นั้นก็เป็นการบอกว่า ผมเหลือเวลาและระยะทางในประเทศนี้ อีกไม่นาน
สิ่งที่บอกได้ว่าเข้าสู่เมืองแล้วก็คือ ตึกรามบ้านช่อง และห้างสรรพสินค้า และความเจริญทางวัตถุ
ส่วนผมนั้นเหรอ ผมมองเห็นมันสวยงามซักเท่าไหร่ ผมเห็นแต่สิ่งที่คอยบั่นทอนคุณค่า ความดีงาม และความสุขของชีวิตไป
เสียงโทรศัพท์มือถือ ของผมดังขึ้น.....
เมื่อผมเช็คเบอร์ดูก็รู้ว่าเป็นเบอร์จากออฟฟิศในกรุงเทพ
เมื่อรับสายก็ได้พูดคุยกับเพื่อนในกรุงเทพซึ่งเขามีหน้าที่ติดตามและติดต่อผมในต่างประเทศ
เสียงตามสาย แจ้งข่าวที่ทำให้ผมหดหู่ เมื่อรู้ว่าที่กรุงเทพ มีเหตุการณ์กระชับพื้นที่ มีคนตาย และสถานการ์ณในกรุงเทพไม่สู้ดี
เห็นทีทางออฟฟิศที่กรุงเทพอาจต้องปิดครึ่งวัน เพื่อรอดูสถานการ์ณ
ผมบอกกับเพื่อนคนนั้นว่า ดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ และฝากบอกเพื่อนทุกคนว่า ผมเป็นห่วงและเอาใจช่วย ขอให้สถานการณ์ดีขึ้นโดยเร็ซ
ส่วนเรื่องผมนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกผมสบายดี เพื่อนและคนไทยที่โน้นดูน่าเป็นห่วงก็ผมเยอะ
ณ วันนั้น ผู้รู้สึกว่า ทำไมคนไทยต้องทะเลาะกัน ทำไมต้องมีการสูญเสีย
ผมนึกถึงสิ่งที่สำคัญในชีวิตของอันนึง นั้นคือ ผมได้ใช้ชีวิตนี้คุ้มค่าและสมบูรณ์แล้วหรือยัง.....
ของเมือง Bogor ที่ทำให้หนุ่มๆ คึกคัก กันเป็นพิเศษ
