
จากโค้งหักศอกซ้ายที่มีศาล ตรงขึ้นเนินมาซักพักก็จะเจอลานจอดรถ ผาเดียวดายถ้าจะชมเดินไปอีกประมาณ 200 เมตร ถ้าไปต่อมีหักศอกขวาอีกที(ถ้าเป็นนักมวย แตกตั้งแต่หักศอกแรกแล้ว

)

จากนี้ตรงขึ้นไป เลี้ยวซ้ายอีกทีก็ถึงเป้าหมายแล้ว สำหรับคนที่ขึ้นมาครั้งแรกมักจะมา...ธาตุแตก...ปั่นไม่ไหวโดดลงมาเข็นเอาช่วงเกือบถึงยอดโดยไม่รู้ว่า...เหลืออีกนิดเดียว อันนี้ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยครับสำหรับครั้งแรก

หลังจากเลี้ยวซ้าย กระดึ๊บขึ้นไปแบบเนียนๆ จะยืนโยกเท่ห์ก็กลัวรองเท้าหลุดหัวทิ่ม

ภาพป้อมทหารขาวๆ ค่อยๆโผล่มาให้เห็น มันไม่ได้สวยหรือดูดีซักเท่าไร แต่เวลาที่ใครก็แล้วแต่ที่ปั่นขึ้นมาถึงจุดๆนี้แล้ว..มองเห็น มันเป็นความรู้สีกที่...สุดยอดจริงๆ
ครั้งแรกที่ผมขึ้นมาที่นี่ ขณะกำลังเข็นจักรยานช่วงเนินสุดท้าย (หลังจากธาตุแตก

) น้องคนนึงที่มาด้วยกันกำลังปั่นขึ้นไปเห็นไอ้ป้อมทหารนี้แหละ ร้องออกมาด้วยความสุขใจกับความสำเร็จเพราะขึ้นครั้งแรกและเท้าไม่แตะพื้นด้วย ....น้องคนนี้ชื่อ เสืออิฐ คนหลังอาน
ชีวิต......
ยังมีความสุขในแบบที่เราไม่เคยรู้จักอีกเยอะแยะ