khunhan เขียน:แอบตามมาตั้งแต่ ปากเซ และยังคงตามมาติด ๆ
มีโอกาส คงได้ตามรอยบ้าง 
ขอบคุณ ที่ติดตามครับ ทริปต่อไป ไปพร้อมกันนะครับ
บันทึก จากความทรงจำ...ที่อ่าน..เจอ.. และจากการพูดคุยกับชาวไทยอาศัยในเวียดนาม
ในทุกๆ เมืองของเวียดนามโดยเฉพาะที่โฮจิมินห์ หรีอไซ่ง่อน อันเป็นเมืองที่มีเศรษฐกิจดีที่สุดในประเทศยากจนอย่างเวียดนาม บนถนนของไซ่ง่อนจะเต็มไปด้วยมอเตอร์ไซค์และจักรยานมากมายนับเป็นแสนเป็นล้านคันรถเล็กๆ เหล่านี้ เป็นรถที่ไม่มีระเบียบ ไม่เคร่งครัดกฏจราจรขับตามใจฉันอย่างเดียว
มอเตอร์ไซค์นึกจะเลี้ยวก็เลี้ยวเลย นึกจะเข้าชอยก็เข้าเลย นึกจะตีโค้งซ้ายโค้งขวาแซงหน้าแซงหลังก็เอาเลยหรืออย่างจักรยานขี่ช้า นึกจะจอดก็จอดเลย มือจับก็ส่ายไปส่ายมาไม่ค่อยมั่นคง ภาพที่เห็นบ่อยๆ ในโฮจิมินห์จนจำเจจึงเป็นภาพรถจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ที่เกี่ยวกันล้มคว่ำกลางถนน ดีว่าไม่แรง หรือไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตและดีที่ก็ไม่เคยเห็นใครลงไม้ลงมือกันสักราย มีแต่ยืนด่ากันกลางถนน อันตรายบนถนนอีกอย่างก็คืออันตรายสำหรับคนข้ามถนน เพราะทางม้าลายมีออยู่บางที่เท่านั้น สูตรการข้ามถนนของคนเวียดนามก็คือ ให้เดินตรงข้ามไปข้างหน้าเลยสนใจรถติดหน่อยก็พอ รถวิ่งมาเยอะๆ ก็ไม่เป็นไร ข้ามไปเถอะ แล้วรถจะหลบออกซ้ายขวาไปเอง
คนไทยไปข้ามถนนในเวียดนาม ข้ามไปได้หน่อยเห็นมอเตอร์ไซค์มาข้างๆ อีกร้อยคัน ถอยหลังกลับดีกว่า อาจถูกชนโครมเลย เพราะคนขับมอเตอร์ไซค์อ้อมหลบผมมาข้างหลังแล้ว ข้ามถนนในเวียดนาม เดินหน้าแล้วห้ามถอยหลังหรือหยุดเป็นอันขาด เดินแล้วต้องเดินหน้า
อันตรายต่อมา โดยเฉพาะที่ไซ่ง่อนก็คืออันตรายจากแก๊งล้วงกระเป๋าที่มีมากเกลื่อนกลาดเป็นดอกเห็ดทำให้การเดินเที่ยวในตลาดเบนถั่นตลาดช้อปปิ้งชื่อดังที่สุดในไซ่ง่อน หรือการถ่ายรูปคู่กับ อนุสาวรีย์ลุงโฮจิมินห์ที่จตุรัส City Hall กลางเมือง กลายเป็นการท่องเที่ยวแบบผจญภัยที่ไม่เชิงอนุรักษ์ เพราะภัยจะมาจากรอบตัวหลากหลายรูปแบบ
แก๊งล้วงกระเป๋าเมืองไซ่ง่อนนี่มากันเป็นทีม มีทั้งที่ดูเป็นคนธรรมดา เดินไปเดินมา ที่ปั่นจักรยานมา และขี่มอเตอร์ไซค์มา แม้กระทั่งเป็นพ่อค้าเร่เข้ามาขายของการล้วงมักเริ่มจับเหยื่อด้วยคนธรรมดา ตามดูลาดเลาด้วยคนปั่นจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ และลงมือโดยพ่อค้าเร่มาขายของแบบประชิดติดตัวแล้วก็ลงมือล้วง ถ้าคนโดนล้วงไหวทัน
จะต่อสู้หรือทำร้ายก็จะโดนล้อมกรอบทันที ดังนั้นถึงจะรู้ตัวว่าโดนล้วงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะปล่อยคนชั่วให้หลบหนีลอยนวลไป
สินค้า โดยเฉพาะอาหารนอกเมือง เรามักโดนชาร์จ ราคาแบบพ่อค้า แม่ค้าตั้งใจ... แต่ในเมืองใหญ่ เรื่องอาหารการกิน แม้จะรู้สึกแพง แต่ก็สมราคา ตามคุณภาพ จ่ายเงินด้วยความสบายใจกว่า
จำชื่อไม่ได้แล้ว ซักถามเรื่องการเดินทางของเรา พร้อมกับเอ่ยปากว่า อยากได้จักรยานไว้ปั่นฯ ออกกำลังกาย
