สรุปทริป...ภูสามสุ่ม ภาค 3 ฉบับตามเข็ม ...ผมอิ่มแล้วครับ 21-29 มกราคม 2560

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ได้เวลาล้อหมุนเกือบๆ แปดโมงเช้าแล้ว สายกว่าที่กำหนดไว้ว่าจะออกราวๆ 7 โมงเช้า

ใจผมก็หวั่นๆ ว่าจะไหวป่าวว่ะ กลัว บวกกังวลมากๆ แต่ก็พยายามใจสู้เข้าไว้ ถ้าใจเราท้อแล้ว มันจะกระทบไปหมด ทั้งหมดแรง กำลังใจ เพื่อนๆ ที่ปั่นด้วยกันจะถ่วงไปด้วยกันตลอด ผมก็เลยต้องวอร์มรอบขาช่วงก่อนจะถึงทางเลี้ยวเข้าไปยังเส้นทางสร้างเขื่อนไว้ก่อน

เก็บของเสร็จเรียบร้อย เปลี่ยนแว่นกันแดด ถอยมาใหม่ๆ เลยสำหรับออกทริป แบบไม่ต้องใส่คอนแท๊กเลนส์ให้เสียเวลา ที่กว่าจะใส่ได้ผ่านไป 15 นาที บางทีไม่มีน้ำล้างตาด้วย ก็จะสกปรกอีก ตาแดงก่ำ ยอมลงทุนดีกว่า

ผ่านออกจากเฮือนพัก ก็ขึ้นเนินซึมๆ เลย รอบขาผมกับเกียร์ดุมก็ค่อยๆ ปรับให้เบารอบขาไม่กินแรงมากนัก แต่ก็จะช้าเรื่อยๆ เอื่อยๆ บอกให้เพื่อนจอดถ่ายรูปไปเรื่อยๆ กันก่อน แสงเช้างามๆ แบบนี้อย่าได้พลาดเชียว ภาพจะเป็นกล้องน้องพัทตี้

[congto]

ต้องไปตามเก็บให้ได้แน่ๆครับสามสุ่มนี้ อิอิ

[เอส-เมอร์ริด้า]

เนินรับแขกที่ผ่านมามันแค่ออเดิฟเท่านั้นนะครับ ของจริงอีก 7 กม.ข้างหน้า ไม่รู้ว่าจะท้อแท้ดีหรือป่าว ที่ผ่านมาก็เข็นไปบ้างแล้ว แล้วจะยังเข็นต่อไปสำหรับประธานทริปคนนี้ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

เจอเนินแรกนี้ ไปไม่เป็นกันเลย

[เอส-เมอร์ริด้า]

ตรวจสอบสัมภาระของตัวเอง และไม่ลืมยาอินซูลินที่ฝากไว้ เสบียงและน้ำพร้อมแล้ว ผมให้สัญญานเดินทางล้อหมุนออกจากเฮือนพักเลี้ยวขวาไปยังถนนสายหลัก มองเห็นขุนเขาใหญ่ตรงหน้า สร้างอารมณ์ตัวเองให้กังวลยิ่งนัก เราไต่เนินซึมๆ ไปเรื่อยๆ จนเหมือนกับว่าหยุดเถอะของทำใจซักแป๊ปนะ...

บอกน้องพัท เอากล้องมาถ่ายแสงเช้าสวยๆ หน่อย ทุกคนหันหลังกลับไปยังตากล้องประจำทริป ผมไม่ค่อยเอากล้องมาถ่ายมากเหมือนเมื่อครั้งก่อน ยกตำแหน่งนี้ให้น้องพัทดีกว่า จึงได้แต่เก็กท่าถ่ายรูป มีรูปตัวเองมั๊ง

จากนั้นปั่นต่อไปตามถนนสายหลัง มุ่งตรงไปมองเห็นป้ายหลักกิโลข้างทาง บอกว่าอีก 131 หลักถึงเมืองโพนสะหวัน ในใจพลางนึกว่าทำไมตรูไม่ไปโพนสะหวันล่ะ เมืองสวยงาม ผู้สาวก็ยิ่งงาม ถนนก็ดี แล้วค่อยมาเมืองงาน ก็เพิ่มเวลาอีกวันไม่เสียหายนะ

แต่ปณิทานอันแรงกล้าและเส้นทางที่ท้าทาย เดี๋ยวลูกทริปหาว่าหัวหน้าทริปลวนเล ป๊อดดดด อ่ะนะ ลุ่ยต่อซิว่ะ...ปั่นจนมาถึงทางแยกเลี้ยวขวา ป้ายมีรูปเขื่อนตั้งตระหง่าน มองเข้าไปยังถนนด้านใน โอ้แม่เจ้า ถนนลูกรังหินลอย เป้งๆๆ ต้อนรับเราซะต้นทางเลย เหนื่อนแน่ๆ ตรูวันนี้ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อเลี้ยวเข้ามาปุ๊ป ที่เราสัมผัสได้เลยคือฝุ่นครับ รถบรรทุกวิ่งทีก็ฟุ้งกระจาย จนต้องเอาผ้าบัพมาปิดจมูกอย่างรวดเร็ว ถนนก็หินลอยตะปุ่มตะปัมอัดแน่น และก็มีหินคลุกลอยเหนือถนนอีกชั้น สร้างความโหดของเส้นทางได้ดีเยี่ยม พร้อมกับระยะทางที่ขึ้นเขาไต่ระหำอีก 34 โล จนถึงที่หมายของเมืองงาน คาดจะถึงค่ำนี้ นั่นคือไนท์ทริปซะครับ

ทางช่วงแรกซักราวๆ 4-5 หลักเส้นทางจะขึ้นๆ ลงๆ แต่บางช่วงความชันมากจนต้องลุ้นว่าจะลงเข็นครั้งแรกรึป่าว แต่พอไปได้แค่หลักแรก ก็บอกเพื่อนๆ ส่งเฟสบอกแฟนคลับกันซักหน่อย เพราะเข้าไปแต่นี้ จะบ่มีคลื่นสัญญาน ตัดสู่โรคโซเชี่ยลแล้วนะ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

เส้นทางเริ่มยากสำหรับผมแล้ว หินลอยทั้งนั้น และเริ่มที่จะตามเพื่อนๆ ขาแรงไม่ทัน บางช่วงดิ่งลง แล้วส่งไม่ขึ้น ปรับเกียร์ดุมให้เบา แล้วค่อยๆ ไต่ ไม่เหมือนเด่นมีอัดลงแล้วส่งขึ้นไป ยิงหายไปเลย ผมเริ่มทำสมาธิให้กับตัวเอง ค่อยๆ ปรับรอบขาตามจังหวะของตัวเอง และอย่าลืมว่าวันแรกต้องเก็บตัว อย่าหักโหมยังมีอีกหลายวันต้องไต่ต่ออีกเยอะ

ด้านขวาจะขนานไปกับสายน้ำซัน และมีการสร้างเขื่อนจุดแรกก่อน เห็นแนวเสาไฟฟ้าที่สร้างไต่ไปตามยอดเขา และคนงานประจำเส้นทางกำลังวางสายไฟฟ้ากันอยู่ พวกเรากล่าวทักทายสะบายดี แล้วยิ้มๆ ผูกมิตรไว้

[เอส-เมอร์ริด้า]

ในที่สุดผมก็จอดลงเข็นครั้งแรกจนได้ เนินนี้เป็นโค้งหักศอกดันขึ้นไป ผมไหลลงมาตามเพื่อนๆ มีเด่นประคองมาด้วยกัน ช่วยเหลือว่ามีอะไรหลุด กระเป๋าออปลิทหลุดแกว่งไปมา จึงต้องมาจัดกระเป๋ากันใหม่ ยึดให้แน่น เพราะเส้นทางแกว่งไปมาตลอดเส้นทางยิ่งลงเขาต้องระวัง...

เจอเนินนี้พยายามอัดขึ้นไป แต่หินลอยขวางทางล้อแล้วล้อเล่า จนล้อพลิกไปเยียบจนได้ เสียจังหวะขาแตะพื้นแล้วขึ้นบันไดต่อไม่ได้ เลยต้องเข็น ให้พ้นโค้งโหดนี้ก่อน เพื่อนๆ คอยรออยู่ ผมเริ่มต้องค่อยๆ ปรับตัวกับทางยากๆ ต่อไป มีสมาธิอย่าไปกังวลมากนัก เพื่อนๆ ขาแรงทั้งนั้นเลย กลัวตามไม่ทัน แต่เพื่อนๆ ก็รอเป็นจังหวะไม่ให้ขาด

ปั่นมาจนมาถึงทางลาดลงไปยังน้ำตกด้านล่างด้วย ได้ยินเสียงเพื่อนๆ จอดกันอยู่ เพื่อเดินลงไปชมน้ำตกข้างทางกัน เป็นภาพที่สบายตา สวยงาม มีร่มเงาของต้นไม้ ทำให้อากาศเย็นสบายๆ นึกแล้วก็อยากจะไปแช่น้ำตกเล่นซักนิดก็ยังดี

[เอส-เมอร์ริด้า]

เราปั่นเข้ามายังไม่เจอรถวิ่งมากนัก หินเริ่มหนามากขึ้น และความชันช่วงแรกเริ่มจะมาถึงแล้ว จากที่ได้วัดระยะทางจากกูเกิลแม๊พเอาไว้อ้างอิง และเปิดโปรแกรม MAP.ME เอาไว้ด้วย เพราะไม่ต้องใช้เน็ต เปิด GPS ก็สามารถแท๊กติดตามว่าเราอยู่จุดไหนแล้ว สะดวกในการเดินทางและวางแผนการปั่นได้เป็นอย่างดี...

ความชันช่วงแรก 4-5 กม. ความชันระดับ 10% โดยเฉลี่ย ผมรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าจะต้องลงเข็นยาวๆ แน่นอนครับ อย่าไปกลัวเข็นล้อก็หมุนเหมือนกัน ตรงจุดน้ำตกจะเป็นทางราบๆ ให้เราได้พักไปแล้วจากนี้ก็จะขึ้นๆ ยาวๆ ไปตลอดแล้ว เลยออกมาได้ก็พยายามควบคุมรถของผมให้สามารถปั่นได้จนสุดความสามารถ ก็จอดเข็นตามปกติแล้ว เพื่อนๆ ก็ปั่นนำกันไปก่อน ไม่เป็นไรผมพยายามเข็นตามไปติดๆ และเพื่อนๆ ก็จอดพักริมหน้าผาอีกครั้ง

มาเส้นทางนี้ไม่ผิดหวังกับเส้นทางโหดๆ จริงๆ ครับเพื่อนๆ ลองมาลิ้มลองกันดูนะ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทริปนี้ผมต้องการลองเส้นทางตามเข็ม รู้แล้วว่าสองวันแรกโหดเลย ต่างจากทวนเข็มสำหรับภูสามสุ่ม และไม่ได้ไต่ภูสามสุ่มแบบยาวๆ ที่ถือเป็นไฮไลท์มากกว่า แต่ผมอยากจะเปลี่ยนรสชาติเดิมๆ บ้าง นั่นคือเป้าหมายของทริปครั้งนี้...แม้เพื่อนๆ จะทักท้วงก็ตาม 555

พี่จุกบอกว่า ชอบจัดทริปขึ้นเขา ลงเขาโหด แต่ตัวเองกับไม่ถนัดทั้งขึ้นเขา และลงเขาทางชันๆ ลูกรัง หินลอย มันก็จริงครับ จะเรียกว่าไม่เจียมก็ได้เลย แต่ผมก็พยายามไม่ประมาท และเตรียมตัวมาดีให้มากที่สุด รถจักรยานบอกเลยว่าช่วยได้เยอะ ใครว่าของแพงบ้าง ไม่คุ้มบ้าง รถคันไหนก็ไปได้ แต่ผมบอกเลยว่า ถ้าทำให้ผมปั่นไม่ล้มได้ แพงแค่ไหนก็คุ้มครับ คันนี้ช่วยผมลงเขาชันตอนกลางคืนมาตลอด บนหินลอยทุกๆ วันเลย มีไนท์ทริปทั้งหมด 4 คืนสำหรับทริปนี้ มันทำให้มั่นใจดิ่งลงเขาเต็มที่ตลอดทริป

[เอส-เมอร์ริด้า]

ปัญหาเรื่องไนท์ทริป บางทีเลี่ยงไม่ได้ครับ ถ้าเรามาร่วมทริปต้องเตรียมตัวเอาไว้ก่อนเลย เพราะผมบางครั้งต้องยอมเสี่ยงเพื่อเข้าที่พัก ในลาวกางเต็นท์นอนโดยพละการณ์ไม่ได้เด็ดขาด เราอาจจะโดยปรับเป็นหมื่นๆ ได้เลย แถมเขตปกครองพิเศษมีสิทธิ์นอนซักเตได้ 3-4 คืน

ฉะนั้นต้องเตรียมไฟให้พร้อมในการลงเขาทางลูกรังหินลอยตลอดเส้นทางที่มาด้วยกัน บางคนอาจจะบอกว่าเสี่ยงเกิดล้มไปไม่คุ้ม อันนั้นมันก็ต้องอยู่ที่คนปั่นว่าจะทำอย่างไรไม่ให้ล้มในระหว่างการปั่น ผมถอดคลีตเก็บไว้ที่บ้านเลย การมองไลน์ต่างๆ อ่านไลน์ต้องแม่น ยอมรับว่าลงเขาเร็วในตอนกลางคืน แต่มันช่วยให้เราผ่านเส้นทางได้ง่ายกว่า ปั่นช้าๆ เคยลองแล้วใจจะกลัวล้มมากกว่านะ

เพื่อนสมาชิกครั้งนี้มีประสบการณ์ทุกคน ผมจะอ่อนสุดด้วยซ้ำ ผมเลยแค่ดูแลตัวเองไม่ให้ล้มก็พอ เอาตัวเองให้รอดปลอดภัยตลอดเส้นทาง แต่ก็พยายามแนะเพื่อนๆ ด้วยกันอย่าประมาท และสิ่งสำคัญสนุกไปกับเส้นทางที่เราปั่นด้วยครับ

[เอส-เมอร์ริด้า]

บริเวณน้ำตกเหมาะมานั่งชงกาแฟอย่างมากๆ แต่เนื่องจากยังเช้าอยู่มาก ยังไม่ได้เวลาเที่ยงเลย เลยต้องถ่ายรูปกันแค่นั้น แล้วต้องไปต่อ ประมาณเวลาอย่าให้มืดเกินไป ...

พวกเราเซตค่ากล้อง เซตตำแหน่งเพื่อถ่ายภาพกันพอควร บางจุดเน้นถ่ายภาพก็เกลี่ยๆ กันไป

[เอส-เมอร์ริด้า]

บางมุมพอจะเห็นอะไรบ้าง...

การเอากล้องมาถ่ายภาพ แบบจริงจังใช้ไม่ได้ในการปั่นจักรยาน ผมเกือบจะไม่เอามาแล้วล่ะ เพราะน้องพัทแบกกล้องใหญ่มาแล้ว ผมเลยขออัดวีดีโอก็พอ โดยใช้มือถือ และกล้องเล็ก G11 แต่น้องพัทอยากได้เพื่อนถ่ายรูปด้วยกัน เลยก็พกมาด้วยดีกว่า แต่ไม่เอาเลนส์ 18-105 ที่ลดน้ำหนักได้เยอะอยู่ พกเลนส์ไวด์ 10-20 และฟิกซ์ 50 ก็พอ ....

แต่...พกมาเถอะครับ เพราะบางจังหวะ เราจะยืมไปยืมมาไม่ได้ ผมก็เหมือนกัน ถ้าจะพกก็ต้องพกมามีหลายช๊อตต้องใช้กล้องและเลนส์ของตัวเอง มาครั้งนี้ก็เช่นกัน ช็อตภูเบี้ย ไม่ได้ถ่ายเลย และต้องการเลนส์เทเลฯ อย่างมากๆ ด้วย ถือว่าอยากได้รูปก็ต้องยอมแบบเพราะมาไม่ใช้ง่ายๆ ที่จะได้รูปแบบเดิมอีกครั้ง

[เอส-เมอร์ริด้า]

ทางการลาวจะสร้างถนนเส้นนี้ให้เสร็จเร็วๆ เพราะเมื่อครั้งเครื่องบินตก นักการเมืองตายไปหลายคน จึงได้มีการพัฒนาก่อสร้างถนนเผื่อจะตกอีก จะได้เรียกรถพยาบาลได้ทันเวลา เส้นทางลำบากจึงไม่สามารถนำรถเข้าพื้นที่ได้ ชาวบ้านพลอยได้อนิสงฆ์ตรงนี้ไปด้วย...

ผมนานๆ ทีจะปั่นนำหน้าคนอื่นๆ ได้ มักจะอยู่ท้ายๆ ช่วงนี้ยังไม่ขึ้นเขา แต่ไม่นานก็จะไต่เพดานชันขึ้นเรื่อยๆ จนมาสุดโค้งทางเรียบๆ เลยบอกเพื่อน ๆ ว่าเข่าจะเจ็บ ขอปรับหลักอานก่อน กลายเป็นเรื่องให้ล้อกันเรื่อยๆ ว่าผมชอบทะเลาะกับหลักอาน 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

ผ่านหมู่บ้านแห่งเดียวของเส้นทางนี้ ก่อนถึงหมู่บ้านจะมีเนินต้อนรับก่อน ซึ่งผมก็ปั่นจนหมดแรง และเป็นหมู่บ้านที่สามารถตุนน้ำเพิ่มเติมได้ เข้ามาจากถนนใหญ่ราวๆ 7 กม. บ้านแต่ละหลังปลูกด้วยไม้ เด็กๆ เดินกลับมาจากไหนไม่รู้หลายๆ คน พากันหัวเราะมาทำอะไร แต่งตัวดูแปลกๆ ปั่นจักรยานที่ไม่ค่อยจะมีใครมาเยี่ยมเยือนซักครั้ง...

ผมปั่นไปก็หอบไป เนินบ้านนี้ชันไปเรื่อยๆ ไม่มีทางเรียบๆ ให้พักขาบ้างเลย จนต้องปั่นเลยหมู่บ้าน มองเห็นป้ายเขื่อนโน่นแหล่ะถึงได้จอดพัก เวลาก็เกือบเที่ยงพอดี จึงบอกเพื่อนๆ ว่าหาอะไรทานดีกว่าจุดนี้น่าจะเหมาะด้วยประการทั้งปวง ทำเลมีต้นไม้คอยบังแดด แต่ก็ต้องไหลลงไปอีกหน่อย กินเสร็จก็ดันขึ้นเนินมาอีกรอบ