เรื่องเล่าข้างถนน ซาปา....บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

[นพพล]

ปริ๊นนน!!! ยามขับแซงขึ้นไป

วิ่งสวนมาก็ ปริ้นนน!!!

ผมขี่ชิดขอบถนนจนแทบตกขอบทางอยู่แล้วพี่ท่านก็ยังกดแตร

ครั้นจอดพักหลบฝนข้างทางก็ยัง ปริ๊นนน!!!

ปริ๊นนน..เสียงนั้นเข้าหูซ้ายยังไม่ทันจะทะลุหูขวาไปเลย

เดินไปฉี่ข้างทางก็เจออีกหนึ่งปริ๊นนนนน!!!

[นพพล]

หมดทางเยียวยา หนทางมืดมิด ความรู้สึกมืดมน

ความผิดหวังย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

ตอนที่มาถึงซาปา ผิดหวังที่ไม่ได้ปั่นขึ้นมา

ขากลับออกไป นาขั้นบันไดที่รออยู่ตรงหน้ารวมถึงบ้านดิน วิถีชีวิต ป่าและน้ำตกริมทางกลับโดนบดบังเหมือนโดนแกล้ง

อยากเอามือปัดๆแหวกๆหมอกที่บดบังออกไปเสียให้พ้นๆก็ทำไม่ได้

ผมปล่อยให้รถไหลลงจากภูเขาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

น้ำบางอย่างไหลคลอหน่วยตาลามมาถึงเคลียแก้ม

เอ่อ!!!น้ำฝน

[นพพล]

...

[นพพล]

11โมง เราทิ้งภูเขาที่ปกคลุมครึ้มด้วยเมฆหมอกลงสู่เมืองเลาไก ที่นี่ฟ้าเปิดบรรยากาศแจ่มใส

มองหาทางไปสู่สถานีรถไฟเพื่อขึ้นรถไฟไปฮานอย ระหว่างทางไปสถานีรถไฟ

เจอแม่ค้าวางแผงขายเนื้อกวางข้างทาง

เพื่อนเข้าไปสอบถามราคาได้ความว่ากิโลละ600บาท

ดูจากผู้คนที่มุงดูกันเต็มหน้าแผงขาย เข้าใจว่าน่าจะขายหมดในไม่ช้า

[นพพล]

สถานีรถไฟไม่นานเราก็มาถึง กลิ่นฉุนอันเป็นเอกลักษณ์ของสถานีรถไฟโชยแตะจมูกทันทีที่เข้าสู่เขตชานชาลา

เก้าอี้ไม้มันปลาบสำหรับผู้โดยสารนั่งรอขบวนรถว่างเปล่าไร้ผู้คนจับจอง ห้องขายตั๋วโดยสารปิด

รถไฟขบวนหนึ่งจอดเทียบชานชาลา คงเพราะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ขบวนรถไฟจะมาถึง

เราเข้าไปตรวจสอบตารางเวลาที่หน้าห้องขายตั๋ว ปรากฏว่ารถจะออกจากสถานีเพื่อไปฮานอยในเวลาประมาณ19.00น.ราคาตั๋ว350,000ด่องต่อคน

ระหว่างนั้นมีรถโดยสารขนาดเล็กคันหนึ่งวิ่งมาจอดเทียบหน้าสถานีเขียนข้างรถว่าLaocai-Hanoi

เด็กรถเข้ามาสอบถาม หลังรู้ว่าเราจะไปฮานอย ตกลงภาษามือราคาค่าโดยสารคนละ200,000ด่องต่อคน

เขาก็จัดแจงยกรถของเราขึ้นบนรถ ส่วนเราถูกอัญเชิญไปนั่งอยู่เบาะหลังสุดท้ายรถ

แรกๆก็นั่งกันอยู่สองคน แต่พอนานนานเข้าเด็กรถสองคนก็เข้ามานั่งร่วมด้วย

พูดคุยอะไรไม่รู้ฟังไม่ออก หลังๆชักรำคาญพูดเวียดนามมาเราก็พูดไทยตอบกลับไป

พอเลิกคุยกับเราพวกก็เอาบุหรี่มาสูบต่อ พ่นมันในรถนั่นแหละ

[นพพล]

เส้นทางสายเลาไกที่จะไปฮานอยเส้นนี้เป็นเส้นทางที่สวยงามมากอีกเส้นหนึ่ง

ทุ่งนาขั้นบันไดที่กำลังขับสีเขียวออกมาเต็มทุกแปลง ไร่ชาที่ลดหลั่นกันลงมาตามไหล่เขา

บ้านดินบางหลังที่อวดรอยแตกลายงาของผนัง และเยอะแยะมากมายของกระดาษที่คล้ายกระดาษสาถูกวางตากแดดตากลมเรียงรายอยู่ริมทาง

บางครั้งผมคิดว่าเส้นทางนี้มันอาจจะสวยกว่าเส้นทางช่วงไลโจวาเสียอีก

ทว่าเส้นทางสายนี้กลับซ่อนอันตรายเอาไว้ และมันไม่เหมาะสำหรับการปั่นจักรยาน

[นพพล]

ด้วยความที่มันแคบจนแทบไม่มีไหล่ทางให้รถเล็กวิ่งและคดเคี้ยวไปมา

ถ้าปั่นบนเส้นทางนี้อาจจะกระเด็นตกข้างทางเอาง่ายๆ โดยเฉพาะถ้ามาเจอกับรถโดยสารคันนี้

เพราะมันแซงทุกอย่างที่ขวางหน้า บีบแตรทุกครั้งที่จะปาดแซง

เราอดเสียววาบแทนมอเตอร์ไซค์หลายคันที่โดนปาดหน้า
.

ผู้โดยสารมากหน้าหลายตาขึ้นลงตลอดและทุกคนก็ต้องข้ามหรือเหยียบไปบนจักรยานของเราที่วางไว้ที่กลางห้องโดยสาร

ครั้นยามสาวๆขึ้นมาเจ้าเด็กรถก็แถเข้าไปพูดคุยด้วย

ทุกครั้งที่ข้ามไปข้ามมารอยเท้าของเด็กรถก็ประทับลงบนเฟรมบ้างล้อบ้างแล้วแต่จังหวะการข้าม

[นพพล]

กระทั่งมาถึงเมืองYenbai ที่นี่ผู้โดยสารลงกันจนหมดเหลือเราแค่สอง

เด็กรถพูดอะไรกับเราบางอย่างซึ่งฟังไม่เข้าใจ รถวิ่งเข้าไปในตัวเมืองย่านตลาดสดสักพักไม่นานก็หยุดจอด

ในตอนแรกเรานึกว่าเขาจะจอดรอรับคน ไม่นานคนขับรถก็เดินมาที่จักรยานของเรา

เขามองหน้าเรา ผมมองตอบ ก่อนพูดอะไรบางอย่างกับเด็กรถ แล้วก็ชี้ไปที่รถจักรยาน

ก่อนจะบรรจงยกจักรยานรวมถึงสัมภาระของเราทิ้งโครมลงบนพื้นถนน

[นพพล]

เร็วเท่าความคิดเราวิ่งลงรถตามไปดูสภาพของจักรยาน

“ เฮ้ยๆๆ Why……?”

“@#$#%$” คนขับรถตอบ พร้อมชี้นิ้วไปที่รถอีกคัน ทำมือทำไม้ให้วุ่นวายไปหมด

เด็กรถเข้ามารุมล้อมเรา รวมถึงเวียดมุงแถวนั้น

ไอ้คนขับชี้ที่จักรยานเราแล้วชี้ไปที่รถคนอื่น มันกำลังไล่เรา

เราถามกลับไปว่า อ้าว!!!แล้วเงินหล่ะ?

เมื่อกี้ตอนขึ้นรถทำไมคุณพี่บอกไปถึงฮานอย แล้วทำไมมาส่งแค่นี้เองหล่ะครับคุณพี่

เราทำไม้ทำมือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษปนเปไปหมด

สุดท้ายมันยอมคืนเงินเรามา200,000ด่อง

นาทีนั้นนึกถึงแม่ไม้มวยไทย...บาทาลูบพักตร์

“ ……………………. ” รบกวนเติมคำสรรเสริญบุพการีคนขับรถในช่องว่างให้ผมที

[นพพล]

หลังได้เงินทอนกลับคืนมา

เด็กรถอีกคันที่จอดเทียบอยู่แล้วก็กุลีกุจอขนจักรยานของเราเข้าไปเก็บใต้ท้องรถ

รถสายYenbai-Hanoi ซึ่งสภาพเหมือนรถทัวร์ป.2บ้านเรา

เด็กรถเก็บค่าโดยสารเราคนละ100,000ด่องต่อคน

แต่ก่อนหน้าที่เด็กรถจะมาเก็บเงินที่เรา เราสังเกตเห็นผู้โดยสารคนอื่นๆจ่ายกันแค่คนละ90,000ด่องต่อคน

แถมยังจะเก็บค่าระวางจักรยานอีกในราคาเท่ากับคนหนึ่งคน

รวมแล้วถ้าเราจะจ่ายตามที่เด็กรถบอกก็ต้องจ่ายร่วมๆ200,00ด่องต่อคน

2คนก็400,00ด่อง ซึ่งเยอะเกินไป

[นพพล]

No ...โน เราส่ายหน้า คำง่ายๆคำเดียวเข้าใจกันทั้งโลก แปลว่าไม่

เราควักเงินจ่ายเหมารวม2คน+ค่าระวางในราคา200,000ด่อง

[นพพล]

บนรถด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งเหมือนนักเรียนที่สอบปลายภาคเสร็จ

แม้จะต้องจ่ายมันด้วยความวุ่นวายใจและรำคาญก่อนหน้านั้น ผมนั่งหลับๆตื่นๆบนรถ

ผ่านจากความเขียวอันเรียบง่ายของทุ่งนา สู่ความวูบไหวของแสงสีเมืองหลวง

จากความโปร่งเบาของวิถีชีวิต สู่ความอึกทึกครึกโครมของเมืองใหญ่

ถนน2เลนส์จากชนบทนอกเมืองใหญ่มันกลับแผ่ขยายกว้างเบ่งบานออกไปหลายเลนส์เมื่อย่างกรายเข้าสู่ฮานอย

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีและราตรีก็มาเยือน

รถคันดังกล่าวก็มาถึงฮานอย

จากนี้ไปเราต้องไปขึ้นรถที่สถานีขนส่งเพื่อออกจากเวียดนามไปยังประเทศลาว

เรากำลังเจอปัญหาอีกหนึ่งข้อ

ปัญหาคือจะไปสถานีขนส่งยังไง?

[นพพล]

ซึ่งเรื่องนี้ได้คิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องเจอปัญหาเรื่องการถามทางและปัญหาในการสื่อความหมายกับชาวเวียดนามแน่นอน

ก่อนเดินทางผมพิมพ์ภาพที่มีป้ายชื่อของสถานีขนส่งติดตัวมาด้วย

ก่อนรถจะจอดเราหยิบภาพของสถานีขนส่งมาสอบถามผู้โดยสารรอบข้าง ทุกคนเงียบยกเว้นเธอคนนั้น

สาวน้อยแว่นตาหนาเตอะท่าทางเป็นมิตร ผู้ซึ่งนั่งที่เบาะใกล้ๆกับเราและสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ดี

เธอบอกว่าสถานีขนส่งอยู่ห่างจากจุดจอดรถไปราวๆหนึ่งกิโล พร้อมทั้งบอกทางแก่เรา

[นพพล]

คืนนั้นเราปั่นจักรยานไปตามถนน ลัดเลาะไปท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นวุ่นวาย

และเสียงแตรที่ผู้ขับไม่เคยลังเลที่จะปล่อยมันออกมา

ไม่นานป้ายสถานีขนส่งก็เห็นเด่นหรามาแต่ไกล

ป้ายนั้นกำลังโตขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดและอึกทึกของแตรบนถนนของฮานอยในเวลาสี่ทุ่ม
.

“ ………………… “ รบกวนอีกที ช่วยเติมคำในช่องว่างสำหรับน้ำใจของเธอ สาวน้อยจากมหาวิทยาลัยฮานอย

[นพพล]

ปล. ขออภัยด้วยครับ ภาพช่วงนี้มีน้อยเพราะไม่ค่อยได้ถ่ายอะไรมากมายครับ เพราะผมมัวแต่นึกถึงแม้ไม้ท่าบาทาลูบพักตร์