ปั่นจากเชียงของผ่านลาวเข้าเวียดนามที่เดียนเบียนฟูสู่ซาปา

[sananmunketvit]

ติดตามครับเป็นข้อมูลที่ดีมาก

[kobfujar]

เส้นทางน่าปั่นมาก ขอบคุณครับ..

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

ลงจากจุดสูงสุดของซาปาขี่ไปสักหน่อยเจอลานร้านค้าข้างทาง แวะร้านแรกซ้ายมือหาอะไรกินกัน จากนั้นก็ปั่นลงอีก 14 กม.ถึงเมืองซาปา สายทางที่ผ่านเริ่มปะทะความเย็นของไอหมอก เย็นชื่นใจ ต้นท้อและพันธ์ุไม้ดอกเมืองหนาว ความรู้สึกเหมือนตกไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ฮอร์โมนแอนดรินาลินฉีดพล่านทั่วร่างกาย อิ่มเอิบความสุขปลิวมาแผ่ว ๆ เป็นระยะ ๆ จนน้ำตาไหล รู้สึกดื่มด่ำประทับใจ เห็นบ้านเรือนส่วนใหญ่รายทางปลูกพืชผักสวนครัวกัน ในบ้านมีต้นท้อ เก็บผลผลิตวางขายหน้าบ้าน ตระการตากับสวนดอกกุหลาบบนเทือกเขา ส่วนใหญ่เพาะพันธุ์ไม้ดอกขายเป็นการประดับบ้านไปในตัว มีการเลี้ยงบอนไซ ผู้คนอัธยาศัยดีต่างตะโกน พูดว่า "ฮีโล่" ตลอดเวลา ใกล้จุดหมายแล้วมาสิบกว่าวันแล้วนะ .....

[ว่าวต้องลม]

รอติดตามครับ

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

ทางตรงไปสุดที่ท่ารถอยู่ด้านหน้าของพลาซ่า ยังไม่เปิดให้ใช้งาน คาดว่าจะเปิดปีหน้าตลาดอยู่ด้านหลังของพลาซ่า ตอนแรกคิดว่าไม่ถึงซาปาเสียอีก ที่จริงถึงแล้วละแต่ตัวเมืองอยู่ทางด้านขวาขาลง ก็มัวแต่หาคำตอบอยู่นั่นแหละว่าซาปาไปทางไหน ทันใดนั้นก็มีแมวมองจับนักท่องเที่ยวไปโรงแรม เขาบอกต้องการห้อง 3 เตียงไหม จะพาไป เราโอเคขี่ตามเขาไป จอดที่โรงแรม4-5 ชั้นกลางใจเมือง รถถีบต้องแบกขึ้นไปตามบันไดกว้างแค่ 1 เมตรไปไว้บนซอกชั้นสอง แต่เราก็โชคดี ได้พักชั้นสูงสุดแม้จะเดินขึ้นเหนื่อยแต่มองเห็นวิวเมือง วิวสวนสาธารณะ ถนนหลายสายที่อยู่รอบโรงแรม

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

เมื่อเลี้ยวขวาเข้าไปในเมืองจะผ่านหนองน้ำใหญ่ คล้ายๆหนองตุงของเมืองเชียงตุงในพม่า มีถนนรอบ เขาเรียกกันว่าทะเลสาป จากสวนสาธาณะถัดไปก็จะเป็นลานกีฬาที่ลดหลั่นไป ผู้คนชอบมาเล่นสเก็ตในตอนเย็น มีพวกม้งแสดงเป่าปีเป่าแคนของพวกเขา มีพวกมอเตอร์ไซค์มาคอยจับนักท่องเที่ยว มีนายหน้าให้ผู้หญิงขายบริการทางเพศ(คำพูดที่ได้ยินคือ "บุ่มบุ๋ม"..)เป็นที่รวมที่นั่งเล่นของนักท่องเที่ยวตอนหัวค่ำ ไม่ทันดึกปิดไฟเสียแล้ว ระวังยุงที่นี่ชอบกัดจังในตอนค่ำคันแข้งขาหมดเลย ทาครีมกันยุงด้วยก็จะดี

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

จากสวนสาธารณะเราก็ขี่รถลงไปถนนเส้น "ฟาซีปัง" ไปได้นิดเดียวเจอทางลงหมู่บ้านชาวม้งดำ ชื่อ " CAT CAT " เวียตนามออกเสียง"กั๊ดๆ" จะต้องซื้อตั๋วเดินลงไปทางซ้าย เป็นแหล่งช็อปปิ้งของที่ระลึกและชมวิถีชีวิตของชุมชนและมีโชว์บ้าง แต่เราไม่ลงไปเพราะไม่กล้าจอดรถที่ลานจอดที่เขาจัดให้ ที่จริงถ้าพวกเขารับรองคงไม่น่ามีปัญหา

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

ซาปาเป็นเมืองตากอากาศ แต่อีกจุดหนึ่งที่สูงขึ้นไปเรียกว่า "ฟาซีปัง" เป็นสวนหินธรรมชาติ จะต้องซื้อแพ็กเก็จทัวร์เดินไปหนึ่งวัน พักหนึ่งคืนเดินกลับอีกหนึ่งวัน รวมสองวันกับหนึ่งคืนหรืออาจจะมากกว่านั้น เขาจัดอาหารและที่พักเบ็ดเสร็จ รวมทั้งมีคนแบกหามสัมภาระไปพร้อม เป็นอันว่าเรายังไปไม่ถึงอาจเป็นโอกาสหน้าหรือไม่ก็ดูในกูเกิ้ลเอา..55 ที่นี่บ่ายสองโมงหมอกเริ่มลงแล้วเริ่มหนาขึ้น ในแต่ละวันแทบไม่เห็นแสงอาทิตย์เลย

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

สามเสือท่องราตรี ก็บริเวณรอบๆนั่นแหละครับไปต้องไปไกลที่ไหน บ้างก็ชอบไปที่ทะเลสาป บ้างก็ชอบมาที่สวนสาธารณะและลานอเนกประสงค์ ผมกับเสือชิดไปหามื้อค่ำกินกัน เสือน้อมไม่สะดวกเพราะเป็นมุสลิมจึงแยกตัวออกไป อาหารถ้าเสียบเป็นไม้รอปิ้งจะสะดวกเรื่องราคา ชี่้ถามดูไม้ไหนราคาเท่าไรเราก็กดเครื่องคิดเลขไป สั่งรวมๆแล้วสั่งข้าวมานั่งกินในร้าน หรือตามฟุตบาทก็ไม่แตกต่าง ปกติหน้าร้านจะมีโต๊ะน้ำชาและกระบอกสูบยา (Smoke on the water) จากร้านอาหารออกมาตามหาเสือน้อมที่ไหนได้กำลังถูกรุมล้อมจากพวกสาวๆเวียด... ก็แค่คุย

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

เสือชิดมีเวลาน้อย อยู่ได้คืนเดียวเขามีงานทนายความรออยู่จึงขึ้นรถกลับเดียนเบียนผ่านลาวเข้าไทยกลับบ้านก่อน ปล่อยให้ผมอยู่กับเสือน้อม พอดีได้น้อง "ฮัง" เป็นไก้ด์ขี่รถพาไปเที่ยวหมู่บ้านม้งซึ่งอยู่เลยบ้าน "กั๊ด ๆ" ไปทางตรง น้องฮังอายุ 25 ปี มาจากฮานอยพูดอังกฤษเป็นน้ำไหลไฟดับ พื้นฐานเธอดีไม่น้อย กำลังจะมาหาทำเลเปิดร้านกาแฟที่นี่ จะอยู่รอชิมฝีมือก็นานเกินไป

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

เราสองคนอยู่เมืองซาปากันสองคืน พบคนไทยทุกวันสอบถามบางคนก็มาเครื่องบินราคาถูกที่จองไว้ระยะเวลานานมาลงที่ฮานอย (เมืองหลวง) แล้วขึ้นรถทัวร์มายังซาปาใช้เวลาหนึ่งคืนก็ถึงแล้ว เราแกล้งร้องว่าคนไทยหรือเปล่าถ้าเป็นคนไทยเขาก็จะหันขวับมาเลยทีเดียว...ดีใจเจอคนบ้านเดียวกันน่ะครับ หลังจากน้องฮังพาเที่ยวภาคเช้าแล้ว ภาคบ่ายต่างก็พักผ่อนตามอัธยาศัย นัดเจอกันตอนค่ำน้องฮังผิดนัดก็เลยบอกลาทางเฟสบุ๊ค ที่ไหนได้เธอมาเคาะห้องพักตอนสามทุ่มจนเราตกใจ..ก็แค่คุย..เสือน้อมเขาถนัดทางประวัติศาสตร์ซึ่งเธอก็คุยได้..ส่วนผมก็คุยด้านสมาธิภาวนา..เธอบอกว่าผ่านหลักสูตรวิปัสสนามาเหมือนกัน..จากนั้นก็คุยเรื่องสัพเพเหระ บอกเธอว่าเสือน้อมไม่มีลูกเป็นลูกสาวเขาได้ไหม...เธอโอเคแล้วผวาเข้ามาโอบกอดเสือน้อมอย่างนิ่มนวลและเรียก " ปาป้าน้อม " วินาทีจากนั้นความรู้สึกและความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป..

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

หลังจากพักที่ซาปาสองคืนแล้วเราก็ออกเดินทางในตอนเช้าขึ้นกลับทางเดิม ปั่นขึ้นเรื่อย ๆ 14 กม.หยุดแวะที่ร้านขายไข่ปิ้งเจ้าเดิม จากนั้นก็ลงจากเขาอีก 21 กม. ถึงด่านมีไม้กั้นก่อนถึงเมืองตำเดืองเลี้ยวซ้ายไปเมืองทานเอียน-เมืองหานเอียน-เมืองต่วนสาวและเข้าเดียนเบียนฟู ซึ่งเราไม่กลับทางเดิมคือเมืองไลเจา

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

เรานอนที่เมืองหานเอียนคืนหนึ่ง ก่อนถึงเมืองต่วนสาวพักระหว่างทางอีกเมืองหนึ่ง (ขออภัยจำชื่อไม่ได้) บรรยากาศระหว่างทางไม่แพ้กัน สดชื่นแจ่มใส จากนั้นก็เดินทางต่อไป ความสับสนทางภาษาของเสือน้อมว่าจะต้องผ่านบ้านชัดก่อน (Ban Chat) ไปตามป้ายเรื่อย ๆ ที่ไหนได้หลงทางเสียเวลาแท้ๆ บ้านชัดมันก็เขื่อนนั่นเอง 555 จึงย้อนกลับไปตามทางป้ายไปที่บอกไปซอนลา(SONLA) ปีนขึ้นเขาไปเลาะไปตามลำน้ำเหนือเขื่อนก็จะเห็นวิถีชีวิตของผู้คนเหนือเขื่อน ช่วงนี้น็อตขาอานหล่นหายเพราะไม่ได้ตรวจสอบประจำวันนั่นเอง จนต้องรบกวนชาวบ้านหาไม้ไผ่มาค้ำไว้และใช้จนมาถึงบ้าน

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

ระหว่างการเดินทางบรรยายด้วยภาพก็แล้วกัน บางทีมันก็ลืมๆชื่อไปครับ

[ทวีศักดิ์ ไชยเขียว]

หยุดพักค้างคืนที่เมือง "ต่วนสาว" ชั้นล่างเป็นที่ทำการไปรษณีย์ พนักงานพูดไม่รู้เรื่องจึงขอให่แม่ค้าคนหนึ่งมาช่วยแปลเป็นภาษาไทดำซึ่งเราพอฟังเข้าใจ..สรุปว่าเขาจะยึดพาสปอร์ตเราไว้..พรุ่งนี้เช้าจะฝากไว้กับแม่บ้านให้..ต่วนสาวเป็นเมืองใหญ่แยกซ้ายไปเมืองซอนลาและฮานอยได้