ThaiMTB.com

ปั๊มน้ำมัน ปตท. วังเจ้า ก่อนถึงตาก มีโรงแรมในปั้มด้วย น่าพัก ระบบทันสมัย ชื่อ Room 18 ก่อนถึงตาก ตอนไปจองห้องว่างพอดี
ลุงทอม

เข้าตาก ไปลำปาง

ขึ้น อุทยาน ดอยขุนตาล

เข้าจังหวัดลำพูน

ถึงเชียงใหม่

ขึ้นดอยอินทนน์ เนื่องด้วย พี่เก๋ กับลุงทอมติดภาระกิจ จึงไม่สามารถขึ้นได้
การขึ้นดอย จึงมีแค่ ผม กับ พี่นพ สองคน แต่ขึ้นกันคนละเวลา
พี่นพ ขึ้นดอยตอน 7.00 น. ผมขึ้น ตอน 9.00 น. ทำให้ไม่เจอกัน

เจอน้องผู้หญิงสองท่าน ช่วยถ่ายรูปให้ขอบคุณมากครับ

ขณะลงดอย ยังไม่ถึงกลางทางดี เจอพี่ดล กำลังกลับบ้าน พี่เค้าอาสาพาลงมาส่ง ขอบคุณมากๆ ครับ เพราะว่าตอนนั้น เป็นเวลาเกือบ 17.00 น. แล้ว อากาศทั่งหนาว และเย็น กำเบรคได้ลำบากมาก และขณะลงได้เพื่อนใหม่อีกคน เป็นฝรั่งแคนาดา ชื่อ เพิม เนราพ มาเที่ยวเมืองไทย ผมจำได้ เพราะว่าซื้อดั๋วเข้าอุทยานพร้อมกัน ขึ้นดอยพร้อมกัน แต่แกเกียร์พังซะก่อนจะถึงยอด

วันศุกร์พาจักรยานมาเที่ยว หลังจากใช้งานเค้าหนักมา 6 วันแล้ว (ตั้งแต่วันเสาร์ 8.00 น. ที่ lotus บางใหญ่ ถึง ยอดดอยอินทนน์ 16.30 น. วันพฤหัสบดีที่ 15 ) ตอนบ่ายสาม นั่งรถไฟกลับ

สุดยอด อยาก ไปเหมื่อนกัน แต่ กลัวเข็นขึ้นดอยอินทนนท์แทนที่ จะปั่นขึ้นดอย ๕๕๕๕๕

ขอสารภาพ หลายช่วงผมก็เข็นเหมือนกันครับ (ตอนอยู่ตีนดอยผมบอกเลย ผมนี่หมดแรงแล้ว) 31 กิโลเมตรแรกยังปั่นได้แบบสบายๆ ในใจก็คิดนะ ถ้าเป็นแบบนี้เรื่อยก็ดี เดี๋ยวก็คงจะถึงยอด แต่ 16 กิโลเมตรสุดท้ายมันชันได้ใจดีจริงๆ บางช่วงทั้งชันทั้งยาวและเฟืองผมมันไม่ได้ ทดแรงไม่ไหว (หรือเรามันขาอ่อนว่ะ) กลัวเกียร์พัง หรือโซ่ขาดก่อน ตอนออกแรง ถ้าฟังเสียงเริ่มไม่ดี ผมก็เข็นเลย และจะเข็นก็ต่อเมื่อขาเริ่มจะเป็นตะคริวแล้ว (คือพยามยามจะไม่เป็นตะคริว) ผมขึ้นดอยอินทนนท์โดยที่ไม่ศึกษาเส้นทางไว้ พึ่งจะได้มาศึกษากันจริงๆ ก็ตอนกลับมานี่แล้วละ แต่คิดไว้แล้ว สักวันเดี่ยวต้องมีรอบแก้ตัว

พอเริ่มปั่นจักรยานกันครั้งแรก ปั่นได้ 30-40 กม. ก็ดีใจแล้ว ต่อไปก็หันไปพิชิตหลัก 100 กม. พอปั่นประจำ 100 กม.ขึ้นเป็นเรื่องปกติ พออยู่ตัวแบบปั่นกันมาหลายปี ก็คิดถึงความฝันครั้งหนึ่งในชีวิต นั่นคือปั่นทางไกล กรุงเทพ-เชียงใหม่ หลายคนกล้าที่จะไป หลายคนอยากจะไป แต่ด้วยข้อกำหนดของแต่ละคนต่างกัน จึงมีผู้พิชิตฝันในแต่ละปีไม่มากนัก ....คุณคือ 1 ในนั้น ...สุดยอดครับ