่แฝงด้วยแนวคิดอันสนุกสนาน และเพรียบพร้อมทุกรสชาด ถ้าได้ออกทริปใหม่บ้างคงต้องรบกวนยืมกล้องท่านพี่ออกทริปซักรอบ ท่าทางกล้องตัวนี้เลนส์มันจะดีมากๆเลยละ เห็นถ่ายติดแต่คนสวยๆทั้งน้าน....ยี่ฮ้อไรพี่มันเจ้าชู้ดีจัง...อิอิ

คุณละออ ขอบคุณครับกับคำชม เห็นภาพที่ลงมานี่เป็นช่วงเข้าฉากไหน...อิอิ แสดงได้สุดยอดเลยครับ ทำท่าเมาได้เหมือนทั้งแววตาที่เซื่องซึม กับใบหน้าที่แดงระเรื่อเหมือนคนเพิ่งตากแดดร้อนๆมานี่ มันทำยากจริงๆนา อันนี้พี่หมิงทำแบบนี้ไม่เป็นจริงๆอ๊ะ....สาบานได้...อิอิ ขากระติกที่ให้พี่หมิงมามันช่วยให้รอดการอดน้ำมาหลายทริปแล้ว
แถมยังได้เผื่อแผ่น้องๆอีก เอาไว้ออกทริปเมื่อไรส่งมาเด้อ

เสืออิฐ สวัสดีเช่นกันครับ กลุ่มคน-ครยกนี่เป็นกลุ่มก้อนดีจัง ถึงว่ามีแต่ขาแรงๆทั้งนั้นเลย ฝากความคิดถึงให้เฮียหมงด้วย ว่างๆบอกให้โทรมาหาพี่หมิงบ้าง

[The Stranger]

ต้นราตรีในตู้เสบียง
ขณะคุยกันเสือchee สังเกตเห็นว่า เสือแหวกคุยแบบไม่มองหน้ากัน แต่กลับแฉลบสายตาไปยังสาวลูกครึ่งหน้าตาเฉี่ยวผิวน้ำตาลที่นั่งเยื้องกัน นานเข้าเสือแหวกก็กลืนสมบัติผู้ดีหายตามน้ำ จ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตาย
ในที่สุดของคนที่มิใช่ปลากัด จะได้นั่งมองกันอยู่ได้ เสือแหวกก็กระซิบ
“เสือ Cheeทำไงจะได้คุยกับสาวคนนั้น ผมอยากฝึกภาษา”
เสือCheeปล่อยก้าก
“ฮั่นแน่ รู้ทันน่า ภาษาอังกฤษระดับ ดิ๊ด อิ๊ด อะ บุ๊คของเสือแหวก น่ะเรอะ อยากฝึกภาษา”
“เกลียดจริงๆ คนรู้ทัน”
เสือChee คิด การเดินทางคือประสบการณ์แปลกใหม่อันหอมหวาน ดังนั้นจะต้องให้เสือแหวกกระทบไหล่ฝรั่งสักครั้งหนึ่งในชีวิตให้ได้ เรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ เราก็ชายชาติเสือ(ภูเขา) หลักการผูกมิตรคือ ใจกล้า หน้าด้าน โวหารดี เรามีครบทุกอย่างโดยเฉพาะหน้าด้านคืออุปกรณ์สำคัญ ลงมือใช้มันไม่เคยพลาดเป้า
คิดได้ดังนั้น เสือ cheeหันไปทางสองสาว ทำหน้าสุภาพบุรุษ และทำเสียงหล่อ ด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นที่ขูดเคล้นมาจากก้นหม้อของความจำ
“ขอโทษครับ เพื่อนผมอยากรู้จักพวกคุณน่ะ”
เสือแหวกลุ้นตาเขม็ง สองสาวหันมองหน้ากัน และแล้วหันมาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างมีไมตรีจิต
เสือ Chee! คุณทำได้ !
สองเสือย้ายไปนั่งโต๊ะสองสาว เสือCheeนั่งข้างสาวลูกครึ่ง ส่วนเสือแหวกนั่งติดกับสาวผมสีฟาง
เสือแหวกต้อนรับน้ำใจที่พวกหล่อนมอบให้ด้วยการสั่งเครื่องดื่มมาไม่อั้น

ต่อไปนี้คือบทสนทนาฝึกภาษาของเสือแหวก
“เอ้อ..แบะ แบะ ไอไทย ยูๆ...”เสือแหวกชี้ตัวเองแล้วชี้สาวผมสีฟาง
“เยมัน” เสียงรถไฟดังกลบ
“หา”เสือแหวกป้องหู
“เยอรมะนี” หล่อนเอามือป้องปากตะโกนกรอกใส่หูของเสือแหวก
ปากจิ้มลิ้มของหล่อนห่างหูของเสือแหวกหนึ่งเซ็นต์ นี่เป็นการอยู่ใกล้กับฝรั่งมากที่สุดในชีวิตของเสือแหวก เป็นสถิติที่หนังสือกินเนสบุ๊คน่าจะสนใจ

[PtM]

จ๊ากก..มันย่อมแน่นอนอู่แว้ว เรื่องอิจฉาไม่ยอมให้ใครได้ดีเกินหน้ามันเป็นของจำเป็นในยุคข้าวยากหมากแพงแ่ก่งแย่งชิงดีกันอย่างนี้ หุ หุ
แต่ไม่เป็นไรครับกับท่านผู้อาวุโส เราทนได้ ลิ้นเจ่อๆจุกปากยังไงไม่รู้ (กันฟันพูด แต่ดันไปโดนลิ้น) กำ
งั้นผมขอมองการณ์ไกลไปที่คนนั่งหันหลังผมยาวสีดำโต๊ะถัดไปก็ได้ เห็นแค่ข้างหลังก็รู้แล้วว่าใช้ได้ ก็ไอ้พูดแบบนี้คนที่บ้านไง คิดแต่แรกแล้วว่าใช้ได้ เช๊อแล้วตอนนี้เป็นไงละ ใช้เราซะห้วปักหัวปำ สมนี่แนะสม

[ong]

The end ซะแว้ว แล้วแบบนี้จะมี EPISOD II หรือเปล่าหว่า ติดงอมแงมซะแล้ว ไม่รู้จะไปเลิกที่ไหนดี (หรือเลิกผ้าดี่อิอิ ภาษาระยองครับ)

[The Stranger]

สี่ทุ่ม สองเสือร่ำลาและแยกจากสองสาวมาด้วยอาการเมื่อยมืออันเนื่องมาจากการฝึกภาษา
เดินโซซัดโซเซมาถึงตู้นอน แล้วตะลึงตาค้าง
ตู้นอนที่เคยว่างเปล่ากลับเต็มไปผู้โดยสารราวกับเล่นกล
พวกเขาเหล่านั้นชักม่านปิดกันแสงส่งเสียงกรนครืดคราดหวีดหวิว
ราวกับสองเสือกำลังเดินฝ่ากลางทุ่งนาหน้าฝนที่มีแต่เสียงกบเขียดร้องระงม
เสือแหวกบอกเสือChee
“ยังงี้การรถไฟก็ไม่เจ๊งแล้วซิ”

12 เมษายน 2552
สองเสือบ้านนอกเหยียบหัวลำโพงเป็นครั้งแรกในชีวิต
กรุงเทพฯ ต้อนรับสองเสือด้วยเช้าอันสดใส
รถไฟถึงหัวลำโพง หลังจากเอารถลงมาบนชานชาลา
เสือCheeบอกเสือแหวก
“คราวนี้ผมให้ท่านแสดงฝีมือไปจองตั๋วกรุงเทพฯ-ฉะเชิงเทรา”
เสือแหวกผละไปทำหน้าที่ด้วยความกระตือรือร้น
เขาไปที่กระดานตารางเวลา เห็นมีแต่รถเที่ยว 16.00 น.
“เราคงต้องรออีกเกือบหนึ่งวัน”
คิดได้เช่นนี้ เขาก็เหม่อมองผู้โดยสารที่เดินขวักไขว่อย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กเห็นของเล่นใหม่
และแล้วยอดมนุษย์อัลไซเมอร์ก็ลืมหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาจากเสือChee สิ้นซาก

[The Stranger]

เสือChee รอเสือแหวกนานจนผิดปกติ ตัดสินใจออกตามหาด้วยความร้อนใจ
เขาพบเสือแหวกอ้าปากหวอยืนมองดูผู้คนอย่างเพลิดเพลินโดยไม่สนใจกับอะไรอื่น เขาตะโกนเรียก
"เสือแหวก"
เสือแหวกสะดุ้งโหยง ตื่นจากการยืนฝันเช้าตรู่กลางฝูงคน
"เสือChee"เสือแหวกคราง
"เออ ได้ตั๋วยัง"
"มีแต่รถเที่ยวสี่โมงเย็น"
เสือChee คิด เป็นไปไม่ได้ รัฐบาลและการรถไฟจะเอาผู้โดยสารตะวันออกเวลาเช้าไปไว้ที่ไหน
"รออยู่นี่ เดี๋ยวผมมา"
เขาวิ่งพล่านหาประชาสัมพันธ์จนเจอ
"มีค่ะ รถไฟฟรี อีกห้านาทีออกแล้วนี่คะ"
เขาวิ่งแจ้นกลับไปหาเสือแหวกที่ยืนปักหลักอยู่ที่เดิม กำลังมองกลุ่มสาวนุ่งยีนสไตล์โคโยตี้ตาไม่กระพริบ
"เสือแหวก ปัดโธ่ อาการหัวงูกำเริบอีกแร้วววว...รีบไปเข้าแถวขอตั๋วเร็ว เตรียมบัตรประชาชนไว้ด้วย"
เสือแหวกรีบตามเสือCheeไปด้วยอาการฮึดฮัดเสียดาย

รถไฟสายกรุงเทพฯ-กบินทร์บุรี
ที่โบกี้ท้ายสุด เสือcheeดูเสือแหวกยักแย่ยักยันเอารถเข้าตู้ด้านหล้ง เพราะขนาดยาวของรถเก้งก้างกว่าทางขึ้นและประตู
เสือแหวกงัดเข้างัดออกจนเหงื่อแตก แล้วสุดท้ายปัญญาหางอึ่งของเขาก็งอกยาวออกมาอีกหน่อย เขายกหัวรถให้ตั้งขึ้นจึงไสหลุดเข้าประตูได้
"เสือแหวก ตอนลงให้ถอดล้อหน้าออกก่อนจะได้สะดวก ผมจะไปขึ้นโบกี้อื่นนะ"
เสือchee สั่ง แล้วรีบจูงตะบึงไปหาโบกี้ว่าง เสือแหวกมองตามด้วยความเป็นห่วง
"นี่ถ้าเกิดเสือchee หาโบกี้ว่างขึ้นไม่ได้ ตูข้าไปคนเดียว ตูข้ากลัวจนบ้าแน่เว้ย"
เขาชะโงกมองตาม เสือchee ซึ่งวิ่งตะบึงไปห้วขบวน มองดูแต่ละโบกี้แล้วก็วิ่งต่อจนเกือบห้วขบวนก็หยุดแล้วยกรถขึ้น
เสือแหวกเป่าปากโล่งอก สวรรค์กลับมาอีกครั้ง
ห้วลำโพงครั้งแรกในชีวิตของสองเสือคือความฉุกละหุกแทบดับดิ้นด้วยประการฉะนี้

[ลุงแซม]

ต้นราตรีในตู้เสบียง
ขณะคุยกันเสือchee สังเกตเห็นว่า เสือแหวกคุยแบบไม่มองหน้ากัน แต่กลับแฉลบสายตาไปยังสาวลูกครึ่งหน้าตาเฉี่ยวผิวน้ำตาลที่นั่งเยื้องกัน นานเข้าเสือแหวกก็กลืนสมบัติผู้ดีหายตามน้ำ จ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตาย
ในที่สุดของคนที่มิใช่ปลากัด จะได้นั่งมองกันอยู่ได้ เสือแหวกก็กระซิบ
“เสือ Cheeทำไงจะได้คุยกับสาวคนนั้น ผมอยากฝึกภาษา”
เสือCheeปล่อยก้าก
“ฮั่นแน่ รู้ทันน่า ภาษาอังกฤษระดับ ดิ๊ด อิ๊ด อะ บุ๊คของเสือแหวก น่ะเรอะ อยากฝึกภาษา”
“เกลียดจริงๆ คนรู้ทัน”
เสือChee คิด การเดินทางคือประสบการณ์แปลกใหม่อันหอมหวาน ดังนั้นจะต้องให้เสือแหวกกระทบไหล่ฝรั่งสักครั้งหนึ่งในชีวิตให้ได้ เรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ เราก็ชายชาติเสือ(ภูเขา) หลักการผูกมิตรคือ ใจกล้า หน้าด้าน โวหารดี เรามีครบทุกอย่างโดยเฉพาะหน้าด้านคืออุปกรณ์สำคัญ ลงมือใช้มันไม่เคยพลาดเป้า
คิดได้ดังนั้น เสือ cheeหันไปทางสองสาว ทำหน้าสุภาพบุรุษ และทำเสียงหล่อ ด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นที่ขูดเคล้นมาจากก้นหม้อของความจำ
“ขอโทษครับ เพื่อนผมอยากรู้จักพวกคุณน่ะ”
เสือแหวกลุ้นตาเขม็ง สองสาวหันมองหน้ากัน และแล้วหันมาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างมีไมตรีจิต
เสือ Chee! คุณทำได้ !
สองเสือย้ายไปนั่งโต๊ะสองสาว เสือCheeนั่งข้างสาวลูกครึ่ง ส่วนเสือแหวกนั่งติดกับสาวผมสีฟาง
เสือแหวกต้อนรับน้ำใจที่พวกหล่อนมอบให้ด้วยการสั่งเครื่องดื่มมาไม่อั้น

ต่อไปนี้คือบทสนทนาฝึกภาษาของเสือแหวก
“เอ้อ..แบะ แบะ ไอไทย ยูๆ...”เสือแหวกชี้ตัวเองแล้วชี้สาวผมสีฟาง
“เยมัน” เสียงรถไฟดังกลบ
“หา”เสือแหวกป้องหู
“เยอรมะนี” หล่อนเอามือป้องปากตะโกนกรอกใส่หูของเสือแหวก
ปากจิ้มลิ้มของหล่อนห่างหูของเสือแหวกหนึ่งเซ็นต์ นี่เป็นการอยู่ใกล้กับฝรั่งมากที่สุดในชีวิตของเสือแหวก เป็นสถิติที่หนังสือกินเนสบุ๊คน่าจะสนใจ

...ผมอ่าน หัวข้อเรื่อง ต้นราตรีในตู้เสบียง นึกแปลกใจว่าใครหนอเอาต้นราตรีใส่กระถางไปไว้ในตู้เสบียง กลิ่นคงหอมอบอวลเพราะหอมตอนกลางคืน อ่านจนจบตอนก็ไม่เห็นกล่าวถึงต้นราตรีอีก ผมเข้าใจผิดไปเอง ..."ต้นราตรี" คงหมายความว่าช่วงหัวค่ำ ใช่ไหมครับ คุณ The Stranger