คุยกันฉันเพื่อน

[chatdy]

ร้านรวง บอษัท บางแห่งก็ยังเอายอู่ครับ เป็นพื้นที่แห้งท่ามกลางทะเลสาบกว้างใหญ่



พระสงฆ์องค์เจ้า ต่างก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้ยามนี้ มีเรือหางยาวใช้ด้วยครับ

[chatdy]

วิ่งมาถึงตรงนี้ เพื่อนชื่อไก่ ก็เอาเรือพายลงเพื่อเข้าซอยฝั่งตรงข้ามที่มองเห็น พายไปทะลุซอยเพชรเกษม 110 เพื่อไปดูบ้านตัวเองว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไอ้เรือแบบนี้อย่านึกว่าพายง่ายนะครับ คนพายเรือเป็นก็ยังหมุนไปหมุนมา เจ้าไก่เล่าให้ฟังว่า ระยะทางแค่หกกิโล เล่นเอาแขนระบมไปหมด เพราะกว่าจะจับทางมันได้ก็ล่อไปเป็นชั่วโมง กว่าจะถึงบ้าน ต้องไปนั่งพายตรงหัวเรือครับ มันจะ control ทิศทางได้ง่ายขึ้น

[chatdy]

ซอยทางเข้าโรงแรม F4 ไม่รู้น้ำสูงแบบนี้ยังมีใครเข้าไปใช้บริการหรือเปล่า อิอิ

[chatdy]

[bและแล้วเราก็มาถึงหน้าหมู่บ้านครับ ดูสภาพหน้าหมู่บ้านวันนี้ เปรียบเทียบกับ สัปห์ดาที่แล้ว ก่อนผมจะอพยพออกมาผิดกันราวฟ้ากับดิน หน้าหมู่บ้านวันนั้นมีเครื่องสูบน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่สามเครื่อง มี รปภ หน้าหมู่บ้านคอยรักษาเวรยาม แต่ตอนนี้มีสภาพตามที่เห็นครับ ผู้คนหายไปหมดทิ้งไว้แต่เครื่องสูบน้ำเครื่องเดียวที่จมน้ำอยู่][/b]

[chatdy]

นี่ครับเรือยางลำนี้ที่พี่เกรียงขอยืมมาจากเพื่อนที่ราชบุรี จัดแจงวางที่นั่ง ติดเครื่องยนต์เรียบร้อย เราก็พร้อมจะล่องนาวาคลองหมู่บ้านปรีชาเข้าไปกันแล้วครับ

[chatdy]

เข้าไปจนถึงหน้าบ้านผมครับ กั้นกระสอบทรายสูงจากพื้นประมาณ 50 เซ็น ตอนนี้น้ำท่วมมิดกระสอบทรายไปแล้ว


ทะเลสอบในบ้านครับ แบบนี้สิถึงเรียกว่า "ระเบียงน้ำ"


รถคันนี้หนุนกระสอบทรายล้อหน้าไว้สามชั้น พื้นบ้านสูงจากพื้นประมาณ 70 เซน ตอนนี้น้ำเข้าประตูหลังแล้ว


ห้องเครื่องยังปลอดภัยอยู่ ภาวนาอย่าให้น้ำขึ้นสูงกว่านี้อีกเลย .........เพี้ยง


ตอนนี้ในรถเลี้ยงปลาได้แล้วครับ


หลังบ้านครับ วันเพ็ญเดือนสิบสองกะจะไปลอยกระทงที่บ้านเนี่ยละครับ


โต๊ะม้าหินสนามหน้าบ้านน้ำขึ้นถึงขอบโต๊ะพอดี


เพื่อนบ้านที่ยังไม่อพยพ ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางน้ำ และหาวิธีเอาชนะธรรมชาติ โดยหาวัสดุในบ้านมาทำเป็นแพ ออกมาหาอาหารหน้าหมู่บ้าน


มีคลิปวีดีโอ ให้ชมกันด้วยครับ เก็บภาพตั้งแต่แยกถนนเพชรเกษมตัดกับสายสี่ ไปจนถึงในหมู่บ้าน

[chatdy]

ก่อนจากเช้านี้ มีรูปสวย ๆ มากฝากครับ สองแหม่มนี้นั่งอยู่หน้ามาบุญครอง ไม่รู้นั่งทำอะไรกัน ผมปั่นจักรยานผ่านไปเห็นก็เลยเบรคเอี๋ยดไปขอเธอถ่ายรูปซะหน่อย สอบถามวินมอไซค์หน้าห้าง บอกว่า เธอมานั่งประจำละครับไม่รู้นั่งรอใคร...อิอิ

[chatdy]

สวัสดีตอนเย็นครับ วันนี้มีเรื่องดี ๆ มาฝากครับ ก็ยังเกี่ยวกับเรื่องน้ำอยู่ดีครับ ลองอ่านดูนะครับ ให้ความรู้สึกที่ดีมาก ๆ เลย ในยามนี้

เรื่องจริงที่ซึ้งกว่าหนังโฆษณา
ในยุคคนไทยเดินถนนต้องช่วยไทยกันเอง จากภัยน้ำท่วม ที่ เปลว สีเงิน เล่ามาให้ฟัง ในไทยโพสต์11พย2554
...,,,,...............................
เรื่องเล่าของ "นายหงส์แก่"
" ผมพักอยู่ประตูน้ำพระอินทร์ อยุธยา แต่ที่ทำงานอยู่ลาดพร้าว 80 ผมต้องเดินทางไป-กลับทุกวัน (บริษัทมีรถรับ-ส่งแค่สะพานใหม่) ตอนเช้าผมจะตื่นตีสี่ครึ่ง ทำธุระส่วนตัวแล้วออกมารอรถประมาณตีห้ากว่าๆ โดยผมจะนั่งรถเมล์มาลงที่รังสิต แล้วต่อรถตู้มาลาดพร้าว 80
โดยภาพที่ผมเห็นจนชินตาก็คือ ทุกคนที่รอรถตรงหน้าเมเจอร์รังสิต ต่างรีบวิ่งลงไปบนพื้นถนนโดยไม่นึกกลัวว่ารถจะชนหรือกีดขวางทางจราจร เมื่อเห็นรถตู้แล่นเข้ามาเทียบท่า ต่างแย่งชิงทั้งเบียดเสียด บางครั้งก็มีถ้อยคำด่าทอเสียๆ หายๆ ตามมาไม่ว่าหญิงหรือชาย คนขับบางคนก็พูดจาไม่สุภาพ ขับรถเหมือนแม่ป่วยต้องนำส่งโรงพยาบาลก็ไม่ปาน ปกติรถตู้สามารถนั่งได้ 14-15 คน แต่นี่มีการเสริมเบาะนั่งให้ได้ 20 คน แออัดยัดเยียด เบียดเสียดจนแทบจะเป็นผัวเมียกันทั้งคันรถ พอรถออกตัว หน่วยคอลเซ็นเตอร์ก็เริ่มทำงานทันที คือต่างควักมือถือออกมาแล้วก็คุยๆๆ คุยๆๆ อย่างออกรสออกชาติ ประหนึ่งว่ากรูนั่งมาในรถคนเดียว ไม่ต้องเกรงใจคนรอบข้าง คนขับก็ไม่ยอมน้อยหน้า โทร.ด่ากับเมียด้วยถ้อยคำที่ไม่รู้ไปขุดมาจากไหน บางครั้งยังแถม “แจกกล้วย” ให้รถคันที่วิ่งแซงไปด้วย นี่เป็นชีวิตประจำวันตลอด 3 ปีที่ผ่านมา
แต่...เมื่อวานนี้เอง ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง แน่นอนครับ "น้ำท่วม" หลายคนบอกน้ำท่วมมันดีตรงไหน ใช่ครับ น้ำท่วมไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนปรารถนา แต่น้ำท่วมทำให้ผมได้เห็นชีวิตในอีกแง่มุมหนึ่งของผู้คนในเมืองฟ้าผ่องอำไพแห่งนี้
วันนั้นผมเลิกงาน 5 โมงเย็น จึงนั่งรถบริษัทมาลงสะพานใหม่ แล้วนั่งรถเมล์สาย 39 ต่อ เพราะน้ำท่วมรถตู้วิ่งไม่ได้ รถเมล์วิ่งลุยน้ำมาถึง กม.25 ก็ต้องหยุด เนื่องจากน้ำลึกไปต่อไม่ไหว กระเป๋าจึงแจ้งให้ผู้โดยสารลงจากรถเพื่อไปต่อรถทหาร (ซึ่งไม่รู้ว่าจะมาตอนไหน)
ผมเดินลุยน้ำมารอบริเวณเกาะกลางถนน ซึ่งมีผู้คนยืนรออยู่ประมาณ 30 คน ผู้คนเหล่านั้นต่างมีสีหน้ากังวล บ้างก็หันมาพูดคุยสอบถามกันว่าจะไปไหน จะมีรถหรือเปล่า ไอ้หนุ่มนักศึกษาถามป้าจะไปไหน มา...ผมช่วยถือของให้ พี่ผู้ชายไว้หนวดช่วยอุ้มเด็ก 3 ขวบที่มากับแม่ที่หิ้วของพะรุงพะรัง แฟนสาวของไอ้หนุ่มนักศึกษาช่วยแม่เด็กหิ้วกระเป๋า อีกมือใช้กระดาษพัดไล่ยุงให้เด็กน้อย ลุงแก่ๆ สองคนที่นั่งบนราวเกาะกลางถนนเขยิบที่ พร้อมเอ่ยปากเชิญชวนชายแก่อีกคน ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ มานั่งด้วยกัน
มีรถผ่านมาเรื่อยๆ และสิ่งที่ผมเห็นคือ รถเกือบทุกคันจะลดกระจกลง แล้วโผล่หน้าออกมาถามว่า...จะไปไหน ถ้ารถเขาผ่านรายนั้นๆ ก็จะได้ติดรถไปด้วย คนที่อยู่ไม่ไกลไปกันเกือบหมดแล้ว จะเหลือก็พวกที่อยู่แถวประทานพร บางชัน นวนคร และก็ตัวผม ประตูน้ำพระอินทร์ รวมแล้วน่าจะประมาณ 17 คน
เรารออยู่ประมาณสองชั่วโมง จึงมีรถโฟร์วีลคันหนึ่งผ่านมา คนขับหน้าตายังวัยรุ่น เปิดกระจกออกมาถามพวกเราว่า “มีใครไปนวนครมั้ย?” เท่านั้นแหละทุกคนต่างยิ้มแก้มแทบปริ พวกเรารีบทยอยขึ้นรถ บ้างก็ช่วยดึงกันขึ้น บ้างก็ช่วยถือของโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ แต่สิ่งที่พวกเราลืมคิดกันตอนนั้นคือ จำนวนคนกับรถมันไม่เหมาะสมกัน เนื่องจากโฟร์วีลกระบะมันเล็ก จุได้แค่ 12 คน ที่เหลืออีก 5 คนคือ ไอ้หนุ่มนักศึกษากับแฟน ลุงแก่ทั้งสอง และผม
พวกเรามองหน้ากัน พี่ผู้ชายมีหนวดเอ่ยปากขึ้นว่า พวกคุณไปกันก่อน เดี๋ยวผมรอคันหลัง ว่าแล้วก็โดดผลุงลงมา เพื่อให้แฟนสาวของไอ้หนุ่มนักศึกษาขึ้นไปแทน แฟนไอ้หนุ่มนักศึกษาบอกไม่เป็นไร ให้ลุงไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวหนูกับแฟนรอไปคันหลัง และอีกหลายคนก็แสดงเจตจำนงที่จะเสียสละ
แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ก็คือ ป้าที่นั่งอยู่ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ถ้าไปก็ต้องไปด้วยกันหมด" ให้พวกเราทุกคนยืนขึ้น ก็จะมีที่พอสำหรับทุกคน จริงอย่างที่แกพูด พวกเราที่เหลือขึ้นมาบนรถได้ จากนั้นพวกเราก็ยืนกอดเอวกันไว้เป็นรูปวงกลมแน่นกระชับ จะได้ไม่ล้มเวลารถวิ่ง จากนั้นรถก็เริ่มวิ่งลุยน้ำไปเรื่อยๆ ช้าๆ ในขณะนั้นสิ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ รอยยิ้มจากมุมปากของทุกคน บางคนก็มีมุกให้พวกเราได้หัวเราะกันสนุกสนาน ดูแล้วแทบไม่น่าเชื่อว่ากลุ่มคนเหล่านี้ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อนเลย และเมื่อถึงจุดที่มีคนลงรถ พวกเราก็จะร่ำลา และอวยพรให้กันและกันเหมือนประหนึ่งกับญาติตัวเองไม่มีผิด
จนในที่สุดรถก็วิ่งมาถึงนวนคร ซึ่งเป็นจุดสุดท้าย พวกเราที่เหลือลงจากรถ แล้วก็เดินไปไหว้ขอบคุณเจ้าของรถ แล้วผมก็โบกมือลาไอ้หนุ่มนักศึกษากับแฟนเพื่อเดินต่อจากนวนครไปประตูน้ำพระอินทร์ ผมเดินไปยิ้มไป ฮัมเพลงบ้าง ผิวปากบ้างอย่างอารมณ์ดี แบบที่ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย
เหตุการณ์ในวันนี้ ทำให้ผมรู้ว่า "แสงสว่างนั้นซ่อนอยู่หลังความมืดมิดเสมอ" - นายหงส์แก่
สิ่งดีๆ ที่ผมได้จากน้ำท่วม

[βlue$ushi™]

ก่อนจากเช้านี้ มีรูปสวย ๆ มากฝากครับ สองแหม่มนี้นั่งอยู่หน้ามาบุญครอง ไม่รู้นั่งทำอะไรกัน ผมปั่นจักรยานผ่านไปเห็นก็เลยเบรคเอี๋ยดไปขอเธอถ่ายรูปซะหน่อย สอบถามวินมอไซค์หน้าห้าง บอกว่า เธอมานั่งประจำละครับไม่รู้นั่งรอใคร...อิอิ

นั่งรอพี่ชัชอยู่อ่ะดิ
แถวซอยนานาก็เยอะนะ...อดีตสหภาพโซเวียต(ประมาณ อุซเบ)

[veenono]

เช้านี้ขอรายงานเรื่องน้องน้ำต่อ นะครับ จากการกลับไปเยี่ยมบ้าน เล่าด้วยภาพต่อเลยนะครับ ภาพนี้เข้าสู่ถนนพุทธมณฑลสายสี่แล้วครับ จะเห็นรถที่จอดหนีน้ำบริเวณปลาย ๆ สะพาน ถูกคลื่นน้ำซัดจนรถที่จอดติดกันลอยกระฉอกไปตามน้ำ ชนกันไปมา ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้งต่อวันจนน้ำแตกกระจาย

[βlue$ushi™]

เช้านี้ขอรายงานเรื่องน้องน้ำต่อ นะครับ จากการกลับไปเยี่ยมบ้าน เล่าด้วยภาพต่อเลยนะครับ ภาพนี้เข้าสู่ถนนพุทธมณฑลสายสี่แล้วครับ จะเห็นรถที่จอดหนีน้ำบริเวณปลาย ๆ สะพาน ถูกคลื่นน้ำซัดจนรถที่จอดติดกันลอยกระฉอกไปตามน้ำ ชนกันไปมา ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้งต่อวันจนน้ำแตกกระจาย

ไม่รู้คนโพสตั้งใจ...รึว่าคนอ่าน คึกลิด

[chatdy]

ก่อนนอนคืนนี้ เอาไปอ่านเล่นแก้เครียด

a.วันก่อนครับ
b.ทำไมครับ

a.ดูข่าวผู้ว่าแถลง
b.เรื่องน้ำท่วม ?

a.ท่านว่าขอระดมสีไม้, สีน้ำ, สีฝุ่น ฯลฯ

... b.อ้าวจะระดมสีไปทำไมกันล่ะครับช่วงน้ำท่วม

a.ท่านว่าจะเอาไปช่วยกัน "ระบาย" น้ำครับ

b.กุว่าแล้วทำไมน้ำไม่ลด


นี่ไงครับสาเหตุของน้ำท่วม อิอิ คงใหญ่มั๊กมั๊ก

[βlue$ushi™]

ก่อนนอนคืนนี้ เอาไปอ่านเล่นแก้เครียด

a.วันก่อนครับ
b.ทำไมครับ

a.ดูข่าวผู้ว่าแถลง
b.เรื่องน้ำท่วม ?

a.ท่านว่าขอระดมสีไม้, สีน้ำ, สีฝุ่น ฯลฯ

... b.อ้าวจะระดมสีไปทำไมกันล่ะครับช่วงน้ำท่วม

a.ท่านว่าจะเอาไปช่วยกัน "ระบาย" น้ำครับ

b.กุว่าแล้วทำไมน้ำไม่ลด


นี่ไงครับสาเหตุของน้ำท่วม อิอิ คงใหญ่มั๊กมั๊ก

ดีที่ไม่บอกว่าผู้ว่าจังหวัดไหน...ไม่งั้นจะเสี่ยงเข้าข่ายการเมือง
รูปก็เกือบจะติดเรทนะ

[roychob]

สวัสดีตอนเย็นครับ วันนี้มีเรื่องดี ๆ มาฝากครับ ก็ยังเกี่ยวกับเรื่องน้ำอยู่ดีครับ ลองอ่านดูนะครับ ให้ความรู้สึกที่ดีมาก ๆ เลย ในยามนี้

เรื่องจริงที่ซึ้งกว่าหนังโฆษณา
แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ก็คือ ป้าที่นั่งอยู่ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ถ้าไปก็ต้องไปด้วยกันหมด" ให้พวกเราทุกคนยืนขึ้น ก็จะมีที่พอสำหรับทุกคน จริงอย่างที่แกพูด พวกเราที่เหลือขึ้นมาบนรถได้ จากนั้นพวกเราก็ยืนกอดเอวกันไว้เป็นรูปวงกลมแน่นกระชับ จะได้ไม่ล้มเวลารถวิ่ง จากนั้นรถก็เริ่มวิ่งลุยน้ำไปเรื่อยๆ ช้าๆ ในขณะนั้นสิ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ รอยยิ้มจากมุมปากของทุกคน บางคนก็มีมุกให้พวกเราได้หัวเราะกันสนุกสนาน ดูแล้วแทบไม่น่าเชื่อว่ากลุ่มคนเหล่านี้ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อนเลย และเมื่อถึงจุดที่มีคนลงรถ พวกเราก็จะร่ำลา และอวยพรให้กันและกันเหมือนประหนึ่งกับญาติตัวเองไม่มีผิด

น้ำใจร่วมของผู้ทุกข์ยากที่คนสบายๆไม่มีทางเจอ

[chatdy]

สวัสดีตอนสาย ๆ ของเช้าวันเสาร์ วันนี้เป็นวันหยุดราชการ ที่ศูนย์อพยพของผมช่างเงียบเชียบซะนี่กระไร เป็นเพราะวันนี้ไม่มีใครมาทำงาน คนที่นอนที่นี่กัน ก็พากันกลับบ้าน ไปดูบ้านตัวเองกันซะส่วนใหญ่ ผมก็วางแผนจะกลับไปวันพรุ่งนี้ รอทางกรมชายฝั่งคอนเฟิรมเรื่องเรือที่จะพาเข้าไป ยังไงๆ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปครับ สู้ ๆ ครับ พี่น้องชาวไทย

มีคนบอกว่าคลิปวีดีโอ ชุดนี้ที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เสียง sound ประกอบวีดีโอ มันช่างหดหู่ซะนี่กระไร ใครกดเข้าไปดูแล้ว ช่วยคอมเมนท์หน่อยครับ