นิยายรักขาดตอน ภาค6 กนกลายโบตั๋น ชุดพรหมลิขิตที่บิดเบือน คุนหมิง<>หยวนหยาง

[nuu1943@hotmail.com]

พุดโท-ทัมโม-สังโค!! นึกว่าจะลืมรหัสตัวเองซะแล้ว..คิดตั้งนานนนน!! มัวแต่"อกฟู-รูฟิต"อยู่นั่น เอ้าาาปูเสื่อกันเร้ยย..

[ลุงก้อง]

โธ่ถัง....ฉาย 7วันแล้วยังไปได้แค่สนามบิน อิอิ...

[met]

โธ่ถัง....ฉาย 7วันแล้วยังไปได้แค่สนามบิน อิอิ...

คิดเหมือนกันเลยครับ ลุงก้อง ต้องแล้วแต่คนสรุปทริป
ผมอ่านเองยังมึนนน

[เหน่งหนักแน่น]

สำรวจความเรียบร้อยทั้งรถ ทั้งคน ไม่มีอะไรขาดตกหล่นจึงได้เวลาเดินทางกันสักที แต่ว่า...

เฮีย...ปัญหาแมร่งมาเยี่ยมเราละหว่ะ
อ้าว...ไรอีกหละ กรูเพิ่งจะขึ้นต่้นว่าสำรวจความเรียบร้อยทั้งรถ ทั้งคน ไม่มีอะไรขาดตกหล่นจึงได้เวลาเดินทางกันสักที แล้วทีนี้มรึงมาบอกว่า ปัญหาแมร่งมาเยี่ยมละ กรูไม่มีญาติอยู่ที่คุนหมิงนี่ ใครจะมาเยี่ยมกรู ไม่มีหรอก ทีนี้แล้วต่อไปกรูเขียนอะไรคนอ่านเค้าจะเชื่อกรูไหมเนี้ย

ไม่มีคำพูดออกจากปากบักปลิงในขณะนี้ เพราะคนต้นเรื่องของเรามันเริ่ม สาละวน อยู่กับ GPS เครื่องใหม่

GPS มันบอกว่าเรา หันหัวรถ ผิดทาง แท้จริงแล้วเราจะต้องไปเริ่มปั่นที่ทางฝั่งตรงข้ามนั่น
อ้าว..แล้วมรึงไม่หันหัวรถให้ถูกทางหล่ะ
อ้าว..แล้วไอ้คุณเฮียมรึงไม่แหกตาดูหละว่า ฝั่งโน้นมันเป็นอะไร วงแหวนทางด่วนอยู่บนกะบาลเรานี่เลยออกไปก็สวนดอกไม้ แปลงผัก ร่องดิน ยังไมไ่ด้ปั่นเลยหิวแล้วหรือยังไงฟร๊ะ

แมร่ง..โวยมันนิดเดียว มันสวนกลับคืนมาซะเป็นชุดเลย

ปัญหามา ปัญญามี ไม่เป็นไรสิว สิว เพราะยังไงเสียเราสองคนก็มีปากเป็นของตัวเอง ต่างบ้าน ต่างเมืองในยามคับขันเช่นนี้ ปาก จึงถูกนำออกมาใช้งานให้เป็นประโยชน์

บักปลิง มรึงแน่ใจนะว่าที่พี่เคยถามว่าเอ็งพูดจีนได้ไหม ที่เอ็งตอบมาว่า สะบายคับเฮีย แน่นอน..สะบายครับเฮีย
ก่อนผมตัดสินใจเดินทางมากับบักปลิงในทริปนี้ ผมถามมันย้ำนัก ย้ำหนาว่า พูดจีนได้ไหม มันก็ตอบว่า ได้..ทุกครั้งไป จากคำตอบของบักปลิงผมจึงค่อนข้างไว้ใจและเชื่อมั่นว่า สะบายใจได้ ทริปนี้ ดวก ดวก
ดี ดี เอ็งจำได้ก็ดี นี่ไง..มันถึงเวลาที่เอ็งจะแสดงความสามารถที่มีอยู่ในตัวออกมาแล้วหล่ะ งั้น เด๋วเราปั่นจักรยานออกไปให้พ้นเขตสนามบินนี้ก่อนนะ เจอคนแล้วเอ็งค่อยถามเค้าอีกทีว่า เราจะเข้าไปที่เมืองคุนหมิง เราต้องใช้เส้นทางไหน ยังไง

ผมพูดไป ยิ้มไป ในใจลึกๆ ผมก็นึกชื่นชมไอ้น้องชายคนนี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกันนะ
เฮียจะให้ผมถามอะไรนะ พูดใหม่ดิ๊
กรูจะพูดช้าๆ ชัดๆฟังนะ กรูบอกว่า...ออกจากที่นี่ไปก่อน ปั่นรถออกไป เจอคนแล้วเอ็งค่อยถามเค้าว่า ไปเมือง เข้าเมืองคุนหมิงหนะ ไปทางไหน
ร่ายซะยาวขนาดนี้เนี่ยนะ
เออ..เมิงก็ถามไป ไหนเมิงบอกว่าเมิง พุดจีน ได้อยู่แล้วไม่ใช่รึ
เออผม พูดจีน ได้ นี่ไงผมจะพูดช้าๆ ชัดๆ ฟังนะ ผม.. พูดจีน ได้ เมิงกำลังจะบอกว่า..
อ้าว..ได้คุณเฮีย เมิงได้ยินว่าอะไรรึ พ๊ม..พูดฝรั่งเศษได้ กระนั้นรึ พ๊ม พูดจีนได้ ชัดไหม พูดจีนได้

กรูไม่อยากจะคิดเลย หนทางอีกยาวไกลข้างหน้านั้น มันจะเป็นยังไง บักห่ามรึงเอ๊ย..

[เหน่งหนักแน่น]

ยังไงก็แล้วแต่ แผนที่เมืองจีน ภาษามือ ภาษาใบ้และ..ภาษาจีน ที่บักปลิงมันบอกว่าพ๊ม พูดจีน ได้จึงถูกนำออกมาใช้งานโดยพร้อมเพรียงกัน ส่วนตัวพ๊มนั้นก็เดินเลี่ยงออกมาด้านนอกบันทึกภาพรอบๆ

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากที่บักปลิงพระเอกของเราได้สอบถามถึงเส้นทางที่จะเข้าเมืองคุนหมิงกับพี่ รปภ.ด้านหน้าสนามบินและได้แผนที่คร่าวๆจากลายมือที่พี่ชาย รปภ.คนนั้นได้เขียนเอาไว้ให้ ประกอบกับเส้นทางของ GPSที่ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขันแต่จะตรงหรือไม่นั้น...


ข้ามผิดแยก เลี้ยวผิดที่ วกไป วนมาผมไม่รู้หรอกว่า ปัญหา ที่มันเกิดขึ้นนี้นั้นเป็นเพราะไอ้เครื่่อง GPS ที่บักปลิงมันซื้อมาใช้งานหรือมันเกิดขึ้นเพราะ ไอ้คนใช้งานเครื่อง GPS กันแน่ฟร๊ะ

เฮ้ย..มรึงไม่พก กุมารทอง ของมรึงมาด้วยว่ะนี่ 555 หรือกุมารทองของมรึง เมาเครื่องบิน กลับเมืองไทยไปแล้วว่ะ หุย หุย
ไม่ตลก...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่เฮีย ขอบอก อย่าลืมนะถ้าเฮียไมไ่ด้ กุมารทอง ของผมช่วยคราวที่ไปลังกาวีครั้งนั้น คิดเอาเองละกันว่า จะเป็นยังไง อย่า อย่าขอร้อง

ผมไม่รู้หรอกว่าที่มันพูดนั้น จริงหรือเท็จ แต่ที่แน่ๆนั้น หาความรู้สึกบนใบหน้ามันไม่เจอเลย จริง จริง

บ่ายโมงกว่าละ..

เราออกมาจากเส้นทางแถวสนามบินได้ สิบกว่าโล พยาธิในท้องเริ่มเคลื่อนไหวเหมือนกับจะบอกให้เรารู้ว่า..ถึงเวลาให้อาหารกับพวกมันแล้ว
ร้านอาหารริมทาง ที่ดูๆแล้วน่าจะราคา ไม่แพง ตามสภาพของทำเลที่ตั้งและสภาพของตัวร้านอาหารเอง
ซื่อฟั่น ซื่อฟั่น ผมร้องบอกออกไป หญิงสาวรูปร่างท้วมในร้านพยักหน้าให้พร้อมกับโปรยยิ้มออกมาต้อนรับ ถึงแม้ในร้านจะไม่มีภาพถ่ายอาหารให้พอได้ดู ที่ข้างฝาร้านนั้นจะมีแต่เมนูอาหารที่เป็นภาษาจีนล้วนๆ ไม่ใช่ปัญหา..ผมมั่นใจขนาดนั้น เพราะอย่างน้อยผมก็ทำการบ้านมาพอสมควร ทั้งตัวอักษรจีน คำอ่านออกเสียงภาษาจีน

ทีไหนได้...หลังจากที่ผมพยายามจะบอกเค้าว่า ผัดไก่กับผัก จานนึง ข้าวสองชามราคาเท่าไหร่?
มันไม่ง่ายอย่างที่เราคิดเอาไว้เลย จริงๆ เพราะสำนวนมันห่างไกลกันหลายขุมมาก สุดท้าย..ผมจึงเดินไปที่ตู้แช่แล้วก็ ชี้ ชี้ ชี้แล้วก็ชี้ นั่นแหละถึงเป็นที่เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย

ยัง ยังครับ..หลังจากชี้แล้วหญิงสาวร่างอวบก็หยิบโทรศัพย์ขึ้นมากด ผมไม่รู้หรอกว่านางนั้นโทรหาใคร เสียงตอบโต้การสนทนาถึงพริก ถึงขิงมากจนพระเอกของเราอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากร้องออกมา มรึงคุยกันหรือทะเลาะกันว่ะนี่

ไม่นานนักชายหนุ่มหน้าตี๋ ก็บิดมอไซส์มาจอดที่หน้าร้าน เอี๊ยดดดด....ที่ปากก็คาบบุหรี่ เดินฉับๆเข้าไปหลังร้านจัดแจงเปิดเตาแกส เอาน้ำใส่ลงไปในกระทะและเดินมาคว้าไก่ในตู้เย็นออกมา สับๆๆๆๆแล้วก็โยนมันลงไปในกะทะที่น้ำกำลังเดือด ไอ้พ๊มก็คิดว่า กรูสั่งไก่ผัดพริกกับผักกวางตุ้ง กรูไมไ่ด้สั่ง ต้มจืดไก่นะเฟร้ย...
ไมไ่ด้การละแบบนี้ ผมจึงเดินไปสะกิดพ่อครัวหน้าตี๋พร้อมทั้งทำมือว่า ไม่ช่าย ไม่ช่าย กรูจะกินไก่ผัดพริกหยวกกะผัดกวางตุ้งเว้ย.. เฉ่าๆ เฉ่าๆ พ่อครัวหน้าตี๋ที่กำลังเมามันส์กับการพลิกไก่ในน้ำเดือดก็หันหน้ามาแล้วโบกมือให้ ประมาณว่า...ไม่ต้องห่วง อั๊วเข้าใจเลี้ยว เหลียวทำให้แหลก มรึงไปนั่งเสยๆ ปูเหลี๋ยวลีเอง...

ผมยังคงยืนดูเหตุการณ์ที่หน้าเตา ในใจก็คิดว่า..แล้วมันจะยังไงต่อไป ไก่ที่ต้มเดือดจนสุกถูกนำขึ้นมาสะเด็ดน้ำ น้ำมันหนึ่งทัพพีใหญ่ๆถูกนำลงไปในกระทะอีกครั้ง กระเทียม ซีอิ้๊ว ลูกกระวาน แล้วก็ไม่รู้อะไรอีกสารพัดถุกโยนลงไปคลุกเคล้ากับเนื้อไก่ กลิ่นหอมเริ่มโชยออกมา อะเคร..ผมยืนมองจนไว้ใจได้แล้วว่า มันใกล้จะเสร็จแล้วจึงเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ น้ำชาร้อนๆถูกวางเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว
อ้าว..ตะกี๊กรูเห็นมันผัดไก่เสร็จแล้วนี่หว่า ทำไม..มันถึงยังไม่ายอมยกมาว่ะ หิวฉิบ

เตาฟู่ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งนึง พร้อมๆกับน้ำเปล่าที่ตักลงไปในกะทะ มันจะทำอะไรของมันอีกว่ะนั่น ? ผมคิดในใจ..
ผักกวางตุ้ง เป็นต้นๆถูกนำลงไปแช่ในน้ำเดือด จนผักสลบได้ที่ และนำขึ้นมาสเด็ดน้ำจนแห้ง พ่อครัวหน้าตี๋ถึงจึงได้ยก ผัดไก่ใส่พริกหยวกแซมด้วยลูกกระวานผสมสมุนไพรจีนโป๊ะหน้าด้วยผักกวางตุ้ง เฮ๊อ..กว่าจะได้กิน

คุณครับ ผัดไก่จานนี้ ข้าวเปล่าสองถ้วย ราคา 40หยวน คูณ5 พอนะปลายของ5 ไม่ต้องคิด 5555

น่าจะ.. โดน หว่ะ

[เหน่งหนักแน่น]

ไม่ถึง 15นาที ข้าวและผัดไก่ลูกกระวานที่วางอยู่ข้างหน้าก็พร้อมใจกันลงไปเรียงตัวกันที่กระเพาะของเราทั้งสองคน บักปลิงเดินออกไปข้างหน้าร้านพร้อมทั้งส่งภาษาประมาณว่า ห้องน้ำอยู่ไหน..

เฮีย เฮียเด๋วผมมานะ ของใหม่ลงไป ของเก่ามันได้เวลาออกมาแล้วหว่ะ

เออเน๊อะ..มรึงนี่มันเหมือนนกเลยนะ กินปุ๊ป ขรี้ปั๊ป

บักปลิงเดินออกไปไม่ถึง 5นาที ก็เดินหวลลับมาหาผมที่โต๊ะพร้อมๆกับ นัยย์ตาที่แดงกล่ำ จนสังเกตุได้ไม่ยากนัก

อ้าว..ไอ้เชี้ยยย ไหนบอกไปขรี้ คิดถึงบ้าน คิดถึงเมียหล่ะสิมรึง จะสี่สิบอยู่ละทำเป็นเด็กน้อยไปได้มานั่งร้องไห้คิดถึงบ้าน กรำ..
เฮีย เฮีย..เอิ๊กขอยาดมหน่อย กรูจะอ๊วก...คิดถง คิดถึงบ้านอะไร กรูจะอ๊วกอยู่แล้วนี่ แสบตา ขมคอไปหมดแล้ว

เอิ๊ก อ๊วกกก สราดดดดด....

ยังไม่ทันไรเล๊ย ไม่ถึงครึ่งวัน ไอ้หนุ่มแรมน้อยของเรา มันถึงเมืองจีนเลยวุ้ยยย...5555

[เหน่งหนักแน่น]

เก็บความแค้นเอาไว้ในใจ

บักปลิงตะโกนออกมาที่หน้าร้านข้าวที่เรานั่งกินกันอย่างมีอารมณ์ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้ที่มันแค้นนั้น ค่าข้าวหรือกองขรี้ กันแน่ 555

สำรวจความเรียบร้อยก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองคุนหมิง เส้นทางที่ปั่นผ่านนั้นผมไม่รู้หรอกว่า มันอ้อมหรือไม่..เพราะเราเลือกที่จะเชื่อไอ้เครื่องมือนำทางที่บักปลิงนั้นพกติดตัวมาด้วย เส้นทางสายฝุ่น แปลงผัก โรงเรือนเพาะชำผัก คอนโดฯตามสองข้างทางที่กำลังสร้างขึ้นใหม่ ขุดถนน เจาะอุโมงค์ ทั้งรถลาและม้าลาก เสียงแตรรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ที่ขับตามเรามาข้างหลังสับสน วุ่นวายไปหมด

เฮีย เฮีย..ตะกี๊เห็นไรป่าวว่ะ
ฮึ บ่ มีไร กรูไม่ทันมอง ผมร้องตอบออกไป
ไอ้เชี๊ยยย...แมร่งตะกี๊นะ มันนั่งขรี้ที่ริมทางที่เราปั่นผ่านนี่แหละ ผมเห็นมันเอากระดาษทิชชู่เช็ดตรูดมันเสร็จ พอมันเห็นผมกำลังจะปั่นผ่านมัน แมร่งเจือกโยนไอ้กระดาษทิชชู่ที่เปื้อนขรี้มัน มาใส่ผมอ่ะดิ แมร่ง..เชี๊ยยยยจริงๆ
เฮ๊อ...ท่าทางมันจะโฉลกกะเรื่อง ขรี้ ขรี้หว่ะทริปนี้ (เหตุการณ์จริงครับท่านผู้อ่าน)
แล้วมรึงทำไงหล่ะทีนี้ ผมร้องถามออกไป
เฮีย..คนอย่างผมหนะบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะ ฆ่าได้ หยามไม่ได้ เฮียก็รู้ผมเคยยอมคนซะที่ไหน พ๊มก็รีบกดเบรคเล๊ย กึ๊ก..แล้วพ๊มก็หยิบไอ้กระดาษทิชชูที่มันเช็ดตรูดมันแล้วโยนออกมาใส่พ๊ม โยนกลับไปหามันหนะสิ หุ หุ..เป็นไงหล่ะ แน่นอนไหม บอกแล้วไง เล่นกะใครไม่เล่น มาเล่นกะ เสี่ยวปลิง หุหุ ลีลาและท่าทางบวกกับคำพูด ดูมันจะพอใจในผลงานของตัวเองเป็นอย่างสูง

ผมคิดว่า...ผมตัดสินใจถูกต้องแล้วหลังจากที่บักปลิงมัน คุยโม้คุยโต เสร็จ ผมปั่นรถออกมาจากตรงนั้น ตรงที่มือ ซอกนิ้ว และ แฮนด์ของบักปลิง อุดมไปด้วยเศษขรี้ของชายริมทาง

แหวะ อ๊วกกกก

[met]

รูปแบบนี้ก็มาลงน้อออ...
สรุปทริปคนอื่นเค้าเน้นภาพสวย ๆ ไอ้พวกนี้มันเล่นอะไรของมัน

[เหน่งหนักแน่น]

รูปแบบนี้ก็มาลงน้อออ...
สรุปทริปคนอื่นเค้าเน้นภาพสวย ๆ ไอ้พวกนี้มันเล่นอะไรของมัน

เอาเรื่องจริงมาเป็นเรื่องเล่าไม่ได้เล่น เราเล่าเรื่องบอกเล่าความจริงไม่เล่นไม่น่าเลอะเทอะ
เรื่องเราเล่าเรื่องจริงไม่น่าเกลียดหรอก หลบเรื่องไม่เล่าเรื่องจริงเราไม่เล่าขอหลีกเลี่ยงนะ นะ

ปวดหัววุ๊ย..

[เหน่งหนักแน่น]

ก่อนออกเดินทางมาคุนหมิง ผมได้รับมอบหมายจากนายปลิงให้ทำหน้าที่ติดต่อเพื่อนนักปั่นที่เป็นสมาชิกWS เหมือนกับผม สิ่งที่เราจะขอรบกวนและความช่วยเหลือจากเค้านั้นคือเรื่องของ sim card และน้ำมันเบนซิน

คุณฮุย ลี หรือคุณลี นักปั่นชาวจีนที่มีความฝันจะปั่นจักรยานท่องเที่ยวรอบโลก ได้ตอบตกลงในคำร้องขอของผมตั้งแต่ต้นเดือนมีนาคม ว่า..มิมีปัญหา ยินดีต้อนรับสู่คนหมิง วันนี้เรามีนัดกับคุณลีในช่วงบ่ายที่ร้านจักรยานของเค้าในเมืองคุนหมิง แต่กว่าจะฝ่าสภาพถนนหนทางที่กำลังก่อสร้างเข้ามาสู่นครคุนหมิงได้นั้น มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

[เหน่งหนักแน่น]

โอ้โฮ...

กินฝุ่นกันจนอิ่มหนำสำราญ ภาพเบื้องหน้า ณ.ตอนนี้คือเมืองใหญ่ของนครคุนหมิง พี่จีนของเราเล็๋กๆไม่ ใหญ่ๆทำจริงๆ

เราใช้เวลาหาร้านจักรยานของคุณลีนานพอสมควร (พี่ทูลforesthang..ได้แจ้งว่า เอ๊ย..เหน่งพิกัดร้านของคุนลีในเวปWS มันค่อนข้างคลาดเคลื่อนนะน้อง ซึ่งพ๊มเพิ่งทราบหลังจากจบทริปและกลับมาแล้ว หุหุ) ซึ่งเลยกำหนดเวลาที่ผมได้นัดกับคุณลีไว้ กว่าจะหากันจนเจอก็ปาเข้าไปบ่ายคล้อยจนเกือบเย็น เล่นเอาซะเพลีย

OHH..Hi Nanuth คุณลีเป็นฝ่ายทักทายผมก่อนเมื่อได้พบหน้ากัน ซึ่งในขณะนั้นลูกค้าในร้านก็ยังคงใช้บริการอยู่ด้านใน เราสองคนจึงเดินเลี่ยงออกมาที่หน้าร้านเพื่อให้คุณลีได้จัดการงานของเค้าให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน
เฮีย..เรามารบกวนเค้าไหมเนี่ย
อ้าว..ก็มรึงบอกให้กรู อีเมลล์ มาขอความช่วยเหลือ แบบนี้เค้าเรียกว่า อัลไร รึ
ก็รบกวนเค้า กลาย กลายนะเฮียนะ
มรึงจะกลายเป็นอะไรดีหล่ะ จิ๊กจก ตุ๊กแก ชะนี กระต่ายเลือกเอาละกัน แต่กรูว่ามรึงน่าจะเป็น หมาจิ้งจอก นะไอ้เจ้าเล่ห์

[เหน่งหนักแน่น]

ร้านจักรยานคุณฮุย ลี ที่นครคุนหมิงนี้จะว่าไปแล้วที่นี่ก็คือ จุดศูนย์รวมของเหล่านักปั่นจักรยานทางไกล ที่ใครผ่านมา ผ่านไปก็ต้องแวะทักทายสมาชิกWS ด้วยกันและรวมถึงเราด้วย

ภาพถ่ายบางส่วนของสมาชิกWS ทั่วโลก ที่หน้าร้านจักรยานของคุณฮุย ลี ครับ

[เหน่งหนักแน่น]

บรรยากาศบริเวณภายนอกและภายในของร้านคุณฮุย ลี เท่าที่สังเกตุวัยรุ่นจีนที่เมืองคุนหมิงนี่จะนิยมจักรยาน ไจแอนด์&เมอร์ริดา แบรนด์ของจีนเองก็มีนะครับ ทางจักรยานในเมืองก็กว้างขวาง สะพานลอยคนข้ามก็มีทางให้เข็นจักรยานขึ้นไปบนสะพานลอย

เรารอให้คุนฮุย ลี เสร็จจากภาระกิจในร้านอีกสักครู่นะครับ เด๋วคุณลีจะพาเราไปซื้อ ซิมการ์ดและน้ำมันเบนซิล คุณลี แบ่งปันเวลาทำงานและเป็นธุระให้เราซะขนาดนี้

อะไร ทำไมและใคร ทำให้คุณฮุย ลี ต้องมีน้ำใส ใส ไหลออกมาจากดวงตา.. อย่าเพิ่งไปไหนตามผมมา เด๋วรู้กัน

[เหน่งหนักแน่น]

เรารอให้คุณลี จัดการกับลูกค้าภายในร้านของเค้าจนเสร็จเรียบร้อย ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานมากนักคุณลี พาเราลัดเลาะไปตามถนนในซอย (ย้ำ..ในซอยแต่เป็นถนน 4เลนนะ บ้านเค้าหนะ) ผ่านอาคารร้านค้ามากมายเป้าหมายเพื่อพาเราไปหาจุดหมายที่ต้องการนั่นก็คือ ซิมการ์ดโทรศํพย์กับน้ำมันเป็นซิน

ในเมื่อพ่อหนุ่มแรมน้อย บักปลิงของเราบอกว่า พูดจีนได้ ภาระและหน้าที่ตรงนั้นมันเลยตกเป็นของบักปลิงโดยมิอาจที่จะหลีกเลี่ยงได้ หรือ ถึงจะหลีกเลี่ยงก็ไม่สามารถที่จะกระทำได้อยู่ดี

เฮีย..คุณลีเค้าบอกปั๊มน้ำมันมันต้องออกไปอีกพอสมควร ผมว่าเราให้เค้าพาเราไปหาซื้อแกสกระป๋องน่าจะดีกว่านะ เกรงใจเค้าหว่ะ เพราะเค้าชวนเรากลับไปที่ร้านเค้าแล้วปั่นจักรยานออกมาด้วยกัน เฮียว่าไง?
ดวก ดวก.. ผมร้องตอบออกไปแบบคิดว่า บักปลิง ของเรามันจะเข้าใจตามที่ผมบอก
อ๋อ..ผมเพิ่งไปผ่าเอาออกเมื่อสองเดือนก่อน แผลเพิ่งหายก่อนจะมาจีนนี่เอง แมร่งทรมานฉิบหายเลย ไปไหนลมแมร่งเย็นตลอด
ฮึ..เมิงเว่าอิหยังนะ
อ้าว..ก็เฮียถามผมว่า ดวง ดวง ผมรู้ว่าเฮียห่วงใยพ๊มตลอดแหละ ผมก็เลยตอบเฮียไปไง ไอ้ริดสีดวงที่ผมเป็นหนะผมเพิ่งไปผ่ามันออกเมื่อสองเดือนก่อน เฮียได้ยินว่าอะไรรึ
กรูต่างหากที่จะถามมรึงว่า มรึงได้ยินว่าอะไร กรำ..

คุณลี..พาเราสองคนไปที่ร้านขายอุปกรณ์แคมป์ปิ้ง เดินป่า รู้สึกว่าน่าจะเป็นร้านของเพื่อนคุนลี เราสองคนจึงได้แกสกระป๋องติดมือออกมาคนละกระป๋อง ในราคามิตรภาพ