สรุปทริปลุยป่า ตื่นมาก็เข็น ลงมาก็จูง ไม่ไหวก็ทอดผ้าป่าช่วยกัน(วินซ์) กับเส้นทางลุยป่ารอยต่อเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน 20-27 พ.ย. 56

[เอส-เมอร์ริด้า]

พร้อมเดินทางต่อกันแล้ว รอส่งพี่อู๋ไปรอที่ปายสองแง่ก่อน พวกเราก็จัดแจงปั่นกันต่อไป สอบถามเส้นทางที่จะไปต้องเลี้ยวซ้าย ขวา ซ้าย จำให้แม่น

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทุกคนเตรียมพร้อม สอบถามเส้นทางให้เข้าใจ ปั่นตรงไปยังเส้นทางแคบ และต้องปั่นเรียงเดี่ยว แค่พ้นค่ายเจ้าหน้าที่ก็เนินชันทันที มองเห็นขาแรงปั่นกันขึ้นไปได้ แต่พวกเราอกาลิโกพร้อมใจลงเข็น เอาเถอะนะล้อหมุนเหมือนกัน อิๆๆๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เอาล่ะซิ เพียงแค่แยกแรกก็ทำเอางงก้นแล้ว ขนาดคุณครูยังต้องย้อนกลับมาใหม่ เพื่อสอบถามเส้นทางอีกครั้ง จอดรอกันก่อนเพื่อความแน่ใจ จากนั้นมอร์ไซต์คุณครูก็นำหน้าตรงไปทางซ้ายครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ป้ายบอกให้ตรงไปหรือป่าว เส้นทางตามทิศแล้วก็น่าจะตรงมากกว่า ถ้าเลี้ยวขวาก็จะขึ้นเขาติดชายแดนพม่า ที่เจ้าหน้าที่บอกไม่ให้ขึ้นไปเมื่อวานนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

พี่อุ้ย ท่าทางทะมัดทะแมง เข็นวันนี้กระจายแน่นอน เรามาเข็น ไม่ได้มาปั่น ทริปนี้ยอมรับครับ 555

[patshoo]

งานนี้ขอบคุณรอบวงจริงๆ สิ่งที่ได้จากการออกทริปร่วมกัเนี่ยมันเป็นเรื่องอธิบายด้วยตัวอักษรไม่ได้จริงๆโดยเพื่อนๆ พี่ๆ ลุงๆทุกท่านที่ประสานงานร่วมกับครูประสิทธ์ (ครูอาสา ประจำศูนย์การเรียนรู้ชุมชนชาวไทยภูเขา บ้านดอยดำ)ซึ่งมาลงแขกกันแพกจักรยานให้ผม(ล้างล้อให้ด้วย) แพกกระเป๋า(ล้างให้ด้วยเหมือนกัน)รวมคาราวานไปส่งผมที่ปายสองแง่งสามคันโดยครูประสิทธิ์เป็นผู้ขนจักรยานให้ด้วยตัวเองส่วนน้องๆอีกสองคนขนกระเป๋่าและตัวผมผ่านทางที่คงจะโพสท์กันต่อไปคือช่วง ดอยดำ - ปายสองแง่ ซึ่งความเห็นผมว่าสุดๆกว่าที่ผ่านมาทั้งหมดรถยนต์เข้าไม่ได้แน่นอน มีบางช่วงความชั้นของทางน่าจะประมาณ 30องศาขึ้นไป แค่นั้งมอเตอร็ไซคืก็สุดๆ (เสียวจริงๆ น้องที่ขับเก่งมาก)ลงเดินอยู่หลายจุดเพราะชันและมีแต่ร่องลึก จนมาถึงประมาณ บ่ายโมงครึ่ง (ออกจากดอยดำประมาณสิบเอ็ดโมง)
ขอขอบคุณรอบวงจากใจจริงอีกครั้ง

ขอลงรูปทางป่า ช่วง ดอยดำ - สามแยกไปปายสองแง่(ปากทางออกจากทางป่า)พอเป็นน้ำจิ้มให้ผู้สนใจนะครับ




ออกมาจากด้านขวาแล้วต้องตรงไปอีกหลายเหนื่อยจะถึงสามแยกปายสองแง่ง-ดอยดำ

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นไปเจอทางแยกอีก ทีนี้เราก็จำคำว่า ซ้าย ขวา ซ้าย แต่เอ...เมื่อแยกแรกนับด้วยมั๊ย เอางั้นก็ขวาครับพี่น้อง แล้วเราก็ตามคุณครูไปด้วยกัน เส้นทางชักแปลกขึ้น แคบขึ้น มีต้นไม้ปกคลุม และน้ำเจิงนองไปหมด ซักพักได้ยินเสียงตะโกนกลับมาว่าหลงทาง ย้อนกลับทางเดิม เมื่อกี้ลงเขามาตลอดเลย อิๆๆ เข็นย้อนกลับขึ้นไปซิล่ะทีนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ขอบคุณครับพี่อู๋ เห็นทางแบบนี้ นั่งมอร์ไซต์ยังลำบากเลย และพี่อู๋ก็เจ็บด้วย ยิ่งเจอเข้าไปพอๆ กับต้องมาปั่นจักรยานด้วยกันเลยนะครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อรู้ว่าหลง ปั่นย้อนกลับทางเดิม ทางช่วงนี้ผมลงมาเจอทางน้ำไหลเหมือนเป็นสายน้ำที่เจอฝนหรือท่วมเส้นทาง และมองไม่เห็นเส้นทางหายเข้าไปในป่า พอย้อนกลับมาเจอแยกที่นี้ตรงไป ผมรู้ว่าทิ้งพี่อุ้ยไว้ข้างหลัง จึงจอดรอเลยแยกมาหน่อย และเป็นดังใจคือพี่อุ้ยตะโกนถามว่าทางไหน ผมรีบตะโกนตอบทันทีว่าทางนี้ ไม่งั้นหลงไปอีกเส้นทางแน่ๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อปั่นมาเห็นกลุ่มจอดรออะไรกันเต็ม อ่อเจอสะพานไม้ท่อนซุงผ่านลำห้วย ที่มองแล้วใสไหลเย็น น่าลงไปแช่มากๆ จุดนี้น่าจะเป็นร่องหุบเขาสายน้ำไหลลงห้วยแม่หาดผ่านหมู่บ้านไปออกสายน้ำปาย สมกับเป็นต้นน้ำที่เราต้องเก็บรักษาไว้จริงๆ ครับ

[patshoo]

เมื่อปั่นมาเห็นกลุ่มจอดรออะไรกันเต็ม อ่อเจอสะพานไม้ท่อนซุงผ่านลำห้วย ที่มองแล้วใสไหลเย็น น่าลงไปแช่มากๆ จุดนี้น่าจะเป็นร่องหุบเขาสายน้ำไหลลงห้วยแม่หาดผ่านหมู่บ้านไปออกสายน้ำปาย สมกับเป็นต้นน้ำที่เราต้องเก็บรักษาไว้จริงๆ ครับ

จำได้แล้ว สะพานนี้สวยดิบจริงๆ

ป๋าดัน

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผมจำได้ว่าหลังจากข้ามลำห้วยมาแล้ว เส้นทางดูแคบลงอย่างมาก ต้นไม้ขึ้นหนาทึบแสงแดดส่องมายังไม่ถึงพื้นดิน ป่าที่สมบูรณ์อย่างมากๆ สมกับเป็นต้นน้ำแม่หาด มีความชื้นตลอดทั้งปี ปั่นไปจูงไป แต่ก็พยายามที่จะปั่นให้ได้ ถ้าเส้นทางพอจะเอื้ออำนวยผมปั่นตามหลังเฮียปิง ตามมาด้วยพี่อุ้ย ผมพี่ซาฯ ปิดท้าย เรียงหนึ่งกันไปได้ไม่กี่ร้อยเมตรก็เห็นเส้นทางที่ดูแล้วมันชันสูงชะลูดขึ้นไปแบบต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป เรื่องจะปั่นเลิกคิดกับทางแบบนี้ มันแฉะดินปนทราย ลื่นไถลได้ง่าย ผมพยายามดันแล้วก็บอกเลยว่าคงต้องช่วยกันวินซ์อีกแล้วล่ะครับ ทุกคนเลยจอดจักรยานข้างทางแล้วค่อยๆ ช่วยกันผลักดันขึ้นไปทีละคัน ดูแล้วจะเร็วกว่าพยายามเข็นทีละคน เนินนี้ก็ไม่ยาวหรอกครับ แต่พอจุดที่พักได้ก็วางลงแล้วไปช่วยกันต่อ เฮียปิงคงเคยเจอเส้นทางแบบนี้มาหลายๆ ทริป แต่พวกเราครั้งแรกดูไม่มีสีหน้าท่าทางสบายๆ แต่ไม่รู้ว่าจะซ่อนความเหนื่อยล้าบ้างรึป่าว

[เอส-เมอร์ริด้า]

ป่าแบบนี้อุปสรรคที่จะต้องเจอคือยุง หรือคุ้น กัดเจ็บอย่าบอกใครส่วนคุ้นโดนมาแล้ว เหมือนเริ่มจะชินกับมันทะยอยขึ้นมาครบก็ดันเนินกันต่อไปเรื่อยๆ จนพ้นโค้งยากจุดนี้ ทันใดได้ยินเสียงตะโกนให้หยุดก่อน ผมก็สงสัยหยุดทำไมหรอ เหมือนจะลังเลว่าจะหลงกันอีกหรือป่าว อ้าวก็กลุ่มหน้าเค้าไปกันไกลแล้ว ถ้าหลงคงย้อนกลับมากัน แต่แล้วก็ไปกันต่อ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางก็ง่ายขึ้นมาหน่อย แต่ผมก็พยายามปั่นไปให้ได้ ขึ้นบันไดต้องหาทางเรียบๆ พอจะขึ้นได้ก็ค่อยดีหน่อย แต่แนวรากไม้ กิ่งไม้ที่ขวางเส้นทางก็มาก บางทีไม้ใหญ่ต้องลงจูงข้าม หรือยกไม้ทิ้งนอกเส้นทางออกไป ปั่นนำหน้าคนอื่นๆมาก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

บางทีต้องจอดพักบ้าง ตรวจน้ำตาลบ้าง และสงสัยว่าตัวเองกระหายน้ำตลอดเลยวัดดูแล้วขึ้นมา 500 กว่าๆ มก./ดล. โอ้พระเจ้าเกิดภาวะน้ำตาลเป็นกรดอีกแล้วหรอเนี่ยจนต้องจอดฉีดอินซูลินไปอีก 20 หน่อยเพิ่มเพราะไม่งั้นน้ำตาลจะเพิ่มสูงกว่านี้ เพราะยังต้องปั่นจักรยานต่อไป