โพสต์
โดย oui142 »
อ่านพบข้อความที่โพสต์ในกระทู้ธรรมแนะนำผู้ยังชอบเดินทางผ่านธรรมปริยัติมากมาย แต่ไม่เคยถึงลงมืปฏิบัติให้รู้ซึ้งในรสพระธรรม โดยท่านผู้ใช้นามว่าวิมุติ น่าสนใจมาก ข้อความมีว่า
...." ธรรมะเป็นเรื่องแปลก ยิ่งศึกษามากยิ่งรู้น้อย วนเวียนอยู่กับปริยัติ แล้วพยายามเอาปฏิบัติิอันน้อยนิดมาเทียบเคียง ก็นึกว่าอ่อ นี่จิต นี่เจตสิก นี่สัญญา สังขาร วิญญาณ นี่ปิติ นี่สุข นี่ญาณ
หลังจากวนเวียนไปมาอยู่นาน ก็พิจารณาได้ว่า ไม่เห็นมันจะก้าวหน้าตรงไหน พอหันไปศึกษาธรรมะที่แสดงโดยพระอริยะวัดป่าที่เขาล่ำลือกันว่าของแท้แน่นอน ก็พบว่า การแสดงธรรมกับเรียบง่าย ธรรมดาเอามากๆ ไม่ต้องไปรู้ปริยัติอะไรให้มากมาย รู้กายกับใจตัวเองให้มากๆก็พอ เมื่อลองหันไปมองหลักปริยัติต่างๆใหม่ กลับพบว่า เยิ่นเย้อมากความ เกินที่จำเป็น แถมยังนำพาให้หลงลึกได้อีก
สุดท้าย จึงรู้ว่า ได้เวลาแล้วที่ควรจะหยุดปรุงแต่งเสียที การเล่นกระทู้ก็เช่นกัน ผู้อื่นจะคิดอย่างไรก็เรื่องของเขา พิจารณาแต่ตัวเราว่าดีแล้วหรือยังเป็นพอ การโต้แย้งไปมากับบางคน สุดท้ายก็ต้องจบที่ตัวเราว่าไม่น่าเลย ไร้ประโยชน์เสียนี่กระไร..."
หมอ สารภี
http://www.facebook.com/photo.php?fbid= ... =1&theater
“คนเราควรจะให้ แต่ไม่ควรขออะไรจากคนอื่น
ควรจะกินพอประมาณ ไม่ควรจะมากเกินไป ถึงกับท้องกาง
ควรช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ใช่เหยียบย่ำ
ควรจะรับใช้ ไม่ควรคิดเป็นนายคน” รพี พัฒนศักดิ์
"พรุ่งนี้...ก็ สายเสียแล้ว" ศ.ศิลป์ พีระศรี