แปดวัน....แปดคืน.....ก็ไปถึง.....แม่สาย........

[moo724]

ตามมาดูครับ

[ลุงตุ้ย อ่างทอง]

กำลังหลับตานึกภาพตาม..แต่ตอนนี้ขอถาม หายเจ็บตูดหรือยัง...

[natpuwa]

มือกลางวันของวันที่ 4 เป็นแบบปิคนิคครับ.....ครือมีบางท่านคาดเดาถูกว่าทางข้างหน้า มันไม่มีอะไรจะกิน...บางท่านก็ ติวปิด นะครับ (อันนี้หมายถึงผมนะพี่แดง), ส่วนพี่แดงไม่ได้เตรียมมาเพราะมัวแต่ดูแลพวกเราอยู่.........

ณ ศาลาริมทาง กลางแดดร้อนระอุ บนถนนสาย พิษณุโลก - อุตรดิตถ์ กีมีกลุ่มนักเดินทาง ที่ไม่มีอะไรจะกิน และก็หิวด้วย ได้ทำการยึดศาลาริมทางนั้นเป็น ร้านอาหารส่วนตัวเป็นที่เรียบร้อย....

บนความยากไร้....มิตรภาพมักเกิดขึ้นเสมอ ทุกคนที่เตรียมอาหารกลางวันมาก็แบ่งส่วนของตน ออกมาให้คนที่ไม่ได้เตรียมอาหารมา จนคนที่ไม่ได้เตรียมมาอิ่มยิ่งกว่าคนที่เตรียมมา (อ่านแล้วงงไหมครับ?)
ช้อนรึ.....ไม่ต้อง เราใช้มือ (นี่ถ้าเป็นที่บ้านผมว่าคงไม่มีใครทำแน่นอน) เสียดายมือเลอะจนไม่สามารถจะหยิบกล้องมาถ่ายรูปได้......

กินอิ่ม พักเสร็จ เตรียมออกเดินทาง.....บอกแล้วไปกับคนดีนี่อะไรมันก็ดีจริงๆ .......พอเข็นรถออก รถของ อ.จำรัส (เจ้าเก่า) ก็ยางหน้าแตก ก็พักต่อ ช่วยกันปะ ช่วยกันแซว ช่วยกันพูดมากกว่าทำ จนงานสำเร็จแล้วไปต่อ....

จากนั้นเราก็มุ่งหน้าสู่อุตรดิตถ์....ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้กินอะไร เป็นชิ้นเป็นอัน หรือทุกคนหิวข้าวก็ไม่ทราบ.....พลังเหลือเฟือ ทำเวลาในช่วงนี้ได้ดีมั่กๆ ไปถึงอุตรดิตถ์ก่อนเวลาอันควร.....หัวหน้าทีมเลยสั่งให้ไปต่อ......"คุณได้ไปต่อครับ" น้ำตาซึมเหมือน The Star 9 เลย แต่ไม่ใช่ด้วยความดีใจนะ ในใจผมคิดเวรเลยตรู

และถ้าผมรู้มาก่อนว่าข้างหน้า เป็น "เขาพลึง" อันสูงสะท้านฟ้า ผมว่าหัวหน้าทีม ก็หัวหน้าทีมเถอะ อย่าถือว่าตัวใหญ่นะสั่งอะไรก็ได้ งานนี้มีสู้ แต่เพราะไม่รู้......อะไรมันก็ง่ายเข้าเน๊อะ

พอเลยจุดพักที่เป็นปั๋มน้ำมันใหญ่เบิอเร่อเทิ่ม ตรงเชิงเขา ก่อนขึ้นเขาพลึง เฮียฮุย ฉายาเดี่ยว pursuit เข้ามากระซิบบอกว่า เด็กปั๊มบอกว่า จากนี้ไปจะไม่มีปั๊มให้พี่อีกแล้วนะ กว่าจะถึงเด่นชัย เราก็ฟังแล้วเฉยๆ แต่สงสัยในประกายตาของเฮียฮุย ที่ดูแล้วทำไมมันวิปๆ ชอบกล

ขัดจังหวะด้วยภาพสักหน่อย............

[natpuwa]

ณ ที่แห่งนั้น "เขาพรึง" ที่ทุกครั้งที่ขับรถผ่าน ก็ไม่เคยรู้สึกอะไร....... เคยแวะไปจุดชมวิวบนยอดเขาพลึง ดูวิว กินข้าว กินขนม ก็สวยดี วิวสวยมาก................

แต่มาวันนี้ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เขาพลึง" คุณช่างร้ายเหลือเกิน ทำไม่คุณสูงอย่างนี้ ทำไม่คุณไม่ค่อยๆลาด ทำไม่ ทำไม ทำไม......

ผมเห็นป้ายบอกทางข้างทาง เป็นเครื่องหมายรถขึ้นเขา ระยะทาง 3 กม. ก็ยังไม่รู้สึกรู้สา เพราะคิดว่ามันก็คงค่อยๆขึ้น ที่ไหนได้ คุณพลึง นะ คุณพลึง คุณเล่นขึ้นอย่างเดียวนี่หว่า ผมก็แย่ซะวะ.......พยายามบอกกับตัวเองตลอดเวลาว่า จะไม่เข็น จะไม่เข็น จะพยายามสู้กับตัวเองให้ได้ เข็มไมล์ชี้ไปที่เลข 6-8 กม. ต่อ ชม. พยายามแล้ว พยายามอีก อ.สวัสดิ์ มากระซิบบอกว่า อย่ามองไกล อย่ามองไกล

ผมไม่ได้มองใครเลย ว่ารู้ใครอยู่ตรงไหน วิวข้างทางเป็นเช่นไร? มองแค่ปลายล้อ...ล้อ ต่อล้อ...
สุดท้ายต้องพึ่งพระครับ อิติปิโส ภัคควา อะระหังสัมมา สัมพุธโธ ท่องเข้าไป วนแล้ว วนอีก..............

สุดท้ายผมทำได้ครับ ท่านผู้ชม ผมไม่ต้องเข็น...... ผมผ่านมาได้ ผมชนะใจตัวเองได้ แม้นจะเป็นคนสุดท้ายก็ตาม......
ตอนสลาลมลง นี่มันสวรรค์จริงๆ เวลาเราผ่านอุปสรรค แล้วได้รับความสำเร็จมันเป็นเช่นนี้เอง.........

ภาพที่ถ่ายมาเป้น การถ่ายบนรถตอนสลาลมลง เลยไม่มีอะไร เป็น subject อะไรเป็นประธาน อะไรเป็นกรรม........
ชมภาพครับ............

[natpuwa]

หมายสำหรับคืนนี้ คือที่ "น้ำแรม การ์เด้น" พอลงเขาพลึงมาได้สักกะหน่อย ก็จะเจอ........
อยู่ซ้ายมือครับ......บรรยากาศเยี่ยม อากาศดีมาก........................

วันนี้ผมหมดสภาพ ไม่ได้ออกไปทานข้าวกับพรรคพวก ขออนุญาติหัวหน้าทีม สั่งอาหารเข้ามาทานในห้อง พร้อมยาชูกำลัง 1 ขวด โดยอ้างกับตัวเองว่า "วันนี้เหนื่อยมาก" ตรูก็เห็นมรึงพูดอย่างนี้ทู้กวันเลย.........เทวดาตัวขาวกระซิบ

ได้ยินว่า เสือจากอุตรดิตถ์ มาเยี่ยมถึงที่พัก โดยเฉพาะเสือเฉลียว ที่เคยปั่นด้วยกันที่ เชียงรุ้ง....ต้องขออภัยอย่างแรงนะครับ ผมออกไปไม่ไหวจริงๆ......เจ็บตูด..ปวดหน้าขา เหนื่อย อ้อนล้า เกินกว่าจะไปทำอะไร ขออนุญาติ กินข้าว กินยาชูกำลัง แล้วนอนเลย กลัวว่าจะไปไม่ไหวในวันรุ่งขึ้น

วันนี้เลขไมล์จบที่ 533.01 หักกลบแล้ว หรงโจ้ง ปั่นไป 142.75 เก็บภาพประทับใจไว้เช่นเคย......

@ลุงตุ้ย ยังเจ็บครับ....ครึ่งวันแรกยังพอไหว ครึ่งวันหลัง เจ็บที่ซู้ด........... พรุ่งนี้คิดวิธีใหม่ได้แล้ว พักเมื่อไหร่ โปะยามันที่นั่น อย่างที่ลุงเห็นนะครับ

[natpuwa]

เช้าวันที่ 5 ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เป็นเพราะอากาศดี หรือเราหลับเต็มอิ่มก็ไม่ทราบ.........อาการปวดหน้าขาด้านหน้า เบาลงวุ้ย..
ส่วน "ตูด" ยังคงต้องใช้ยา....ยา....และยา....... ดีที่ว่า ทายาแล้วแผลมันไม่ขยาย...แต่ก็ยังเจ็บ

รวมพล ถ่ายรูป จ่ายค่าห้อง ลืมบอกไปว่าค่าห้อง 400.- เผื่อเสือท่านใดจะมาใช้บริการ......

วันนี้ของที่เตรียมมาได้ใช้ประโยชน์แล้วครับ "เด่นชัย หนาวมาก" จนต้องเอาเสื้อฝน ที่เป็นเสื้อฝนจริงๆ ไม่ใช่ slang มาใส่ และก็ต้องใส่ทุกวันจนกลับเลย เฉพาะช่วงเช้านะครับ ถ้าใส่ช่วงบ่ายละก็ เซาน่าแน่นอน....

ปั่นออกมาขึ้นเขาสบายๆ ลงเขายิ่งสบาย ถึงสามแยกอะไรก็ไม่รู้ลืมชื่อไปแล้ว เลี้ยวซ้ายไปลำปาง เลี้ยวขวาเข้า "แป้" พวกเราเลี้ยวขวา ปั่นสบายๆ ไปกินข้าวเช้าที่ สูงเม่น ทันใดนั้น อ.สวัสดิ์ เจ้าของ trek 6300 ก็บ่นออกมาว่า เฮ้ยรถผมเป็นอะไรก็ไม่รู้มันส่ายๆชอบกล.......

แค่นั้นเอง "ช่างเถอะ" ทั้งหลาย ก็มะรุมมะตุ้ม ดูรถ อย่างกับไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สุดท้ายสรุปได้ว่า ซี่ลวด ล้อหลังหัก เอาละซี่ครับท่านผู้ชม เรื่องใหญ่ละ จะหาร้านได้ที่ไหน จะมีไหม ทุกคนคิด จะโทรไปหากลุ่มเสือที่เมืองแพร่ ก็ไม่มีเบอร์ คิดไปค่อยๆ ปั่นไป ไปหาร้านจักรยาน บอกแล้วไปกับคนดีๆ มักมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเสมอ ร้านแรกที่ไปถามเป็นร้านจักรยานแม่บ้าน เจ้าของร้านใจดี บอกว่า ร้านผม เป็นร้านจักรยานพื้นๆ อย่าให้ผมทำเลย เดี๋ยวรถพี่จะเสีย พี่ขับเลยไปหน่อยซิ มีร้านซ๋อมจักรยานแบบนี้อยู่ ร้านชื่ออะไร? ผมถาม เจ้าของร้านตอบกลับมาเป็นภาษาพื้นเมืองว่า "ช.การช่าง" โอ้โหนี่มันบริษัทมหาชนเลยนี่หว่า ผมคิดอยู่ในใจ

จากนั้นเราก็ไปหาร้าน ช.การช่าง แล้วก็ไม่ผิดหวังครับ เป็นร้านซ่อมรถจักรยานยนต์ และเสือภูเขา ถ้วยรางวัลเต็มร้านเลย เจ้าของร้านน้ำใจงามมาก เปลี่ยนซี่ล้อจักรยานพร้อมตั้งศูนย์ คิดราคาแค่ 30 บาท พวกเราทุกคันตรวจสภาพ ดูแลรถ กันอย่างเต็มที่ พี่แดงซื้อกระจกหลัง ฯลฯ นิดหน่อยทางร้านก็ไม่คิดเงิน ผมปรับศูนย์ล้อทั้งหน้าหลัง ฟรี ครับ......ขอขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้

ร้าน ช.การช่าง อยู่อำเภอสูงเม่น ใกล้กับซอยเทศบาล 13 อยู่ริมถนนที่จะไปแพร่เลยครับ ใครว่าง ใครผ่าน เชิญอุดหนุน แวะทานกาแฟ ร้านข้างๆ ก็ได้ คนขายสวย น้ำใจงาน เป็นร้านพี่ ร้านน้องกับ ช.การช่าง bakery อร่อย ราคาไม่แพง แถมฝั่งตรงข้ามก็มีร้านต้มเลือดหมู อร่อยที่สุดในตำบล ทุกอย่างเพอเฟคไปหมด เราใช้เวลาที่นี่ค่อนข้างนาน

เอ้าชมภาพร้านเขาหน่อย...........

[natpuwa]

เอ้า ดันลืมรูป ที่น้ำแรมรีสอร์ท......

เชิญชมภาพครับ........................

[natpuwa]

รูปตรงประตูเมืองแป้.................

[natpuwa]

จากนั้นเราก็ปั่นต่อครับ..........วันนี้วันเที่ยว สบายๆ เมื่อวานวันจ่าย เอาซะหมด....

วันนี้ใช้ประโยชน์จากคนเวียงเก่าเต็มที่ครับ โทษฐานที่เป็นคนพื้นที่ เลยใช้ซะให้เข็ด ไม่จะเป็นเรื่องกิน เรื่องเที่ยว ที่พัก และอาศัยไปจน เชียงรายเลย นี่แหลเขาถึงชวนมา.......(โสมนักน่า)

เริ่มก็แวะไปไหว้พระที่พระธาตุช่อแฮ.....งานนี้มัคทายก ตุ้ย มาเองครับ ไม่ว่าจะอาราธนาศีล รับศึล ถวายสังฆทาน ยังขาดที่จะไปยะถาสัพพีเองเลยที่เดียวแหละ..........
เจ้าของพื้นที่ไม่ได้ขึ้นไป...........เขาบอกว่าผมมาหลายหนแล้วหละพี่....(ผมเห้นไปจึบแม่ค้าอยู่ไวๆ)

อาหารกลางวันวันนี้ คนเวียงเก่าพาไปกินอะไรไม่ทราบ (บอกทีครับ ว่าเขาเรียกว่าอะไร) จะว่าข้าวซอยก็ไม่ใช่ น้ำเงี้ยวก็ไม่เชิง แต่อร่อยดี.....ทีแรกผมก็กลัวๆ กล้าๆ เพราะไม่เคยเห็น ไม่เคยกินวุ้ย...กลัวเซาะท้อง.....แต่พอลองเข้าไป ต้อง "ต่อชาม" เลย
ลักษณะก็เป้นข้าวเจ้าผสมด้วยเครื่องเทศแล้วนำไปนึ่งให้สุก เวลาจะกินก็จะแก้ห่อใบตอง เอาข้าวนึ่งอันนั้นใส่ชาม หรือภาชนะอื่นใดที่ท่านมีอยู่ในบ้าน หรือร้าน แล้วราดด้วยน้ำแกงใสๆ มีหมู ใส่ผัก ฯลฯ สรุปว่า "อร่อยโว้ย"

เอ้าชมภาพ ทำบุญ และภาพหมู่เฮากิ๋นข่าวกั๋น..................

[natpuwa]

เอ้า ภาพสลับกันไปหมดลย......สงสัยง่วงนอน

ชมภาพที่ถูกต้อง........................................

[natpuwa]

เอ..........ทำไมภาพไม่ขึ้นวะ.???

[natpuwa]

ภาพต่อเลยครับ......................

[natpuwa]

ให้ชมภาพร้านค้า........ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ร้านแบบที่เรานึก
.................

[natpuwa]

จากนั้นเราก็เริ่มปั่นต่อครับ.....ปั่น ปั่น ปั่น พวกเราชาวเสือต้องปั่น....อย่างเดียว อย่างอื่นห้ามทำ เดี๋ยวหมดแรงปั่น....

ผ่านร้องกวาง มุ่งหน้าอำเภอสอง....
ผมก็สงสัย ทำไมมันชื่ออำเภอสองวะ....พอมาแล้วถึงได้รู้ว่า ทางไปอำเภอนี้เป็นที่สองรองจาก "เขาพลึง" ปั่นไป ก็สงสัยไปว่าทำไม่ต้บของเรามันถึง เด้งออกมาอยู่นอกพุงได้วะ อ้อ....แมร่งเหนื่อยนี่เอง....ลักษณะของภูเขาช่วงนี้ก็จะขึ้นยาวๆ แต่ค่อยๆขึ้น แต่ตอนลงนี่ลงไม่ยาวเลย บางทีมองไปทางมันลงนี่หว่า แต่ใครมาดึงท้ายวะ กว่าจะผ่านมาได้ก็เล่นเอา เหงื่อตกกีบเลย..............

พอเหนื่อยได้ที่ ก็มาหยุดที่แยกอำเภอสองครับ ครือว่าถ้าจะพักที่อำเภอต้องแยกจากถนนใหญ่เข้าไปอีก 5 กม. หรือกว่านั้น...หัวหน้าทีมตัวใหญ่บิ๊กเบิ้ม ก็ไม่รู้มาก่อน แสดงว่าแกได้ศึกษาเส้นทางมาเป็นอย่างดี ก่อนที่จะพาพวกเรามา คิดได้ดังนั้นแกก็เดินส่ายอาดๆ เข้าไปที่ป้อมตำรวจ ทีแรกก็ทำเป็นขอพักเหนื่อย...ขอเติมน้ำ....(ฟอร์มดีนะนี่)...จากนั้นก็เริ่มเลียบๆ เคียงๆ สอบถามเรื่องที่พัก เพราะนี่ก็ 1730 แล้ว อีกไม่ช้าจะมืดแน่ และถ้าไปต่อจนถึงงาว ลูกทึมคงรวมตัวกันกระชับพื้นที่แน่นอน
ได้เรื่องเลยครับ ตำรวจไทยใจท่านเหี้ยมหาญ พึ่งพาอาศัยได้ ท่านบอกว่าเลยจากนี้ไป 300 เมตร มีรีสอร์ท ราคาไม่แพง พร้อมต่อโทรศัพท์ให้คุยเรียบร้อย แต่ตามฟอร์หัวหน้าทีมที่ดี (พอได้ที่นอนเราต้องรีบชม) ท่านก็ขอต่อราคาจนเป็นที่เรียบร้อย ได้ราคา 500 บาท รวมอาหารเช้า ในยามนี้ กลางป่าเขาเช่นนี้ ขอให้มีทีนอนได้ละก็ราคาเท่าไหร่ก็สู้ (โว้ย)

ได้เรื่องที่พักแล้ว ได้น้ำแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย ก็ควรลาตำราจได้แล้ว อยู่นานไม่ดี โรงพัก โรงพยาบาล ยกเว้นโรงแรม ไม่ควรอยู่นาน.....

ที่พักชื่อ "สามแหลม รีสอร์ท" แหมชื่อมันช่างเหมือนอยู่ระยองเลยนิ...
เจ้าของผู้ดูแลเป็นสตรี ชื่อ คุณโขม อัธยาศัยดีมาก ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แม้นจะถูกต่อราคาแล้วก็ตาม....และเนื่องจากเรามาโดยไม่ได้บอกกล่าว (แปลว่าพวกมรึงไม่ได้จองโว้ย) ทำให้ไม่มีอะไรให้กิน นอกจากของที่ยังมีอยู่ในตู้เย็น และผักหญ้าที่เก็บเอาตามนี้ พวกเราตอบกลับไปว่า แค่นี้ก็อาหารฮ่องเต้แล้วครับ มีไข่ไหม? พวกเราคนหนึ่งถาม ดีนะที่ไปถามผู้หญิง ถ้าถามผู้ชายละก็งานนี้มีเหนี่ยวแน่นอน....ถ้ามีก็ไข่เจียวก็ได้ ไข่ดาวไม่เอาเดี๋ยวเธอเคือง ประโยคหลังๆผมคิดเอาเองนะคร๊าบ...........และไม่น่าเชื่อนะครับ กลางป่าเขา ห่างไกลผู้คนเช่นนี้ กลับมีเสือดาว ให้พวกเราจับมากินกันได้ ทั้งหมด 3 ตัว (ขวด) สบายมรึงอีกแล้วใช่ไหม? เทวดาขาวกระซิบผมเช่นเคย

ห้องหับ สะอาดสะอ้าน น่าอยู่ แบ่งเป็นหลังๆ มีแอร์ ตู้เย็น ทีวี ดาวเทียม ดาวจริงๆ ที่ต้องออกไปดูเองนอกบ้าน ใตรผ่านไปก็อย่าลืมแวะพักนะครับ และถ้าให้ดีจองหรือโทรไปบอกล่วงหน้า คุณโขม จะได้ให้คนไปลงปลา แล้วเตรียมมีดมาเชือด (ปลา) ให้พวกท่าน

เลขไมล์วันนี้จบที่ 622.14 ถ้าบวกลบไม่ผิด ก็ตก 89.13 ถ้าผิดก็ยกมือประท้วงนะครับ

[natpuwa]

เช้าวันที่ 6 มาถึงวันนี้ผม ผมมีความมั่นใจขึ้นเยอะ.....การปวดระบบที่ต้นขาด้านหน้า หายปวดไปเฉยๆ เลย ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้พึ่งหมอนวดเลย ซักกะจี๊ด...ซักกะจี๊ด...ยกมือ่ตะเบะไปด้วย......(ใครจำได้ไหม?ใครร้องเพลงนี้) ส่วนเรื่อง "ตูด" ก็ยังเจ็บอยู่ แต่ผมใช้คาถา พักที่ไหนโป๊ะยาที่นั่น ทำให้ผ่านมาได้อีกวันหนึ่ง.....

เช้ามืดกลางป่า หมอกลงจัด ถ่ายไป ปั่นไป โอ๊ะๆ....อย่าเข้าใจผิดนะครับ ว่าผมมีความสามารถขนาดนั้น ผมหมายถึงถ่ายรูปไป ปั่นจักรยานไป ทำให้ภาพออกมาสั่นเบลอ เพราะแสงไม่พอ แต่ดันยังสะเอือกถ่าย.... ได้ข้อมูลมาจากคนพื้นที่ที่เราหนีบมาด้วย บอกว่าต้องข้ามเขาไปอีกลูก จึงจะถึงอำเภองาว แล้วเข้าพเยาว์ แต่ตอนนี้ยังสดอยู่ ยังไม่ตกใจมากมาย

เอ้าชมภาพแบบไหวๆ.................