สรุปทริปวงกลมลาว...สะบายดี(บ่สะบาย)หลวงพระบาง น้ำตาไหลพรากๆที่ภูคูน จบแบบเศร้าๆที่เวียงจันทร์...

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปั่นออกมาจากท่ารถก็เลี้ยวซ้ายไปผิดทาง หลงกันแต่เช้าเลยวกกลับมาใหม่ อากาศดีมากๆ ถึงด่านไทยก่อนทำเรื่องไม่ยุ่งยากเลย
คนก็ยังไม่มาก เขียนเอกสารแล้วยื่นให้เจ้าหน้าที่ถ่ายรูปเป็นหลักฐานซะหน่อย ก่อนปั่นข้ามแดนมายังฝั่งลาว ตรงกลางสะพาน
แวะถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกันก่อน

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราปั่นเข้ามายังฝั่งลาวก็ต้องทำเรื่องผ่านแดนกันต่อ ที่ลาวก็ไม่ยุ่งยากนัก คนน้อยเลยรวดเร็ว มีสมาชิกมาคอยกันเกือบหมดแล้ว
ที่ฝั่งลาว เสียค่าข้ามแดนคนละสี่สิบบาทก่อน ก็ปั่นข้ามมาได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราแวะเจอพี่หางแฮ้มคอยทางคณะจากไทยที่ด่านฝั่งลาวแล้ว ได้ทักทายพบตัวจริงเสียงจริงของพี่หางแฮ้ม พี่เป็นคนตัวเล็ก แต่
เรื่องการปั่นแล้วยิ่งใหญ่ในเมืองลาวมากๆ สมาชิกทางเรามากันครบหมดแล้ว ก็แวะร้านค้าบริเวณนั้นก่อนเพื่อทานมื้อเช้ากันก่อน
ซื้อซิมลาวเพื่อติดต่อสื่อสารกันในประเทศลาว ตอนนี้ก็เริ่มจ่ายเงินแบบกีบกันแล้ว แต่ยังไม่ได้แลกเปลี่ยนกันก็จ่ายเป็นเงินไทยไปก่อน
ได้ครับ ไม่มีปัญหาเพียงแต่ว่าถ้าจ่ายเป็นเงินลาวจะเสียเปรียบน้อยหน่อยเท่านั้น

[kengtol]

.......ทริปนี้มีอะไรหลายๆ อย่างน่าติดตาม ผมก็ไม่รู้อะไรมากมายกับเส้นทางที่เราจะไปกัน ฝากไว้กับพี่หางแฮ้มช่วยดูแลคณะของเรา....ในเมื่อจะไปเส้นทางนี้ก็

พร้อมรับกับสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น.....และไม่อยากเชื่อว่าเส้นทางจะยากลำบากขนาดนี้ บางทีก็ฝืนสังขารตัวเองมากเกินไป ก็เพราะใจสู้เท่านั้นที่ฟันฝ่าไปได้

สำเร็จ....ทริปนี้เกือบจะสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยปั่นทัวร์ริ่งกันมา แต่ก็มีความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ เป็นเพราะผมเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น ที่ต้องรับผิดชอบแต่ผู้เดียว....

......เส้นทางแต่ละวันเหมือนจะได้ความโหดในการปั่นที่แต่ต่างกันไป สะบายเพียงวันเดียวคือ วันที่เที่ยวหลวงพระบาง ฮ่าๆๆๆ นอกนั้นสะบักสะบอมกันถ้วนหน้า...

อย่างนี้แหละที่เรียกว่า เสน่ห์ของการทัวร์ริ่ง ที่หาไม่ได้ง่ายๆ ความยากลำบาก มันคือความภูมิใจในความสำเร็จ ได้พูดคุยในสนทนาร่วมวงทานข้าวมื้อเย็นด้วยกัน

......มันคือถรรถรสที่หายากยิ่ง ผมจะชอบช่วงนี้เป็นพิเศษ การพูดคุย ล้อมวง เล่นดนตรี แม้เสียงเพลงจะดำไม่ค่อยจะโผ่ลพ้นน้ำในบางจุดบางตอน แต่เรียกเสียงหัว-

เราะได้ทุกครั้ง ความเหนื่อยยากลำบาก ก็สูญสิ้นไป พรุ่งนี้ก็มาเริ่มบทพิสูจน์กันใหม่ ในแต่ละวัน

.....เพียงแค่วันแรก ก็ต้อนรับคณะของเราได้อย่างบอบช้ำซะแย้ว.....กับระยะทางที่ 140 กว่าโล และเส้นทางต้อนรับวันแรก ก็ไม่ธรรมดาซะเหลือเกิน พ้นนครหลวง

เวียงจันทร์ไปไม่กี่โล เท่านั้นแหละ นรกมาเยือนชาวคณะทันที เล่นเอาผมท้อไปเลยนะนั้น จะถอยกลับดีไหม แค่นั้นผมก็ตามกลุ่มไม่ทันแล้วครับ ปั่นอย่างกับเข็นเลย

เชียว ดีได้พี่ชัยสยาม หรือเรียกอีกชื่อว่าพี่ชัยบางใหญ่ คอยช่วยเหลือผมตลอดเวลา กินฝุ่นซะอิ่มแล้ว แต่เส้นทางนี้ผมมองไปยังฝั่งไทย ทำให้อยากกลับไปปั่นเส้นโน่น

คิดถึงประเทศไทยเลยทีเดียว จนมาเจอกลุ่มทานข้าว แค่นี้ก็ใจชื้นแล้ว แต่ละคนเริ่มมองเห็นแล้วว่าข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบซะแย้ว อิๆๆๆๆ

.......วันที่สอง เส้นทางดูเหมือนง่าย แต่ยากมากๆ ช่วงบ่าย และเริ่มหมดแรงเพราะเขาลูกนี้สูงมากๆ ชันมากๆ ขึ้นยาวๆ แถมซ่อมทางอีก ผมเลยต้องจูงจนถึงยอด

เนินเลย ช่วงเช้าก็ได้พบกับเส้นทางเลียบแม่น้ำโขงที่สวยงามจับตา น่าปั่นมากๆ และเส้นทางยังยากในการปั่นเพราะเป็นเส้นทางชาวบ้านๆ ดินลูกรังไปตลอดขึ้นๆ ลงๆ

แต่พอได้มองแม่น้ำก็หายเหนื่อย ช่วงบ่าย ก็ร้อนมากๆ ต้อนรับคณะของเราอย่างหนัก กว่าจะถึงปากลาย ก็อ่วมกันไปทั่วหน้า

.......วันที่สาม ได้ยินคำบอกเล่าว่าเส้นทางลาดยางแล้ว ทั้งคณะของเราดีใจฉลองใหญ่ ด้วยเบียร์เขยลาวกันทุกๆ ท่าน แม้แต่คนที่ไม่เคยทานมาก่อน ก็ขอเบียร์แบบ

เป็นยาซักขวดหนึ่ง ผมก็เอาด้วย ทำให้ทุกคนที่อยากจะหาตัวช่วยเปลี่ยนใจกลับมาปั่นกันทุกท่าน พี่หางแฮ้มก็บอกว่าเส้นทางง่าย แล้วออกสายๆ ได้ ยิ่งต้องดีใจกันยก

ใหญ่ นอนกันเต็มอิ่ม เสียงดนตรีก็เริ่มบรรเลงด้วย บทเพลงของน้าแดง และพี่ซาเล้งฯ พูดคุยอย่างออกรส แต่พอปั่นไปก็สบายใจจริงๆ ช่วงเช้า เส้นทางสวยงาม เรียบ

ราบปั่นได้ต่อเนื่อง แต่พอหลังจากบ่ายสามไปแล้ว มันเป็นอะไรที่นรกจริงๆ เส้นทางเปลี่ยนอย่างกระทันหัน ผมเริ่มอยู่รั้งท้ายไปกับน้าแดง ขาเริ่มเจ็บแล้ว ประคับประคอง

ไปเรื่อยๆ จนเจอทางที่สุดโหดมากๆ ขึ้นเขาก่อนถึงบ้านน้ำปุยที่จวนจะมืดแล้ว ทำให้ผมเครียดจริงๆ ครับ เพราะไฟหน้าตกหายไปแล้ว และเกือบจะร่วงจากรถไปหลายครั้ง

......วันที่สี่ เมื่อทุกๆ คนเริ่มยอมแพ้กับเส้นทาง จึงมีการพูดคุยถึงตัวช่วยกันแล้ว แต่ผมคงต้องปั่นไป จนเหมือนว่าตื่นเช้ามาแล้วทุกๆ ท่านก็ปั่นออกมาพร้อมกันหมด ออก

มาจากบ้านน้ำปุย ก็เป็นทางลูกรัง ดินอัดแน่น ขรุขระอย่างมาก และหมอกลงหนา มองทางไม่ค่อยเห็น แต่พอเป็นทางเรียบก็สบายๆ กับภาพสองข้างทางที่เป็นทุ่งนาที่สวย

งามติดตาเหลือเกิน การปั่นยังเจอดินลูกรัง และฝุ่นรับประทานไปอีก 40 กว่าโล จนผ่านเมืองเพียง ก็เริ่มราดยางอีกหน่อย ก่อนเข้าเมืองไซยะบุรี แวะทานมื้อเที่ยงกันกับพี่

เปี๊ยกกันโดยไม่พบกลุ่มใหญ่ ก่อนจะลุยกันต่อจนไปถึงท่าเดือน ซึ่งทางก็ไม่ได้ง่ายๆ อย่างที่คิดไว้เลย ผมจัดการเปลี่ยนบันไดซะก่อนเลย ปั่นยาก ขึ้นเขา ทำความเร็วไม่ได้ซัก

นิด จนข้ามท่าเดือนก็พบกับทางขึ้นชันๆ อีกแล้ว ฝุ่นหนา หักศอกตัดไปมา คอนโทรลรถยาก จะล้มก็หลายครั้ง จนปั่นเข้าเมืองนานมืดอีกวัน

.....วันที่ห้า มีการเปลี่ยนไปปั่นเส้นริมโขง ลัดเลาะไปตามแนวโค้งของขอบแม่น้ำซึ่ง สภาพเส้นทางเกวียนดีๆ นี่เอง และขรุขระ ก้อนหินใหญ่ๆ ขวางทางอยู่ตลอดช่วย ลงชัน

ขึ้นชัน ต้องลงจูง มองลายไม่ได้ ก็ร่วงได้ง่ายๆ ผ่านแก่งลำธาร ที่ต้องลุยฝ่าข้ามไป ผมก็จูงซิครับ ผ่านหมู่บ้านที่ห่างไกลคำว่าศิวิลัยอย่างมาก ความเป็นอยู่เรียบง่าย แต่น่ามา

สัมผัสยิ่งนัก เราขอจอดพักกัน ทานกาแฟสดๆ ดื่มด่ำกับภาพข้างหน้า เด็กมารวมกลุ่มสนใจ ความแปลกที่ไม่เคยพบเห็น พูดง่าย ตัวประหลาดมาจากไหนล่ะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ จน

ลัดเลาะมาเรื่อย ทานมื้อกลางวันท่ามกลางขุนเขา และลำธาร ช่างสุขเหลือขนาด เราอยู่เหนือกาลเวลาซะจนจะนอนกินข้าวลิงกันอยู่แล้ว ผ่านสามแยกหมู่บ้าน ขาผมเริ่มมี

ปัญหามาแล้ว ปั่นไม่ไหว ขอตัวช่วยไปก่อน มาถึงตาดกวางซี ชมน้ำตกอย่างตั้งใจ ก่อนปั่นหูตูบมาถึงหลวงพระบางกับพี่เปี๊ยก บริการลากด้วย 30+++ โครตเหนื่อย

......วันที่หก เรายังมีวันสบายๆ ไม่มามาก เฮ้ย...ไม่ได้ปั่นกันมากอย่างที่คิด กำหนดการไม่มี อิสระครับ อาจจะมากเกินไปหน่อยสำหรับผมเลย ตื่นเช้ามาก็ตักบาตรข้าวเหนียว

กัน รอถ่ายรูปกันถ้วนหน้า แต่ก็ยากแสงน้อย เคลื่อนไหว เบลอๆๆๆ สำหรับภาพถ่าย จากนั้นก็นัดกันทานที่ร้านกาแฟดังของเมืองหลวงพระบาง ชอบมากๆ ร้านกาแฟประชานิยม

อยู่คู่กับหลวงพระบางมายาวนาน คู่กับเมืองมรดกโลกแห่งนี้ พูดคุยอย่างออกรสกับเส้นทางกว่าจะมาหลวงพระบางได้อย่างสะใจ ต้องบอกว่ามาได้ยังงัยว่ะเนี่ย และปลอดภัยดี

กันทุกๆ ท่าน และก็มาที่พัก บริการเซอร์วิสรถกันอย่างเขมักเขม้น นำโดยพี่ประสิทธิ์ของเราที่รักรถเป็นชีวิตจิตใจ เช็ดถูอย่างถนุถนอม เราๆ ก็ทำตามกันเกือบทุกๆ คน ไม่เว้น

แม้แต่พี่ซาเล้งฯ ที่ชอบดิบๆๆ ก็ของขัดถูซักนิดก็ยังดี ก่อนจะนำเที่ยวเมืองหลวงพระบาง ชมวัดวาอาราม ตึกรามบ้านช่อง และมาทานแหนมเนืองอร่อยๆ ริมถนน ก่อนแยกย้าย

กันพักผ่อน แต่ฉไน มีการเข้าตีเมืองหลวงพระบางซะแล้ว นำทัพโดยขุนศึกอย่างพี่ซาเล้งฯ นำกำลังพลผู้ไม่เคยผ่านศึกครั้งนี้มาก่อนอย่างผม เล่นเอาไม่สามารถปรามข้าศึกได้สำเร็จได้

กลับมาถึงที่พัก เตรียมขึ้นพระธาตุภูสี ชมตลาดมืด ซื้อของฝากให้สาวในดวงใจซัก 4-5 ผืน ถ่ายภาพ ก่อนมาทานมื้อเย็นร่วมกัน จัดโดยพี่ซาเล้งฯ ริมน้ำโขง พร้อมเขยลาวไม่อั้น

......วันที่เจ็ด เป็นวันที่มีสิ่งผิดพลาดเยอะแยะ จะไม่พูดก็เป็นการปิดบังความจริงไป ผมว่าเป็นวันที่หนักที่สุดของทุกๆ คนในการปั่นขึ้นภูคูนในวันเดียว มันคือความผิดที่ผมต้องยอมรับ

สัญญาที่ให้ไว้ ผมไม่สามารถทำได้ และก็ไม่ได้ประสานงานกันอย่างดี จนทำให้ทุกๆ ท่านไม่พอใจอย่างมาก สาเหตุจากผมเองออกสายมาก ถ่ายรูปด้วย พร้อมกับเข้าตีหลวงพระบาง

อีกรอบ และก็กว่าจะออกก็เที่ยงกันแล้วพร้อมหนุ่ย พร้อมสัญญาว่าจะเหมารถกันไปที่ภูคูน แต่ก็ได้ยินหนุ่ยบอกว่าพี่ซาเล้งฯ และพี่ชัยเทียนทะเลหลงทางไปทางเหนือขึ้นบ่อเต็น ไปถึง

ปากน้ำอู ซึ่งไกลออกไปสามสิบกว่าโล ปั่นกลับมายังจุดเริ่มต้นก็เที่ยงกว่าๆ ทานข้าวก่อน ผมเลยไม่ได้ขึ้นรถกันกับหนุ่ย ขอปั่นไปกับพี่ซาเล้งฯ กันกับพี่ชัยก่อน แล้วค่อยขึ้นรถกัน แต่

ก็ปั่นไปจนเย็น จนรถโดยสารหมดแล้ว และมืดระหว่างทาง เจอหมู่บ้านกิ่วมะนาว 1 ขอเข้าพักกันก่อน ผมอยากจะเหมารถกันไป แต่ก็ไม่ไหวแพงมากๆ จึงขอนอนกันที่นี่ ทำให้พี่ๆ ที่

อยู่กลุ่มหน้าไม่พอใจผม ก็ขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวนะครับ ถ้าให้อภัยผมก็อยากจะกลับมาจัดทริปใหม่อีกครั้ง

......วันที่แปด ทริปแตกซะแล้ว ไม่อยากโทษใคร ก็ต้องโทษหัวหน้าทีมอย่างเดียว ตอนนี้แบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มหน้า เหมารถไปเวียงจันทร์เลย คอยอยู่ที่นั่น ส่วนกลุ่มหลังปั่นขึ้น

ภูคูน ยกเว้นผมซึ่งขึ้นรถโดยสารเข้าวังเวียงก่อน พร้อมบอกพี่กลุ่มหน้าว่าจะไปให้ทันบ่ายสองวันพรุ่งนี้ กลุ่มหลังที่ขึ้นภูคูน เจอศึกหนักจนน้ำตาไหลพรากๆ ในการขึ้นภูคูนครั้งนี้ทีเดียว

ผมก็ไม่ได้ปั่นด้วยกัน แต่ได้ยินว่าหนักมากๆ หนุ่ยถอดใจซะแล้ว แต่พี่ซาเล้งฯ ก็ให้กำลังใจสู้ตลอด พี่ชัยก็ผ่านประสบการณ์สามารถประคองตัวเองได้ ก่อนที่พี่ซาเล้งฯ จะเข็นขึ้นภูคูนอย่าง

เต็มกลืน และก็ไม่สามารถหารถมาสมทบกับผมได้ เพราะค่าเหมาแพงมากๆ ก็เลยจำใจต้องนอนที่ภูคูนในคืนนั้น

.....วันที่เก้า ผมรับโทรศัพท์มาจากหนุ่ยว่าเหมารถกันมา จะมารับผมประมาณ 11 โมงเช้า ก็ยอมรับว่าสายแน่ๆ ไม่ทันตามสัญญาที่ให้ไว้อีกแล้ว ข้อหาสามกระทงที่ผมผิดสัญญา ผมเลย

ต้องขอโทษทุกๆ ท่านอย่างยอมรับผิดทุกๆ อย่างเพียงผู้เดียว จนมาเจอทีมแรกที่ท่ารถ จนเกิดปัญหาระหว่างกันกับพี่ซาเล้งฯ และพี่ประสิทธิ์ ผมไม่อยากให้เหตุการณ์บาดหมางนี้เกิดขึ้นเลย

แต่ก็ไม่สามารถบังคับไม่ให้เกิดได้ เพราะเป็นเพราะผมคนเดียว อยากให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม จนคิดว่าผมคงจะเลิกจัดทริปแบบนี้ไปซักระยะ มันคงหนักเกินไปจริงๆ ที่จะรับไหว อยากจะ

พักผ่อน หรือก็ไปแจมกับคนอื่นๆ น่าจะดีกว่า ยอมรับว่าตัวผมก็ไม่ได้เก่งมากมายอะไร มีโรคประจำตัว ตัวเองก็จะไม่รอดซักทีในการปั่นแต่ละครั้ง ต้องคอยเช็คน้ำตาลตลอดทริป และได้หนุ่ย

ให้การช่วยเหลือตลอด ถ้าไม่มีหนุ่ยผมคงจัดทริปไม่ได้ด้วยตัวคนเดียว แต่พอรู้ว่าทริปนี้มันรับภาระหนักไปที่จะไปรับผิดชอบใครๆ ได้ จึงต้องมาพิจารณาตัวเองซะก่อน

หวังว่าของถอยตัวเรื่องนี้ซักระยะคงจะดีกว่า ก็ต้องขอขอบคุณทุกๆ ท่านที่ให้ความดูแลผมเป็นอย่างดีในทุกๆ ทริปที่ผ่านๆ มาครับ

มาต่อพรุ่งนี้ครับ...

ปล. สรุปทริปจะทยอยลงเรื่อยๆ พยายามใส่เนื้อหาที่เป็นประโยชน์ผู้ที่ต้องการสัมผัสเส้นทางนี้ให้มากที่สุด ความผิดพลาดจะได้น้อยลง ต้องรีบหน่อยครับก่อนที่เส้น

ทางนี้จะเปลี่ยนรูปโฉมที่ไม่เหมือนเดิม

***และสิ่งที่ผมจะต้องขอขอบคุณสำหรับทริปนี้อย่างมากๆ เลย คือ พี่หางแฮ้ม ที่ให้การต้อนรับ ให้คำปรึกษา ให้กำลังใจ พร้อมกับดูแลทางคณะของทริปหลวงพระบางครั้งนี้เป็นอย่างมาก ถึงมากที่สุด ถ้าไม่ได้พี่หางแฮ้ม เส้นทางนี้คงไม่เกิดแน่นอนครับ ครั้งหน้าคงต้องมีโอกาสได้ต้อนรับพี่หางแฮ้มอย่างสุดกำลังอีกครั้งนะครับ***

สู้ๆครับ หัวหน้าเอส(ขออนุญาตเรียกตามพี่ซาฯครับ) จะรอชมทุกทริปครับ สู้ๆครับพี่

[เอส-เมอร์ริด้า]

มื้อแรกในลาว เรายังงงกันอยู่ไม่รู้จะกินอะไรแปลกๆ ดี ก็เลยสั่งแบบไทยๆ ไปกันก่อนแล้วกัน พี่ซาฯ คงมองหาเมนูแปลกประเดิมก่อน
แล้วมั๊ง ช่วงนี้ก็ทักทายพูดคุยกันอลมาลกันเต็มร้าน เหมือนผู้อพยบข้ามแดนยังงัยยังงั้น ฮ่าๆๆๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

สู้ๆครับ หัวหน้าเอส(ขออนุญาตเรียกตามพี่ซาฯครับ) จะรอชมทุกทริปครับ สู้ๆครับพี่

ขอบคุณครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

อาหารมื้อแรกในลาวของผม ก็มีผัดผักกาดดอง และไส้อั่ว ไม่ต่างจากเมืองไทยนี่หว่า

[เอส-เมอร์ริด้า]

เห็นพี่ซาฯ มีความสุขมากจริงๆ ประเดิมเบยลาวซะก่อนเลย ข้าวก็ยังไม่ได้กิน แถมต้องรายงาน ผบทบ. เป็นระยะให้รับทราบก่อน หลัง
จากซื้อซิมลาวได้ไม่นาน ถ้าผมมีผบทบ. คงต้องทำตามบ้างแล้วล่ะ แล้วเมื่อไรล่ะ.....

[ตาด๋อขาอ่อน]

โหดได้ใจเลยซิ สู้โว้ย ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อะไรที่มันสะบายเกินไป มันจะไม่ประทับใจหรอก
คนเราถ้าทำแล้ว มันผิดพลาด ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
แต่คน ที่ไม่เคยผิดพลาด คือ คนที่ไม่ได้ทำอะไร จริงเปล่าหัวหน้าเอส

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาลาวครั้งที่สามแล้ว มาเที่ยวนี้ก็ตื่นเต้นเหมือนมาครั้งแรกเลยด้วยการปั่นจักรยาน ใส่เสื้อที่สาวที่สนใจซื้อมาให้ใส่ประเดิมก่อนเลย
ทานมื้อเช้ากันก่อนเข้านครหลวงเวียงจันทร์ ผมก็จัดการซื้อซิมเรียบร้อยแล้วหมดไปสองร้อยบาท

[เอส-เมอร์ริด้า]

โหดได้ใจเลยซิ สู้โว้ย ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อะไรที่มันสะบายเกินไป มันจะไม่ประทับใจหรอก
คนเราถ้าทำแล้ว มันผิดพลาด ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
แต่คน ที่ไม่เคยผิดพลาด คือ คนที่ไม่ได้ทำอะไร จริงเปล่าหัวหน้าเอส

คิดถึงพี่ มีโอกาสต้องมาลองบ้างนะครับ มันอาจจะโหด แต่ถ้าเราพร้อมที่จะสู้ก็ไม่โหดอย่างที่คิด
ขอบคุณครับ ผมจะปรับปรุงตัวไม่ให้เกิดขึ้นอีก

[ซาเล้งสีแดง]

มาลาวครั้งที่สามแล้ว มาเที่ยวนี้ก็ตื่นเต้นเหมือนมาครั้งแรกเลยด้วยการปั่นจักรยาน ใส่เสื้อที่สาวที่สนใจซื้อมาให้ใส่ประเดิมก่อนเลย
ทานมื้อเช้ากันก่อนเข้านครหลวงเวียงจันทร์ ผมก็จัดการซื้อซิมเรียบร้อยแล้วหมดไปสองร้อยบาท

เป็นโสดทำไม
อยู่ไป ให้เศร้าเหงาทรวง
ไม่คิด จะหาคู่ควง
เดี๋ยวจะล่วงพ้นวัยไปเปล่า

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อทานข้าวเสร็จแล้วก็พร้อมที่จะออกเดินทาง นี่ก็สายมากแล้วยังไม่ได้เริ่มต้นปั่นกันเลย ระยะทางอีก 140 กว่าโลนะเนี่ย สงสัยแค่ปั่น
เข้าเวียงจันทร์มั๊ง ฮ่าๆๆๆ

[เอส-เมอร์ริด้า]

มาลาวครั้งที่สามแล้ว มาเที่ยวนี้ก็ตื่นเต้นเหมือนมาครั้งแรกเลยด้วยการปั่นจักรยาน ใส่เสื้อที่สาวที่สนใจซื้อมาให้ใส่ประเดิมก่อนเลย
ทานมื้อเช้ากันก่อนเข้านครหลวงเวียงจันทร์ ผมก็จัดการซื้อซิมเรียบร้อยแล้วหมดไปสองร้อยบาท

เป็นโสดทำไม
อยู่ไป ให้เศร้าเหงาทรวง
ไม่คิด จะหาคู่ควง
เดี๋ยวจะล่วงพ้นวัยไปเปล่า

[nummad]

เป็นกำลังใจให้นะครัับ ลิ้นกับฟัน ยอมมีกระทบกันบ้าง นอกเหนือจากนั่น
คือ มิตรภาพที่ได้มาจากการร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันนะครับ

ปล. อยากไปมั่งจิงๆ คราวที่แล้วก็ไปแต่ไม่สำเร็จ ต้องใช้ตัวช่วยครับ
5 5 5 5