สรุปทริปตะลุยดอย...สอยหมอก...หยอกฝน...ทนหนาว จะเอาโหดไปไหนของทริปพี่ซาฯ 25-30 ต.ค.57

[เอส-เมอร์ริด้า]

...ไม่ไกลแล้วเรียบๆ 18 โล...

...ปั่นย้อนมาถึงสี่แยกให้เลี้ยวซ้ายเข้าถนนเลี่ยงอำเภอฝาง ปั่นมาอีกเรื่อยๆ ซัก 2 กม. ไต่เนินนิดหน่อย
ก็มาถึงป้ายบอกทางให้เลี้ยวซ้ายเข้าเส้นทางขึ้นยอดดอยฟ้าห่มปกกันแล้ว ป้ายบอกแค่ 18 โลเองนะ

[เอส-เมอร์ริด้า]

"ด่านตรวจอยู่ตรงนี้...ไม่น่าอ้อมไปซะหลายโลเลย"

...บางทีวางแผนมาดีมากๆ แต่เราก็ได้สอบถามมาบ้าง ดูรีวิวกระทู้พันทิพบ้าง ดันไม่เชื่อเจ้าของพื้นที่ หนุ่ยก็ได้สอบถามวิน
มอร์ไซต์แล้วด้วย ผมก็ยังพลาดย้อนไปย้อนมาจนได้ ทำให้เสียเวลาร่วม 2 ชม. ทำให้พลาดชมพระอาทิตย์ตกอีกด้วยใน
ช่วงเวลานี้เราสามารถไปถึงจุดชมวิวได้ทันเวลา กับเวลาช่วงนี้ก็เกือบบ่ายสองแล้ว

[เอส-เมอร์ริด้า]

"กิจกรรมการตกปลา"

...ยังไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรกัน สอบถามได้ว่าเป็นการหาปลาร่วมกัน เหมือนเป็นช่วงที่เค้าสามารถหาปลาได้ ก็จะมาร่วมลงพื้นที่
ของแต่ละคนในการหาปลา แต่ละลำประจำตำแหน่งไม่ไปไหน ปลาคงชุมเพราะมีหลายลำลอยอยู่กลางอ่างเก็บน้ำแห่งนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

"สู่โหมดโหดไต่ระห่ำอีก 15 โล"

...ผมเริ่มปรับโหมดการปั่นของตัวเอง เน้นรอบขาแต่ช้าไม่ค่อยได้ ทางดินลูกรังแทร็คแบบนี้ เรื่องการทรงตัวดูจะอ่อนกว่าใคร
ผมจึงต้องปั่นนำคนอื่นๆ ไปก่อน เลี้ยวพ้นจากด่านมาได้เจอเนินขึ้นมาทันที พี่ซาฯ ยังไม่มาซักที เห็นปั่นขึ้นไปเข้าห้องน้ำของ
เจ้าหน้าที่ก่อนซักพัก บางทีไม่อยากเดี่ยวปั่นออกไปก่อน รอๆ กันไปพร้อมๆ กันดีกว่า ไหนๆ ไปก่อนก็ไม่ได้เร็วกว่ากันเท่าไร
มีเพื่อนปั่นดีกว่าไม่มีเพื่อน มีอะไรช่วยเหลือกันได้

[เอส-เมอร์ริด้า]

"เนินรีเชฟชั่น..."

...พนักงานต้อนรับดอยฟ้าห่มปก ช่างโหดสำหรับผมเลยนะครับ ให้การต้อนรับแบบลงเข็นเป็นคนแรก คนอื่นสอบผ่านเนินนี้
กันหมด จังหวะผิดพลาดไปไต่เนินช้าไม่ได้ พอเร่งจังหวะเพื่อดันเนินไม่ให้หน้าลอย แต่ก็ไม่รอดไปได้ไม่เกิน 30 เมตรจาก
หักศอกขึ้นมา พอได้เข็นก็รู้ว่างานนี้หนักแน่ รถมันหนักจังหว่ะ เล่นแบกมาเยอะเลยไม่ได้เผื่อน้ำดื่มอีก 3 ขวดใหญ่

[เอส-เมอร์ริด้า]

"หายใจทางผิวหนังซะแล้ว..."

...ผู้นำจิตวิญญานได้ถอดเสื้อ สาวกก็ขอปฏิบัติตาม จำไม่ได้ว่าตัวเองถอดเหมือนกันไหม อ้าวจำได้แล้วถอดเหมือนกัน
นี่หว่า 555 ก่อนขึ้นเนินนี้ฝนก็ตกลงมาก่อน เจ้าหน้าที่อุทยานฯ เค้าปิดไม่ให้ขึ้นช่วงวันสองวันนี้ เพราะฝนตกหนักบนยอดเขา
มาสองวันแล้ว แต่ก็ห้ามเราไม่ได้ครับ ถามว่าจักรยานปั่นขึ้นไปได้ไหม เจ้าหน้าที่ก็บอกลองดูก็ได้ แล้วโทรมาบอกด้วยนะ
ว่าถึงยอดกันกี่โมง .... นั่นๆๆๆ มีบอกว่าไม่เชื่อน้ำยาจะรอดรึป่าวด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

"ผู้นำจิตวิญญาน ดูเหมือนหมดนะครับ"

...หลังจากไต่ดอยอันดับสองของประเทศมาตั้งแต่บ่าย ตอนนี้ก็เข้าสู่โหมดไนท์ทริปที่ต้องการแสวงหากันตาม
เจตนารมณ์แล้วล่ะ โอ้...นี่มันหนังชีวิตจริงๆ นะไม่ได้โม้ ใครเค้าก็ห้าม แต่ก็อยากไต่กันมาเอง เหมือนวลีอะไรนะ
"พี่ไม่ได้ชวนนะ พี่เข็นขึ้นมาเอง เอิ๊กๆๆ" สภาพเส้นทางเต็มไปด้วยโคลนหลังจากฝนตกลงมาสองวันก่อนอย่างหนัก
ทำเอาเราเข็นกันไม่เป็นเลย บางทีต้องอาศัยหลักสูตรที่เคยร่ำเรียนจากดอยดำมาทบทวนบทเรียนกันอีกรอบ 555

[เอส-เมอร์ริด้า]

"อ้าวเบียร์หมด ดื่มน้ำเปล่าไปก่อนนะพี่"

...ไม่น่าเล้ยยย ซ้อมเข็นมาฟลูโหลดยังไม่รอด พยายามจะปั่นขึ้นมาให้ได้จนหมดแรงขาแทบจะเข็น 5 ก้าว พักอีก 10 เฮือก
ผู้นำของผมทำไมเป็นแบบนี้ล่ะฮ๊าฟฟฟ

[เอส-เมอร์ริด้า]

"อยากจะหลับกันทั้งทีม"

...แต่ละคนดูจะหลับในกันแล้วนะครับ ผมก็เหมือนจะเข็นแบบหลับไปไม่รู้ตัว เอาแล้วซิ 555 ทางก็ตัดให้มันอ้อมไปอ้อมมาก็ได้
เล่นซะตัดขึ้นโหดซะขนาดนี้ พวกเราสามัคคีเข็นกันคนละ 5 ก้าวพักหายใจที ไปอย่างนี้ตลอดกันเลยแล้วครับ นับหลักกิโลแต่ละโล
มันช่างไกลเหลือเกิน บางโค้งบางเนินหักศอกอย่างกับแบกจักรยานขึ้นเขาแทนการจูงซะด้วย

[เอส-เมอร์ริด้า]

เอาน๊ะเหลือไม่ถึงหลักกิโลแล้ว...

...มองแหงนท้องฟ้ายามค่ำคืนเดือนมืด ....
...สวรรค์ของดวงดาวชัดๆ แต่อารมณ์ถ่ายภาพหายไปหมดแล้ว ทำไมนะถึงเวลาแบบนี้ใจไม่แข็งพอที่จะเอาขาตั้งกล้อง
ออกมาถ่ายภาพให้ได้ ใจมันอ่อนระหวยรวยแรงซะเหลือเกิน เพียงแค่พยุงจักรยานไม่ให้ล้มก็แทบไม่เพียงพอ

...โอ้ ช่างเสียดายเหลือเกินไม่สามารถคล้องทางช้างเผือกกลับมาให้ชมได้ แม้จะอยู่แค่เอื้อมในค่ำคืนนี้

[เอส-เมอร์ริด้า]

"หลักโลสุดท้ายแล้ว...เฮ้"

...เอาว่ะเหลืออีกแค่โลเดียวเอง ผมก็ได้มโนจากกูเกิลบอกเพื่อนๆ ว่าสามโลสุดท้ายเรียบๆ แล้ว แต่ทำไมมันไม่เหมือนที่อากู๋
บอกไว้เลยล่ะ ผ่านหลักเหลือ 4,3,2... จนมาเหลืออีก 1 ก็ไม่มีให้เห็นทางเรียบๆ เลยซักแอ่ะ ที่หลังตรูไม่เชื่ออากู๋แล้วพา
เสียชื่อซะหมด

[เอส-เมอร์ริด้า]

"ดูซิแค่กิโลเดี่ยว ก็ไม่ให้พักขากันบ้างเลย"

...ดีใจได้แป๊ะที่หลักกิโลเหลืออีกหนึ่ง เข็นมาหน่อยเจอป้ายท้อใจอีกแล้ว เล่นเอาโหดซะด้วยยาวๆ จนถึงลานกางเต็นท์กันเลย
ทรมารบันเทิงที่พี่ซาฯ หัวหน้าทริปมอบให้ 555 ความยากของการเข็นบนดินหนังหมูมาตลอดเนื่องจากฝนที่ตกลงมาแทบจะล้ม
ไปหลายๆที แต่เราก็ยังมีความสุขกับมันนั่นแหล่ะใช่เลย การทัวร์ริ่งเราต้องแชร์ทั้งความสุข และความทุกข์กันได้ ทำให้เรามี
แรงไปต่อได้อีก การพูดคุย การฟังเสียงหอบแฮ่กๆ ได้ยินชัดเจน บางทีได้นอนเล่นนับดาวระหว่างทางที่จะขึ้นกันไป นอนกัน
ขวางถนนอย่างสบายๆ ไม่มีรถมาวิ่งให้เสียวเล่น เพราะปิดไม่ให้ขึ้นมา จะมีเพียงสองกลุ่มคือแก๊งมอร์เตอร์ไซต์เจ้าถิ่นก็บิดขึ้น
มาพักกับเราด้วย แต่เค้าไปถึงตั้งแต่เย็นแล้ว เรากว่าจะถึงลานกางเต็นท์โน้น 5 ทุ่มครับ (โครตภูมิใจเลย 555)

[biohazard]

ขอปาดมาชื่นชม ความงาม

[เอส-เมอร์ริด้า]

"เมนูรอบดึกๆ..."

...ทางขึ้นก่อนถึงลานกางเต็นท์ชันมากๆ จูงเข็นแทบไม่ขึ้น กัดฟันดันเนินขึ้นไป จากนั้นได้ยินเสียงเชียร์จากก๊วนมอร์ไซต์
ที่กางเต็นท์ร้องเพลงกันอยู่ พวกเราจอดพักหายใจกันก่อน แล้วค่อยจูงรถมาหาทำเลกางเต็นท์กัน ตอนแรกกะว่าจะเอาภายใน
ที่ทำการซึ่งเป็นอาคารกระจก มีพื้นที่บริเวณเพียงพอ แต่กลัวว่าจะมีปัญหากับกลุ่มมอร์ไซต์ซึ่งกินเหล้ากันอยู่ อาจจะมีปัญหา
ได้จึงกลับมากางเต็นท์นอนกันที่ศาลากันดีกว่า
...เพื่อนๆ ใช้เวลากางเต็นท์กันไม่นาน สำหรับผมก็แป๊ปเดียว เต็นท์ที่ซื้อจากร้านเฮียปิงใช้ได้ดีมากๆ กันฝนกันน้ำ แต่เรื่อง
ระบายอากาศจะร้อนมากๆ เรียกว่ากางหน้าหนาวได้ดี

[เอส-เมอร์ริด้า]

"เต็นท์รุ่นใหม่ที่ยืมมาจากคุณWeeris หรือ คุณแนน"

...เพื่อนเค้ากางกันหมดแล้ว เหลือหนุ่ยมัวแต่ศึกษาวิธีใช้อยู่ แรกๆ บอกกางยากไม่รู้ไขว้กันยังงัย ผมช่วยดูก็งงๆ เหมือนกัน
เลยให้งมกางเองไปก่อน มาจัดการเรื่องอาหารทำกลางดึกกับพี่ซาฯ ทำเมนูเด็ดๆ กันดีกว่า